Παρασκευή, Απριλίου 09, 2010

"Ο μεγαλύτερος απατεώνας του rock 'n' roll"

Ο άνθρωπος που όλοι μισήσαμε δεν είναι πια μαζί μας. Ο καιροσκόπος, ο απατεώνας, ο θεατρίνος Malcolm McLaren πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 64 χρονών. Φαίνεται λοιπόν οτι πιάσανε οι κατάρες μας...


Μετά τους Sex Pistols δημιούργησε το πειρατικό στυλ με τους Adam and the Ants, πρωτοστάτησε στην κασσετοπειρατεία με τους Bow Wow Wow κυκλοφορώντας την πρώτη δουλειά τους μόνο σε κασσέτα, έκανε κανονικό ρεκόρ Γκίνες με τον μεγαλύτερο τίτλο δίσκου, στην δεύτερη δουλειά του συγκροτήματος (See Jungle! See Jungle! Go join’ your gang, yeah. City all over. Go ape crazy), έστειλε πολλούς από εμάς στο νοσοκομείο με την ανήλικη Ανναμπέλα Λουίν που τραγουδούσε στο ίδιο συγκρότημα, έφτιαξε το νεορομαντικό κίνημα για να έχει κάτι να ασχολείται η Βίβιαν Γουέστγουντ, δημιούργησε το Buffalo Gal στυλ, έκλεψε το ντραγκ κουίν στυλ ντυσίματος (το οποίο κατάκλεψε με τη σειρά της η Μαντόνα) και αποσύρθηκε στο Παρίσι για να ασχοληθεί με ορχηστρική μουσική. Κάπως ταλαντούχος νομίζω.



Βρήκα ένα άρθρο του στον Guardian με τίτλο: «Ψάχνοντας τρόπο να σπάσω τους κανόνες», όπου αναφέρεται στην επεισοδιακή συνέντευξη των Sex Pistols στον Bill Grundy –τότε που ξεκίνησαν όλα. Αναφέρεται κιόλας στον εαυτό του και στο τι σήμαινε το Πανκ γενικότερα:

"Γεννήθηκα στο Λονδίνο αμέσως μετά το τέλος του πολέμου. Οι γονείς μου χώρισαν και η γιαγιά μου ανέλαβε να με μεγαλώσει. Η γιαγιά μου φρόντισε να μου εντυπωθεί καλά στο μυαλό, από πολύ μικρή ηλικία, η άποψή της οτι η Αγγλία ήταν ένα έθνος ψευτών και η βασιλική οικογένεια ήταν το σύμβολο αυτού του πράγματος. Η Αγγλία ήταν μια χώρα της οποίας η επιβίωση, κατά τη γνώμη της γιαγιάς μου, βασιζόταν στο πόσο καλά εφαρμοζόταν η ιδεολογία της εξαπάτησης. «Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται», συνήθιζε να λέει.

Οι γονείς μου, οι παππούδες μου και οι προ-παππούδες μου ήταν όλοι ανακατεμένοι με τον χώρο της μόδας και η δική μου ζωή συνέπεσε να συνδεθεί με τη γέννηση του rock'n'roll. Σύντομα παθιάστηκα με την εικόνα αυτής της μουσικής και με τον ήχο αυτής της μόδας.

Στα τέλη του ’70 εμφανίστηκα στην King's Road του Τσέλσι, ντυμένος με ένα μπλε λαμέ κοστούμι. Την είχα κοπανήσει από το σπίτι μου, με είχαν ήδη διώξει από τη Σχολή Καλών Τεχνών, είχα χάσει την παρθενιά μου και είχα προλάβει να γίνω ένας ακόμα απρόθυμος γονέας με μηδενικές προοπτικές. Έψαχνα κάποιον τρόπο να σπάσω τους κανόνες, να αλλάξω ζωή –έψαχνα πώς θα γινόταν να μετατρέψω την τέχνη σε δράση. Άνοιξα το πρώτο μου μαγαζί, το Let It Rock, με μοναδικό σκοπό να τσακίσω την Εγγλέζικη κυρίαρχη ιδεολογία της εξαπάτησης. Η πρόθεσή μου ήταν να αποτύχω επαγγελματικά, αλλά να αποτύχω όσο πιο φαντασμαγορικά γινόταν. Επειδή μόνο αν αποτύγχανα με έναν τρόπο εντυπωσιακά μοδάτο θα είχα μετά την ευκαιρία να πετύχω.

Η Σχολή Καλών Τεχνών με δίδαξε οτι ήταν μακράν προτιμότερο να είσαι μια εντυπωσιακή αποτυχία παρά κάποια επιτυχημένη μετριότητα. Ξεκίνησα λοιπόν σκάβοντας βαθιά μέσα στα ερείπια μιας κουλτούρας η οποία με ενδιέφερε πολύ –κι αυτή ήταν το παράνομο πνεύμα του rock'n'roll. Οπλισμένος με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης ξεκίνησα μια εμπορική δραστηριότητα όπως τίποτα δεν ήταν προς πώληση –ένα μαγαζί που προοριζόταν να μην ανοίξει ποτέ. Αυτό το έκανα για να αποδείξω πως το αδύνατο θα μπορούσε να γίνει εφικτό, κι έτσι έπεισα τη φιλενάδα μου, τη Vivienne Westwood, να παρατήσει τη δουλειά της σα δασκάλα και να έρθει να με βοηθήσει. Κι εκείνη αναποκρίθηκε με τρόπους που δεν είχα καν ονειρευτεί. Η νέα γενιά σύντομα θα πέρναγε το κατώφλι του μαγαζιού μου θέλοντας να λάβει μέρος. Αυτοί οι νεαροί, σέξυ δολοφόνοι θα με βοηθούσαν να στείλω το μήνυμά μου σε όλον τον κόσμο! Έτσι έγιναν οι Sex Pistols μου: νέοι, σέξυ, ανατρεπτικοί και στυλάτοι. Αντι-μουσικοί, αντί σε όλα. Θα με βοηθούσαν να σχηματοποιήσω την κριτική μου, θα με βοηθούσαν να ντύσω έναν καινούργιο στρατό από αγριεμένους νεαρούς. Μάζεψα τους φίλους μου από τη Σχολή για να καταστρώσουμε όλοι μαζί το σενάριο της κατάρρευσης αυτής της κουρασμένης και κάλπικης κυρίαρχης ιδεολογίας.

Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν μια δισκογραφική εταιρεία. Διάλεξα την ΕΜΙ. Ήταν αντιπροσωπευτική του Εγγλέζικου πνεύματος. Ο εχθρός επιτέλους ήταν μέσα στο πεδίο βολής μου. Το μαγαζί άλλαξε όνομα, λεγόταν πλέον Sex, και τα αναμνηστικά της rock'n'roll έδωσαν τη θέση τους σε φετιχιστικά ρούχα, σεξουαλική ένδυση από πλαστικό –όλα μαύρα. Σχεδιάσαμε μόνοι μας τα στρατιωτικά μας παντελόνια. Έβαλα μια ζώνη ανάμεσα στα πόδια η οποία έδενε το ένα γόνατο με το άλλο κι ένα φερμουάρ που κατέβαινε μέχρι τον καβάλο και μετά συνέχιζε ανεβαίνοντας μέχρι τον κώλο. Αν το ξεκούμπωνες όλα σου τα καλούδια βγαίνανε στη φόρα κι έτσι προκαλούσες τους περαστικούς να σκεφτούν διάφορα πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να κάνουν μαζί σου στη μέση του δρόμου. Αυτά τα παντελόνια, τα μαζοχιστικά μας παντελόνια, ήταν η επίσημη κήρυξη του πολέμου ενάντια στις αναστολές των αστών.

Ενώ κάναμε πρόβες για την επερχόμενη τουρνέ μας που θα ονομαζόταν «Αναρχία στο Ηνωμένο Βασίλειο» το τμήμα δημοσίων σχέσεων της ΕΜΙ μας ειδοποίησε. «Οι Queen ακύρωσαν την εμφάνισή τους στο Today show κι έτσι βάλαμε εσάς στη θέση τους! Θα είναι καλή διαφήμιση! Στέλνουμε αυτοκίνητο να σας πάρει τώρα αμέσως». Το συγκρότημα δεν ήταν σε καλή διάθεση. Ποτέ δεν ήταν σε καλή διάθεση. Μισούσαν ο ένας τον άλλο. Πριν βγούμε στην εκπομπή μαζευτήκαμε σε ένα πράσινο δωμάτιο στα στούντιο του καναλιού και μεθύσαμε σαν ηλίθιοι. Τελικά, μας κάλεσαν όλους στο πλατό της εκπομπής μαζί με τους φανς που βρίσκονταν εκεί: τη Siouxsie Sue και όλους τους υπόλοιπους. Ο δίσκος, το Anarchy in the UK, έπρεπε να προκαλέσει έκρηξη. Αλλά δεν ήταν παρά ένας δίσκος κι αυτό δεν μου φαινόταν αρκετό. Αρνήθηκα να μπει μια όμορφη φωτογραφία του συγκροτήματος στο εξώφυλλο. Αντί γι΄αυτό, ζήτησα από το τμήμα μάρκετινγκ να βάλει ένα απλό μαύρο εξώφυλλο χωρίς τρύπα στη μέση, χωρίς όνομα, χωρίς τίτλο, χωρίς το λογότυπο της δισκογραφικής. Τίποτα. Στην ΕΜΙ δεν χάρηκαν ιδιαίτερα με την ιδέα μου. Πώς, ρωτούσαν, θα μπορέσει κάποιος να βρει το δίσκο; Δεν καταλάβαιναν οτι δεν ήθελα να βρίσκει τον δίσκο ο οποιοσδήποτε. Ήθελα να τον βρει μόνος όποιος ενδιαφέρεται.

Την επόμενη μέρα, μετά την περιβόητη συνέντευξη στο Today show, ο Leslie Hill, ο διευθυντής της ΕΜΙ τηλεφώνησε σπίτι μου –ζήτησε να πάω αμέσως στη Manchester Square. Εκεί γινόταν ένα συμβούλιο όπου είχαν έρθει οι διευθύνοντες σύμβουλοι της ΕΜΙ, προκειμένου να στείλουν μια γραπτή δήλωση προς τις εφημερίδες και με ήθελαν στο συμβούλιο. Με το που έφτασα, μπήκα στο γραφείο του Hill και τον είδα να κόβει βόλτες πάνω-κάτω. Οι πρωινές εφημερίδες ήταν απλωμένες πάνω στο τραπέζι. Τι είχα να πω γι΄αυτό; με ρώτησε. «Απλώς, τα αγόρια μένουν για πάντα αγόρια», απάντησα. «Καλώς! Νομίζω οτι μπορώ κι εγώ να το πω αυτό». Τέλεια, σκέφτηκα. Θα γινόταν σφαγή στις εφημερίδες! Το είχα καταλάβει από πριν, κατά τη διάρκεια της εκπομπής, την ώρα που η κυρία στο autocue τράβαγε τα μαλλιά της απεγνωσμένα –είχαμε χτυπήσει την υποκριτική εγγλέζικη κουλτούρα, είχαμε χτυπήσει την ιδεολογία της εξαπάτησης. Ήταν ζωντανή εκπομπή και οι Sex Pistols ήταν πλέον πρωτοσέλιδο.



Τα Μέσα χρειάζονταν ένα όνομα για να περιγράψουν αυτή τη συμπεριφορά. Κι έτσι έβγαλαν την ταμπέλα «Πανκ». Η οποία κόλλησε ανεξίτηλα πάνω μας. Αμέσως μετά άρχισαν οι ακυρώσεις συναυλιών της περιοδείας. Ήμουν πανευτυχής. Πήραμε το πούλμαν της περιοδείας και ξεκινήσαμε για το βορρά. Αντί να βάζω το συγκρότημα να δίνει συναυλίες τους πήγαινα σε τοπικά καλλιστεία και τους έβαζα στην επιτροπή των κριτών. Δημοτικοί σύμβουλοι έδιναν ατέλειωτες συνεντεύξεις τύπου. Πόλεις και χωριά σε όλη τη χώρα έφτιαχναν αποσπάσματα εθελοντών, όχι μόνο για να απαγορεύσουν στο συγκρότημα να δώσει συναυλία αλλά και να τους απαγορεύσουν να μπουν στην ίδια την πόλη. Στις εκκλησίες προσεύχονταν να πέσει φωτιά και να μας κάψει. Η φασαρία είχε εξαπλωθεί σε εθνικό επίπεδο. Πόσο θα κρατούσε όλο αυτό;

Είχα δημιουργήσει ένα αίσθημα ευφορίας και υστερίας ταυτόχρονα. Στο πούλμαν της περιοδείας ήμασταν όλοι σε εγρήγορση λόγω του μεγάλου αριθμού πιθανοτήτων σχετικά με το τι θα μπορούσε να συμβεί –επειδή, ότι και να γινόταν δεν θα μπορούσαμε να το προβλέψουμε –όλο αυτό ήταν μια κίνηση προς το άγνωστο. Είχαμε πλέον τα μέσα για να ξεκινήσουμε μια επανάσταση της καθημερινότητας.

Όσο απλό και αβλαβές κι αν φαίνεται σήμερα, εκείνη η συνέντευξη ήταν μια εκρηκτική στιγμή που άλλαξε τα πάντα. Το Πανκ έγινε το σημαντικότερο πολιτιστικό φαινόμενο του τέλους του 20ου αιώνα. Η αυθεντικότητά του στέκεται ακόμα απέναντι στην καραόκε κουλτούρα του σήμερα, όπου όλα και όλοι πουλιούνται. Η επίδραση του Πανκ στη μουσική, το σινεμά, τις τέχνες, το ντιζάιν και τη μόδα δεν αμφισβητείται από κανέναν πλέον. Χρησιμοποιείται σαν μέτρο του τι είναι κουλ και τι όχι. Κι όλοι ξέρουμε οτι δεν μπορείς να πουλήσεις τίποτα σήμερα αν δεν είναι κουλ. Το μόνο πρόβλημα είναι πως το Πανκ δεν είναι, και ποτέ δεν ήταν, για πούλημα."

Τώρα που έφυγε, έχω να πω το εξης:
Ρε μουνόπανο Μάλκομ, γαμημένε –πως τόλμησες να μας παρατήσεις παλιοκαργιόλη; Όπου και να πας θα σε βρούμε...

26 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Rodia είπε...

Μπραβο βρε. Ωραιοτερο επικηδειο δεν εχω διαβασει. Ασταδιαλα, τωρα βρηκε να ποθανει λεμε...

The Motorcycle boy είπε...

Είχα ακούσει οτι ήρθε στο Πάμπλικ για κάποια παρουσίαση -φυσικά δεν πήγα να τον δω, τον παλιοκοπρίτη. Μαλακία μου.

Ανώνυμος είπε...

Δεν μπορεί να τόβγαλες σαν ρέκβιεμ γι αυτούς αυτό...
Δεν θάσαι καλά.
Σε μια αγορά κορεσμένη, σε μια εποχή γεμάτη ταλαντούχους, μια εποχή με τα μεγαλύτερα ροκ ο,τιδήποτε να κυριαρχούν, κάποιοι έπρεπε να επινοήσουν κάτι για να ξεχωρήσουν.
Επινοήθηκε η δήθεν οργισμένη μαλακία.
Δώσαμε, δώσαμε...

mbiker

Ανώνυμος είπε...

Υ.Γ
Μετά τι έχουμε?
Boy George?

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Χεχε, η οργισμένη μαλακία ε; Ναι, κάτι τέτοιο, μόνο που οι οργισμένοι μαλάκες την πληρώνανε πολύ ακριβά τη στάση τους, του Ρότεν του κάψανε τη μούρη οι φασίστες, στο δρόμο δεν τους αφήνανε καν να περπατήσουν, στα μαγαζιά τους απαγορεύανε να παίξουν... Κι απ΄αυτή την οργισμένη μαλακία που λες προέκυψαν τα πλέον πολιτικοποιημένα μηνύματα της ροκ -Ροκ ενάντια στο ρατσισμό, κολλεκτίβα Κρας, κίνημα των καταλήψεων σε Ολλανδία, Γερμανία και Δανία... Α ναι, αυτή η οργισμένη μαλακία τόλμησε να φωνάξει οτι το ροκ έχει πεθάνει προ πολλού και οι μεγαλογκρουπάδες τύπου Φλόιντ είναι απλώς κινούμενα πτώματα που παράγουν μόνο κέρδη.
Λοιπόν, νομίζω οτι για μαλακία δεν τα πήγε άσχημα η υπόθεση.

Ο Μπόι Τζορτζ μια χαρά άτομο ήταν κι εμείς πολύ μαλάκες που του πετάγαμε πέτρες στο ροκ ιν Άθενς -αλλά τι δουλειά έχει με το πανκ; Κάπου τα έχεις μπερδέψει!

Υ.Γ.: Το κομμάτι αφορά τον μεγαλύτερο απατεώνα του ροκ εν ρολλ όπως λέει ο τίτλος και η μεγαλύτερη απάτη του ήταν οτι υπήρξε κυνικά αγνός.

Ανώνυμος είπε...

Ένστασηηηηηηηηηηηη
Φλόιντ είπες?
Και κέρδη? Και γιατί όχι?
Μήπως κι αυτοί δεν κατήγγειλαν?
Και τα κέρδη απο που προήλθαν? Απο τα εκατομύρια θαυμαστές τους νομίζω κι είμαι φανατικός παρακαλώ.
Μ αυτούς μεγάλωσα. Δεν έμαθα κάτι που να τους απαξιώνει. Συνεπείς τουλάχιστον στις τέλος πάντων ιδεολογίες τους πάντα ήταν.
Τότε να πούμε τα ίδια και για τους U2 φερ ειπείν. Κι αυτοί βγάλανε λεφτά.
Κι οι σεξοπιστόλες νομίζω.
Κι επιμένω πως αυτό το ρεύμα, επιννοήθηκε γιατί έπρεπε κάπως να προκαλέσουν. Πως αλλοιώς θ ασχολούνταν μαζί τους?
και σε τελική ανάλυση, οι μόνοι που κατήγγειλαν όσα αναφέρεις ήταν?
Πόσοι άλλοι έμειναν αφανείς, επειδή είχαν απλώς μακριά μαλλιά και κανονικά τζήν?
Κι ο Μποϋ Τζώρτζ πάνκ δεν ήταν?
Στην εμφάνιση τουλάχιστον...χεχεχεχε

mbiker

άσωτος είπε...

παρολο που γουσταρα τρελα σεξ πιστολς τον μακλαρεν δεν τον πηγαινα ποτε, ισως γιατι υποστηριζα παντα τη φεραρι....

PiKei είπε...

Καλά έκανες και έβαλες την συνέντευξή του. Εγώ, προσωπικά, είχα πάντοτε κενά για το τι ήταν και τι έκανε το άτομο. Οι μισοί μου φίλοι τον κράζανε, οι άλλοι μισοί τον είχανε ψηλά. Και από ότι βλέπω θα μείνει έτσι να διχάζει για καιρό. Κι αυτό καλό μου φαίνεται για πάρτη του...

The Motorcycle boy είπε...

Mbiker, δε με προσέχεις! Είπα οτι τα δεινοσαυρικά συγκροτήματα σαν τους Φλόιντ ΗΤΑΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΠΤΩΜΑΤΑ που υπήρχαν μόνο για τα κέρδη. Δεν είπα οτι οι Πίστολς έπαιζαν για την ψυχή της μάνας τους, άλλωστε ο Ρότεν το έλεγε "είμαστε σε αυτό για τα φράγκα". Αλλά το έλεγε φίλε -δεν το έπαιζε ταπεινός και καταφρονεμένος. Από μουσικής απόψεως δεν υπήρχε πλέον τίποτα να ειπωθεί μέσω ροκ όταν βγήκαν οι Πίστολς. Εξ ου και διακήρυξαν τον θάνατο της ροκ. Όμως (κι εδώ ήταν η μαγκιά τους) έσπρωξαν τους πιτσιρικάδες στην απαξίωση της βιρτουοζιτέ και των ακριβών μηχανημάτων, με το "κάντο μόνος σου κι ας μην ξέρεις να παίζεις". Έδειξαν οτι αυτό που είχε χαθεί ήταν το πάθος, το να έχεις κάτι να πεις και για χάρη του θα μπορούσε να πάει να γαμηθεί η μελωδία. Ένα κάρο συγκροτήματα (από τους Clash, τους Joy Division μέχρι και τους U2 που λες) ξεκίνησαν να παίζουν συγκλονισμένοι από τους Πίστολς. Αυτό που λέει ο Μακλάρεν, οτι το πανκ ήταν το σημαντικότερο πολιτιστικό φαινόμενο του 20ου αιώνα ισχύει μέχρι κεραίας.

Όχι, οι Πίστολς δεν ήταν οι μόνοι που είχαν πολιτικοποιημένους στίχους αλλά ήταν ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ. Την ίδια εποχή (λίγο αργότερα για την ακρίβεια) οι Φλόιντ έβγαζαν το Γουόλ που ασχολιόταν με τα υπαρξιακά αδιέξοδα ενός πάμπλουτου ροκ σταρ -δεν ξέρω αν πιάνεις τη διαφορά! Ο Ρότεν (σαν Λάιντον) ξεβράκωσε το υπερθέαμα του συναυλιακού Γουόλ όταν έπαιξε στη Νέα Υόρκη πίσω από τοίχο και η εικόνα του γκρουπ προβαλλόταν στον τοίχο -γκρεμίστηκε ολόκληρο το μαγαζί στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Κανένα μουσικοκοικωνικό ρεύμα δεν επινοείται -τα ρεύματα διαμορφώνονται από τις ανάγκες των καιρών, γνωστό αυτό. Και το πανκ ήταν η απάντηση για όσους είχαν μπουχτίσει από τις αδιέξοδες ερωτήσεις.

Τους U2 τους βαριέμαι μετά τον δεύτερο δίσκο τους -δε νομίζω οτι λένε τίποτα καινούργιο από την εποχή που πήγαν στο Αμέρικα και μετά.
Οι αφανείς που λες με τα μακριά μαλλιά και τα τζιν (όπως τα θυμάμαι από το '80) ήταν λογικό να μείνουν τέτοιοι επειδή κανένας δεν ενδιαφερόταν πλέον για βασιλοπούλες, δράκους και κάστρα.
Ο Μπόι Τζορτζ με τα κοτσιδάκια και το φουστανάκι πανκ; Θα μας τρελάνεις ρε συ; Ποπ ρέγκε με μπλιμπλίκια έπαιζε ο άνθρωπος!

The Motorcycle boy είπε...

Άσωτε, ούτε εγώ πήγαινα τον Μακλάρεν (καλά, εγώ δεν πάω και τη Φεράρι -προτιμώ τη ΝτεΤομάσο) αλλά θα πρέπει να παραδεχτούμε οτι ήταν μεγάλη μούρη το άτομο. Θα πρέπει επίσης να παραδεχτούμε οτι χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν οι Πίστολς και χωρίς τους Πίστολς δεν θα υπήρχαν όλοι οι υπόλοιποι. Πάντως, τώρα που έμαθα οτι πέθανε, λυπήθηκα.

Π.Κ. να σου δώσω και δυο ακόμα πληροφορίες περί Μακλάρεν:
1. Ο τύπος ήταν παλιός Καταστασιακός, είχε συμμετοχή στο Μάη του '68 κι από εκεί ξεκινούσαν οι ιδέες του.
2. Όταν έφτιαξε τους Bow Wow Wow (αχ Ανναμπέλα!) έψαχνε τι μουσική να παίξουν επειδή τα παιδιά δεν... Πήγε λοιπόν σε ένα μουσείο αφρικάνικης τέχνης επειδή τα αφρικάνικα δεν είχαν κοπυράιτ και έβαλε τις αφρικάνικες μουσικές να παιχτούν ένα κλικ πιο γρήγορα. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που έπαιζαν οι Bow Wow Wow και πριν βιαστούμε να το κοροϊδέψουμε ας θυμηθούμε αυτό το τραγουδάκι το "My heart is beating like a jungle drum" που κάνει τρελή επιτυχία στις μέρες μας!

Εν κατακλείδι, ο Μάλκομ ήταν μια ιδιοφυία με σαφώς μεγαλύτερο ταλέντο από τον Γουόρχολ, επειδή ο Μάλκομ είχε ΚΑΙ ιδέες. Αλλά ήταν και μουνόπανο -μην το ξεχνάμε.

Manuel είπε...

Σωστός σε όσα λες, με μία ένσταση. Αναπαράγεις το παρωχημένο σχήμα punk/new wave vs μαλλιάδες. Είναι προφανές ότι βασική παράμετρος και στους δύο πόλους , όπως αναφέρεις και εσύ άλλωστε, είναι η μπίζνα και το χρήμα. Το να βγάζεις χρήμα φωνάζοντας ότι αυτός είναι ο στόχος σου δεν είναι κατ' ανάγκη ειλικρινές, αλλά μάλλον ένα έξυπνο κόλπο, όπως και τα δεινοσαυρικά άλμπουμ των 70's. Από εκεί και πέρα, σε στυλιστικό επίπεδο, από τα early 80's (και πιο πριν ακόμα) οι Motorhead έκαναν τα όρια δυσδιάκριτα.

The Motorcycle boy είπε...

Χμ, οι μαλλιάδες δεν ήταν ένα τσουβάλι όλοι (ούτε και το νιου γουέιβ βέβαια, ούτε καν το πανκ). Το σχήμα στο οποίο αντιπαρατέθηκε το πανκ (και όχι το νιου γουέιβ) ήταν βασικά το δεινοσαυρικό αρτ ροκ των σταδίων. Φλόιντ, Γες, Τζένεσις, Ρας κ.λ.π. Κι όχι ολοκληρωτικά, ο Ρότεν άκουγε μανιωδώς Βαν Ντεερ Γκραφ και θαύμαζε τον Μπράιαν Φέρι που πήδαγε τις γκόμενες των εξωφύλλων των Ρόξι Μιούζικ. Η βασική κόντρα ήταν κυρίως "αδιαφορούμε για όσα μεγαλεπίβολα λέτε, βάλτε στον κώλο σας τα ακριβά όργανα, τα εξωτικά στούντιο και τις τεχνικές σας".

Δεν καταλαβαίνω γιατί κι εσύ βάζεις την παράμετρο του χρήματος -λες κι αρνήθηκε κάποιο πανκ συγκρότημα εκτός των Κρας (ή κάποιο αρτ ροκ συγκρότημα) να τα κονομήσει! Απλώς, το όλο θέμα είναι "τι κάνεις για να τα κονομήσεις". Παραδείγματα:
1. Ο Στράμερ είχε στρωτή δουλειά και ένα χιτ σινγκλ με τους 101ερς και τα τίναξε στον αέρα για να στήσει τους Κλας και να μην τον παίρνουν να παίξει ούτε σε γάμους κωφαλάλων στην αρχή. Θα μου πεις -μετά κονόμησε με τους Κλας. Ναι, αλλά με τους δικούς του όρους.
2. Ο Όγκιλβι είχε γκρουπάκι και καθημερινές εμφανίσεις στα ιρλανδικά κλαμπ, είδε τους Πίστολς, έφτιαξε τους Στιφ Λιτλ Φίνγκερς και δεν τον διώχνανε οι ίδιοι που πριν τον πληρώνανε επειδή "δεν ήξερε να παίζει".
3. Ο Μαρκ Ε Σμιθ ήταν μια χαρά δημοτικός υπάλληλος και μετά τη συναυλία των Πίστολς έφτιαξε τους Φολ και ψωμολύσσαγε για χρόνια.

Αν τώρα όλα αυτά τα θεωρείς ένα εμπορικό κόλπο... ξέρω ΄γω; Μπορεί και να ήταν. Αλλά το '80 στους δρόμους γράφαμε στους τοίχους "Είμαστε τα λουλούδια στον σκουπιδοτενεκέ" και "Νο φιούτσερ", όχι "Τορμάτο" ή "Ντόμο Αριγκάτο" ή "Άνετα μουδιασμένος"...

Ο Λέμι ανήκε για χρόνια στην κολεκτίβα των Χόκγουιν -δεν ήταν κανένας ουρανοκατέβατος. Και οι Μότορχεντ ήταν μια εξαίρεση της εποχής, όχι ο κανόνας. Ο κανόνας στη χαρντ -χέβι ήταν το Εφ Εμ Ροκ, οι Μέιντεν, οι Πριστ, οι Σκόρπιονς και τα αποκαϊδια των Σάμπαθ και των Περπλ. Αστεία πράγματα εν ολίγοις.

Και τα όρια ήταν σαφέστατα τότε -και απαραβίαστα. Το μάθανε πολύ άσχημα οι Μπάοχαουζ και οι Μπουμτάουν Ρατς όταν ήρθαν να παίξουν στο Σπόρτινγκ.

Manuel είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Manuel είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Manuel είπε...

Τη λες πολύ άσχημα για τους ανεγκέφαλους της μέταλ σκηνής και κατά τη γνώμη μου άδικα. Εντάξει, είχαν ΙQ ραδικιού, η μουσική τους ήταν αισχρά τυποποιημένη και αποτελούσαν στημένους θιάσους από μάνατζερ και δισκογραφικές. Είναι όλα αυτά αρκετά όμως για να τους πετάξουμε όλους μαζί στα σκουπίδια; Αν και δεν είμαι υπέρ των ιστορικών και άλλων αναλόγων ως μεθόδου επιχειρηματολογίας, μπαίνω στον πειρασμό για μία σούπερ αναλογία. Ρεμπέτικα=μπλουζ, αρχέγονο rock 'n' roll - Χαρντ ροκ, μέταλ=Kόκοτας + σκυλάδικη περαφθορά των προηγουμένων στην εθνική οδό - Πανκ=νεορεμπέτικο κύμα των 80's - Joy Division, Fall κλπ=έντεχνο. Μπάζει από χίλιες μπάντες θα μου πεις το σχήμα, όμως υπενθυμίζει ότι και η τραγουδιάρα της εθνικής έχει ψυχή και πολύ πιθανόν πιο ανόθευτη από δέκα διανοούμενους της έντεχνης (και καλά) προσέγγισης. Το λες και συ άλλωστε σε πολλά γραπτά σου έμμεσα και άμεσα ότι το ροκ είναι πάνω απ' όλα ψυχή - και αφέλεια θα προσέθετα εγώ. Και οι σκυλάδες έχουν ψυχή.
ΥΓ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, σου λέω ότι είμαι φανατικός των Joy Division, ενώ τους Fall τους ξέρω ελάχιστα.

The Motorcycle boy είπε...

Όχι, με παρεξήγησες -δεν ξέρω αν ήταν ανεγκέφαλοι ή διανοούμενοι οι μεταλάδες (και μάλλον δεν ήταν δηλαδή). Απλά λέω οτι το '80 είχαν παρακμάσει από άποψης δημιουργικότητας -οι χαρντ ροκ μπάντες τύπου Ζέπελιν, Περπλ κ.λ.π. είχαν διαλύσει, οι Σάμπαθ μαλακίζονταν, το θέμα είχε κλείσει. Οι "καινούργοι" μεταλάδες τύπου Πριστ ή Ασέπτ ή Μέιντεν δεν είχαν κάτι να προσθέσουν στο όλο θέμα (άντε, βγάλε την περιόδο ΝτιΑνο για τους Μέιντεν), γι΄αυτό άλλωστε και το είδος παράκμασε μέχρι να εμφανιστούν οι Γκανς εντ Ρόουζις.
Δεν έχει να κάνει με την εγκεφαλικότητα της μουσικής ή κάτι παρόμοιο -άλλωστε το πανκ άκμασε και γκρεμίστηκε σε λιγότερο από 3 χρόνια. Το θέμα είναι απλώς πως το πανκ τότε ήταν μια πρωτογενής απάντηση στις ανησυχίες πολλών πιτσιρικάδων -κάτι που δεν ίσχυε για τις υπόλοιπες μορφές του ροκ της εποχής.

Υ.Γ.: Ο Ίαν Κέρτις ασχολήθηκε με τη μουσική ενεργά, μετά από μια συναυλία των Πίστολς -όπως και πολλοί άλλοι και σημαντικοί. Κάτι σημαίνουν όλα αυτά για την σημασία των Πίστολς. Α ναι, κι ο Λέμι τους Πίστολς δηλώνει σαν σημαντική του επιρροή.

Ανώνυμος είπε...

Σε μουσική εγκυκλοπαίδεια βρέθηκα?

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Χεχε, απ΄όλα κάνουμε για το μεροκάματο. Και συνταγές μαγειρικής δίνουμε και ασπιρίνες τσουλάμε άμα λάχει!

Ανώνυμος είπε...

συμφωνώ και με τον τίτλο και με το περιεχόμενο (χωρις να μπορώ να ελέγξω και όλες τις πληροφορίες που δίνεις στα σχόλια-δεν με αποσχολεί άλλωστε και τόσο). σε σχέση με τους floyd πάντως, το punk για μένα είχε μεγαλύτερη ειλικρίνεια. αν και ουσιαστικά δεν το έξησα καθότι πρόσφατα τριαντάρησα. και στη μουσική για μένα η ειλικρίνεια είναι βασικό κριτήριο.
αν θες κι έναν χοντροκομμένο παραλληλισμό, κατα τη γνώμη μου το punk για τη μουσική είναι ότι ο μπιντές του Duchamp για τις εικαστικές τέχνες.

-νομίζω το καλοκαίρι είχα δει συνέντευξη το mc laren στον σιχαμένο Λάλα στην Ετ1, και για ενα 20λεπτο είχα μείνει καρφωμένη στην τηλεόραση. το άτομο μόνο τυχαίο δεν ήταν.

lucia

The Motorcycle boy είπε...

Καλά -κι εγώ τις πληροφορίες του ποστ και όσες έβαλα στα σχόλια από συνεντεύξεις του ΜακΛάρεν τις ψάρεψα κι από ένα καταπληκτικό βιβλίο του Φιλ Στρόνγκμαν, το οποίο στο συνιστώ αν έχεις διάθεση να διαβάσεις κάποια πράγματα από πρώτο χέρι:
http://www.amazon.co.uk/Pretty-Vacant-History-Phil-Strongman/dp/0752869477

Στην πραγματικότητα ούτε εμείς ζήσαμε το πανκ στην ακμή του -αφού όταν τελείωσε η όλη υπόθεση, γύρω στο '79, εγώ ήμουνα 14 χρονών. Αλλά μας ήρθε εκ των υστέρων στη δεκαετία του ΄80 και μας καθόρισε.

Ειλικρίνεια και αμεσότητα -αυτό ήταν το πανκ, έχεις δίκιο (κι ο παραλληλισμός σου σωστός). Και φυσικά, μουσική παιγμένη από νέους για νέους (οι Πίστολς ήταν με το ζόρι 20 χρονών ενώ τότε ο Γουότερς είχε καβατζάρει τα 40).

Εσύ που ενδιαφέρεσαι και για τις τεχνοτροπίες της μόδας σίγουρα θα βρήκες πολλά και συναρπαστικά στη συνέντευξη του ΜακΛάρεν (ψάξτον κι άλλο -ήταν περιβόλι ο τύπος). Η μόνη μου απορία είναι: πως διάολο του πήρε συνέντευξη ο Λάλας ο οποίος δεν ξέρει αγγλικά;

Υ.Γ.: Δες κι αυτό το κειμενάκι εδώ πέρα
http://www.viceland.com/int/v14n2/htdocs/malcolm.php

Ανώνυμος είπε...

δεν πολυθυμάμαι την συνέντευξη, υποθέτω θα υπήρχε αυτόματη μετάφραση-σιγά μην έκανε τις ερωτήσεις ο ίδιος...

θα το ψάξω το βιβλίο, όσο για το vice θα το τσεκάρω κι αυτό αν και μου τη σπάει. ευχαριστίες!

lucia

The Motorcycle boy είπε...

Τίποτα! Μια φορά που ήρθες από τα μέρη μας, να μη σε κεράσουμε ένα κάτι; Να μας περάσεις για απολίτισθους;

Το Βάις ούτε που το ξέρω, γκουγκλίζοντας βρήκα το άρθρο που σου λίνκαρα.

Ανώνυμος είπε...

έρχομαι συχνά αλλά δεν αφήνω σημάδια συνήθως :D

το βαις είναι μια δηθενιά free περιοδικό που παρουσιάζει διάφορα σκουπίδια ως ΤΟ κάτι σημαντικό. λαιφσταλιά δλδ αλλά για πιο πιτσιρικάδες. ό,τι φαντάζομαι θα σιχαινόσουνα περισσότερο. από το φθινόπωρο άρχισε να εκδίδεται και στα ελληνικά και το πολυδιαφήμισε ποιος άλλος, η λαιφο...

ωστόσο επανήλθα για κάτι πιο σημαντικό. εκεί που γράφω ότι το punk είναι ειλικρινές, ξέχασα να συμπληρώσω ότι για μένα το punk επίσης είναι αφάνταστα αφελές (με την καλή έννοια), ρομαντικό έως και συγκινητικό. μερικές φορές τα punk είδωλα που έκαψαν τους εαυτούς τους αλλά και όσοι το ακολούθησαν στην εποχή του (παιδιά εργατικών οικογενειών χωρις προοπτικές λίγο πριν την μεγάλη κοροιδία του 80 και τη μεταμοντέρνα περίοδο των 90;s) με κάνουν να δακρύζω. (αλήθεια κι ας ακούγεται-διαβάζεται μαλακία)

lucia

The Motorcycle boy είπε...

Ε, αφού έρχεσαι "άσε κάτι για το γκαρσόνι"! Χαχαχα, πλάκα κάνω -χαίρομαι που σε ενδιαφέρουν κάποια απ΄αυτά που γράφω.

Αν το Βάις το διαφημίζει η Λάιφο -δεν χρειάζεται να πεις κάτι άλλο. Βασικά εκεί μέσα έλεγε καλά πράγματα ο Μάλκομ αλλά πολλά για τη μόδα -γι΄αυτό στο πρότεινα.

Ναι -κι εγώ θεωρώ το πανκ αφελές ή ακόμα καλύτερα αθώο. Κάπου παραπάνω έγραφα οτι ο Μάλκομ ήταν κι αυτός κυνικά αθώος κι αυτή ήταν η μεγαλύτερή του απάτη. Όντως, θυμάμαι τι λέγαμε και τι σκεφτόμασταν τότε και κοκκινίζω από ντροπή με την αφέλειά μας -τέλος πάντων.
Υπάρχει μια ταινία, την έχω βρει με το ζόρι στα τόρεντς του isohunt -λέγεται Out of the blue και είναι του Ντένις Χόπερ. Αν ποτέ την πετύχεις πουθενά κάτσε δες την -είναι αυτό ακριβώς που λες, θα σε κάνει να δακρύσεις. Εμένα πάντως έτσι με κάνει.

Manuel είπε...

Αφελές και ως εκ τούτου αληθινό. Διάβασε και αυτούς τους στίχους που έγραψε ένας διαφορετικός μαλλιάς, όταν είδε τους Pistols σε μια εμφάνισή τους στην Αμερική

Rory Gallagher
"Brute Force And Ignorance"

Brute Force and Ignorance,
Just hit town,
Looking like survivors,
From the Lost and Found.

Brute Force and Ignorance,
Have come to play,
A one-night stand at eight o`clock,
Then they`ll be on their way.

This old town`s exploding,
And the mayor`s uptight,
He`d like to make it to the show,
But he knows it`s not his night.

He`s got to be beholding,
To his legal spouse,
But she`s put the thumbscrews on him,
And snuck out of the house.

There she goes.

The picture on the poster,
Raised an eyebrow or two,
At fifty-five to seven,
Lord, you should`ve seen the queue.

City slick and country hick,
They came one and all,
The traffic-light girl and the downhome kids,
Assembled in the hall.

Brute Force and Ignorance,
Yes, that`s the name,
The young folks gonna miss them,
Now they`ve gone away.

Well, the show got so crazy,
Today they took the billboard down,
I`ll never forget the scene last night,
When the band was escorted out of town.

This little town`s back in slow motion,
I`m sad to say,
After the confusion,
It`ll never be the same.

Well, I took a walk down Main Street,
Just to pass the time,
And I could hear that music,
Still rolling through my mind.

Brute Force and Ignorance,
They sure hit town,
And if you want to find them, buddy,
They`re down at the Lost and Found.

The Motorcycle boy είπε...

Ο Ρόρυ ήταν κι αυτός μια ξεχωριστή περίπτωση -το παίξιμό του είχε μια πάνκικη νοοτροπία. Οι Thin Lizzy επίσης. Μάλλον έφταιγε η καταγωγή τους -δεν ξέρω... Και έχεις απόλυτο δίκιο -αυτό που λέει με τους στίχους του, αυτό ήταν το όλο θέμα με τους Πίστολς. Όσοι είχαν μάτια τότε το έβλεπαν κι όσοι είχαν αυτιά το άκουγαν.

Υ.Γ.: Θυμάμαι τη συναυλία του Γκάλαχερ στη Φιλαδέλφεια και την αντίστοιχη των Κλας στο Ροκ ιν Άθενς -λοιπόν η αίσθηση ήταν σχεδόν ίδια. Το πανκ άλλωστε ποτέ δεν είχε μουσικά στεγανά. Κι αυτό φαίνεται από τους μουσικούς δρόμους που ακολούθησαν τα αρχέγονα συγκροτήματα του είδους -φαίνεται οτι το πανκ ήταν κυρίως στάση ζωής και όχι μουσικό ρεύμα.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι