Δευτέρα, Δεκεμβρίου 05, 2011

Οι αληθινοί γιατροί φεύγουν πριν τους ασθενείς

Χτες έμαθα οτι ο Σόκρατες Μπραζιλέιρο ντε Σόουζα Βιέιρα ντε Ολιβέιρα (μπορείς για συντομία να τον λες σκέτο «Σόκρατες» ή «Γιατρό») πέθανε στο νοσοκομείο «Άλμπερτ Αϊνστάιν» του Σάο Πάολο από σηψαιμία. Τον λέγανε «Γιατρό» επειδή ήταν όντως γιατρός ο άνθρωπος, είχε επίσης διδακτορικό στη φιλοσοφία –α ναι, υπήρξε κι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που πάτησαν το γκαζόν των γηπέδων, αρχηγός της θρυλικής εθνικής Βραζιλίας του 1982 (της ποιητικότερης εθνικής ομάδας που πέρασε ποτέ από τα γήπεδα). Ήταν 57 χρονών.


 

Του άρεσε να μιλάει και το έκανε συχνά –μέσα κι έξω από τη χώρα του. «Στη Βραζιλία δεν ζούμε όπως στην Ευρώπη όπου κάνετε τον προγραμματισμό σας για ολόκληρη τη χρονιά –εμείς δεν ξέρουμε τι θα μας συμβεί το επόμενο δεκαπεντάλεπτο», έλεγε.

Η άποψή του για το ποδόσφαιρο υπήρξε η περιεκτικότερη αιτιολόγηση τού γιατί κάποιοι, σαν εμένα, λάτρεψαν το βραζιλιάνικο στυλ: «Το να κερδίζεις, δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα –το ποδόσφαιρο είναι τέχνη και πρέπει να δείχνεις δημιουργικότητα. Αν ο Βαν Γκογκ και ο Ντεγκά ήξεραν, όταν έκαναν τις δουλειές τους, τον βαθμό αναγνωρισιμότητας που θα είχαν στη συνέχεια, δεν θα έκαναν τα ίδια πράγματα. Πρέπει να απολαμβάνεις το γεγονός οτι κάνεις τέχνη κι όχι να αγχώνεσαι για το αν θα κερδίσεις».

 

Ο Σόκρατες επέλεξε να χρησιμοποιήσει τη δημοφιλία που κέρδισε από το Μουντιάλ του 1982 για να κοντράρει τη στρατιωτική δικτατορία  που είχε επιβληθεί στη χώρα του από το 1964 (και τερματίστηκε το 1985). Όντως ποδοσφαιριστής της Κορίνθιανς  ξεκίνησε μαζί με τον συμπαίκτη του Βλάντιμιρ (από συμβολισμούς πάμε καλά!) τη λεγόμενη «Κορινθιακή Δημοκρατία». Οργάνωσαν τους συμπαίκτες τους σε ένα ουτοπικό σοσιαλιστικό πυρήνα. Ψήφιζαν για τα πάντα. Ακόμη και για το πότε θα έτρωγαν το μεσημέρι. «Καθενός η ψήφος είχε την ίδια βαρύτητα για την ομάδα, από τον άνθρωπο που κουβάλαγε το κιτ Πρώτων Βοηθειών, μέχρι τον πρόεδρο, όλοι τους είχαν μια ψήφο. Αυτό έκανε τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν οτι μπορείς με την ψήφο σου να αλλάξεις τα πράγματα –τους έκανε να καταλάβουν οτι μαζί με τα κινήματα που ενεργοποιούνταν στη χώρα εκείνη την εποχή, θα μπορούσαν να φέρουν κάποια αλλαγή».
Στις 15 Νοεμβρίου του 1982 η Κορίνθιανς και η Δημοκρατία της, τύπωσαν στις φανέλες των παικτών το σύνθημα «ψηφίστε», καθώς οι εκλογές εκείνης της χρονιάς ήταν το πρώτο βήμα εκδημοκρατισμού της Βραζιλίας.


Η Δημοκρατία της Κορίνθιανς, έδωσε μάχη να καταργήσει τον στρατιωτικό χαρακτήρα που έπαιρνε κάθε φορά, η προετοιμασία της ομάδας πριν από κάθε παιχνίδι (με την υποχρεωτική απομόνωση σε ξενοδοχείο, τις κλειστές προπονήσεις και τα σχετικά).: «Ήταν περίπλοκο. Υπήρχε ένας φόβος που παραμένει ακόμη και σήμερα, ότι χωρίς όλα αυτά, χωρίς την συγκέντρωση όπως λέγεται, οι παίκτες νιώθουν εκτεθειμένοι. Αλλά από ιδεολογικής πλευράς όλα αυτά γίνονται για να υποβαθμιστεί το κύρος του ατόμου. Είναι σα να σου λένε "δεν αξίζεις δεκάρα, είσαι ανεύθυνος. Χρειάζεσαι τη φυλακή". Είναι βλακώδες. Ο ποδοσφαιριστής παίζει καλά, όταν νιώθει καλά. Και πού νιώθεις καλύτερα, από το ίδιο σου το σπίτι;» έλεγε ο Σόκρατες σε μια συνέντευξή του στον Αλεξ Μπέλος, συγγραφέα του βιβλίου Futebol.

 

Το 1982 η Κορίνθιανς κατέκτησε το πρωτάθλημα του Σάο Πάολο με τους παίκτες να φοράνε φανέλες που έγραφαν «Δημοκρατία»: «Ήταν η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου» δήλωνε ο Σόκρατες. Το 1984 μίλησε μπροστά σε 1,5 εκατομμύριο κόσμο, υποσχόμενος ότι αν το Κογκρέσο ψήφιζε τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, ο ίδιος θα ακύρωνε την απόφασή του να πάρει μεταγραφή στην Ιταλία. Το Κογκρέσο ψήφισε το αντίθετο, ο Σόκρατες πήγε στην Φιορεντίνα και η Δημοκρατία της Κορίνθιας διαλύθηκε.

«Οι άνθρωποι μού έδωσαν δύναμη κάνοντάς με δημοφιλή ποδοσφαιριστή. Αν οι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να πουν πράγματα, μπορώ εγώ να το κάνω για λογαριασμό τους. Αν ανήκα στην άλλη πλευρά, όχι στην πλευρά του λαού, κανένας δεν θα ενδιαφερόταν να ακούσει τις απόψεις μου», έλεγε. «Το καλύτερο πράγμα με το ποδόσφαιρο είναι οτι σου δίνει την ευκαιρία να κατανοήσεις την ανθρώπινη ύπαρξη. Μπόρεσα να γνωρίσω ανθρώπους που υπέφεραν πολύ και ανθρώπους από την άλλη πλευρά της κοινωνίας, που τα είχαν όλα, έτσι μπόρεσα να δω και τις δυο πλευρές της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Αν έμενα γιατρός, θα έμενα μόνο σε μια συγκεκριμένη περιοχή και θα γνώριζα μόνο μια πλευρά της ζωής. Στις μέρες μας πουλάνε στα παιδιά την ιδέα οτι το ποδόσφαιρο θα τα κάνει πλούσια και διάσημα –κι αυτό είναι όλο. Δεν σημαίνει τίποτα, το σημαντικότερο είναι οτι μέσα από το ποδόσφαιρο μπορείς να γνωρίσεις και τις δυο πλευρές της ζωής και να αποκτήσεις εμπειρία από την επαφή σου με διαφορετικούς ανθρώπους».

Ποτέ του δεν σταμάτησε να καπνίζει και ποτέ δεν έκρυψε το πρόβλημά του με τον αλκοολισμό. «Έχω δοκιμάσει 50.000 φορές να κόψω το τσιγάρο. Καπνίζω από τα 13 μου. Δεν μπορώ όμως. Αυτός είμαι. Δεν με νοιάζει και πολύ τι νομίζουν οι άλλοι. Το καλύτερο για έναν άνθρωπο είναι η ανεξαρτησία. Δεν με απασχολεί η γνώμη του κόσμου. Μπορούν να νομίζουν ότι είμαι γκέι. Και τι έγινε; Η γνώμη τους δεν αλλάζει τίποτα. Το ξέρω. Θα πεθάνω από καρκίνο των πνευμόνων, ή εμφύσημα. Δεν μπορώ, όμως, να το κόψω».
«Το αλκοόλ δεν επηρέασε την καριέρα μου γιατί ποτέ δεν είχα την σωματική διάπλαση για να κάνω αυτό το άθλημα. Με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκα στην ηλικία των 24 ετών όταν ήμουν πολύ λεπτός. Πιο μικρός δεν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ περισσότερο σωματικά με αυτό το σπορ».

Είχε έξη παιδιά και έφτιαξε ένα νοσοκομείο στο Ριμπέιρο Πρέτο, αλλά δεν ασκούσε το επάγγελμα του γιατρού. Προτιμούσε να γράφει άρθρα σε εφημερίδες και βιβλία.
«Όταν ονόμασα έναν από τους γιους μου Φιντέλ, η μητέρα μου είπε ‘αυτό είναι κάπως βαρύ όνομα για να το δώσεις σ΄ένα παιδί’. ‘Μητέρα’, της απάντησα, ‘κοίτα τι έκανες εσύ σε μένα!’»

 


18 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Δεν ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, αλλά το κορινθιακό πείραμα το γνώριζα... Είχε το δικό του ενδιαφέρον και μάλιστα υπό τον συνεχή έλεγχο της Πολιτείας.

The Motorcycle boy είπε...

Έτσι είναι όπως τα λες. Το ποδόσφαιρο στη Λατινική Αμερική δεν είναι μόνο αυτό το παιχνίδι που παίζεται μέσα στα γκαζόν, είναι κοινωνικό φαινόμενο κι ο Γιατρός ήταν και παρέμεινε κοινωνικός αγωνιστής μέχρι τον θάνατό του.
Δυο ακόμα ενδιαφέροντα περιστατικά που έμαθα διαβάζοντας αφιερώματα γι΄αυτόν:

1. Όταν πρωτοπήγε στην Κορίνθιανς αρνιόταν να πανηγυρίσει τα γκολ και όταν διαμαρτυρήθηκαν οι οπαδοί ξεκίνησε κάτι τραβηγμένους θεατρινισμούς του στυλ "γονατίζω κι ευχαριστώ τον θεό" για να διακωμωδίσει το ζήτημα.

2. Στη Φιορεντίνα που πήγε, έχανε τις προπονήσεις για να κάνει το διδακτορικό του.

bwana είπε...

και για έναν επιπλέον λόγο, μότορα : ήταν σύγχρονος μας, και στον χρόνο και στις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς... ήσουν ή δεν ήσουν στο λύκειο τότε που η Βραζιλία έχασε από τους Ιταλιάνους το 1982, όταν καταργήθηκε η ποδιά και χάρηκε λίγο παραπάνω το μάτι μας, όταν γύρω μας χαζοχαίρονταν οι μεγαλύτεροι "θα αλλάξουν τώρα τα πράγματα". Ο Σόκρατες μας τράβηξε την ψυχή με το μυστήριο όνομα, τον τρόπου που ''γλύστραγε'' στο χορτάρι, την συνολική στάση ζωής με τη συνέπεια λόγου και πράξεων... Βέβαια αγαπούσε τον Τσε αρκετά για να μην τον πλαδαρέψει κι αυτόν μαζί με το μπράτσο του, σεβόταν τις πραγματικές γυναίκες και ανεβοκατέβαζε τα ποτήρια μόνος ή με φίλους αντί να ρουφάει την κοκίτσα μέσα στη θολή κι αμφισβητούμενη "επιτυχία" - πραγματικός προβληματικός τυπος, βρε παιδί μου... Καλο βράδυ να έχεις!

tzeremes είπε...

Πολύ ενδιαφέρον μότορα. Κι εμείς προσκυνάμε αυτούς που το μόνο που λένε είναι: Σίγουρα, εντάξει, ήταν ένα δύσκολο παιγνίδι, αλλά πρέπει να το ξεχάσουμε γιατί την Κυριακή έχουμε ένα άλλο δύσκολο παιγνίδι...κτλ
Πιθανότατα να ξέρεις για την Έκρηξη-Προοδευτική αλλά προσθέτω λινκ
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63553964

The Motorcycle boy είπε...

Γεια σου ρε φίλε -έχουμε τόσες πολλές φορές την κουβέντα σου με το Σπύρο που θα πρέπει να έχεις ψοφήσει στο λόξυγκα, χεχεχεχεχε.

Μη συγκρίνεις τον Γιατρό με τον σαχλαμάρα τον άλλον, θα τολμούσα να πω ούτε καν ποδοσφαιρικά. Γιατί κι εγώ άμα είμαι 2 μέτρα ένα μπάσκετ θα το παίξω κι άμα είμαι 1,50 θα ξεκινήσω στο ποδόσφαιρο ως προικισμένος. Άμα όμως είσαι 1,90φεύγα -θέλει μεγάλο μυαλό για να μη γίνεις κατσουλίνος σαν τον Κράουτς μέσα στο χορτάρι! Άλλώστε, οι ιδέες δεν είναι σαν τα ταξίδια αναψυχής στην Κούβα (αν ήταν έτσι, εγώ θα ήμουνα ο επαναστάτης χωρίς αστεία τώρα). Οι ιδέες είναι αυτό που προτάσσεις στην τυραννία -όπως ο Γιατρός με τη Δημοκρατία της Κορίνθιανς. Κι όχι όπως ο κοντούλης που πανηγύριζε τη χερούκλα εν μέσω χούντας!

The Motorcycle boy είπε...

Tzereme, εντάξει, σίγουρα, νομίζω, ήταν ένα καλό παιχνίδι, παίξαμε καλά, και ήταν μεγάλη ομάδα η αντίπαλός μας, τα δώσαμε όλα και σίγουρα, καταφέραμε να κάνουμε μια πολύ καλή εμφάνιση, νομίζω, αλλά η ήττα με 7-0 ήταν μια άτυχη στιγμή που δεν αντικατοπτρίζει τη διαφορά δυναμικότητας των δυο ομάδων, σίγουρα...
Το χειρότερο πάντως δεν είναι αυτοί οι τύποι που στο κάτω της γραφής παλεύουν να παίξουν κάποια μπάλα. Το χειρότερο είναι οι αθλητικοί δημοσιοκάφροι οι οποίοι πασχίζουν να μάς εξηγήσουν πόσο επαναστατικό και πόσο ιπποτικό είναι, για παράδειγμα, να παίζει ο Παναθηναϊκός (φετινός πρωτοπόρος μην ξεχνάς) και ο Ολυμπιακός (περσινός πρωταθλητής αν θυμάμαι) και να λένε οι προπονητές οτι είναι μεγάλη ομάδα ο αντίπαλός τους! Η επανάσταση του αυτονόητου, που έλεγε μια ψυχή -αν θυμάσαι..

Ωραίοι αυτοί που μου έστειλες, βέβαια, αν ποτέ ανέβουν σε σοβαρή κατηγορία τότε μακάρι να παραμείνουν έτσι. Μην ξεχνάς βέβαια και τον Αστέρα Εξαρχείων -έτσι; Εκεί οι φυλακισμένοι σύντροφοι δεν λείπουν στην κερκίδα μόνο, λείπουν και στον προπονητή που παλεύει να κατεβάσει ομάδα.

tzeremes είπε...

Ποδοσφαιριστής λαχανιασμένος, με το ένα χέρι στη μέση και με το άλλο να ξύνει τη μύτη και να σκουπίζει τον ιδρώτα στο μέτωπό του. Ερώτηση δημοσιογράφου μπλα, μπλα, μπλα, του χώνουν ένα ματσούκι με σφουγγάρι στο στόμα... Ποδοσφαιριστής: Σίγουρα, εντάξει, είμαι ευχαριστημένος που έβαλα 36 γκολ, αλλά δεν έχει σημασία ποιος σκοράρει, σημασία έχει που κέρδισε η ομάδα (κι όχι ότι με έβλεπαν οι σκάουτερς της Μάντσεστερ Σίτυ). Πιστεύω, ότι και τα υπόλοιπα παιδιά έπαιξαν πολύ καλά (εν τω μεταξύ την υπόλοιπη ομάδα την ντριπλάριζε μέχρι και ο επιτάφιος), θα χαρούμε σήμερα το βράδυ τη νίκη, κι από αύριο, πιστεύω, θα δούμε τι λάθη κάναμε, έτσι ώστε να μην τα ξανακάνουμε και θα δουλέψουμε για το επόμενο παιγνίδι απέναντι στην Ελπίδα Χορτερού, που έχει μια πολύ δύσκολη έδρα.

Βέβαια οι παίχτες της Ελπίδας Χορτερού δεν προσφέρουν τέχνη, όπως την εννοούσε ο Σόκρατες, αλλά χαίρονται τον αγώνα και αυτοσαρκάζονται. http://www.youtube.com/watch?v=tePseBfUObs&feature=related

Από τους δημοσιογράφους (στη Θεσ/νίκη είναι πιο άσχημη η κατάσταση, πιο κλειστή κοινωννία, συντηρητισμός, προσφυγιά κτλ. έχουν αντίκτυπο και στη δημοσιογραφία), συγχωρώ τα πάντα στον μεγάλο, τον Αλεκάρα τον Θεοφιλόπουλο. Μη σου πω θα βάλω να δω ξανά το μουντιάλ να θυμηθώ τι έλεγε για τις βουβουζέλες. Αλλά γενικά έχεις δίκαιο.

Τέλος, φυσικά δεν ξεχνάμε τον πρωτοπόρο Αστέρα, αλλά γιατί δεν πας να παίξεις εσύ; Αυτά και καλή τύχη αύριο.

The Motorcycle boy είπε...

Ο Αστέρας έχει αντέξει πολλά όμως πιστεύω οτι μια συμμετοχή μου, έστω και για ένα ημίχρονο, θα γονάτιζε την πολύπαθη ομάδα για πάντα.
Καλά, αυτοί οι Χορτεροί δεν κάνουν τέχνη, καλικατζούρες κάνουν -άμα όμως χαίρονται δεν υπάρχει πρόβλημα.
Οι αθλητικοί δημοσιογράφοι στη Θεσσαλονίκη (η πλειοψηφία τους), νομίζω, είναι λίγο πιο γελοίοι από τον Τσάκα. Αλλά βέβαια κανένας δεν μπορεί να ξεπεράσει τα πρωτοσέλιδα του Γιαννακοπουλάκου στην Πράσινη, εκεί μιλάμε για ταξίδι στο Διάστημα!

McZab είπε...

Ρε boy δεν έχω λόγια, με πήραν τα ζουμιά με το αφιέρωμα...
Θυμάμαι σαν τώρα τον ιδιαίτερο τρόπο που χτύπαγε τα πέναλτι και το χαμένο στο Βραζιλία-Γαλλία το '86. Μέγας.

DimK. είπε...

και γιατι ρε φουστη μου ατομα σαν τον Πελε,ζουν(καλα κανουν) αλλα και βασιλευουν(αυτο ειναι ανηκουστο)?
Κριμα...

Ανώνυμος είπε...

ωραιος παιχτης!!!! αν και ξερεις ημουν αντιβραζιλιανος απο τοτε, παντα τον συμπαθουσα χωρις ιδιαιτερο λογο. σαν ανθρωπος δεν το συζητω δεν συγκρινεται με το ντιεγκο, αλλα σαν παιχτης οχι δε παιζει καν συγκριση...
ασωτος

The Motorcycle boy είπε...

Mc, o άνθρωπος δεν καταδεχόταν να πάρει φόρα στα πέναλτι -ίσως και να ήταν θέμα ιδεολογίας...

Dim, ο Πελέ (μεγάλη παιχτούρα βέβαια) ακολούθησε τον δρόμο των ινδαλμάτων -δηλαδή να γίνονται τσίρκο μετά την ποδοσφαιρική καρριέρα, το ίδιο έκανε κι ο Ντιέγκο βέβαια. Ο Γιατρός όμως... αλήθεια, το ξέρεις οτι είχε υπογράψει συμβόλαιο ενός μηνός με μια αγγλική ομάδα στα 50κάτι του; Μπήκε, έπαιξε 20 λεπτά, αποθεώθηκε κι έφυγε.

Άσωτε, πώς να μη συμπαθήσεις τον Γιατρό; Πάσα είχε (και μάλιστα το 60% με τακούνι), σέντρα είχε, σουτ είχε, ντρίπλα είχε, οργανωτής ήταν -τι άλλο να κάνει δηλαδή; Να ψήνει καλαμπόκια και να τα πουλάει στις κερκίδες; Σε σχέση με τον Μαραντόνα λέω απλώς οτι ο μεν Ντιέγκο είχε σωματότυπο για ποδόσφαιρο ενώ ο Σόκρατες όχι. Άρα, σ΄αυτό το συγκεκριμένο ήταν μεγαλύτερη η μαγκιά του Γιατρού που έγινε τέτοιος παίχτης.

bernardina είπε...

Πήγα να πω "παίδες σόρι που χώνομαι σε μια αντροκουβέντα" αλλά μου φάνηκε τόσο στερεότυπο και κλισεδιάρικο που το μετάνιωσα, χαχα.
Προφανώς δεν πρόκειται να μιλήσω για ποδόσφαιρο (θα το έκανα μόνο αν ήταν να ανακράξω Θρύλε θεέ μου Ολυμπιακέ μου, χεχε) αλλά για να θυμίσω πως πριν από κάτι μέρες ήταν και η επέτειος του θανάτου ενός άλλου παλιόπαιδου της μπάλας, του Μπεστ. Ωραίοι τύποι, ο καθένας με τον τρόπο του. Αν πίστευα στη μετά θάνατον θα έλεγα πως τώρα έχουνε πιάσει τρελό κουβεντολόι.

Την καλημέρα μου σε όλους

The Motorcycle boy είπε...

Μπέρνι, ωραίος ο Μπεστ (δεν τον πρόλαβα βέβαια για να έχω προσωπική άποψη) αλλά πολύ παρφουμέ αλητεία τύπου ροκ σταρ ρε παιδί μου! Ο Γιατρός μου έκανε πάντα για πιο αυθεντικός, δεν έψαχνε για πιασάρικες ατάκες ας πούμε, ούτε κυκλοφορήσε ποτέ στο τζετ σετ.
Επαναλαμβάνω οτι δεν πρόλαβα τον Μπεστ, αλλά έχω να πω οτι όταν έβγαινε ο Γιατρός στο γήπεδο ράγιζε η οθόνη της τηλεόρασης, είχε αυτό το βλέμμα το Τσεγκεβαρικό ρε παιδί μου... Παιδικός μου ήρωας με τα όλα του.

bernardina είπε...

Γράφοντας "Ωραίοι τύποι, ο καθένας με τον τρόπο του" ακριβώς αυτό εννοούσα. Δεν έχω τα φόντα για να κάνω ανάλυση σε βάθος, αλλά έτσι πρίμα βίστα μού δίνεται η εντύπωση ότι ο καθένας ήταν μια όψη ενός νομίσματος αντισυμβατικότητας, απολύτως προσωπικής πορείας πέρα από τις επιταγές του καθωσπρεπισμού, αμφότεροι με τεράστιες δόσεις αυτοκαταστροφικότητας, μόνο που ο πρώτος ήταν περισσότερο στραμμένος προς το Εγώ του ενώ ο δεύτερος προς τον Άλλο, I suppose. Και αυτή ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως και οι δύο δεν είχαν καμία σχέση με τα σούργελα που περιγράφετε πιο πάνω.

The Motorcycle boy είπε...

Έχεις δίκιο αυτή ήταν η μία ειδοποιός διαφορά τους. Ή άλλη ήταν οτι ο Σόκρατες είχε έρθει Ελλάδα και είχε γραφτεί μέλος στον Θρύλο, ενώ ο Μπεστ όχι. Χεχεχεχε -φαντάζομαι την απορία του ανθρώπου όταν γνώρισε τον συνονόματό του Σώκρατες!

bernardina είπε...

Τότε φαντάζομαι ότι θα ανέκραξε: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα!!!
Χεχεχε...

The Motorcycle boy είπε...

Μπα -απλώς μετά από αυτή τη συνάντηση πήγε κι έβγαλε τον γιο του Φιντέλ, χεχεχεχε.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι