"Δεν είμαι από 'δω, είμαι απ΄τα Λιόσσα"

Την προηγούμενη Τετάρτη (15 Ιουνίου ή αλλιώς 1η του πρώτου έτους της Επανάστασης -ημέρα εφόδου για την κατάληψη της Βουλής) δεν πήγα στη δουλειά μου. Έπαιρνε το ενδεικτικό της η κόρη μου κι έτσι βρεθήκαμε νωρίς στο σπίτι, εκείνη να παίζει κι εγώ να παρακολουθώ τις εξελίξεις από τα έκτακτα δελτία ειδήσεων. Όχι ιδιαίτερα επαναστατική στάση –το αναγνωρίζω –αλλά έτσι μου προέκυψε, φέρτε μου μια κεντρική επιτροπή να κάνω την αυτοκριτική μου επιτόπου, σύντροφοι.

Επειδή λοιπόν έβλεπα τηλεόραση, είχα ταυτόχρονη «ενημέρωση» από το νταβαντούρι στο Σύνταγμα κι από τα σουμουτού του Παπανδρέου με τον Σαμαρά περί σχηματισμού κυβέρνησης μπεν μιξ. Κι αυτά είναι όσα κατάλαβα:

-Η κυβέρνηση ξύπνησε ψιλοχεσμένη λόγω της επαπειλούμενης λαϊκής εξέγερσης και, γι΄αυτό, έτοιμη να προτείνει συμβιβαστικές λύσεις εκτόνωσης.
-Οι «Αγανακτισμένοι» δεν κατάφεραν τελικά να αποκλείσουν τη Βουλή, όπως είχαν προαναγγείλει –θες επειδή οι μπάτσοι είχαν πιάσει νωρίς τα πόστα, θες επειδή δεν μαζεύτηκαν πολλοί στα μπλόκα; Πάντως οι πολιτικοί μπαινόβγαιναν με σχετική άνεση.
-Οι «αντιεξουσιαστές» ξέχασαν (ή δεν έμαθαν ποτέ) οτι η βίαιη αντίδραση έπεται της πολιτικής ζύμωσης κι έτσι διώχτηκαν καροτσάκι από την πλατεία Συντάγματος.
-Το «κίνημα των Αγανακτισμένων» ανακάλυψε οτι στις πορείες γίνονται και μπάχαλα και βιάστηκε να τα φορτώσει σε προβοκάτορες (αλάνθαστη συνταγή ΚΚΕ).
-Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της «Αριστεράς» αναλώθηκαν στις προετοιμασίες της επανάστασης και ξέχασαν να την αναγγείλουν.
-Το Λάος περίμενε σύσσωμο πάνω απ΄τα τηλέφωνα μπας και του ζητηθεί η συνεργασία.
-Τα αποκόμματα (Κουβέλης, Ντόρα) αγχώθηκαν για να αποδείξουν οτι διαφέρουν από τα κόμματα που αποσχίστηκαν.
-Η Ν.Δ. την είδε πολύφερνος γαμπρός και χάλασε το συνοικέσιο ζητώντας παραπάνω προίκα.

Έτσι κάπως είδα την όλη φιέστα από την τηλεόραση –δεν διεκδικώ κάποια εγκυρότητα, απλώς παραθέτω εντυπώσεις. Και πρόσεξε τώρα πώς φτιάχνεται μια σαπουνόπερα....

Κάποιος είπε στους ειδησάδες οτι ο Παπανδρέου ψάχνει για πρόσωπα ιντελεκτουέλ προκειμένου να κάνει κυβέρνηση εθνικής αποδοχής. Αρχίσανε να περνάνε κρόουλ, ανάποδο και πεταλούδα τα ονόματα διαπρεπών φελλών τύπου Λάμπρος Παπαδήμας (ο τραπεζίτης που έκανε ΟΝΕ), σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης (κάτι ανάμεσα σε σερ Μπιθί και σερ Λάνσελοτ) και άλλοι που δεν θυμάμαι γιατί δεν με εντυπωσίασαν. Στην πορεία έσκασε η πρώτη απαίτηση του «Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς» –προκειμένου να συμμετάσχει στη συγκυβέρνηση: άμεση απόσυρση του νόμου περί παροχής υπηκοότητας σε μετανάστες που ψηφίστηκε πριν κάτι μήνες από το Πασόκ!!! Δηλαδή, δώσε βάση στην πενιά, θα έβγαινε η μεικτή κυβέρνηση η οποία θα αποσκοπούσε «στη σωτηρία της χώρας από τη χρεοκοπία» και πρώτη της απόφαση θα ήταν: «δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ.......» (στις τελίτσες βάζεις όποια εθνικότητα γουστάρεις).

Ακολούθησε η πρόταση του Σαμαρά περί του νέου πρωθυπουργού κι αυτός ήταν κάποιος υπερκομματικός φυσικά, κάποιο πρόσωπο κοινής αποδοχής μακριά από κομματικές ταμπέλες –ποιος; Ο σερ Σταύρος Δήμας, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ!!!

Και μετά έσκασε η τρίτη πρόταση Σαμαρά –να κάνουν αυτή τη συγκυβέρνηση μονάχα για να επαναδιαπραγματευτούν το Μνημόνιο και να πάνε σε εκλογές!!! Δηλαδή, να βάλουν τον Χ φούφουτο μπροστά, να τον στείλουν στις Βρυξέλλες, να προτείνει όσα έχει προτείνει κι ο Αντωνάκης και τα έχουν απορρίψει οι Ευρωπαίοι μετά πολλών επαίνων, να τα απορρίψουν πάλι και καπάκι να γίνουν εκλογές όπου «εμείς ως ΝΔ προσπαθήσαμε αλλά το Πασόκ τα είχε τόσο σκατώσει που δε σωζόταν με τίποτα η παρτίδα (διαβάζεται και πατρίδα)».

Όσο λοιπόν η ΝΔ ασχολιόταν με το μοίρασμα υπουργείων και πρωθυπουργείων στην επόμενη κυβέρνηση, είδαν οι Πασόκοι οτι στο Σύνταγμα η αντίδραση είχε εκφυλιστεί σε λιμαδούρα και ξεφοβήθηκαν. «Ίσα μωρή λινάτσα που θα κάνουμε συγκυβέρνηση», σκέφτηκαν και βγήκε ο Γιωργάκης να ανακοινώσει οτι αυτός βεβαίως και οπωσδήποτε και η πατρίς υπεράνω όλων, το εθνικό συμφέρον προέχει, «είμαι και ποδηλάτης δεν έχω ανάγκη τις καρέκλες –καρεκλάς είναι ο Σαμαράς που άκουγε Μπόνεϊ Εμ στα νιάτα του» -τέλος πάντων, αυτά....
Έλα όμως που είχε γίνει το τζέρτζελο στις ειδήσεις!! Τόσοι δημοσιογράφοι, τόσοι αναλυτές (τι να γίνεται άραγε αυτή η γοητευτική γλωσσοκοπάνα η Κάκια Αναλυτή;) τόσες απευθείας συνδέσεις... Για να μη δυσαρεστηθεί το φιλοθεάμον κοινό (εγώ δηλαδή, που κόντευα να κλείσω δωδεκάωρο βλέποντας ειδήσεις) αποφάσισε ο ευεργετικός Γιωργάκης να κάνει τουλάχιστον έναν ανασχηματισμό.
Επειδή όμως τα σαΐνια των καναλιών είχαν ετοιμάσει ήδη ρεπορτάζ για Παπαδήμες και σερ Πολ Μακάρντεϊ αποφάσισαν οτι στον ανασχηματισμό ο Γιωργάκης κάποιον απ΄αυτούς θα βάλει καλά και σώνει! Η συγκεκριμένη τακτική ονομάζεται «ροτέισον μεταγραφικής βόμβας» και χρησιμοποιείται στις αθλητικές εφημερίδες κάθε καλοκαίρι –δηλαδή κάποιος χάρβαλος αποφασίζει ένα πρωί οτι ο Ολυμπιακός έχει κάνει επαφές για να φέρει τον Μέσι. Αφού παιχτεί μέχρις εξαντλήσεως η είδηση και βγει στον αφρό η μούργα –αλλάζει το τροπάρι, γίνεται δηλαδή ανακύκλωση, και τώρα για τον Μέσι ενδιαφέρεται ο Παναθηναϊκός ο οποίος δίνει διπλάσια χρήματα –όχι επειδή τον χρειάζεται, αλλά έτσι για να τη σπάσει στους γάβρους. Έτσι λοιπόν πέρασε η επόμενη μέρα, με τον Γιωργάκη να παρακαλάει τον Μέσι να έρθει για Υπουργός Οικονομικών. Και τη μεθεπόμενη βγήκε η σύνθεση της ανασχηματισμένης κυβέρνησης η οποία ήταν «μια απ΄τα γίδια», τουτέστιν κώλωσε ο Γιωργάκης με κάτι αποχωρήσεις βουλευτών του και λοιπές αντιδράσεις στελεχαραίων κι έφτιαξε ένα σχήμα κάργα Πασοκικό –μόνο ζιβάγκο δε φοράγανε, λόγω θέρους. Πώς να δικαιολογήσουν οι δημοσιογράφοι πού ξεκίνησαν με Παπαδήμο και κατέληξαν σε Βενιζέλο; Όπως δικαιολογούν οι φυλλάδες τη βόμβα Μέσι η οποία καταλήγει σε κροτίδα Μπασινά: «δεν ήθελε η μάνα του, δεν τον άφηνε η γυναίκα του, κλώτσησε ο αδερφός του για να μη χάσει τη συνδρομή στο Βαρκελώνη Τένις Κλαμπ». Έτσι ακριβώς και οι δημοσιογράφοι επιστράτεψαν μανάδες κι αδερφούς του Γιωργάκη για να δικαιολογηθεί η ματαίωση της συγκυβέρνησης, ρίξανε και ολίγη απόρριψη από Παπαδήμο μεριά –έδεσε το βύσσινο.

Βγάζεις κάποιο συμπέρασμα από όλη αυτή την ιστορία; Εγώ πάντως απ΄ότι κατάλαβα –χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί.

Δηλαδή δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο και πώς θα εξελιχτεί το θέμα αλλά τα παραπάνω δείχνουν οτι ο Γιωργάκης περισσότερο (μην πω –αποκλειστικά) νοιάστηκε για τις αντιδράσεις των κομματικών του παρά για τις αντιδράσεις των «Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα». Απέδωσε τον όλο εσωκομματικό του τζερτζελέ σε βυζαντινισμούς του Βενιζέλου –τον έκανε γενικό γαμάουα κι ησύχασε.

Επίσης κατάλαβα οτι κάτι υπουργοί που την είχαν δει ολίγον χίπικα (βλέπε Μπιρμπίλη) έφαγαν σουτ για να βγάλει ο Γιωργάκης από πάνω του τη ρετσινιά οτι έχει τους κολλητούς του στην κυβέρνηση. Με αποτέλεσμα, ένας νόμος περί νομιμοποίησης των αυθαιρέτων που τον κόλλαγε η προαναφερθείσα να ξεκολλήσει τσακ μπαμ από τον «πιο πρακτικό και προσγειωμένο» (διάβαζε αμοραλιστή) Παπακωνσταντίνου. Αλήθεια –απ΄ότι άκουγα χτες –υπάρχουν 1.000.000 (ολογράφως ένα εκατομμύριο) αυθαίρετα που περιμένουν νομιμοποίηση και γύρω στα 40.000 χτίζονται κάθε χρόνο. Αναρωτιέμαι –τι λένε περί αυτού οι «Αγανακτισμένοι»; Κανένας τους δεν έχει σχετική εμπειρία; Ή μόνο η ΔΕΗ τούς καίει να μην ξεπουληθεί κι όταν το θέμα αφορά δημόσια γη η οποία παραχωρείται σε ιδιώτες με χαμηλό αντίτιμο (αυτό είναι η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων) δεν τρέχει κάστανο;
Κάτι ακόμα –έβλεπα στο κανάλι της Βουλής τη συζήτηση για το νομοσχέδιο περί υποχρεωτικής δωρεάς οργάνων και οι ομιλητές αγόρευαν περί Μεσοπρόθεσμου κ.λ.π. Μπορεί κάποιος να με πληροφορήσει τι έγινε τελικά με τη δωρεά οργάνων; Πέρασε ή την έφαγε κι αυτήν η επανάσταση;

Το άλλο που πληροφορήθηκα είναι οτι θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης ο Παπανδρέου για την καινούργια του κυβέρνηση και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί θα καταψηφίσουν επειδή θέλουν εκλογές. Να το δούμε αυτό κάπως πιο αναλυτικά:
-Οι «Αγανακτισμένοι» τι λένε περί εκλογών; Επιμένουν να φύγουν όλοι ή θα τους ικανοποιούσε απλώς να φύγει το Πασόκ από την κυβέρνηση και ν΄ανέβει η Ν.Δ.;
-Αν γίνονταν εκλογές σήμερα θα υπήρχε η πιθανότητα να μη βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση και να χρειαστεί συνασπισμός κομμάτων. Ο μοναδικός συνασπισμός που μου προκύπτει είναι Ν.Δ.-Λάος. Σε ποιον αρέσει αυτό το ενδεχόμενο;
-Η κυβέρνηση που ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης έχει μία και μόνη διαφορά από το προηγούμενο σχήμα: στη θέση του Γιώργου «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» Παπακωνσταντίνου πήγε ο Ευάγγελος «πολιτικός και ουχί τεχνοκράτης» Βενιζέλος. Άρα, εκεί που μέχρι τώρα πηγαίνανε πίνακες με αριθμούς στην Ε.Ε. τώρα θα πηγαίνουν ευχολόγια, θα ξαναζήσουμε τις ευτυχισμένες μέρες της Ν.Δ. που τους ζητάγανε μόνιμα μέτρα κι εκείνοι έστελναν έκτακτες εισφορές -έτσι μου φαίνεται!

Άκουσα επίσης οτι ο Γιωργάκης θα κάνει δημοψήφισμα τον Σεπτέμβρη (όταν θα κλείνουν τα θερινά σινεμά) με σκοπό την αναθεώρηση του Συντάγματος. Θα καταργηθούν, λέει, οι διατάξεις περί μειωμένης ευθύνης υπουργών –γιατί βρε μανούλα μου να μάς τρέχεις στις κάλπες περί αυτού; Γιατί δεν το πας στη Βουλή να το ψηφίσουν μέχρι και οι μαρμαροκολώνες; Δε λέτε οτι όλοι συμφωνείτε στο συγκεκριμένο ζήτημα; Κι αν κάποιος δεν τον ψηφίσει να τον πάρεις από το αυτί να τόνε δώσεις να τον δαγκάσουν οι «Αγανακτισμένοι».

Σε αντίστιξη με το παραπάνω, οι «Αγανακτισμένοι του Συντάγματος» οργάνωσαν «Μέρα Άμεσης Δημοκρατίας» -υπέροχα! Κάλεσαν τους ειδικούς να ομιλήσουν –ποιοι είναι αυτοί οι ειδικοί; Ένας επίκουρος καθηγητής Αρχιτεκτονικής (!!!) ο οποίος κλήθηκε να αναλύσει την περίπτωση των Ζαπατίστας –απορώ, με τι εφόδια; Την εμπειρία του από κάποιες επισκέψεις στην Τσιάπας και, ίσως, κάποιο κτίσμα το οποίο σχεδίασε και υλοποίησε εκεί; Εντάξει –δεν απαιτώ να φέρουν κάποιον από το κίνημα των Ζαπατίστας (αν και μια ομιλία του Τζων Χολογουέι θα ήταν ευεργετική για όποιον ενδιαφερόταν να ακούσει τι πραγματικά σημαίνει άμεση δημοκρατία). Αλλά γιατί βρε παιδί μου δεν τυπώνανε να διαβάσουν τουλάχιστον τις Διακηρύξεις της Σέλβα Λακαντόνα όπου περιγράφεται με σαφήνεια η λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας των Ζαπατίστας; Φέρανε τον Γλέζο ο οποίος είχε κάνει το εγχείρημα της άμεσης δημοκρατίας στην Απείρανθο –σώπα ρε μεγάλε! Η Απείρανθος είχε 50 κατοίκους, ο Γλέζος βγήκε με τις κλασσικές δημοτικές (αστικές) εκλογές –για ποιο εγχείρημα μιλάμε; Οτι καθόταν στο καφενείο και συζήταγε με όλο το χωριό όσο ήταν κοινοτάρχης; Αν είναι έτσι ας έφερναν όποιον κοινοτάρχη ήθελαν –όλοι τους αμεσοδημοκρατικοί είναι. Φέρανε και κάποιον καθηγητή Φιλοσοφίας ο οποίος αρθογραφεί για το «Τέλος της Αριστεράς» και η ιδέα του περί άμεσης δημοκρατίας στηρίζεται αποκλειστικά στο αθηναϊκό μοντέλο του 5 π.Χ. αιώνα (το οποίο ο ίδιος λέει οτι είναι ανεφάρμοστο)!!! Τόση πληροφόρηση –απορώ πώς την άντεξαν οι πλάκες της πλατείας και δε σηκώθηκαν να φύγουν από μόνες τους! Και τελικά πότε θα αποφασίσουν στην αμεσοδημοκρατική τους συνέλευση οτι η άμεση δημοκρατία είναι ΑΜΕΣΑ συνυφασμένη με τον κολεκτιβισμό, τον αναρχισμό και τον κομμουνισμό; Αφού θέλησαν να μιλήσουν για το ζήτημα, χάθηκε να φέρουν έναν ιδεολόγο αναρχικό, ας πούμε; Έναν κοινοβιακό χίπη, κάποιον από τις καταλήψεις, κάποιον σχετικό με το θέμα τέλος πάντων! Τι διάβολο κόμπλεξ έχουν με την ιδεολογία γενικότερα; Θέλουν να κινηθούν προς την κατεύθυνση της διαμόρφωσης ενός διαφορετικού κοινωνικού μοντέλου συμβίωσης ή απλώς να κανιβαλίσουν 5-10 βουλευτές, να κουνήσουν σημαιούλες και μετά να πάνε για ύπνο ήσυχοι; Και τελικά, δεν βαρέθηκαν τούς κάθε λογής Καζάκηδες που ψάχνουν να φτιάξουν καινούργιο κόμμα στην πλάτη τους;

Τέλος πάντων, αυτά είδα κι αυτά κατάλαβα τις μέρες που η τηλεόραση πανηγύριζε το τέλος της μεταπολίτευσης. Και μπερδεύτηκα πολύ. Γιατί το μοναδικό κοινωνικό ρεύμα που μπορώ να υποθέσω οτι προσπαθεί να κινήσει τις εξελίξεις αποτελείται από αγγέλους! Κανένας δεν λέει κακή κουβέντα γι΄αυτούς κι άμα τολμήσεις, σου μουντάρουν πανταχόθεν. Επίσης είδα οτι τα θέματα που απασχολούν τους κοινωνικά αξιοπρόσεκτους πολίτες και τα κόμματα είναι να μην πουληθεί η κρατική περιουσία και να μην μπουν φόροι στους εμπόρους. Έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες περισσότερη γκρίνια γιατί ανεβαίνει ο ΦΠΑ στις καφετέριες και τις ταβέρνες παρά για τους μισθούς που κόβονται. Άρα, λέω, εγώ δεν είμαι από δω, δεν έχω σχέση με τα κυρίαρχα προβλήματα που ταλανίζουν αυτή την κοινωνία, εγώ είμαι ιδεολογικός μετανάστης σε μια χώρα που απεχθάνεται τους ξένους και τις ιδέες.
Μήπως ν΄άρχιζα να κρύβομαι;

Πάμε παρακάτω »

"Η καινούργια επανάσταση" -Κουμπότρυπες Α.Ε.

Κάθομαι, που λες, και παρακολουθώ με προσοχή το ξεκίνημα αυτής της φρέσκιας επανάστασης. Ξεκοκαλίζω τις πηγές στο διαδίκτυο, βλέπω και ολίγες ειδήσεις μπας και τρουπώσει κάνας πούρος επαναστάτης κι ακουστεί από τα κανάλια... Τι πράγμα; Όχι δεν πάω –δεν κατεβαίνω στο Σύνταγμα, προτιμώ να τα παρακολουθώ όλα αυτά από μακριά. Ο λόγος είναι οτι βαρβάμαι κυρίως και δευτερευόντως φοβιέμαι.

Αν λοιπόν γράψω κάτι άσχετο, δεν πρόκειται περί κακίας, εντεταλμένης υπηρεσίας ή άλλο παρόμοιο –πρόκειται περί λανθασμένης πληροφόρησης και με χαρά να με διορθώσεις.

Έχοντας εξηγηθεί ακριβώς από πάνω λέω να προχωρήσω σε μια συνοπτική παρουσίαση όσων εντόπισα μέχρι σήμερα. Είναι λοιπόν δύο οι πρωταγωνιστικές οντότητες της υπόθεσης, οι εξής τρεις:

1.Η τρόικα
Τουτέστιν κάποιοι εκπρόσωποι χρηματοπιστωτικών ομίλων οι οποίοι (όμιλοι) ενδιαφέρονται να πάρουν πίσω τα χρήματα που δάνεισαν, συν τους τόκους, συν ότι άλλο περιλαμβάνει η συμφωνία δανεισμού. Σε αυτό το πλαίσιο έρχονται μερικοί υπάλληλοι εδώ πέρα, καθαρά σαν εμπειρογνώμονες, να βοηθήσουν τη συγκέντρωση χρημάτων (αυτοί έχει επικρατήσει να ονομάζονται τρόικα) όσο τα αφεντικά τους περιμένουν τις εκθέσεις τους για να δουν αν θα υπογράψουν τις επόμενες εκταμιεύσεις δανειακών δόσεων (όσο περιμένουν, πηδάνε και καμιά καμαριέρα –άνθρωποι είναι κι αυτοί, ορμές έχουν –πώς να γίνει;)

2.Η κυβέρνηση
Δηλαδή η ζωντανή απόδειξη οτι ο Αλέφαντος δεν ήταν άνθρωπος, ήταν στάση ζωής! Ανέλαβαν τη δουλειά ξέροντας οτι το μαγαζί είχε χρεοκοπήσει (κι αν δεν το ήξεραν μαλακία τους –έπρεπε να με πάρουν ένα τηλέφωνο, ή να διαβάζουν το μπλογκ μου που το έγραφα από το 2008). Ανέλαβαν λοιπόν (υποθέτω λόγω καούρας να κυβερνήσουν κι αυτοί ένα τέρμινο) αλλά ακόμα δεν έχουν αποφασίσει πώς θέλουν να το κάνουν. Θέλουν να παίξουν ντόνταλ φούντμπολ α λα Ρίνους Μίχελς; Άρα πλακώνονται στις αποκρατικοποιήσεις, εκποιήσεις, ανασκολοπισμούς των ΔΕΚΟ, κατατεμαχισμούς πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων και άλλα τέτοια ρομαντικά. Θέλουν να το παίξουν ομάδα του λαού –προσφυγομάνα ΑΕΚ; Χώνουν τα λεφτά των δανεικών στους αναξιοπαθούντες ψηφοφόρους τους και ψάχνουν το μπαγιόκο στα κερατιλίκια –μαύρο χρήμα, αγοροπωλησία ναρκωτικών κ.λ.π. –όσο μας παραμυθιάζουν με περασμένα μεγαλεία. Αυτοί εδώ όμως παίζουν σύστημα Αλέφαντου –τερατολογύδρια στα αποδυτήρια, καραγκιοζιλίκια στον πάγκο -κι όταν βγαίνει η ομάδα στο χόρτο δεν προλαβαίνει να κουβαλήσει τη μπάλα από το πλεκτό στη σέντρα –πρώτος σκόρερ της αναμέτρησης ο τερματοφύλακας με απανωτά αυτογκόλ:
-Θέλουν να μειώσουν τις δαπάνες του Δημόσιου τομέα (λογικό –αφού εκεί πάει το δανεικό χρήμα) και κόβουν τους μισθούς των Δημοσίων υπαλλήλων την ώρα που οι ΔΕΚΟ καταπίνουν τα πενταπλάσια από όσα εξοικονομούνται με την περικοπή και οι «αμυντικές» δαπάνες παραμένουν στον θεό.
-Πάνε να κλείσουν τις ΔΕΚΟ (λογικό –αφού αυτές καταπίνουν), τους πλακώνουν οι βουλευτές και η κομματική βάση η οποία απαρτίζεται από συνδικαλιστές και υπαλλήλους των ΔΕΚΟ στην πλειονότητά της. Πάνε να περιορίσουν λίγο τις «αμυντικές», τους την πέφτουν οι πατριωταράδες εντός κι εκτός Πασόκ οτι είναι πράχτορες των μασόνων και των ναϊτών ιπποτών της μακρουλής τραπέζης.
-Ανεβάζουν ΦΠΑ και λοιπούς φόρους (παράλογο –αφού έχουν κόψει μισθούς, αλλά σιγουράκι για να έρθει χρήμα στα ταμεία), μουλαρώνουν οι εφοριακοί που τους έχουν κόψει τους μισθούς και κάνουν λευκή απεργία διαρκείας –παπάρια τα έσοδα.
-Ψυλλιάζονται οτι οι εισπράκτορες φόρων δεν εισπράττουν (το λογικό θα ήταν να τους κόψουν τον κώλο) κι αποφασίζουν να κάνουν τους πολίτες εισπράκτορες τάζοντας φοροαπαλλαγές. Μαζεύουν οι πολίτες αποδείξεις, παράλληλα πέφτουν έξω τα έσοδα λόγω κάμψης της αγοραστικής δύναμης –έχουν και να πληρώνουν στους πολίτες τις επιστροφές φόρων, πάει το πακετάκι που τσιμπάγανε τα προηγούμενα χρόνια.
-Βλέπουν οτι το μαλακίσανε με τις αποδείξεις των πολιτών, βγάζουν τώρα μια έκτακτη ετήσια εισφορά για τους πολίτες -πάλι τ΄αρχίδια τους θα πάρουν (καθότι 300, ας πούμε, θα μου χρωστάνε από τη φορολογική δήλωση του 2010, άντε να μου βγάλουν φιρμάνι να δώσω 300 εισφορά –πατσίσαμε και τους ασπασμούς μου στη θεία).
-Αποφασίζουν να πουλήσουν ακίνητη περιουσία του κράτους ή χρήσεις γης για 100 έτη –πράγμα που κάνει ακριβώς το ίδιο –και σωστά ξηγιούνται εφόσον ρημάζουν τα ακίνητα γραπωμένα από τον κάθε δημαρχάκο ο οποίος τα αφήνει να γίνουν σκουπιδότοποι αλλά αν κάνεις να τα πειράξεις, σου διοργανώνει και μια συναυλία με αίτημα «Κάτω τα χέρια από το πάρκο του λαού» (πάρκο ονομάζει τη χωματερή με το συρματόπλεγμα στην οποία έχει πρόσβαση μόνο ότι πετάει κι ότι έρπει). Ξυπνάει η επαναστατικοοικολογική συνείδηση κάποιων Πασόκων, παγώνουν τις σχετικές διαδικασίες –νιξ κοκό από τις πωλήσεις των ακινήτων.
Θα μπορούσα να συνεχίζω για σελίδες ολόκληρες αλλά νομίζω οτι έγινε εμφανής η εμπνευσμένη διακυβέρνηση της παρούσας κυβέρνησης –αν έχεις απορίες ρώτα με να σου λέω.

3.Οι αγανακτισμένοι πολίτες
Εγώ ήμουνα νέος τη δεκαετία του ’80 (είχα αυτή την ατυχία) και τότε «αγανακτισμένους πολίτες» λέγανε κάτι χοντρούς Πασόκους που μαζεύονταν όποτε γινόταν εκδήλωση με θέμα διαφορετικό από την επίσημη γραμμή των κοινοβουλευτικών κομμάτων και ρίχνανε ξύλο , την εκδήλωση. Ή κάνανε περιφρούρηση στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ για να μην τα σπάσει ο κόσμος μετά την δολοφονία Καλτεζά και την αθώωση Μελίστα για παράδειγμα. Είμαι λοιπόν (και το δηλώνω εξ αρχής) αρνητικά φορτισμένος με τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό.
Παρακάτω -βλέπω αυτούς τους ανθρώπους να μαζεύονται μισό μήνα τώρα στο Σύνταγμα. Μαζεύονται, λέει, όντας αλληλέγγυοι με τους Ισπανούς (που τους είπαν οτι κοιμούνται) και με τους Αιγύπτιους, τους Λίβυους κ.λ.π. Μόνο που οι Ισπανοί απλώς καταπόντισαν τους σοσιαλιστές κι ανέβασαν τους δεξιούς, ενώ στην Αίγυπτο διώξανε τον Μουμπάρακ και φέρανε τον στρατό να κάνει ελέγχους παρθενίας -δε με γεμίζουν ελπίδες οι εξελίξεις των αλληλέγγυων! Μαζεύονται, κουνάνε ελληνικές σημαίες (κάποιοι, ελπίζω, λίγοι), έχουν στήσει ένα πανό που λέει να φύγει η κυβέρνηση και η τρόικα, κάνουν και λαϊκή συνέλευση καθημερινά διακηρύσσοντας την άμεση δημοκρατία. Εμένα μου αρέσει η άμεση δημοκρατία, μου αρέσουν οι λαϊκές συνελεύσεις -θεωρώ οτι είναι η μοναδική προοπτική ορθής διαχείρισης των ζητημάτων που απασχολούν μια κοινωνία. Νομίζω οτι η κοινωνική συμβίωση απανθρωποποιήθηκε την εποχή που περάσαμε άνευ όρων από την Κοινότητα στην Κοινωνία –εκεί κάπου χάθηκε η άμεση εκπροσώπηση και υποκαταστάθηκε από την a priori εξουσιοδότηση κάποιων να μιλούν στο όνομα όλων. Όμως:
-Η λαϊκή συνέλευση της πλατείας είναι ένα όργανο το οποίο, μέχρι σήμερα, δεν έχω διαβάσει να έχει βγάλει κάποια απόφαση απτή, κανονική και εφαρμόσιμη. Εντάξει, το όλο κίνημα έχει καθορίσει κάποιες συνισταμένες αυτοοργάνωσης, αλλά η οργάνωση δημιουργείται με προοπτική την επίτευξη κάποιων στόχων. Οργάνωση για την οργάνωση είναι σα μαλακία χωρίς φαντασίωση.
-Η άμεση δημοκρατία, από οτι έχω καταλάβει, εξαντλείται στην απαγόρευση συμμετοχής και γενικότερης παρουσίας στον χώρο πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων καθώς και στην κλήρωση των ομιλητών της συνέλευσης. Εδώ έχω (τουλάχιστον) δύο προβλήματα.
Κατά πρώτον, οποιαδήποτε απαγόρευση ισχύει σε γενικό επίπεδο δεν συμβιβάζεται με συμμετοχικές κοινωνικές διαδικασίες. Ακόμα και η απαγόρευση της κατάλυσης της ίδιας της συμμετοχικής διαδικασίας από τους συμμετέχοντες, ακόμα και αυτή η απαγόρευση δεν στέκει –επειδή δεν υπάρχει λόγος να τεθεί μεταξύ έλλογων όντων. Τι απαγορεύεται; Μονάχα η προσπάθεια περιορισμού της ελευθερίας την οποία διαθέτει η συλλογικότητα –αν δηλαδή βγει κάποιος και πει «δεν θέλω να συμμετέχουν μίνι φούστες» ή «δεν θέλω να συμμετέχουν μελαμψοί, ομοφυλόφιλοι, ολυμπιακοί», αυτό απαγορεύεται. Επειδή τότε κάποιος προσπαθεί να περιορίσει τα δικαιώματα όλων, καθότι δικαίωμα όλων είναι να κάθονται δίπλα σε μίνι φούστες και μελαμψούς, όπως και δικαίωμα των μελαμψών είναι να κάθονται δίπλα σε ασπρουλιάρηδες. Σε αυτά τα πλαίσια δεν μου προκύπτει ως θεμιτή η απαγόρευση κομμάτων ή/και οργανώσεων. Γιατί εγώ που είμαι ενταγμένος σε ένα κόμμα και περήφανος για την επιλογή μου (απαγορεύεται αυτό;) να πρέπει να κυκλοφορώ κρύβοντάς το σαν Εβραίος σε δεξίωση Ναζί; Φοβάται η συνέλευση να μην καπελωθεί; Μα, για να γίνει αυτό θα πρέπει η Χ ομάδα (κόμμα, οργάνωση) να αποκτήσει τη συντριπτική πλειοψηφία –αν συμβεί κάτι τέτοιο ας καπελωθεί η συνέλευση! Ή, να το πούμε κι αλλιώς, αν αύριο το τάδε κόμμα μαζέψει όλα τα μέλη του απ΄όλη την Ελλάδα και τα σπείρει στην πλατεία Συντάγματος, η απαγόρευση κομματικών εμβλημάτων θα αποτρέψει το καπέλωμα;
Κατά δεύτερον, διαδικασίες του τύπου «sweepstake -σήμερα κληρώνει» για την επιλογή ομιλητών δεν έχουν καμιά σχέση με άμεση δημοκρατία. Άμεση δημοκρατία σημαίνει να τίθεται ένα θέμα ανάλογα με το γενικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει (δηλαδή πρώτα η συζήτηση για την κατάληψη ενός κτιρίου π.χ. και μετά η συζήτηση περί των λόγων που με παράτησε η Αννούλα), να αποφασίζεται η δράση που θα αναληφθεί και να εκλέγονται οι τυχόν εκπρόσωποι που χρειάζονται προκειμένου να μεταφέρουν (ή να υλοποιήσουν) τις αποφάσεις της συνέλευσης για το συγκεκριμένο ζήτημα. Αδυνατώ να αντιληφθώ τι είδους κουβέντα μπορεί να γίνει όταν βγαίνει ένας και θέτει θέμα επέκτασης της κινητοποίησης και στο καπάκι ανεβαίνει ο άλλος και θέτει θέμα επαναφοράς της τρύπας στις δεκάρες!
Κατά τρίτο και χειρότερο, αν έχω αντιληφθεί σωστά, έχουν οριστεί κάποιες ομάδες εργασίας μεταξύ των οποίων και μια ομάδα περιφρούρησης. Αναρωτιέμαι –περιφρούρησης τίνος και από ποιους; Περιφρούρησης της αγνότητας της συνέλευσης από τα μολυσματικά κόμματα; Περιφρούρησης της ασφάλειας των συγκεντρωμένων από τους πορτοφολάδες; Περιφρούρησης της εκδήλωσης από επιθέσεις αντιπάλων; Τα δύο πρώτα τα θεωρώ κακόγουστα αστεία και το τρίτο θα μπορούσα να το συζητήσω αν είχε εμφανιστεί μέχρι σήμερα έστω και ένας αντίπαλος της εκδήλωσης! Ούτε Χρυσαυγίτες την έχουν πέσει, ούτε μπαχαλάκηδες –εδώ μέχρι και τα ΜΑΤ της πλατείας στο πίτσι πίτσι με τους μπροστινούς είναι! Δηλαδή το κίνημα της πλατείας, το πρώτο πράγμα που επέλεξε να συγκροτήσει ήταν οι κινηματικοί του μπάτσοι; Κι αυτό θα το δεχόμουν αν ερχόταν κάποιος να μου έλεγε ποιο ήταν το δεύτερο πράγμα που υλοποιήθηκε. Ή το τρίτο. (Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις υπόλοιπες ομάδες εργασίας που είναι από χρήσιμες μέχρι αστείες –αναφέρομαι στις κινηματικές ενέργειες).

Κάποιοι φίλοι μού λένε οτι είμαι απλώς γερογκρινιάρης κι οτι αυτό το πράγμα, που επιτέλους ο κόσμος σηκώθηκε από τους καναπέδες και βγήκε στο δρόμο, είναι καλό. Διαφωνώ. Ο κόσμος είχε σηκωθεί από τους καναπέδες κι όταν πήραμε το Γιούρο κι όταν κέρδιζε η Παπαρίζου τη Γιουροβίζιον. Ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους και μετά τις φωτιές στην Πελοπόννησο. Κι ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Δεν είναι ίδια όλα αυτά. Διαφέρουν τόσο στο τι φώναζε ο κόσμος όταν βγήκε στους δρόμους όσο και στο ποιοι ήταν αυτοί που βγήκαν στους δρόμους. Άλλο το να είσαι χουλιγκάνι που φωνάζεις «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ», άλλο το να είσαι μπλόγκερ με τα μαύρα που παίρνεις φωτογραφίες από τη συγκέντρωση για να σηκώσεις στο μπλογκ σου κι άλλο το να είσαι αγριεμένος πιτσιρίκος που σε σκοτώνουν κάθε μέρα και τώρα σε πυροβολούν κιόλας! Έχω άδικο; Αν όχι –ας μου πουν ποιοι είναι αυτοί που έχουν βγει στο Σύνταγμα και τι φωνάζουν.

Αναφορικά με το ποιοι είναι, έχω την εντύπωση οτι πρόκειται για τα μικροαστικά κοινωνικά στρώματα, που εμπλέκονται στην χαμηλόμισθη (συν –πλην) διαδικασία «παραγωγής» -αυτούς που προσδιορίζουμε με τον συναισθηματικά φορτισμένο χαρακτηρισμό «κοινωνικός ιστός». Δεν έχω αντιληφθεί ούτε λούμπεν προλετάριους, ούτε μεγαλοαστούς Βορείων Προαστίων, ούτε τίποτα «κοινωνικά ακραίο» τέλος πάντων. Αν κάνω λάθος διορθώστε με.

Σχετικά με το τι φωνάζουν:
-«Να φύγει η κυβέρνηση και η τρόικα». Υπέροχα. Και ποιος να έρθει; Ο Σαμαράς; Κι αν ναι ποιος από τους δύο; Ο Αντώνης ή ο Τρύφωνας;
-«Να φύγουν όλοι όσοι μας έφεραν σ΄αυτά τα χάλια» (αυτό πάει πακετάκι με τις παραλλαγές: «να πάνε φυλακή», «να κρεμαστούν», «να δημευτεί η περιουσία τους», «να τους καεί το βίντεο»). Ποιοι είναι οι «όλοι όσοι»; Οι 300 της Βουλής; Όσοι ασχολήθηκαν με τα κοινά και ζουν ακόμα; Τα δύο μεγάλα κόμματα; Και στη θέση τους να έρθουν κάποιοι άλλοι; Δηλαδή είναι θέμα προσώπων; Ο Βουλγαράκης με τον Βενιζέλο και τον Πρωτούλη είναι παλιάνθρωποι σήμερα ενώ ο Βενιζελάκης με τον Βούλγαρη και τον Πρωτούλη αύριο θα είναι άγγελοι; Κι αυτοί που ζητείται να μπουν φυλακή με ποιο τρόπο θα επιλεγούν; Θα περάσουν από δίκη; Κι αν (τι «αν» -σίγουρα πες καλύτερα) τα αδικήματά τους έχουν παραγραφεί ή δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να καταδικαστούν; Τότε ο λαός, ο υπέρτατος κριτής (που λένε κι ο Καρατζαφέρης με τον Ψωμιάδη) θα τους κρεμάσει; Όλα κι όλα θείο –εμένα οι κρεμάλες δεν μου αρέσουν. Ακόμα κι αν πρόκειται για τον Κόμη Δράκουλα –όλο αυτό το θέαμα με το κορμί που συσπάται, κατουριέται και χέζεται όσο πεθαίνει εμένα μου κάνει σε κτηνωδία. Γούστο μου –έτσι; Άμα εσύ γουστάρεις αλλιώτικα –τραβήξου μόνος σου. Άσε που δεν έχω καταλάβει πώς προσδιορίζεται η κλοπή του δημόσιου χρήματος. Δηλαδή, θα κρεμαστεί μονάχα ο Τσοχατζόπουλος ή και ο δείνα δημόσιος υπάλληλος που έκανε κομπίνα και σούφρωσε 1 μύριο από το ΙΚΑ, ας πούμε; Και μαζί με τον δημόσιο υπάλληλο θα κρεμαστεί κι ο ιδιώτης συνεργός του; Ναι; Όχι; Γιατί;
-«Να γίνει δημοψήφισμα». Εντάξει –με τι θέμα; Μέσα ή έξω από το Μνημόνιο; Κι ας πούμε οτι αποφασίζεται «έξω» -μετά τι; Θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στο συγκεκριμένο κοινωνικό (ευρωπαϊκό –παγκόσμιο) σύστημα αλλά θα τους πούμε «σόρι γκάις, δεν έχουμε να σας ξεχρεώσουμε» κι εκείνοι απλώς θα μας χτυπήσουν στην πλάτη απαντώντας «νέβερ μάιντ, γιού Γκρικς μπρόουτ δε λάιτς οφ σιβιλιαϊζέσιον –γουατέβερ γιου γοντ –γουέιτ ε μίνιτ του γουός άορ άσχολς του φακ ας κλιν» ή κάτι παρόμοιο; Δε θα ασχοληθώ με αυτά τα περί Επιτροπών Ελέγχου του Χρέους –έχω γράψει παλιότερα, μη γίνομαι και επαναλαμβανόμενος!
-«Να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη του λαού». Μέγκλα και το στηρίζω αυτό. Αλλά ποια γνώμη; Εκεί στο Σύνταγμα δεν έχω ακούσει καμιά γνώμη –μόνο αφορισμούς! Από τέτοια έχουμε και στη βουλή –τι διαφορετικό ζητάνε οι συγκεντρωμένοι απ΄αυτά που λέει ο Τσίπρας ή ο Καρατζαφέρης;
-«Να κατοχυρωθεί η άμεση δημοκρατία στο Σύνταγμα της χώρας» (αυτό το διάβασα χτες και το έβαλα σαν ανέκδοτο). Δηλαδή ζητάνε να αυτοκαταλυθεί, από μόνο του ας πούμε, το Σύνταγμα! Γιατί δεν το κάνετε εσείς ρε παιδιά; Τι είναι το Σύνταγμα της Ελλάδας; Λέμινγκ –να αυτοκτονήσει αφ΄εαυτού του;

Μη σε κουράζω άλλο...

Η γιορτή στο Σύνταγμα είναι υπέροχη για όσους θέλουν να εξοικονομήσουν τα λεφτά της ψυχανάλυσης. Μαζεύονται υπέροχα, γνωρίζονται υπέροχα, βαβουριάζουν υπέροχα, τρώνε και κάνα σουβλάκι –όλα υπέροχα. Βγάζουν τη συλλογική τους ενοχή και την ακουμπάνε στους αποδιοπομπαίους τράγους της Βουλής και φεύγουν ξαλαφρωμένοι. Αύριο ίσως λιθοβολήσουν και κάνα τραγί για να εξαγνιστούν τα κρίματά τους, δοκιμασμένες μέθοδοι...

Όσο όμως η κουβέντα θα αφορά πρόσωπα, τόσο θα πρόκειται για μια ακόμα πρόταση εφαρμογής του νόμου του Λυντς –φασιστιλίκι κι έτσι δηλαδή. Αν δεν γίνει εμφανές οτι το πρόβλημα έγκειται στο κοινωνικό σύστημα, αν δεν καταλάβουμε οτι η παθογένεια που ονομάζεται «ελεύθερη αγορά», ο κρετινισμός που καλείται «επίτευξη κέρδους» -όλες αυτές οι κτηνωδίες οδήγησαν στην εξαθλίωσή μας, τότε καλύτερα ας ξαναγυρίσουμε στους καναπέδες. Να μην πάθουμε και καμιά ηλίαση τζάμπα και βερεσέ!

Όσο η κουβέντα θα σχετίζεται με την αντίδραση στο «ξεπούλημα της πατρίδας μας» θα δικαιούμαι να υποστηρίζω οτι το όλο θέμα δε με αφορά (αφού ποτέ δεν ήταν δική μου αυτή η πατρίδα –άσε που η λέξη από μόνη της με κάνει να βγάζω μπιμπίκια) κι οτι τελικά όσοι αντιτίθεται στο «ξεπούλημα» είναι εχθροί μου όσο ακριβώς και η κυβερνητική πολιτική. Επειδή αυτό ακριβώς ΔΕΝ κάνει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση, δεν πουλά, δεν «ξεπουλά» με αποτέλεσμα να μου κόβει το μισθό και να ανεβάζει τους φόρους για να βγάλει τα κερατιάτικά της. Το ξεκαθαρίζω –ανάμεσα σε μια μείωση του μισθού μου κατά ένα ευρώ και στην πώληση της Ακρόπολης σε πολυεθνικό όμιλο σουπερμάρκετ προτιμώ σαφώς το δεύτερο. Γιατί δουλεύω για βιοποριστικούς λόγους και την Ακρόπολη την έχουμε γραμμένη στ΄αρχίδια μας πανελληνίως και διαχρονικώς –κάνω λάθος;

Αν δεν συνειδητοποιήσουμε οτι η άμεση δημοκρατία είναι η (αργή, σπαστική, κουραστική, εκνευριστική, βραδυκίνητη) επεξεργασία όλων των απόψεων μέχρι τη στιγμή που το εμφανές θα γίνει φανερό και η κουβέντα θα αφορά πλέον μονάχα διαδικαστικά ζητήματα –αν δεν απαλλαγούμε λοιπόν από τα κοινωνικά μας κόμπλεξ –καλύτερα να μην τον εξευτελίζουμε τον όρο. Ας το πούμε «πικ νικ», ας το πούμε όπως διάολο θέλουμε αλλά όχι «άμεση δημοκρατία».

Και τελικά, αν δεν αποφασίσουμε οτι έχουμε κάτι να πούμε, αν δεν έχουμε τίποτα να πούμε –ας μην απαιτούμε να μας ακούσουν. Γιατί μπορεί στο τέλος να το κάνουν και τότε ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ παλικάρι μου!

Πάμε παρακάτω »

Η απάντηση στην απάντηση της απάντησης

Σήμερα θα ξεφύγουμε από τα συνήθη σεντονοειδή όρια των ποστ και θα περάσουμε στη Ζώνη του Λινκόφωτος –γι΄αυτό προσδεθείτε κι αρχίστε το κάπνισμα. Διότι σήμερα θα έχουμε ένα ακόμα σίκουελ της ευγενούς διαφωνίας μου με τον κύριο Φώντα Τρούσσα.

Κάποιοι θυμάστε ίσως τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το άρθρο του που αφορούσε τα «Κουρέλια» του Νίκου Νικολαϊδη –για όποιον δεν το θυμάται, εδώ είναι οι επίμαχες παρατηρήσεις καθώς και το λινκ για το άρθρο του κυρίου Τρούσα. Ο οποίος θεώρησε λογικό να μου απαντήσει με αυτό εδώ το άρθρο, όπου με σκυλοβρίζει (προσοχή –πρόκειται περί άρθρου που δεν συνιστώ να το διαβάσετε τρώγοντας) και παράλληλα (στα σχόλια) με απειλεί με μήνυση γιατί τον έβρισα!!! Τέλος πάντων.

Στο παραπάνω ξεχεστήριο βαρέθηκα να απαντήσω (τι να πω δηλαδή;) και δεν θα ασχολιόμουν αν δεν επανερχόταν ο κύριος Τρούσας με καινούργια απάντηση σε όσα (θεωρεί οτι) ανέφερα στις παρατηρήσεις μου. Η απάντησή του βρίσκεται εδώ. Θα αντιγράψω κάποια κομμάτια, δώστε βάση:

«Ο γκεμπελίσκος με κατηγορεί επειδή έγραψα ότι γίνεται ντόρος σε σχέση με το αφιέρωμα στον Νικολαΐδη, πράγμα το οποίο θεώρησε μειωτικό για τους διοργανωτές (ή δεν ξέρω εγώ για ποιους άλλους) επειδή τάχα δεν ανέφερα την αιτία. Μιλάμε για πλήρη διαστρέβλωση των γραφομένων μου. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ανέφερα τα περί προβολών, συναυλιών και εκθέσεων, παραπέμποντας μάλιστα και σε site της εφημερίδας Το Βήμα, για πληρέστερη ενημέρωση…. Παρά ταύτα δεν απέκρυψα το θέμα των εκδηλώσεων. Τούτο, φάνηκε να αποκρύβεται μόνο για τον άνοα γκεμπελίσκο. Για τα υπονοούμενα περί Ντούτσε κ.λπ. ξαναλέω πως επιφυλάσσομαι.»

Να σημειώσω οτι ο γκεμπελίσκος είμαι εγώ (έτσι θα αναφέρομαι από εδώ και κάτω, αλλά ΟΧΙ, αυτό δεν αποτελεί υβριστικό χαρακτηρισμό –προς θεού κύριε Φώντα μου!) Έγραφα λοιπόν τότε, εγώ ο γκεμπελίσκος:
«Βέβαια, ξεχνάει να αναφέρει το σημαντικό του όλου θέματος, οτι δηλαδή το αφιέρωμα γίνεται εν όψει της επανέκδοσης όλων των βιβλίων του Νικολαϊδη και της επανακυκλοφορίας όλων των ταινιών του επεξεργασμένων και καθαρισμένων…. Αφήνοντας τον ντόρο περί αφιερώματος έτσι ορφανό από την αιτία του ο Τρούσας φτιάχνει ένα κλιματάκι του στυλ «κάβλωσε σε κάτι τρελούς να κάνουν αφιέρωμα στο Νικολαϊδη, έτσι στο ξεκούδουνο». Ωραίος;»
Τουτέστιν, η επανακυκλοφορία των έργων του Νικολαϊδη Η ΑΙΤΙΑ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ δεν αναφέρεται αφήνοντας το αφιέρωμα αιτιακά ξεκρέμαστο. Ο κύριος Φώντας με χαρακτηρίζει ηλίθιο επειδή ανέφερε την αιτία του αφιερώματος η οποία ήταν οι προβολές, οι συναυλίες και οι εκθέσεις, σύμφωνα με τα γραφόμενά του. Η ΑΙΤΙΑ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ!!!

«Ο γκεμπελίσκος, δε, νομίζει πως εμένα με ενόχλησαν ο βιασμός κι οι φόνοι, έτσι στο ξεκάρφωτο. Όπως έγραψα και στην ανάρτηση, αλλά και στα σχόλια εκατό φορές, το πρόβλημά μου δεν ήταν αυτές καθ’ αυτές οι έκνομες (κινηματογραφημένες) πράξεις, αλλά η σύνδεσή τους με το rock n’ roll (και με τον φουκαρά τον Perry Como)».

Είχα γράψει, εγώ ο γκεμπελίσκος, σχετικά με το τι θεωρούσα οτι ενόχλησε τον κύριο Φώντα:
«-Οι βιασμοί και τα εγκλήματα συνδέθηκαν με το ροκ εν ρολ λόγω «Κουρελιών»; Τι μας λες ρε Φώντα! Και η «Ζούγκλα του Μαυροπίνακα» δηλαδή τι ήταν; Δεν ήταν το έργο που απογείωσε το ροκ εν ρολ παγκοσμίως; Τι κάνανε εκεί οι ροκενρολάδες; Παίζανε κανάστα;
-Το ροκ εν ρολ ενοχοποιείται από τις πράξεις (βιασμός μετά φόνου) του κινηματογραφικού Άλκη στα «Κουρέλια»; Κι όχι από το οτι, ας πούμε, οι δυο σημαντικότερες μορφές του είδους (Έλβις Πρίσλεϊ και Τζέρι Λι Λιούις) ήταν παιδεραστές; Βάλε και τον Τσακ Μπέρι στο κλαμπ για πλουραλισμό άμα γουστάρεις.
-Πώς έχει στο μυαλό του τους ροκεντρολάδες (τόσο της Ελλάδας, όσο και της Αμερικής) ο Φώντας; Σαν καλοχτενισμένα παιδάκια που μετά την εκκλησία άκουγαν Μπιλ Χάλεϊ, πίνοντας τη γρανίτα τους; Η λέξη «αλητεία» η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ροκ από τις πρώτες κιόλας εκφάνσεις της συγκεκριμένης μουσικής, του λέει τίποτα του κυρ Φώντα μας;»
Δεν θεωρώ οτι χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός –μάλλον δεν τα διάβασε σωστά ο κύριος Φώντας ή εγώ δεν τα έγραψα ευκρινώς. Τι άλλο να πω;

«Για μένα, και να μην το πάμε πάλι από την αρχή, ο μακαρίτης ο Νικολαΐδης είχε παντελή άγνοια της ιστορίας του rock n’ roll (και του rock), αλλά και του ρόλου του ως κοινωνικού φαινομένου (πρώτα κοινωνικού και μετά αισθητικού), όπως και των θεμάτων που σχετίζονταν με αυτό, πράγμα που φαίνεται ξεκάθαρα στα «Κουρέλια…». Μόνον κάποιος που δεν έχει υπ’ όψιν του το rock στην ολότητά του και δεν το έχει μελετήσει σε όλες τις παραμέτρους του, μόνον αυτός θα συνδύαζε το rock, έτσι αχαρακτήριστα, με βιασμούς κι εγκλήματα. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως όλοι οι ροκάδες ήταν παιδιά του κατηχητικού – αφήνω το γεγονός πως πολλοί ήταν και παιδιά του κατηχητικού, έχει ακούσει ο γκεμπελίσκος τίποτα περί xian rock; –, αλλά από ’κει και μέχρι το σημείο να ισχυρίζονται κάποιοι πως το rock συμβαδίζει με την παραβατική συμπεριφορά υπάρχει χάος. Πρόκειται απλώς για μία επικίνδυνη γελοιότητα. Και «επικίνδυνη» και «γελοιότητα»».

Εδώ θα πρέπει να παραδεχτώ τον κύριο Φώντα –έπεσε εντελώς μέσα στην άποψή του για τον Νικολαϊδη!!! Όντως, ένας άνθρωπος που από την εφηβεία του συμμετείχε ενεργά σε παρέες οι οποίες προσδιορίζονταν από την εμμονή τους στο ροκ εν ρολ, ένας άνθρωπος γενικότερα λάτρης της μουσικής στις δημοφιλέστερες εκφάνσεις της (από κλασσική, τζαζ, αμερικάνικη κάντρι μέχρι προγκρέσιβ ροκ και χέβι μέταλ –όπως αποδεικνύεται από μαρτυρίες και από τη χρήση ανάλογων μουσικών θεμάτων στις ταινίες του), ένας άνθρωπος με τεράστια δισκοθήκη, ένας άνθρωπος που στη μεγάλη πυρκαγιά της Κηφισιάς (εκεί στο ’80) άρπαξε έναν λαμπάτο ενισχυτή για να τον γλιτώσει από τη φωτιά αφήνοντας πίσω του όλα τα υπόλοιπα υπάρχοντά του –αυτός ο άνθρωπος, ναι –είχε παντελή άγνοια της ιστορίας του ροκ εν ρολ και του ροκ γενικά!!! Ένας άνθρωπος που ύμνησε, εμμονικά σχεδόν, την παρέα των ροκενρολάδων, τόσο στα Κουρέλια όσο και στα Γουρούνια στον Άνεμο ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΕΛΗ ΑΓΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ!!! Έτσι είναι, αν έτσι νομίζει ο κύριος Φώντας.

«Για μένα το σενάριο των «Κουρελιών» ήταν υποτυπώδες. Τι να κάνουμε τώρα; (Και για να δώσω ένα παράδειγμα σεναρίου ελληνικής ταινίας, που δεν ήταν υποτυπώδες – ήταν ακριβώς το αντίθετο – και δεν το είχε γράψει ο… Φώσκολος, θ’ αναγκαστώ να ξανα-αναφέρω τη «Φωτογραφία» του Νίκου Παπατάκη).»

Υποτυπώδες σενάριο (και θα ζητήσω εκ των προτέρων συγνώμη από τον κύριο Φώντα που μπαίνω σε γλωσσολογικά θέματα αν και όχι τόσο σχετικός όσο αυτός) ονομάζεται το σενάριο μιας τσόντας. Ή ενός ταξιδιωτικού ντοκυμαντέρ, ας πούμε. Το σενάριο δηλαδή που βάζει μια «υποθεσούλα», έτσι –για να δέσει το γλυκό. Δεν θα συζητήσω σχετικά με το πόσο υποτυπώδες είναι το σενάριο των Κουρελιών, θα πω όμως οτι ΕΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΥΠΟΤΥΠΩΔΕΣ, τότε το σενάριο της "Φωτογραφίας" (νεαρός που τον πήξανε στο στρατό λόγω κομμουνιστικού οικογενειακού παρελθόντος πάει στη Γαλλία να βρει έναν γουναρά, τον οποίο τον φέρνει στην Ελλάδα και τον σκοτώνει στην τελευταία σκηνή δικαιολογώντας την πράξη του με έναν, επιεικώς ρηχό, μονόλογο) είναι ανύπαρκτο. Αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη –έτσι;

«Ανάθεμα κι αν καταλαβαίνεις τι θέλει να πει ο μακαρίτης (ελπίζω να μετέφερε σωστά τα λόγια του ο γκεμπελίσκος). «Ηχητική εκτέλεση του ρυθμού» και τρίχες κατσαρές (αυτά δεν είναι καν ελληνικά). Για ποια βιομηχανοποίηση (του rock n’ roll;) στα τέλη του ’50 μιλάει ο Νικολαΐδης; Δεν είμαστε καλά. Στα τέλη του ’50 ουσιαστικά δεν υπήρχε rock n’ roll, είχε αντικατασταθεί αυτό από τραγουδιστές τύπου Frankie Avalon, Bobby Rydell, Paul Anka και τέτοια.»

Τα λόγια του Νικολαϊδη (ευχαριστώ τον κύριο Φώντα που ενδιαφέρεται αν, εγώ ο γκεμπελίσκος, τα μετέφερα σωστά) ήταν:
«Ναι, ακούω μια πεθαμένη μουσική που τελείωσε με την 'Γκλεντόρα' του Πέρι Κόμο, μια καθώς πρέπει ηχητική εκτέλεση του ρυθμού που προμήνυε τη βιομηχανοποίησή του, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '50»
Προβληματίστηκα κι εγώ πολύ (ίσα με 3 δευτερόλεπτα) για να καταλάβω τι θέλει να πει ο Νικολαϊδης ο οποίος δεν μιλάει καν Ελληνικά στο συγκεκριμένο κομμάτι (Πώς να τα μιλήσει; Ήξερε Ελληνικά ο Νικολαϊδης; Άντε καλέ!) Και στο τέλος κατάλαβα αυτό ακριβώς που λέει (και γράφεται): Οτι το ροκ εν ρολ ήταν πεθαμένη μουσική την εποχή που έδινε τη συνέντευξη. Οτι η Γκλεντόρα του Πέρι Κόμο ήταν μια σαλονάτη (καθώς πρέπει) εκτέλεση του ρυθμού που χαρακτήριζε το ροκ εν ρολ κι από εκεί (κατά τον Νικολαϊδη) ξεκίνησε η βιομηχανοποίηση (άρα η εμπορευματοποίηση) του είδους. Δύσκολο; Για μένα τον γκεμπελίσκο ήταν όντως δύσκολο καθότι και ηλίθιος, ο Φώντας όμως το κατάλαβε με τη μία, ΕΠΕΙΔΗ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Οτι δηλαδή το ροκ εν ρολ είχε πεθάνει και τη θέση του είχαν πάρει τα μουσικο-βιομηχανικά παράγωγα τύπου Φράνκι Άβαλον, Μπόμπηδες κ.λ.π. Αναρωτιέμαι –αφού λέει το ίδιο με τον Νικολαϊδη, πού ακριβώς διαφωνεί μαζί του;

«Λέει κοτσάνες ο Νικολαΐδης, όταν εντοπίζει το πνεύμα του rock n’ roll στο Μάη, αγνοώντας τους Beatles και την υπόλοιπη βρετανική σκηνή. Κι αυτό με τα «λευκά κελιά» είναι τελείως «κοτρόνα». Είναι σοβαρό να λέμε πως σήμανε το θάνατο του rock n’ roll το Γερμανικό Φθινόπωρο; Άμα είναι έτσι τότε να πούμε πως και το «ελληνικό ροκ» έφθασε στο τέλος του, όταν παραδόθηκε ο Κουφοντίνας. Τι ανοησίες είναι αυτές;»

Λέει όντως κοτσάνες ο Νικολαϊδης όταν εντοπίζει τη συνάφεια των εξεγέρσεων της νεολαίας (οι οποίες εξεγέρσεις αποτελούν χρονική συνέχεια των εξεγέρσεων των τηνέιτζερς με το ροκ εν ρολ) στο Μάη του ’68. Άλλωστε οι φοιτητές του Μάη εκείνου άκουγαν αποκλειστικά Εντίθ Πιάφ και Φρανκ Σινάτρα! Άκουγαν και Μπιτλς, μας λέει ο κύριος Φώντας –είναι φανερό άλλωστε! Οι Μπλουζόν Νουάρ, τα οδοφράγματα τα φτιάχνανε υπό τους ήχους του Λαβ μι ντου και του Άι γόνα χολντ γιόρ χαντ. Περί της υπόλοιπης βρετανικής σκηνής στην οποία αναφέρεται, απλώς επιβεβαιώνει τον Νικολαϊδη – τι ήταν οι Άνιμαλς και οι Στόουνς, ας πούμε, αν όχι συνέχεια του λευκού ροκ εν ρολ (το οποίο με τη σειρά του ήταν συνέχεια του νέγρικου μπλουζ);
Κατά τον Νικολαϊδη, η αγνότητα του ροκ εν ρολ (η παιδικότητα, η αυθάδεια) που πέρασε στους χίππηδες πέθανε με την ευρωπαϊκή τρομοκρατία, το καλοκαίρι της αγάπης τέλειωσε (για την Ευρώπη) στα Λευκά Κελιά. Τώρα, πώς όλο αυτό συνδέεται με τον Κουφοντίνα –αδυνατώ να καταλάβω! Υπήρχε μουσικό κίνημα συγγενές με τη δράση της 17Ν; Και αν ναι, ήταν αυτό το ελληνικό ροκ;

«Ο γκεμπελίσκος όντας άσχετος με το rock (αγνοούσε, όπως μας έδειξε παλαιότερα, πως ο Tom Waits διασκευάζει και τραγούδια άλλων, και πως ο Captain Beefheart ξεπατίκωνε το blues του Chicago, όταν ξεκίνησε) μάς παρουσιάζει το rock μανιφέστο του Νικολαΐδη, που είναι γεμάτο… σκάγια. Άσε μη σκίζεσαι, καταλάβαμε.»

Αυτό είναι όντως ένα όμορφο ανέκδοτο. Που ξεκίνησε με τον κύριο Φώντα να ψέγει τον Κώστα τον Μάστορη των Μέτρο Ντικέι επειδή είχε πει σε μια συνέντευξή του οτι δεν ξέρει να παίζει τραγούδια άλλων. «Κι ο Τομ Γουέιτς λέει οτι δεν παίζει διασκευές άλλων, μέχρι κι ο Μπίφχερτ είχε πει κάποτε οτι δεν κάνει συναυλίες επειδή δεν θυμάται τα ίδια του τα τραγούδια», είχα παρατηρήσει. Ε, ποιος είδε τον κύριο Φώντα και δεν φοβήθηκε! Τι άσχετο με είπε –τι, οτι την πάτησα –κι εγώ δεν ξέρω πόσα μου έσουρε! Το γεγονός βέβαια παραμένει! Δηλαδή ότι λέει ο Μάστορης στη συνέντευξή του το παίρνουμε ντε φάκτο κι ότι λέει ο Γουέιτς ή ο Μπίφχερτ: «δεν ξέρω τι λένε, εγώ ξέρω τι έχουν κάνει» (ή κάπως έτσι –βαριέμαι να το ψάξω) κατά τον κύριο Φώντα!!!

« Όσον αφορά τα άλλα περί «Κύπρου» και τα λοιπά, γιατί μας τα λέει; Για να μας αποδείξει ότι ο Νικολαΐδης ήταν πολιτικοποιημένος; Εγώ δεν ξέρω τι ήταν ο Νικολαΐδης το ’59. Εγώ βλέπω ό,τι βλέπω, γράφοντας για τα «Κουρέλια…»»

Να θυμίσω στον κύριο Φώντα (με όλο το σεβασμό που με διακατέχει απέναντί του) οτι αυτά τα περί Κύπρου τα βάζω επειδή ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ, η διαδήλωση για την Κύπρο που καταλήγει στην κατάληψη του ΜΑΞΙΜ και στη γνωριμία-εξαφάνιση της Βέρας είναι ΤΟ κομβικό σημείο της ταινίας. Και του υποτυπώδους σεναρίου βεβαίως.

«Όταν εγώ έγραψα αυτά περί «γενιάς» δεν τα έβγαλα από το κεφάλι μου, αλλά ακούγοντας τον ίδιον το σκηνοθέτη να τα λέει στη συνέντευξή του στο Σολδάτο. Ο γκεμπελίσκος επεμβαίνει κατά τον συνήθη τρόπο, υποστηρίζοντας πως ο σκηνοθέτης όταν μιλάει για γενιά εννοεί μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων και όχι όλη τη γενιά του ’50! Αγνοεί δηλαδή τα λόγια του Νικολαΐδη «τα Κουρέλια είναι μια ταινία πάνω στη γενιά του ’50» και αντί γι’ αυτά (τα λόγια) προσθέτει τις δικές του εικασίες.»

Εδώ μου έκανε στην κυριολεξία τα μούτρα κρέας ο κύριος Φώντας (σκύβω το κεφάλι και το παραδέχομαι). Να δούμε και σε ποια άποψή μου αναφέρεται:
«-Όταν κάποιος λέει οτι κάνει ταινία «πάνω στη γενιά του ΄50» δεν σημαίνει οτι αποφάσισε να το παίξει «ο μέγας εκφραστής και τρισμέγιστος νομοδιδάσκαλος» της συγκεκριμένης γενιάς. Σημαίνει οτι κάνει μια ταινία ΠΑΝΩ σε ένα θέμα, με βάση το ερέθισμα που του προσφέρει το θέμα. Όπως αν εγώ αύριο κάνω μια ταινία ΠΑΝΩ στους κατά συρροή δολοφόνους δεν πάει να πει οτι γυρεύω να τους εκφράσω ή να τους καπελώσω!»
Ε, χμμ –νομίζω οτι άλλο παρατήρησα κι άλλο σχολιάζει ο κύριος Φώντας αλλά δεν πειράζει. Αν η παρατήρηση δεν ταιριάζει με το συμπέρασμα, τόσο το χειρότερο για την παρατήρηση!

Και συνεχίζει ο κύριος Φώντας:

«Μάλιστα, για να υποστηρίξει τη θέση του παρεμβάλει και τα λόγια του σκηνοθέτη, τα οποία λένε: «Ταινίες κάνω πρώτα για τον εαυτό μου, τους συνεργάτες μου, τους 10 φίλους μου». Άλλο όμως αυτό. Τα λόγια του σκηνοθέτη αφορούν σε ποιους απευθύνονται οι ταινίες του (στον ίδιον, στους συνεργάτες του, στους δέκα φίλους του) και όχι ποιο είναι το θέμα τους (η γενιά του ’50). Ο γκεμπελίσκος δεν μπορεί να χωρίσει ούτε δυο γαϊδουριών άχυρα»

Εδώ με μπερδεύει κάπως –επειδή εγώ την παραπάνω παρατήρηση την έκανα σε αυτή του την άποψη, από το αρχικό άρθρο:
«Έχω την αίσθηση πως ο καθένας μας μιλάει για τη γενιά του, λες και είναι ο… θεόσταλτος εντεταλμένος εκπρόσωπός της.»

Έγραψα λοιπόν οτι ο Νικολαϊδης ασχολείται με ένα θέμα της γενιάς του και δεν προσπαθεί ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να την εκφράσει. Αυτά έλεγε, εκεί απαντούσα. Τώρα, αν το πρόβλημα του κυρίου Φώντα μεταλλάχτηκε και είναι πλέον οτι ο Νικολαϊδης έκανε ταινία με ένα θέμα που ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ με τη γενιά του ’50... θα επικοινωνήσω με τους οικείους του να ζητήσουν εκ των υστέρων συγνώμη από μέρους του. Πώς τόλμησε δηλαδή να το κάνει αυτό!! Άκου ταινία για το ’50!! Για τα εφηβικά χρόνια του σκηνοθέτη και για τις παρέες του εκείνης της εποχής!! Στην πυρά Νικολαϊδη!!!

«Παρακάτω ο γκεμπελίσκος αποδεικνύει ότι έχει άγρια μεσάνυχτα περί των κοινωνικών θεμάτων, όταν με ρωτά αν θεωρώ πως η γενιά του ’50 ήταν μια γενιά που πίστευε στην πολιτική. Φυσικά και πίστευε στην πολιτική η γενιά του ’50. Θέλει κι ερώτημα; Και τι σχέση έχουν οι «τεντυμπόιδες», που αποτελούσαν μία απόλυτη μειοψηφία νέων, κυρίως των αστικών κέντρων; Εδώ, οι «τεντυμπόιδες» ήταν σχεδόν απαρατήρητοι στη Βρετανία στα τέλη των 50s.»

Εδώ όντως με έπιασε ο κύριος Φώντας! Το παραδέχομαι, έχω άγρια μεσάνυχτα περί των κοινωνικών θεμάτων κι ας έχω πτυχίο κοινωνιολογίας! Ζητώ, μάλιστα, ταπεινή συγνώμη για πολλοστή φορά που τόλμησα να αμφισβητήσω τις απόψεις του κυρίου Φώντα –το έκανα επειδή απλώς δεν τις ήξερα ακόμα!
Τώρα που μου τις εξήγησε θα παραδεχτώ ευθαρσώς:
-Οτι οι τεντυμπόιδες ήταν μια απόλυτη μειοψηφία.
-Ότι ο ν. 4000 περί τεντυμποϊσμού δεν βγήκε ποτέ στην Ελλάδα.
-Οτι αυτοί που κουρεύονταν και διαπομπεύονταν στις πλατείες, αυτοί που τους έκοβαν τα παντελόνια αργότερα (οι γνωστοί και ως ραψοπαντελονάδες) δεν ήταν τεντυμπόιδες ή χίππηδες αργότερα. Ήταν εξωγήινοι.
-Οτι δεν γίνονταν μαζικές καταστροφές στις προβολές της «Ζούγκλας του Μαυροπίνακα» στην Αγγλία.
-Οτι το παραπάνω φαινόμενο ΔΕΝ ήταν τόσο σοβαρό ώστε να γίνει προσπάθεια επανάληψής του (και αντίστοιχης εκμετάλλευσης τού πανκ κινήματος) με την «Τάξη του ‘84».

Κι ας πάμε στο ερώτημα που εγώ, ο ανόητος γκεμπελίσκος και άσχετος περί των κοινωνικών, έθεσα και το απαντάει παραπάνω ο κύριος Φώντας:
«Ο Νικολαϊδης (όπως και κάθε νοήμων άνθρωπος) γνωρίζει οτι κάθε πράξη (πόσο μάλλον μια ταινία) είναι πολιτική. Εξηγεί στα παραπάνω αποσπάσματα που αντέγραψα τι εννοεί αναφέροντας οτι η γενιά του δεν πίστεψε στην πολιτική αλλά στη φιλία, τον έρωτα και την ανεξαρτησία. Έχει αντίθετη γνώμη ο Φων; Θεωρεί δηλαδή οτι η γενιά του ’50 ήταν μια γενιά που πίστευε στην πολιτική (εδώ ο όρος χρησιμοποιείται με τη στρατευμένη χροιά που είχε εκείνη την εποχή) πάνω απ΄όλα;»
Έφαγε ο κύριος Φώντας την επεξήγηση της παρένθεσης περί πολιτικής και απάντησε... όπως απάντησε. Τώρα, αν αναρωτηθώ από που πηγάζει η βεβαιότητά του οτι η γενιά του ’50 ήταν ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ πολιτικοποιημένη υποθέτω οτι θα μου δώσει κάποιες πηγές. Επειδή αλλιώς εγώ τα έχω διαβάσει, αλλά είπαμε... είμαι άσχετος.

«Δηλαδή, για να καταλάβω. Οι «τεντυμπόιδες» χαρακτήριζαν τη γενιά του ’50 στην Ελλάδα (στα late 50s εν πάση περιπτώσει) και όχι τα παιδιά των εργατικών οικογενειών, που δεν είχαν ακούσει τίποτα περί rock n’ roll και την έβγαζαν άλλα με Καζαντζίδη και άλλα με… νιάου-νιάου βρε γατούλα; Δεν είμαστε καθόλου καλά.»

Εδώ πάλι με μπερδεύει ο κύριος Φώντας! Η πολιτικοποιημένη γενιά του ΄50 (η κομματικά πολιτικοποιημένη όπως ανέφερα ή η απλά πολιτικοποιημένη) ήταν αυτοί που ακούγανε Καζαντζίδη και οι άλλοι που ακούγανε Βουγιούκλω; Περί αυτών κόπτεται σ΄ολόκληρο το κείμενο;

«Και γιατί πετάγεται ο γκεμπελίσκος από τα late fifties, που είναι το θέμα μας, στους «γιεγιέδες» και τους «μαλλιάδες», που ανήκουν στις επόμενες δεκαετίες; Για να μου πει πως στην ελληνική νεολαία δεν υπήρχαν μόνο Λαμπράκηδες, κουκουέδες και λαϊκά παιδιά που πίστευαν στην πολιτική, αλλά και γιεγιέδες. Όπως έχουμε ξαναγράψει όμως μαλλιάζοντας τη γλώσσα μας (κι εγώ και άλλοι πριν από ’μένα), οι γιεγιέδες ήταν τα χαϊδεμένα παιδιά της χούντας. Όταν η... ψυχεδελική νεολαία έκανε... αντίσταση, χορεύοντας με τους MGC στις Αποκριές της Πλάκας, κάποιοι άλλοι – που μπορεί να μην είχαν ουδεμία σχέση με το rock –, βρίσκονταν στα κρατητήρια της χούντας και βασανίζονταν. Ή, ακόμη χειρότερα, άφηναν τη πνοή τους στο Πολυτεχνείο ή αλλού. Γκεμπελίσκε είσαι επικίνδυνα ανιστόρητος και λες κοτσάνες.»

Το συγκεκριμένο απόσπασμα το παραθέτω ασχολίαστο –επειδή με εντυπωσίασε (ρίξε και κάποια θαυμαστικά)!!!!!!! ΟΙ ΓΙΕΓΙΕΔΕΣ ΗΤΑΝ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ!!! (Για να καταλάβεις ΠΟΣΟ ΜΕΣΑ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ ο κύριος Φώντας δεν έχεις παρά να διαβάσεις το «Εγώ κι ο θείος Χάρης» του Κλέονα Αρζόγλου –το προτείνω ενδεικτικά επειδή είναι και ωραίο βιβλίο).

«Ο γκεμπελίσκος λέει περαιτέρω βλακείες όταν ισχυρίζεται πως στις αρχές της Μεταπολίτευσης ο κάθε πικραμένος πούλαγε αριστεριλίκι φτιάχνοντας ταινίες με αντάρτες. Έφτιαχνε ταινίες με αντάρτες ο Φέρρης, ο Σφήκας,ο Παναγιωτόπουλος, ο Ρεντζής, ο Θέος, ο Αλευράς, ο Θωμόπουλος; Δεν είμαστε καλά. Και τι είχε, εκ των προτέρων, η «πολιτικοποίηση», την οποία μέμφεται ο αδαής; Δεν κατάλαβα; Ο «Θίασος» (1975), που είναι μια καθαρή πολιτική ταινία (και με αντάρτες), είναι ένα από τα αριστουργήματα του ελληνικού σινεμά. Δεν του αρέσει του γκεμπελίσκου μας; Δεν πειράζει. Θα τον βάζουμε να βλέπει τα «Κουρέλια…» εμπλοκή μέχρι να σιχαθεί τον… μεγάλο ροκεντρολά Perry Como.»

Λατρεύω αυτή την εμμονή του κυρίου Φώντα στην λεπτομέρεια –χάρη σ΄αυτή ξεσκεπάζει την αμάθειά μου στο συγκεκριμένο σημείο. Έχει δίκιο –δεν βγάζανε όλοι ταινίες με αντάρτες, βγάζανε και με Ανθρώπους με Γαρύφαλλα, βγάζανε και για την Υπόθεση Πολκ (Κιέριον –Θέος, λίγο πριν τη χούντα) όπου η δολοφονία ενός δημοσιογράφου φορτώνεται στο ΚΚΕ, βγάζανε και για τον φοιτητή που προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ αντιδικτατορικού κινήματος και ζωγραφικής (Μαύρο Άσπρο –Ρεντζής), βγάζανε και μελούρες ψευτοπολιτικάντικες (Ένα γελαστό απόγευμα, Ασυμβίβαστος –Θωμόπουλος). Και υπήρχε κι ο Παναγιωτόπουλος (συνεργάτης και καλός φίλος του Νικολαϊδη), υπήρχε και μια ταινία του Αλευρά (επιπέδου τραλαλά) και τα Δυο Φεγγάρια του Φέρρη. Αυτή είναι, συνολικά, η κομματικοποιημένη πολιτικοποίηση για την οποία έγραφα παραπάνω. Κι αυτό ήταν το κλίμα στο οποίο ο Νικολαϊδης έκανε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ κινηματογράφο. Αν του το επιτρέπει ο κύριος Φώντας βεβαίως! Ο οποίος, κύριος Φώντας, ρίχνει τρεις απαξιωτικές τελείες στον Πέρι Κόμο χαρακτηρίζοντας «μεγάλο ροκενρολά» -απορώ, πού διάβολο είδε να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο ο Νικολαϊδης!!! Κι απορώ, πώς δεν είδε οτι ΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ισχυρίζονται τα Κουρέλια.

«Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλες ταινίες που να συνέδεσαν το rock n’ roll με βιασμούς κι εγκλήματα πριν από τα «Κουρέλια…» – υπάρχουν, κάτι b-movies με «αγγέλους της κολάσεως» και τα συναφή –, αλλά, πάντως, αυτή δεν ήταν η «Ζούγκλα του Μαυροπίνακα» που αναφέρει ο γκεμπελίσκος. Εγώ δε θυμάμαι τον Vic Morrow ούτε να σκοτώνει, ούτε να βιάζει (διαψεύστε με, αν κάνω λάθος).»

Απορώ πώς μπερδεύτηκε εδώ πέρα ο κύριος Φώντας που έχει εμμονή στις λεπτομέρειες! Τα b movies με τους Άγγελους της Κόλασης και με τα ταξίδια στις παραισθήσεις χρησιμοποιούν κάτι που μοιάζει με ψυχεδελική (γιεγιέδικη) μουσική. Καμιά σχέση (άμεση) με ροκ εν ρολ. Από την άλλη, πολύ θα ήθελα να έχω μια περιγραφή της υπόθεσης της Ζούγκλας του Μαυροπίνακα, επειδή μάλλον την έχω καταλάβει λάθος. Και λάθος την καταλάβαιναν, υποθέτω, όσοι τέντυς σπάγανε τους σινεμάδες στην Αγγλία όταν παιζόταν.

«Κι εν πάση περιπτώσει – κάτι που ισχύει και για την περίπτωση του Νικολαΐδη – αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, εκεί όπου συμβαίνει, δεν ευθύνεται το rock n’ roll γι’ αυτό, αλλά η βλακεία που δέρνει τα μυαλά ορισμένων. Και το ότι υπήρξαν rockers που παρανόμησαν ή μπήκαν φυλακή ακόμη και για βιασμούς ή φόνους, αυτό δε λέει τίποτα. Το ίδιο συμβαίνει και με παπάδες, μπετατζήδες, καντηλανάφτες και νεκροθάφτες. Δεν ενοχοποιείται το rock n’ roll γι’ αυτό. Δεν είναι το rock n’ roll o προθάλαμος της βίας και της ασυδοσίας. Αυτά τα υποστηρίζουν μόνον οι άσχετοι και οι «σε εντεταλμένη υπηρεσία». Ο rocker δεν είναι χουλιγκάνος. Δεν υπάρχει κανένας κώδικας rock δεοντολογίας, που να το επιβάλει.»

Θα ήθελα κάποια στιγμή να μου εξηγήσει ο κύριος Φώντας από που προκύπτει η ευθύνη του ροκ εν ρολ για τον φόνο (βάλε και φόνους –ας μην τα χαλάσουμε) και τον βιασμό που παρουσιάζονται στα Κουρέλια. Πώς δηλαδή ο Νικολαϊδης κάνει αυτή τη σύνδεση οτι ροκενρολάς ίσον δολοφόνος και βιαστής; Λέει πουθενά κανένας ήρωάς του οτι «Επειδή αυτός ο κρετίνος ο Πέρι Κόμο έκανε τη Γκλεντόρα εγώ θα βιάσω 5-6 γυναίκες»; Στην Ευριδίκη η ηρωίδα σκοτώνει υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής, στη Συμμορία υπό τους ήχους του Χατζηνάσιου –τι θα πουν όλα αυτά; Δεν καταλαβαίνω. Όσο για τη σύνδεση του ρόκερ με παραβατικές συμπεριφορές να υπενθυμίσω «Το ‘69» του Σιδηρόπουλου; Κανένας δεν είπε οτι ο ρόκερ είναι χουλιγκάνος (εκτός από τον Φώσκολο και τον Δαλιανίδη) αλλά όχι και να δεχτούμε οτι ο ρόκερ είναι το καλό παιδί που λατρεύουν οι μπάτσοι (όπως ισχυρίζεται πιο πάνω ο κύριος Φώντας)! Έλεος πια!

«Κλείνοντας την εμετική επίθεση προς το άτομό μου ο γκεμπελίσκος μάς χαρίζει ένα κείμενο του Νικολαΐδη, εκεί όπου ο μακαρίτης σκηνοθέτης τα χώνει σε όσους του ασκούσαν κριτική, αποκαλώντας τους «πολιτικοποιημένους ημιμαθείς», ανθρώπους «χωρίς χιούμορ», και ασχέτους με τον κινηματογράφο. Δεν ξέρω οι άλλοι, αλλά εγώ πάντως στη σκηνή με τον Τζούμα και τη Γιόλα Αναγνωστοπούλου ξεράθηκα στα γέλια…»

Παραθέτω το κλείσιμο του κυρίου Φώντα επειδή δεν κατάλαβα αν εδώ ισχυρίζεται οτι έχει χιούμορ, ή οτι δεν είναι πολιτικοποιημένος ημιμαθής, ή οτι είναι σχετικός με τον κινηματογράφο. Ότι κι αν είναι πάντως μπράβο του –μας τα είπε υπέροχα και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ!!!

Γι΄αυτό και εγώ θα κλείσω το δικό μου κομμάτι με ένα παραλειπόμενο αυτής της όμορφης σχέσης την οποία έχω αναπτύξει με τον κύριο Φώντα.

Κάποιος σχολιαστής του επισημαίνει οτι ο γκεμπελίσκος (εγώ ντε) μίλησα στο ραδιόφωνο και κάτι είπα. Ο κύριος Φώντας απαντά:

ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ/ PHONTAS TROUSSAS είπε...
Ένας φίλος..., χθες το απόγευμα μου έστειλε το link της εκπομπής. Αηδίες.
Κάτι απολιθώματα… ροκάδων της οκάς σαλιάριζαν με τον… διδάκτορα της «νικολαΐδικής», ο οποίος δεν είχε ούτε το τακτ να πει… μάγκες μου, δε θέλω να το συζητήσω επειδή δεν είναι παρόν ο τύπος (εγώ δηλαδή) με τον οποίον αντιδίκησα. Ο τσογλανισμός, ως γνωστόν, δεν έχει όρια.

Ειλικρινά ντράπηκα όταν διάβασα αυτό το σχόλιο. Θα έπρεπε, όταν οι ροκάδες της οκάς (Βαγγέλης Καργούδης και Θοδωρής Σαραντής –ΟΧΙ ΚΑΛΕ, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΩΝΤΑΣ, ΚΟΜΠΛΙΜΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ!!) με ρωτήσανε για τη διαφωνία μου με τον κύριο Φώντα να πω: «αααα, σταματήστε αμέσως την εκπομπή –ψάξτε τον κύριο Φώντα να πει κι αυτός την άποψή του, εγώ αρνούμαι να μεταφέρω αυτά που έχω ήδη γραμμένα στο μπλογκ μου χωρίς να είναι κι αυτός παρών»!!!!

Έτσι, κατακόκκινος από ντροπή, πέρασα στο επόμενο σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...
fwnta to keimeno mou ksesikose thn periergeia, kai epidi ta sxolia sthn proigoumenh anarthsh peri nikolaidi ta eida mexri ena shmeio, kai meta poli epigramatika, tha ithela na mou peis pio einai to blog tou typou gia na sxhmatiso mia alokliromenh apospsi.
thanks kai sorry gia ta greeglish....

BL
3 Ιουνίου 2011 7:53 μ.μ.

ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ/ PHONTAS TROUSSAS είπε...
BL, νομίζω πως με λίγο κόπο θα το βρεις. Δεν έχω κανένα λόγο να παραπέμψω σ’ ένα blog, του οποίου δεν είμαι αναγνώστης. (Έγινα για την περίπτωση – δυστυχώς – έχοντας «παρασυρθεί» από τα στατιστικά στοιχεία του blogger).

Ο κύριος Φώντας λοιπόν, ο οποίος μου καταλογίζει τσογλανισμό ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ!!! Δημοσιεύει ένα άρθρο, το λιγότερο απαξιωτικό για κάποιον άνθρωπο (εμένα δηλαδή) και δεν κάνει καν τον κόπο να δώσει το λινκ του δικού μου κειμένου!!! Αυτό, υποθέτω, οτι δείχνει πόσο σέβεται τους αναγνώστες του ο κύριος Φώντας –τους δίνει κατευθείαν τις απαντήσεις χωρίς να τους κουράζει με τις ερωτήσεις. Συγχαρητήρια να πω; Ας τα πω...

ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ/ PHONTAS TROUSSAS είπε...
Όπως γίνεται αντιληπτό εμένα δεν με ενοχλεί η κριτική επί όσων γράφω, αρκεί να είναι ευπρεπής και τεκμηριωμένη· κυρίως, όμως, ευπρεπής, γιατί το «τεκμηριωμένη» δεν μπορώ να το απαιτήσω. Δεν γίνεται όποιος διαφωνεί με κάποιον να μετέρχεται ύβρεις, προσβολές, να διαστρεβλώνει τα γραφόμενά του και να τον «ξεκατινιάζει». Αυτό δεν είναι αντιπαράθεση, αλλά οχετός. Πόσω μάλλον όταν ο «αντίδικος» είναι ανώνυμος. Για μένα – για να το ξεκαθαρίσω – όταν κάποιος κατηγορεί με εμπάθεια όποιον διαφωνεί μαζί του, φορώντας την κουκούλα του ανώνυμου, θυμίζει τους σπιούνους και τους δωσίλογους της Κατοχής, που επεδείκνυαν στους Γερμαναράδες, όντας κουκουλοφόροι, τους πατριώτες της Αντίστασης. Μην παρανοηθεί αυτό που λέω. Δεν εξισώνω τον εαυτό μου με τους αντιστασιακούς. Εξισώνω όμως τις μεθόδους των τότε καταδοτών (όχι τα κίνητρά τους), με τις αντίστοιχες σημερινές μεθόδους της ανώνυμης συκοφαντίας (οι οποίες στα blogs τείνει να γίνουν παράδοση). Κατά τα λοιπά, Ανδρέα, δεν προτίθεμαι να συνεχίσω την αντιπαράθεση.

Επέλεξα να κλείσω το όλο θέμα με την αντιγραφή της άποψης του κυρίου Φώντα για το άτομό μου. Είμαι λοιπόν ανώνυμος!!! Κι ας του έγραψα οτι αν τον ενδιέφεραν τα στοιχεία μου μπορούσε να μου στείλει ένα μέιλ και να μου τα ζητήσει όπως έχουν κάνει τόσοι άλλοι. Είμαι ανώνυμος κι ας γράφω τόσα χρόνια στο μπλογκ σαν Motorcycle boy!!! Αυτό λοιπόν λέγεται ψευδώνυμο κι εγώ έχω επιλέξει να είμαι ψευδώνυμος –καμιά σχέση με τον Ανώνυμο που έρχεται στο μπλογκ σου, σε βρίζει και χάνεται. Αν ο κύριος Φώντας θεωρεί κατακριτέα τη χρήση ψευδωνύμου να το πει και στην Πανδώρα του Βήματος, τον Αποδυτηριάκια του Φιλάθλου ή στους απόγονους του Οδυσσέα Ελύτη και του Πέτρου Πικρού για παράδειγμα. Είμαι λοιπόν τόσο ανώνυμος που πάω σε εκπομπή στο ραδιόφωνο και αναφέρω το όνομά μου!!!

Σύμφωνα με τον κύριο Τρούσα είμαι και δωσίλογος (με ω για να κάνει μεγαλύτερη εντύπωση μάλλον) επειδή «τον κατηγόρησα με εμπάθεια» χωρίς να αποκαλύπτω την ταυτότητά μου!!!! Έδειξα οτι το δεύτερο δεν ισχύει –ας πάμε στην εμπάθεια. Και στις προειδοποιήσεις του κυρίου Τρούσα οτι θα μου κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση. Λοιπόν αναρωτιέμαι –όλο αυτό το θάψιμο που είχε ρίξει ο κύριος Τρούσας στους Μέτρο Ντικέι (και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ) δεν ήταν συκοφαντική δυσφήμιση; Και ειδικά την εποχή που οι Μέτρο επανακυκλοφορούσαν τον δίσκο τους –δεν θα μπορούσαν να ισχυριστούν οτι το άρθρο του κυρίου Φώντα αποσκοπούσε στο να τους πλήξει επαγγελματικά και οικονομικά; Εγώ νομίζω οτι θα μπορούσαν –ίσως να κάνω και λάθος.

Τώρα πάλι αυτή η επίθεση στον Νίκο Νικολαϊδη (και μάλιστα ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ), η αυθαίρετη ερμηνεία και η καταδίκη των προθέσεων του δημιουργού, η απαξίωση των λεγόμενών του με σαφή διάθεση να πληγεί η καλλιτεχνική του υπόσταση, δεν είναι συκοφαντική δυσφήμιση; Και μάλιστα την εποχή που επανακυκλοφορεί το σύνολο του έργου του δημιουργού –δεν θα μπορούσε η οικογένεια του Νικολαϊδη να ισχυριστεί οτι τα άρθρα του κυρίου Φώντα αποσκοπούσαν στο να τους πλήξουν επαγγελματικά και οικονομικά; Ρωτάω απλώς.

Κι ας πούμε οτι σε όλα τα παραπάνω είμαι λάθος –το άρθρο με τίτλο «Δίτροχη κουράδα» που λίνκαρα παραπάνω τι είναι; Συκοφαντική δυσφήμιση, προσβολή νεκρού, υβριστική δημοσίευση ή κάτι άλλο; Αναρωτιέμαι.

Πάμε παρακάτω »