Τρίτη, Μαρτίου 18, 2008

"Μέσα στο κεφάλι του"

Πρώτη φορά που τον είδα ήταν στην ταινία του Νίκου Νικολαϊδη –«Ο χαμένος τα παίρνει όλα». Ήταν κάποιο τραγούδι –«άκουσα πως τα πράγματα θα αλλάξουν/ αλλά μέχρι τότε θα είμαι νεκρός», ωραίο τραγούδι, λες και ήταν γραμμένο πάνω στην υπόθεση της ταινίας. Πιτσιρικάς μου είχε φανεί τότε ο Simon Bloom –μάλλον έφταιγε το στυλ του και η γενικότερη κίνησή του. Αθόρυβη κίνηση –διακριτική.

Πρόσφατα έτυχε να τον συναντήσω, o Simon Bloom ετοιμάζει τον δεύτερο δίσκο του –ο πρώτος κυκλοφόρησε από κάποια εταιρεία με περιορισμένες προοπτικές διανομής, όπως γίνεται συνήθως, σε αυτές τις περιπτώσεις. Ποιες περιπτώσεις;

Το όνομα του ανθρώπου είναι Συμεών Νικολαϊδης, είναι ο γιος του Νίκου, αλλά επέλεξε να κυκλοφορεί δίσκους με το επώνυμο της μητέρας του γιατί δεν θέλει να το παίζει Julian Lennon ας πούμε. Ίσως να έκανε καλά –γιατί υπάρχει κάποιος πονηρός εκεί πίσω που ήδη έχει βγάλει συμπεράσματα περί του πόσο προωθήθηκε από τον πατέρα του (παίζοντας στον «Χαμένο») και άλλες τέτοιες γραφικότητες. Γαμώ τις προωθήσεις που έκανε ο Νίκος Νικολαϊδης! Εδώ, μέχρι και τις τελευταίες του ταινίες τις θάψανε στη διανομή -βλέπεις, επέμενε να παραμένει ενεργός, χαλώντας την εικόνα του σκηνοθέτη –φετίχ που του είχαν ήδη στήσει στο «μουσείο της ελληνικής 7ης τέχνης»! Τέλος πάντων, αυτή είναι μια άλλη κουβέντα και δεν υπάρχει λόγος να γίνει, αφού οι πονηροί παραμένουν τέτοιοι, γιατί τίποτα δεν είναι ικανό να πλήξει την πλήξη τους (διαβάζεται και ως ‘προκάτ άποψη επί παντός επιστητού’, αυτό το τελευταίο).



Έλεγα λοιπόν ότι έτυχε να τον συναντήσω τον Συμεών –είχα ήδη ακούσει αρκετά τραγούδια του. Πολύ καλά τραγούδια, από αυτά που, αν είχαν ελληνικό στίχο θα κυκλοφορούσαν σε μεγάλη εταιρεία στέλνοντας μπόλικους «σκεπτόμενους έλληνες τροβαδούρους» στον σκουπιδοτενεκέ. Αλλά δεν έχουν ελληνικό στίχο –βλέπεις! Γιατί το είδος μουσικής του Συμεών, αυτή η μοναχική ηλεκτρική μπαλάντα από την οποία πέρασαν οι Pink Floyd (όταν δεν το έπαιζαν σουπεργκρούπ αχανών χώρων), η μπαλάντα που έφτιαξε ο Bob Dylan (για να την ξεφτιλίσει στα γεράματά του), δεν ταιριάζει με ελληνικό στίχο. Ακούγεται, αλλά δεν ταιριάζει –πώς να το κάνουμε δηλαδή; Φαντάζεσαι κάποιο τραγούδι του Nick Drake ή των Crosby Still and Nash (άσε τον Young απέξω), στα ελληνικά;

Και την ίδια στιγμή, οι στίχοι που δεν κολλάνε να τραγουδηθούν ελληνικά, γίνονται καταπληκτικά τσιτάτα –αν τους μεταφράσεις ξεκομμένα. Όπως αυτό στο ξεκίνημα του κειμένου ή εκείνο το «όσοι πιστεύουν θα λάμψουν/ όσοι ξεχνάνε θα χαθούν». Ο Συμεών, είναι φανερό ότι μεγάλωσε δίπλα στον Νίκο Νικολαϊδη, αλλά, είναι ακόμα πιο φανερό ότι έκανε το χρέος του γιου απέναντι στον πατέρα του. Τον παράτησε στο ξεκίνημα της διαδρομής και έφτιαξε δικό του δρόμο για να περπατήσει –και να ξέρεις ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή για έναν πατέρα.

Ας μιλήσουμε τώρα για θέματα όπως «στάση ζωής» και «ειλικρίνεια» -λίγο ντεμοντέ δεν σου φαίνονται όλα αυτά; Ποιος ασχολείται πλέον; «Πως νιώθω;/ σαν δροσερός, δροσερός αέρας/ σαν μακρινή, χαμένη γη/ σαν πύραυλος χωρίς προορισμό/ σαν βέλος χωρίς όνομα/ σαν τον ήλιο που δεν λάμπει πια», λένε οι στίχοι του «Doesn’t shine». Έτσι κάπως είναι και ο Συμεών που συνάντησα –απορημένος και διακριτικός. Θέλει να κάνει μουσική και δεν βλέπει κανένα λόγο να σπαταλιέται τριγύρω προωθώντας την. Δεν πιστεύει ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται –κιόλας. Δεν βλέπει τον λόγο.

Σε λίγο θα κυκλοφορήσει ο δεύτερος δίσκος του, υπάρχουν ήδη κάποια τραγούδια από αυτόν στο Myspace. Και φυσικά, κανένας σχεδόν δεν θα το μάθει –όπως συνέβη και με τον προηγούμενο δίσκο. Όχι επειδή κανένας δεν ενδιαφέρεται για τη μουσική του, αλλά γιατί δεν παίζει κάποια καλή προώθηση. Επίσημη, ας πούμε, από δισκογραφικές που μονοπωλούν τις τηλεοράσεις και τις playlists των (μη χέσω) ροκ σταθμών. Ανεπίσημη, ας πούμε, μέσα από εναλλακτικά (πως το ΄πες αυτό;) κυκλώματα που προωθούν ένα γκρουπ και μαζί του προωθούν τη γκόμενα του κιθαρίστα, τον αδερφό του μπασίστα και τη γιαγιά του ντράμερ.



Αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που η μουσική του Συμεών θα κυκλοφορήσει ελάχιστα. Βλέπεις, το είδος που επέλεξε αυτός ο ξεροκέφαλος (να κάτι κοινό με τον πατέρα του), δεν είναι εύκολο για τα αυτιά του ελληνικού κοινού, ούτε για τα δάχτυλα των Ελλήνων μουσικών. Αν εξαιρέσεις κάποιες δυνατές στιγμές από προικισμένες μπάντες (όπως οι Earthbound) κι εκείνο το τρομερό «αρχαίο» ντουέτο, τους «Δάμων και Φιντίας», ποιος έχει παίξει ακουστική ροκ στην Ελλάδα; Θυμάμαι τον Λήτη όταν το προσπαθούσε και προσπαθώ να μην τον θυμάμαι, γιατί με πιάνει σύγκρυο. Σκέφτομαι τον Σαββόπουλο που είχε βρει τον διάολο του με το είδος και είχε επιλέξει να την κάνει «δια της βαλκανικής οδού». Ο Μούτσης είχε καταφέρει να βγάλει κάνα δυο καταπληκτικά κομμάτια, αλλά και πάλι, πάταγε γερά στον στίχο ενώ η μουσική απλά τόνιζε τις φράσεις. Δεν μιλάμε όμως γι’ αυτό. Δεν μιλάμε για τη μπαλάντα που «τα λέει» όσο η μουσική βρίσκεται σε δεύτερο πλαίσιο –δεν μιλάμε για μπαλάντα καταγγελίας, σε στυλ Joan Baez.

Η ακουστική ροκ είναι πολύ κοντά στο ροκ εντ ρολλ –από την άποψη της σφιχτής δομής μουσικής και στίχων. Οι στίχοι μπορούν να λειτουργήσουν μόνο μέσα στον ρυθμό –αλλιώς, πολλές φορές, δείχνουν ξέμπαρκοι. Σκέψου –«Λουί, Λουί, πρέπει να φύγουμε» (ε, φύγετε –τι μας το λέτε;) Σκέψου –«δεν υπάρχει θεραπεία για τις καλοκαιριάτικες μαυρίλες» (ούτε για τον λόξυγκα, αλλά δεν το κάναμε τραγούδι). Αυτοί οι στίχοι, από μόνοι τους, χωρίς τη μουσική, δεν λένε τίποτα.
Και η εξέλιξη του είδους, ας πούμε η γέφυρα ανάμεσα στο ροκ εντ ρολ και την ακουστική ροκ -«βλέπω μια κόκκινη πόρτα και θέλω να τη βάψω μαύρη», «υπάρχει ένα σπίτι στη Νέα Ορλεάνη –το λένε ‘του Ανατέλλοντος Ηλίου’», «υπήρχε μια κυρία που νόμιζε πως ότι λάμπει είναι χρυσός» … Πάλι ανερμάτιστα φαίνονται τα λόγια χωρίς τη μελωδία.
Δύσκολα πράγματα μέσα στην απλότητά τους –μπλεγμένη η μουσική με τον στίχο, δύσκολο το συναίσθημα να αποδοθεί αν δεν το έχεις ήδη μέσα σου. Ο Συμεών το έχει –γι΄αυτό κάνει τραγούδια που δεν είναι καθόλου «ελληνικά». Αν ερχόταν από κάποια αγγλόφωνη χώρα θα γράφανε γι΄αυτόν συγκρίσεις με τους Radiohead –ας πούμε. Αλλά, δυστυχώς, έρχεται από εδώ δίπλα και πρέπει να κυκλοφορήσει σε μια πιάτσα που πλένει τα μυαλά των ακροατών, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι ο Τσακνής και οι Πυξ Λαξ, τραγουδάνε ροκ μπαλάντες! Μέσα σε αυτή τη θάλασσα την φτιαγμένη από γλυκανάλατη ιταλικούρα του περασμένου αιώνα, στην οποία επιπλέουν χάρτινες επαναστατικές βαρκούλες, ο Συμεών είναι καμένος από χέρι.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι –έχει κάποιο δίκιο ο Συμεών. Μάλλον ο κόσμος δεν θα ενδιαφερθεί για τη μουσική του. Όχι επειδή η μουσική του δεν είναι καλή, αλλά επειδή ο κόσμος δεν θα έχει ποτέ τη δυνατότητα να την ακούσει όπως πραγματικά της αξίζει.

Δεν με πιστεύεις; Κάνε ένα πείραμα –πήγαινε στο Myspace και άκου εκείνη την κομματάρα από τον καινούργιο του δίσκο –το Circles ή άκου το Desert cold. Μετά βάλε έναν φίλο σου να τα ακούσει –πες του ότι είναι εγγλέζικο το συγκρότημα. Θα ενθουσιαστεί. Κάνε το ίδιο με άλλον φίλο σου –λέγοντάς του ότι πρόκειται για Έλληνες. Θα γίνει αμέσως μουσικοκριτικός για να διαπιστώσει –«σιγά μωρέ, δεν παίζουν και τίποτα σπουδαίο»!

Λοιπόν ξέρεις κάτι; Ο «μουσικοκριτικός» θα έχει δίκιο! Στην τελική, ούτε οι Simon and Garfunkel, ούτε οι Beatles, ούτε οι Crosby, Stills, Nash (άντε –βάλε μέσα και τον) Young παίζανε τίποτα σπουδαίο. Απλά, έπαιζαν κάτι καταπληκτικό –πιάνεις τη διαφορά;



Υ.Γ.: Στις 27 Μαρτίου, ο Simon Bloom θα παίξει στο ΚΥΤΤΑΡΟ, μαζί την Kristin Hersh, την τραγουδίστρια των Throwing Muses. Μην το ξεχάσεις -εντάξει;

28 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

PiKei είπε...

Μάλιστα. Για οργάνωσε το, το 27... και γυρίζοντας από το My Space τα λέμε.

The Motorcycle boy είπε...

Το 'πιασες το υπονοούμενο κουφαλίτσα ε; Κανονισμένο είναι -εσάς περιμένω.

PiKei είπε...

Ναι, εντάξει, δεν είναι τυχαίο ότι κόλλησες με το "In My Head" εσύ...
Πειράζει εγώ να γουστάρω πιο πολύ το "Circles";

The Motorcycle boy είπε...

Γι΄αυτό είσαι φίλος! Κι εγώ το Circles γουστάρω περισσότερο από το καινούργιο του και τσακώνομαι με μια γνωστή που γουστάρει το Desert.

To In my head -το είδα βιντεοκλίπ στα έξτρα του Zero years και χρειάστηκα ενδοφλέβια για να επανέλθω.

Ο Καλος Λυκος είπε...

ρε συ, έχεις στοιχεία γιά τον πρώτο του δίσκο; δε μπορεί, κάπου, κάποιος θα έχει ένα αντίτυπο...

όσο για το ποιό μ'αρέσει, άμα γυρίσω απ' τη δουλειά και δεν με μπλοκάρει το firewall...

The Motorcycle boy είπε...

Κάτι θα βρεθεί, αν και η εταιρεία που τον έβγαλε νομίζω πως δεν υπάρχει πλέον. Αν μου κάνεις μάλιστα και τίποτα χάρες σεξουαλικής φύσεως μπορεί και να τον αγοράσω και να στον στείλω στην αλλοδαπή.

Ο Καλος Λυκος είπε...

ζήτα ότι θές αγαπητέ... we aim to please...

λοιπόν, το Girl in the Forest είναι πολύ καλό - και το In My Head, επίσης

Ο Καλος Λυκος είπε...

(συνεχίζουμε)

ο θρίαμβος της τεχνολογίας - πάς στο site, πατάς το link, πληρώνεις με paypal, κατεβάζεις τα mp3, τα ακούς με την άνεση σου...

γιά βρές και τον παλαιότερο δίσκο, και γράψε μου τι χάρες ζητάς επακριβώς...

The Motorcycle boy είπε...

Και το Wonderfull World μου άρεσε από το παλιό.

Θα βρω και θα πω.

Τις καλημέρες μου άνθρωπε από μακριά.

marquee de mud είπε...

ok

The Motorcycle boy είπε...

Το ΟΚ, πάει για τις 27; Άντε να γίνουμε κάπως τρομακτικοί στο μαγαζί.

b.b. chris είπε...

Μου άρεσε η έκφραση «Αν ερχόταν από κάποια αγγλόφωνη χώρα θα γράφανε γι΄αυτόν συγκρίσεις με τους Radiohead». Περιμένεις να το εκλάβω ως προσόν αυτό, τώρα; :))))))))))))
Προσωπικά δεν θα μ' ενοχλούσε αν άκουγα αυτή τη μουσική σ' ένα μπαρ την ώρα που πίνω το ποτό μου, αλλά ποτέ δεν θ' αγόραζα τον δίσκο.
Άσχετα με τις δικές μου εμμονές και ιδιοτροπίες, υπάρχει ένα μεγάλο κοινό που αγαπάει αυτή τη μουσική.

Η προώθηση είναι μέρος του παιχνιδιού. Για την ακρίβεια είναι εξίσου σημαντικό με την δημιουργία. Το να την αρνείται κάποιος, είναι σαν ν' ανοίγει ένα περίπτερο κι επειδή δεν καπνίζει, δεν πουλάει τσιγάρα. Μετά απορεί γιατί δεν έχει πελάτες.
Έχει μια βάση η ιστορία με τα κυκλώματα αλλά δεν είναι όλη η αλήθεια. Ο Πλιάτσικας πουχου δεν έγινε αυτό που είναι, μόνο γιατί τον σπρώχνουν τα κυκλώματα [που τον σπρώχνουν] αλλά επειδή κάνει και πολύ καλά live [κι ενορχηστρώσεις τρικυμία εν κρανίω]. Εν αντιθέσει με τον άλλο πυξλαξ που δεν υποφέρεται με τίποτα
Δηλαδή αν ο Bloom έχει τέτοια επαφή με το κοινό όπως ο Πλιάτσικας, κάποια στιγμή θα γίνει πολύ γνωστός. Αν αντιμετωπίζει το θέμα εξ αποστάσεως, εξ αποστάσεως θα τον αντιμετωπίζει και το κοινό.

The Motorcycle boy είπε...

Προφανώς δεν χρησιμοποίησα τη σύγκριση με τους Radiohead ούτε σαν προσόν, ούτε σαν μείον. Απλά έγραψα οτι υπάρχει η αντίληψη αποδοχής της συγκεκριμένης μουσικής όταν έρχεται απέξω και απόρριψής της όταν φτιάχνεται εδώ. Κι αυτό είναι σημαντικό για μένα, επειδή μου θυμίζει τις "παλιές, καλές εποχές", όταν ο κόσμος σνόμπαρε, ας πούμε, τους Socrates, αλλά εκστασιαζόταν με τους Foreigner. Σύγκριση περιπτώσεων κάνω -όχι μουσικών ειδών -εντάξει;

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακούσεις τέτοιου είδους μουσική σε μπαρ -γιατί απλούστατα θα χάσεις ότι αίσθημα υπάρχει στα κομμάτια. Θα είναι σα να ακούς κλασσική σε σουπερμάρκετ -ας πούμε.

Η προώθηση είναι εξίσου σημαντική με τη δημιουργία; Θα μου επιτρέψεις να πω οτι αυτό είναι κατάντια! Αν η ποιότητα ενός έργου εξαρτάται από την εταιρεία η οποία το προωθεί -τη γαμήσαμε και η βάρκα έγειρε!
Δεν αρνείται κανείς την αναγκαιότητα ΠΡΟΣΕΞΕ -όχι της προώθησης, αλλά της επικονωνίας με το κοινό -αλλά, κάμποσοι αρνούνται να κατεβάσουν τα βρακιά τους προκειμένου να προωθήσουν το έργο τους. Εκεί είναι το θέμα. Αν υποθέσουμε οτι πηγαίνει το υλικό του ο Συμεών σε Χ δισκογραφικό κολοσσό και του λένε "καλό είναι -κάνε ελληνικό τον στίχο και στο βγάλαμε", τι θεωρείς οτι θα έπρεπε να κάνει (όχι ο Συμεών), ένας καλλιτέχνης γενικότερα; Να βάλει και λίγο μπουζουκάκι έξτρα για να δέσει το γλυκό;

Ο Πλιάτσικας που χου, δεν είναι αυτός που έσπρωχνε το συγκρότημα του αδερφού του; Οι Πυξ Λαξ δεν τσίμπαγαν διθυραμβικές κριτικές από το Δίφωνο -όταν το περιοδικό είναι γνωστό για το συμφεροντολογικό παιχνιδάκι που παίζει χρόνια τώρα; Μέχρι και οι Magic De Spell του έκαναν μήνυση -κι αν δεις τι κριτική κάνουν σε άτομα εκτός εταιρικών κυκλωμάτων θα φρίξεις.
Δεν είναι λοιπόν, καλό το παράδειγμα που φέρνεις.

Όσο για τις συναυλίες -επέτρεψε μου να σου πω κάτι:
Κανένας δεν ξεκινάει από τον Λυκαβηττό με τη μία. Θα πρέπει να παίξει πρώτα στη γύρα -σωστά; Ποια είναι η γύρα όμως; Για πες μου ένα μαγαζί που δίνει ευκαιρίες σε νέα γκρουπάκια. Και όταν μιλάμε για ευκαιρίες, δεν εννοούμε συναυλίες της Τετάρτης, όταν παίζει Τσάμπιον Λιγκ στην τηλεόραση -έτσι;
Πριν 100 χρόνια υπήρχε ο ΠΗΓΑΣΣΟΣ, η MAD, o ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ -τώρα τι υπάρχει;

Κάτι τελευταίο -την επαφή του Πλιάτσικα με το κοινό την έχω κι εγώ -δεν τρέχει τίποτα. Γιατί κι εγώ μπορώ να κάτσω στη σκηνή, σαν αγγούρι με μια κιθάρα (από φωνή πάσχω μόνο). Όμως, μια συναυλία είναι δύσκολο πράγμα στην περίπτωση του Συμεών γιατί, όπως έγραψα, το είδος που παίζει δεν είναι εύκολο για τους Έλληνες μουσικούς. Παρ΄όλα αυτά, έχει δώσει αρκετές συναυλίες -δεν αντιμετωπίζει λοιπόν το κοινό εξ΄αποστάσεως, αλλά δεν είναι και ο τύπος που θα πετάξει σκατά στο κοινό, απλά για να ανέβει στη σκηνή. Θυμίσου πόσες άρπα κόλλα συναυλίες έχεις δει -αυτό συνιστά σεβασμό του κοινού δηλαδή;
Ο Μάικ Όλντφιλντ (περιπτωσιολογικό είναι κι αυτό το παράδειγμα) έκανε μια δεκαετία να δώσει συναυλία γιατί δεν έβρισκε μουσικούς -θα πούμε τώρα οτι κι αυτός κρατιόταν σε απόσταση από το κοινό;
Ε, όχι δα!

Ο Καλος Λυκος είπε...

"άνθρωπε από μακριά"... και γαμώ τους τίτλους!!!

τις ευχαριστίες μου, άνθρωπε του χώρου που μεγάλωσα...

The Motorcycle boy είπε...

Ναι ... σιγά μη μεγάλωσες! Ρε σε ποιον τα πουλάς αυτά;

Ο Καλος Λυκος είπε...

χεχεχε... "μεγάλωσα" είναι απλά μιά έκφραση... αλλά διάβαζε και ανάμεσα στις γραμμές, φίλε...

The Motorcycle boy είπε...

Το έχω κόψει τώρα τελευταία το να διαβάζω ανάμεσα στις γραμμές και πίσω από τις λέξεις, γιατί φοβάμαι μήπως κρύβεται εκεί ο Αλέξης (Τσίπρας)!

Ο Καλος Λυκος είπε...

ε καί; μπάς και σε πιάνει μιά μελαγχολία; κοριτσάκι είσαι;

The Motorcycle boy είπε...

Όχι ρε, δεν είμαι κοριτσάκι -αριστερός είμαι, χαχαχα!
Ναι, μια μελαγχολία με πιάνει όσο να πεις.

vangelakas είπε...

Γειά σας, γειά σας. Ήθελα απλώς νά σάς πώ ότι κυκλοφόρησε τό (ο) μόνολογκ...

PiKei είπε...

Ωραία περνάτε εδώ, αλλά για πέρνα κι απ' τον Vlaxo να δεις που έγινες ήρωας διηγήματος...

The Motorcycle boy είπε...

Van Gel Papado (Βαν Γκελ όπως Βαν Γκογκ) το πήρα στην Tomboy φρέσκο -μόλις είχε βγει από τον φούρνο. Το διάβασε κι όλας -απ΄ότι λέει δεν είναι κακό. Αλλά δεν είναι και σούπερ.

pikei, χαίρομαι που έχεις αναλάβει το κομβικό ρόλο του Δήμου Σταρένιου -πάω να δω τι έκανε αυτός ο (Ανέστης) Βλάχος.

Mr.Fixit είπε...

Symfwnw pantou, diafwnw sto shmeio peri stixwn kai rock'n'roll. Nai, "there's a lady who's sure all that glitters is gold" de shmainei tpt xwris th fwnh tou Plant, alla "when all are one and one is all/to be a rock and not to roll"...?
8elw na pw, xwris fysika na 8elw na dwsw provadisma sto stixourgiko kommati apenanti sto syn8etiko, oti to "kati kataplhktiko" pou paizane oi Beatles, oi Zep, oi Doors klp klp moirazetai isomerws se stixous kai mousikh. Oute to "Stairway" 8a htan auto pou einai me mia kserh apaggelia panw se mia akanonisth akoustikh mourmoura, xwris ton trelo me th double-neck, oute to "The End" an milouse gia kwlarakia sthn paralia tou L.A. ;)
Kalhmereeeeeeeeeeeeeeeeees :)

The Motorcycle boy είπε...

Απολύτως σωστά όσα λες -το ίδιο λέμε. Στο ροκ εντ ρολλ είναι, συνήθως, ένα πράγμα οι στίχοι με τη μουσική. Από μόνα τους -μπορείς μέχρι και να τα υποβαθμίσεις. Πάρε την άλλη πλευρά ας πούμε. Πάρε μόνο τη μουσική του Stairway χωρίς στίχους και φωνάρα. Σκέτο σουπερμάρκετ θα ακουστεί!

Υ.Γ.: Ξέχασα να σου στείλω τη διεύθυνση του ραδιοφώνου γαμώτο!

Ανώνυμος είπε...

Σε ευχαριστώ. Γιατί με αφορμή το ποστ σου άκουσα καλή μουσική. Αντε τώρα να βρούμε το δίσκο...

Θεσσαλονίκη δεν θα ανέβει να παίξει?

Εύη

The Motorcycle boy είπε...

Εύη, γιατί δεν τον ρωτάς παιδάκι μου; Μια χαρά άνετος τύπος είναι ο Συμεών, στείλε του ένα μέιλ κατευθείαν. Θα χαρεί πολύ να σου απαντήσει.
Κι αν του στείλεις μέιλ δώστου και τα "ευχαριστώ" που άφησες εδώ -αφού γι΄αυτόν είναι.

Mr.Fixit είπε...

To phra apo ton Puppet alla oi vradines wres einai oles kleistes opote den to vlepw na eudokimei...

The Motorcycle boy είπε...

After hours ρε! Μείνε συντονισμένος.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι