Τετάρτη, Μαρτίου 14, 2012

5. Ο Δημόσιος τομέας: ένα τέρας με αυτοκτονικές τάσεις


Έχεις απορίες;


Αν επιχειρούσε κανένας να αναζητήσει το πλέον παγιωμένο στερεότυπο, το μπετόν αρμέ των στερεοτυπικών αντιλήψεων, αυτό δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το: «οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν δουλεύουν». Και μια τέτοια αντίληψη, λόγω τής τόσο ισχυρής παγίωσής της δεν μπορεί παρά να επαληθευτεί μακροπρόθεσμα –ακόμα κι αν οι δημόσιοι υπάλληλοι εργάζονταν πιο μεθοδικά από τα ελβετικά ρολόγια και πιο αποτελεσματικά από τα εμφράγματα μυοκαρδίου, θα ήταν απλώς θέμα χρόνου να παρεισφρήσουν στη συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα τόσοι θιασώτες της άποψης περί ανενεργών δημοσίων υπαλλήλων (λόγω ακριβώς αυτής της άποψης) κι έτσι να την επαληθεύσουν φροντίζοντας να μην εργαστούν ούτε μια στιγμή από τον εργασιακό τους βίο. Βέβαια, για να δημιουργηθεί μια στερεοτυπική αντίληψη είναι αναγκαία η ύπαρξη δυο συνθηκών: α) της εξυπηρέτησης κάποιου σκοπού, β) της συνάφειας (έστω και σε επιφανειακό επίπεδο) της συγκεκριμένης αντίληψης με μια συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα.

Αν θέλουμε όμως να εξετάσουμε συνοπτικά τον δημόσιο τομέα της Ελλάδας σε μια διαχρονικότητα που εγκαινιάζεται με τη ρήση του Κωλέτη περί του οτι «το ρουσφέτι λειτουργεί ως αντίδοτο στην αργοπορία του κράτους» μέχρι τις σημερινές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας περί «ευρωπαίων ειδικών οι οποίοι καλούνται να αναδιαμορφώσουν τη δημόσια διοίκηση», εύκολα θα διακρίνουμε «το βέλος που κυνηγάει την ουρά του» ξεχνώντας να κατευθυνθεί προς το στόχο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Υπάρχει δηλαδή ένας κυρίαρχος αυτιστικός παραλογισμός στην πορεία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης;

Η εδραίωση της δημοσιοϋπαλληλικής τάξης (με τη Βεμπεριανή έννοια του όρου) ξεκίνησε στην Ελλάδα το 1911, μετά τον νόμο Βενιζέλου περί μονιμοποίησης. Βέβαια, θα πρέπει να παρατηρήσουμε οτι η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων δεν υπήρξε ποτέ πλήρης και άνευ όρων –περισσότερο επρόκειτο για την κατοχύρωση του δικαιώματος του υπαλλήλου στην διατήρηση της εργασιακής του θέσης εφόσον δεν συνέτρεχαν λόγοι απόλυσης. Αυτό δηλαδή που επιτεύχθηκε, σε πρώτη φάση, με την θεσμοθέτηση της μονιμότητας ήταν η προστασία των δημοσίων υπαλλήλων από τις αυθαιρεσίες των κυβερνήσεων προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο των μαζικών απολύσεων των υπαλλήλων που είχε διορίσει η προηγούμενη κυβέρνηση από την επόμενη (φαινόμενο το οποίο μετονόμασε την πλατεία μπροστά στο τότε Υπουργείο Εσωτερικών σε πλατεία Κλαυθμώνος). Ήδη, από τις αρχές θεσμοθέτησής της, η μονιμότητα εξαρτιόταν από τη λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας (εφόσον, όταν το ΣτΕ ήταν ανενεργό δεν υπήρχε κανένας να γνωμοδοτήσει υπέρ του υπαλλήλου). Στη συνέχεια η μονιμότητα συνδέθηκε με τα «κοινωνικά φρονήματα» επειδή, προφανώς, δεν ήταν δυνατή η απασχόληση στον κρατικό μηχανισμό ατόμων οι οποίοι θεωρούνταν «εχθροί του πολιτεύματος». Ο τελευταίος καθορισμός του πλαισίου της μονιμότητας εμφανίστηκε στο Σύνταγμα της μεταπολίτευσης (και στις σχετικές αναθεωρήσεις του) και προέβλεπε συνοπτικά οτι η μονιμότητα του υπαλλήλου ήταν σε ισχύ όσο: α) παρέμενε η θέση για την οποία ο υπάλληλος είχε προσληφθεί κι εφόσον β) το Υπηρεσιακό Συμβούλιο δεν είχε γνωμοδοτήσει υπέρ της απόλυσης του υπαλλήλου αλλά και γ) ο υπάλληλος δεν είχε υποπέσει σε πειθαρχικό παράπτωμα το οποίο προέβλεπε την ποινή της απόλυσης καθώς και σε οποιασδήποτε φύσης ποινικό παράπτωμα.

Ας κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις στο σημείο αυτό:
1.Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων ποτέ δεν εξυπηρέτησε τον (δηλωμένο έστω) σκοπό θεσμοθέτησής της –την ανεξαρτητοποίηση δηλαδή των υπαλλήλων από την εκάστοτε εξουσιαστική, εξωθεσμική, βούληση –επειδή από τις απαρχές της εμφάνισής της αντισταθμίστηκε με την προοπτική της δυσμενούς μετάθεσης η οποία (σε συνδυασμό με τους, τότε, πενιχρούς μισθούς) μετέτρεπε τους υπαλλήλους σε πειθήνια όργανα, υπό την απειλή της δραματικής υποβάθμισης του βιοτικού τους επιπέδου.
2.Οι τελικές, τυπικές προϋποθέσεις κατοχύρωσης της μονιμότητας δεν διέφεραν ουσιαστικά από τις προϋποθέσεις κατοχύρωσης μιας εργασιακής θέσης στον ιδιωτικό τομέα –θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς οτι ενώ στον ιδιωτικό τομέα προβλεπόταν αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν στον δημόσιο τομέα καθώς επίσης και να εκφραστεί η απορία της παρανοϊκής, άνευ όρων, σύνδεσης της απόλυσης με οποιασδήποτε φύσης ποινικό αδίκημα –εφόσον, για παράδειγμα, θα αρκούσε η δικαστική καταδίκη ενός δημοσίου υπαλλήλου για την εμπλοκή του σε σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα για να απολυθεί ο υπάλληλος!
3.Όσο οι τυπικές προϋποθέσεις απόλυσης έμοιαζαν να κατοχυρώνουν το προφανές της αιτιολογημένης απόλυσης του υπαλλήλου τόσο η ουσιαστική εφαρμογή τους θεσμοποίησε μια άνευ όρων και ορίων μονιμότητα. Αυτό συνέβη κυρίως επειδή τα Υπηρεσιακά Συμβούλια υιοθέτησαν την πάγια τακτική της μη γνωμοδότησης υπέρ της απόλυσης υπαλλήλου κι επειδή οι εκάστοτε κυβερνήσεις, συνυπολογίζοντας το πολιτικό κόστος, προτιμούσαν να μετατάσσουν τους υπαλλήλους (ή να τους συνταξιοδοτούν με ευνοϊκούς όρους) κάθε φορά που καταργούταν μια οργανική θέση, παρά να τους απολύουν.

Από τη συνοπτική παρουσίαση του φαινομένου της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας προκύπτει ένα σημαντικό στοιχείο αναφορικά με την ανάλυση της λειτουργίας του δημόσιου τομέα: η νομοθετική ρύθμιση (θεσμοθέτηση) ενός θέματος για την επίτευξη συγκεκριμένου σκοπού και η παράλληλη εμφάνιση θεσμοποιημένων διαδικασιών στην εφαρμογή της ρύθμισης οι οποίες αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση εντελώς διαφορετικών (και συχνά αντικρουόμενων με τον αρχικό) σκοπών.

Το θέμα που προκύπτει από τα παραπάνω σχετίζεται με τη συνολική λειτουργία του δημόσιου τομέα αν αυτός ειδωθεί δομολειτουργικά. Με απλά λόγια θα μπορούσαμε να πούμε οτι συνυφασμένη με τις κοινωνίες είναι η εμφάνιση κοινωνικών οργανισμών οι οποίοι αποτελούνται από ανθρώπινες ομαδώσεις και λειτουργούν για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων σκοπών – άλλωστε, και οι ίδιες οι κοινωνίες είναι τέτοιου είδους οργανισμοί. Η αντιμετώπιση των ανθρώπινων ομαδώσεων ως οργανισμών δανείζεται μεν κάποια σχηματικά στοιχεία από την βιολογία αλλά δεν θα πρέπει να οδηγεί σε μια βιολογικοποίηση της κοινωνικής δυναμικής, δεδομένου ότι στους κοινωνικούς οργανισμούς οι «φυσικοί κανόνες» έχουν αντικατασταθεί από τους κοινωνικούς κι ακόμα περισσότερο επειδή δεν υπάρχει το απόλυτα παγιωμένο δίπολο του θετικού-αρνητικού, υπάρχει το «θετικό σε σχέση με...» και το «αρνητικό αναφορικά με...»
Μετά από αυτή τη διευκρίνηση θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε οτι ένας κοινωνικός οργανισμός δημιουργείται (συστήνεται) για την εξυπηρέτηση κάποιου κοινού συμφέροντος (κατ΄ελάχιστο των ανθρώπων οι οποίοι συμμετέχουν σε αυτόν) αλλά πολλές φορές λειτουργεί για την εξυπηρέτηση διαφορετικών συμφερόντων (ακόμα και συγκρουόμενων με το αρχικό συμφέρον δημιουργίας του οργανισμού).

Ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα (όπως και σε κάθε άλλη χώρα του κόσμου) δημιουργήθηκε προκειμένου να εξυπηρετεί τους πολίτες στα πλαίσια της κοινωνικής συμβίωσης και να υλοποιεί την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Αυτός λοιπόν, μπορούμε να πούμε οτι, είναι ο βασικός σκοπός του συγκεκριμένου οργανισμού, όπως έχει καταγραφεί και στο Σύνταγμα της χώρας: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του Κράτους και υπηρετούν τον Λαό».
Δεν χρειάζεται βέβαια να είναι κανένας πολιτικός επιστήμονας για να αποφανθεί οτι, σύμφωνα με τα παραπάνω, ο ιδεολογικός χαρακτήρας του δημόσιου τομέα μιας χώρας προσδιορίζεται από το πολίτευμά της –δηλαδή, οι υπάλληλοι ενός δικτατορικού καθεστώτος εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δικτατόρων, ενώ οι υπάλληλοι ενός καπιταλιστικού κράτους εξυπηρετούν τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Αυτό, σε πρώτη φάση, μας δείχνει οτι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα (στα όρια της βεβαιότητας) η θέληση του Κράτους να εμποδίζει τους υπάλληλους να υπηρετήσουν τον Λαό. Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση όπου ο λαός κατέχει την κρατική εξουσία; Σε αυτή την περίπτωση, προφανώς, όλοι οι πολίτες είναι δημόσιοι υπάλληλοι, άρα ο προσδιορισμός του δημοσίου υπαλλήλου αχρηστεύεται εφόσον δεν σημαίνει τίποτα απολύτως (θα ήταν σα να λέγαμε οτι στο συγκεκριμένο μέρος όλοι οι άνθρωποι αναπνέουν). Να ξεκαθαρίσω βέβαια οτι αναφερόμενος σε περιπτώσεις όπου ο λαός κατέχει την κρατική εξουσία δεν εννοώ τις περιπτώσεις του «υπαρκτού σοσιαλισμού» όπου ένα μέρος των πολιτών κατέχει την κρατική εξουσία στο όνομα του Λαού. Εκεί έχουμε να κάνουμε με ένα πολίτευμα παρόμοιο με αυτά που περιγράφηκαν παραπάνω –με μόνη διαφοροποίηση την εξυπηρέτηση των συμφερόντων. Όταν στις δυο προηγούμενες περιπτώσεις εξυπηρετούνταν τα συμφέροντα των δικτατόρων ή των καπιταλιστών (κοινά, εν πολλοίς, συμφέροντα) σ΄αυτή την περίπτωση εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της επανάστασης (με όποια έννοια κι αν της έχει δοθεί).

Αφού προσδιορίστηκε ο καταγεγραμμένος (ας πούμε, ο «επίσημος») σκοπός δημιουργίας και ύπαρξης του συγκεκριμένου οργανισμού, μπορούμε να διερευνήσουμε:

1.Το κατά πόσο επιτυγχάνεται αυτός ο σκοπός από τον Ελληνικό Δημόσιο τομέα και,
2.Το κατά πόσο υπάρχουν κάποιοι επιπλέον σκοποί οι οποίοι εξυπηρετούνται από τη λειτουργία του συγκεκριμένου οργανισμού.

Αναφορικά με την πρώτη παράμετρο θα πρέπει να διαχωρίσουμε την εφαρμογή της κρατικής βούλησης από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολιτών.
Στην Ελλάδα η κρατική βούληση συμπίπτει με την κυβερνητική βούληση κι αν αυτό θεωρείται προφανές, κάθε άλλο παρά είναι. Για παράδειγμα, στη γειτονική Τουρκία, η κρατική βούληση σχετίζεται (εκτός των άλλων) με την υπεράσπιση του κοσμικού κράτους απέναντι στο θεοκρατικό μοντέλο, πράγμα που ώθησε τους διαχειριστές της εξουσίας μέχρι και στην ανοιχτή αντιπαράθεση με κάποιες κυβερνήσεις. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε οτι η συνέχεια του άρθρου του Ελληνικού Συντάγματος το οποίο προσδιορίζει τους δημοσίους υπαλλήλους είναι: «οφείλουν πίστη στο Σύνταγμα και αφοσίωση στην Πατρίδα». Σε πρώτη φάση λοιπόν υπάρχει αλλοίωση της κρατικής βούλησης εφόσον αυτή συμπίπτει με την κυβερνητική βούληση.
Αν εξετάσουμε, έστω, την κυβερνητική βούληση, θα διαπιστώσουμε οτι αυτή εξυπηρετείται σε συγκεκριμένο βαθμό από την ελληνική δημόσια διοίκηση. Πράγματι –το τμήμα εκείνο της κυβερνητικής βούλησης που αφορά την μακροημέρευση ενός κόμματος στην κυβέρνηση για την αποκόμιση των μέγιστων δυνατών οφελών, καθώς και το «ρουσφετολογικό» μέρος της κυβερνητικής δραστηριότητας εξυπηρετούνται από τον δημόσιο τομέα με μεγάλη αποτελεσματικότητα. Αυτό που δεν εξυπηρετείται από την δημόσια διοίκηση είναι τυχόν σχεδιασμός της εκάστοτε κυβέρνησης ο οποίος αποσκοπεί στην καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών και στην απομείωση του δημόσιου τομέα, είτε αριθμητικά, είτε σε επίπεδο αρμοδιοτήτων.

Το παραπάνω μάς επιτρέπει να προσεγγίσουμε την δεύτερη παράμετρο, η οποία σχετίζεται με τους επιπλέον σκοπούς τους οποίους εξυπηρετεί η δημόσια διοίκηση σαν οργανισμός. Από την ίδια τη διατύπωση προκύπτει και η πρώτη ένδειξη αυτενέργειας του οργανισμού –για να γίνει όλο αυτό πιο σχηματικό ας θυμηθούμε το Τέρας του Φρανκεστάιν, το ον δηλαδή που ξεκίνησε σαν μια προσπάθεια «δημιουργίας του Υπερανθρώπου» και κατέληξε σε μια αυτιστική καρικατούρα η οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβιώσει. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε οτι κάτι τέτοιο συνέβη και με τον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα.
Όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη ο δημόσιος τομέας εξελίχθηκε στα πρότυπα της Βεμπεριανής γραφειοκρατικής οργάνωσης, φτάνοντας βέβαια μέχρι και στην αυτονόμηση από το κράτος σε κάποιες περιπτώσεις (όπως στην προΘατσερική Βρετανία) αλλά παραμένοντας ένας «ρομποτικός» μηχανισμός εξυπηρέτησης των πολιτών (και σαφούς περιχαράκωσης των δικών του δικαιωμάτων και προνομίων), στην Ελλάδα είχαμε τη συνομοταξία των μεθυσμένων απογόνων του Δόκτορα Φρανκεστάιν.
Έτσι ο ελληνικός δημόσιος τομέας εξελίχθηκε στην κατεύθυνση της αυτοσυντήρησης αλλά και της συνεχούς γιγάντωσης, κινήθηκε με προοπτική τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια για το μεγαλύτερο δυνατό τίμημα και σ΄αυτά τα πλαίσια δημιούργησε ο ίδιος τις συνθήκες κατάρρευσής του.
Η πλήρης αυτονόμηση του συγκεκριμένου οργανισμού από την εκάστοτε κυβερνητική βούληση τού αποστέρησε κάτι περισσότερο από την (στρεβλή, ούτως ή άλλως) συνταγματική νομιμοποίηση –η εξέλιξη του δημόσιου τομέα σε ξεχωριστό κρατικό διαχειριστή, σε κράτος εν κράτει, του στέρησε τη συνεργασία με την κυβερνητική αλλά και την νομοθετική, μηχανή. Οι τελευταίες κυβερνήσεις είδαν έναν αντίπαλο στον δημόσιο τομέα κι έτσι προσπάθησαν να τον αποδυναμώσουν. Με δεδομένη τη δυσχέρεια σωρηδόν πραγματοποίησης προσλήψεων με αδιαφανείς διαδικασίες η οποία επήλθε λόγω, κυρίως, των περιορισμών που τέθηκαν την τελευταία 15ετία από την Ευρωπαϊκή Ένωση (και αντιμετωπίστηκε από τις κυβερνήσεις με εφευρήματα όπως οι συμβασιούχοι έργου ή χρόνου και οι καταρτιζόμενοι –με το σχηματισμό μιας υπο-ομάδας πληβείων εντός του δημοσίου δηλαδή) οι ελληνικές κυβερνήσεις συνειδητοποίησαν οτι ο δημόσιος τομέας δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει τις εκλογοθηρικές τους βλέψεις στον βαθμό που αυτό συνέβαινε παλαιότερα. Αρκέστηκαν έτσι σε πρόσκαιρες συμμαχίες (που εξασφαλίζονταν μέσω επιδοματικών πολιτικών κυρίως) –αυτού του είδους οι συμμαχίες εκτός από πρόσκαιρες αποδείχθηκαν και ιδιαίτερα εύθραυστες στην περίοδο της δημοσιονομικής κρίσης.
Έχοντας πλέον «αποκολληθεί» από τις κυβερνήσεις ο δημόσιος τομέας δεν μπόρεσε βέβαια να στηριχτεί στην λαϊκή ευαρέσκεια την οποία ποτέ δεν διεκδίκησε και, φυσικά, ποτέ δεν κέρδισε. Άλλωστε η εχθρική προδιάθεση των πολιτών προς τον δημόσιο τομέα είναι τόσο παγιωμένη ώστε παρατηρείται ακόμα και αρνητική προδιάθεση των ίδιων των δημοσίων υπαλλήλων όταν πρέπει να συνεργαστούν με άλλες δημόσιες υπηρεσίες, πέραν της δικής τους, ως πολίτες.

Καταλήγουμε στο οτι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα θεμελιώθηκε στρεβλά σε σχέση με τον δηλωμένο του σκοπό και τελικά ανεξαρτητοποιήθηκε τόσο από την εξουσία όσο κι από την κοινωνία των πολιτών. Η αυτόνομη πορεία ενός οργανισμού (όσο αυτόνομη μπορεί να είναι βέβαια αυτή –εφόσον ο οργανισμός δέχεται τις επιδράσεις του κοινωνικού είναι και γίγνεσθαι) δεν αποτελεί πρωτόγνωρο φαινόμενο. Η αυτοκαταστροφική πορεία όμως ενός οργανισμού, η επιλογή συγκεκριμένων κινήσεων οι οποίες στην αρχή ακυρώνουν τις θεσμικές αιτίες ύπαρξής του και στη συνέχεια οδηγούν τον ίδιο τον οργανισμό στην κατάρρευση –αυτά όλα συνιστούν κοινωνική παράνοια. Και συνάμα αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου οργανισμού, όποιος και θεωρηθεί οτι είναι ο σκοπός του (με δεδομένο βέβαια οτι ο σκοπός του είναι άλλος από την αυτοκτονία).

Αν περάσουμε τώρα στο καθαρά διαχειριστικό επίπεδο, αφήνοντας τη διευκρίνηση των σκοπών έξω από το ερευνητικό πλαίσιο (δεχόμενοι δηλαδή οτι ο δημόσιος τομέας προσπαθεί να επιτύχει κάποιους σκοπούς οι οποίοι συνδέονται με την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων και με την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων) θα διακρίνουμε ευκολότερα το οικοδόμημα το οποίο τρέφει και τρέφεται από τον παραλογισμό που προαναφέραμε. Επειδή:

-Η λειτουργία του δημόσιου τομέα καθορίζεται από την νομολογία η οποία τον διέπει. Στην Ελλάδα όμως, η έλλειψη κωδικοποίησης της νομολογίας σε συνδυασμό με τον κυκεώνα κατάθεσης τροπολογιών σε άσχετα (με τον νόμο που τροποποιούν) νομοσχέδια οδηγεί στην άγνοια περί του τι ισχύει κατά περίπτωση –άρα και στην αδρανοποίηση των υπαλλήλων αναφορικά με την εφαρμογή του νόμου.
-Η παραγωγή έργου κάθε υπηρεσίας, επιχείρησης, εργοστασίου, σουβλατζίδικου βασίζεται στο λεγόμενο «οργανόγραμμα» -στην καταγραφή δηλαδή των διαδικασιών παραγωγής και στην αντίστοιχη στελέχωση των θέσεων παραγωγής. Τα οργανογράμματα (οι λεγόμενοι «Οργανισμοί») των Δημοσίων Υπηρεσιών θα μπορούσαν να θεωρηθούν πεπαλαιωμένα εφόσον το τελευταίο από αυτά πρέπει να συντάχθηκε πριν 20 χρόνια. Έτσι, όχι μόνο δεν υπάρχει καμιά αντιστοίχιση μεταξύ διαδικασιών και θέσεων αλλά δεν υπάρχει και η παραμικρή συνάφεια με την σύγχρονη πραγματικότητα, με τραγελαφικά αποτελέσματα (όπως π.χ. οτι προβλέπονται θέσεις διατρητών καρτελών ηλεκτρονικών υπολογιστών αλλά όχι θέσεις συντηρητών δικτύων).
-Μια βασική αρχή της διαχείρισης αφορά την κοστολόγηση του παραγόμενου προϊόντος προκειμένου να διαπιστωθεί αν το κόστος του μπορεί να μειωθεί κι αν τελικά το προϊόν αξίζει να παράγεται ή όχι. Στον ιδιωτικό τομέα αυτού του είδους η κοστολόγηση είναι, σχετικά, εύκολη. Στον δημόσιο τομέα όμως η κοστολόγηση είναι από τρομερά δύσκολη έως αδύνατη. Αυτό συμβαίνει επειδή: α) ο ορισμός καθεαυτού του προϊόντος είναι δύσκολος –για παράδειγμα, ποιο το αιτούμενο προϊόν μιας Δ.Ο.Υ. –η είσπραξη όσο το δυνατό περισσότερων φόρων ή η εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας; β) το όφελος από τη διάθεση του προϊόντος δεν μπορεί εύκολα να αποτιμηθεί εφόσον πρόκειται για κοινωνικό αγαθό –η πώληση ενός παντελονιού μπορούμε να προσδοκάμε οτι θα μας αποφέρει 50 ευρώ, αλλά τι θα μας αποφέρει η διάσωση της ζωής ενός ανθρώπου; Αυτό συνεπάγεται οτι ενώ στην πρώτη περίπτωση μπορούμε να υπολογίσουμε πως η παραγωγή και διάθεση του παντελονιού δεν θα πρέπει να ξεπερνάει σε κόστος τα 40 ευρώ, ώστε να έχουμε και κάποιο κέρδος, στην δεύτερη περίπτωση είμαστε παντελώς ανίκανοι να αξιολογήσουμε τις υπηρεσίες υγείας σε θέματα κόστους και γ) η παραγωγή κάποιων δημοσίων υπηρεσιών δεν είναι εύκολο να ανατεθεί σε εναλλακτικούς παρόχους –αν, ας πούμε, δε με συμφέρει η παραγωγή γραναζιών στο εργοστάσιο κατασκευής αυτοκινήτων, αγοράζω τα γρανάζια από άλλη εταιρεία, αν όμως δεν με συμφέρει η παραγωγή δικαστικού έργου με τις συνθήκες που γίνεται στη χώρα δεν έχω τη δυνατότητα να «αγοράσω δικαιοσύνη» από μια άλλη χώρα ή εταιρεία.

Βέβαια, όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενα μελετών στον ελληνικό δημόσιο τομέα και να εξαχθούν κάποια, χρήσιμα (εφαρμόσιμα, επεξηγητικά έστω) συμπεράσματα. Όμως η τελευταία μελέτη που έγινε σχετικά με τον δημόσιο τομέα αφορούσε την καταγραφή των εργαζομένων σε αυτόν και μάλιστα απέτυχε! Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε οτι υπάρχουν σχετικοί φορείς (ινστιτούτα, επιτροπές, ομάδες εργασίας κι ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί το ανθρώπινο μυαλό) οι οποίοι ασχολούνται με την διερεύνηση του δημόσιου τομέα. Το γεγονός οτι το έργο τους είναι από μηδαμινό έως και προκλητικά αστείο μάλλον έχει να κάνει με την αυτοκτονική τάση του οργανισμού του δημόσιου τομέα που λέγαμε παραπάνω.
Όντως, πόσο συνεργάσιμος μπορεί να είναι ένας οργανισμός ο οποίος βαδίζει με κλειστά τα μάτια και τ΄αυτιά προς το γκρεμό, όταν πας να τον ρωτήσεις για τα όνειρά του και τις προσδοκίες του από τη ζωή;
Το πολύ να σου κοπανήσει μια στα μούτρα ή να σου δώσει ψεύτικα στοιχεία καταγγέλλοντας τη μεταξύ σας συνεργασία σαν μια προσπάθεια εξευτελισμού και απαξίωσής του. Κι νομίζεις οτι όλα αυτά είναι τολμηρές εικασίες, μπορείς κάλλιστα να περιηγηθείς στις κατά καιρούς ανακοινώσεις της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

33 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Για μένα το πρόβλημα στο κράτος έγκειται σε ένα σύνολο προβλημάτων (που βέβαια δε σχετίζονται με τη μονιμότητα). Απαριθμώ τα βασικότερα κατά τη γνώμη μου:

α) η γραφειοκρατία που κάνει πανίσχυρο απέναντι στον πολίτη έναν υπάλληλο κι αναγκαίο ουσιαστικά για την υπηρεσία
β) ο φόβος για την αξιολογηση (εν μέρει δικαιολογημένος, μια και κάθε πρόταση μέχρι τώρα είχε πολλά κενά, αλλά και η ΑΔΕΔΥ ποτέ δεν πρότεινε έναν δικό της ορισμό/τρόπο αξιολόγησης)
γ) η αδυναμία μαζί με την καθυστέρηση επιβολής ποινών (εδώ ευθύνεται το πελατειακό κράτος, η συμμετοχή ΔΥ στις ειδικές επιτροπές, η αδιαφορία και ο κακώς εννοούμενος συναδελφισμός). Ουσιαστικά η ατιμωρησία εξέθρεψε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα και συνδέεται με τα προηγούμενα διαλεκτικά. Αν υπήρχε αξιολόγηση και πραγματική τιμωρία, ουσιαστικά η άρση της μονιμότητας δε θα ήταν καν υπό συζήτηση, αφού προβλέπονται στον κώδικα αυστηρές ποινές που ποτέ δεν εκτελούνται.
δ) η συμμετοχή των πολιτών στη διαφθορά και συχνότατα αιρετών ή διορισμένων πολιτικών.

The Motorcycle boy είπε...

Ας μην μπερδεύουμε το κράτος με τον δημόσιο τομέα φίλε μου -δεν είμαστε δα και η Σοβιετική Ένωση! Παραπέρα:

α) Η γραφειοκρατία θα ήταν καλό πράγμα για την ελληνική περίπτωση. Εξασφαλίζει οτι ίδιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Αυτό όμως δεν συμβαίνει εδώ πέρα -δεν έχουμε γραφειοκρατία, ευνοιοκρατία έχουμε. Κι αυτό είναι που κάνει πανίσχυρο ή ανίσχυρο (γιατί υπάρχουν και τέτοιοι) τον δημόσιο υπάλληλο.

β) Αξιολόγηση βεβαίως! Αλλά όπως γράφω κι από πάνω, δεν ξέρουμε ούτε τον σκοπό που επιτελεί το δημόσιο, ούτε μπορούμε να αξιολογήσουμε το προϊόν που παράγει. Άρα, πώς θα γίνει η αξιολόγηση; Με τις υποθέσεις που διεκπεραιώνω την ημέρα ή με το πόσο προστατεύω το δημόσιο συμφέρον, ας πούμε; Ας βρούμε πρώτα το τι πρέπει να κάνουμε, πώς θα το κάνουμε και μετά θα δούμε αν το κάνουμε σωστά. Αλλιώς η αξιολόγηση είναι ή μπαρούφα (τύπου ΑΣΕΠ) ή ρουσφέτι.

γ) Δεν συμφωνώ με την άποψη οτι πρέπει να υπάρχει τιμωρία για να κάνει ο άλλος καλά τη δουλειά του -τι διάολο δηλαδή, τόσο κτήνη είμαστε; Και δεν δέχομαι την εργασία που παρέχεται με τον φόβο της τιμωρίας, αυτό είναι δουλεία. Αλλού είναι το θέμα το οποίο οδηγεί τους ανθρώπους στην απαξίωση της εργασίας τους.

δ) Βέβαια αυτό ισχύει και είναι φαύλος κύκλος -όμως για τη διατήρηση του κύκλου ευθύνονται όλοι. Οι πολιτικοί καλά κάνουν και λειτουργούν διεφθαρμένα αφού αυτό είναι το συμφέρον τους. Το θέμα είναι οτι τη διαφθορά την πληρώνουμε εμείς, χωρίς να απολαμβάνουμε των ωφελειών της. Αυτό εγώ, το οτι το ανεχόμαστε δηλαδή, το λέω ηλιθιότητα. Δική μας -όχι των πολιτικών.

Ανώνυμος είπε...

Έλα βρε μοτοσακέ, σταμάτα να απολογείσαι...δε φταίς εσυ.

Κλάψε στον ώμο μου τώρα.(Μόνο τον τίτλο διάβασα)

Φιλικά Νίκος

The Motorcycle boy είπε...

Σνιφ, σνιφ!

bernardina είπε...

Η επιστολή έγραφε πάνω κάτω: παρακαλούμε περάστε μέσα σε μια βδομάδα από την λήψη της παρούσας από το αρμόδιο γραφείο του ασφαλιστικού σας φορέα για υπόθεσή σας.
Μάλιστα.
Μέσα στη βδομάδα αποχαιρετάω το μεροκάματο της μέρας, παίρνω ξηρά τροφή και περνάω από το αρμόδιο γραφείο του ασφαλιστικού μου φορέα το οποίο απέχει κάπου δεκαπέντε χιλιόμετρα από το σπίτι μου, αναγκαστικά με το αυτοκίνητο επειδή το λεωφορείο περνάει κάθε αγίου Κούτσου ανήμερα (παραμονή μόνο αν είσαι πολύ τυχερός) και αφού τρώω στη μάπα όλη την ώρα της αιχμής το βάζω σε πλερωτικό πάρκιν καθότι για να βρεις ελεύθερο χώρο πρέπει να 'χεις το θεό μπάρμπα και την παναγία νονά.
Ανεβαίνω με τα πόδια τους τρεις ορόφους (δύο κανονικούς συν ημιό) ρωτώντας από γραφείου εις γραφείον ποιος είναι αρμόδιος για την υπόθεσή μου και ποια ακριβώς είναι αυτή η υπόθεση που εξακολουθώ να αγνοώ. Με τα πολλά μου εξηγούν ότι επειδή δεν έχουν κάποιο στοιχείο μου (τον ΑΜΚΑ, αν θυμάμαι καλά) πρέπει να τους αποκαλύψω το μεγάλο μυστικό που το κρατούσα επτασφράγιστο μέχρι τότε και για να συμβεί αυτό πρέπει να κάνω τα εξής: να συμπληρώσω μια αίτηση με την οποία τους ζητώ σεβαστικώς να καταγράψουν τον ΑΜΚΑ μου, να ξανακατεβώ τους τρεις ορόφους, να πάω στο φωτοτυπάδικο που απέχει ευτυχώς μόνο δύο τετράγωνα και να φωτοτυπήσω την επιστολή που μου έστειλαν, την αίτηση της καταγραφής και την ταυτότητά μου. Αφού τα κάνω όλα (όχι τζάμπα, φυσικά), ξανανεβαίνω τους τρεις ορόφους και πάω να τα καταθέσω. Όόοοχι, μου λέει ο υπάλληλος. Πρέπει να περάσετε πρώτα από το πρωτόκολλο να τα πρωτοκολλήσετε. Πάω λοιπόν στο πρωτόκολλο και μέσα στο θαλαμίσκο, πίσω από το τζάμι, βλέπω δύο υπαλλήλους, έναν άντρα και μια γυναίκα, να ατενίζουν το μέλλον τους με αισιοδοξία. Τους εξηγώ τι χρειάζομαι και με ρωτούν σε ποια περιοχή μένω, επειδή ο ένας εξυπηρετεί τους ασφαλισμένους που ζουν από την Άνω Κωλοπετεινίτσα και κάτω και ο άλλος εκείνους που ζουν από την Κάτω Κωλοπετεινίτσα και κάτω. Σύμφωνα μ' αυτό, αντιστοιχώ στην κυρία. Της δίνω το μάτσο με τα χαρτιά (επαναλαμβάνω: τη ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ της επιστολής, την αίτηση με τον ΑΜΚΑ, την ταυτότητά μου και ένα αλουμινόχαρτο από μια τσίκλα που μου είχε ξεφύγει. Αφού μου δίνει το τελευταίο πίσω, σημειώνει κάτι ορνιθισκαλίσματα σε ένα καρακιτάπι, μου δίνει και ένα χαρτάκι και ξαναπάω στο γραφείο για να τα καταθέσω. Καθώς γυρνάω να φύγω, τη ρωτάω, μα καλά, τόσο δύσκολο ήταν να μαζέψετε τα ονόματα όλων των ασφαλισμένων σας που δεν είχατε τον ΑΜΚΑ τους και με ένα κλικ στο αρμόδιο υπουργείο να σας δώσει ό,τι ζητάτε; Η απάντησή της; Το απλανές βλέμμα του ανθρώπου που αν δεν ήταν φυτό εκ γενετής έγινε εκεί μέσα και εξακολουθεί να φυτοζωεί κλέβοντας το δικό μου μεροκάματο.
Φυσικά πήρα τα χαρτιά μου, τα παρέδωσα αρμοδίως, υπολόγισα τι είχα ξοδέψει εκείνη τη μέρα μαζί με το χαμένο μεροκάματο και βλαστήμησα για άλλη μια φορά τη μοίρα μου που δεν γεννήθηκα στην Ουαγκαντούγκου.
Τραγική λεπτομέρεια; Ακριβώς απέναντι από τους πρωτοκολλούχους που ψείριζαν περιχαρείς τις μαϊμούδες τους, ένας άλλος δύσμοιρος υπάλληλος εξυπηρετούσε εναλλάξ και εκ περιτροπής ένα γραφείο και το ΤΑΜΕΙΟ του ορόφου! Λόγω, λέει, περικοπών στο προσωπικό! Με αποτέλεσμα να υπάρχουν κάτι ουρές νααααα και στα δύο, και να βρίζει ο κόσμος τη μοίρα του που δεν γεννήθηκε στην Ουαγκαντούγκου.
Βγάλτε λοιπόν συμπεράσματα και κατηγορήστε με για κοινωνικό αυτοματισμό ή όπως αλλιώς είναι η παπαριά της μόδας.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Τις ποινές δεν τις έθεσα ως μέθοδο ενίσχυσης της παραγωγικότητας. Αλίμονο, οι νόμοι με τις προβλεπόμενες ποινές για αυτό υπάρχουν, για να υποχρεώνουν, όχι βέβαια. Επικαλούνται την ηθική, το φόβο και τον παραδειγματισμό. Για τη γραφειοκρατία έχεις δίκιο, αλλά αν δεις από μέσα το δημόσιο θα δεις ότι οι υπάλληλοι είτε είναι εγκλωβισμένοι είτε δε θέλουν να απεγκλωβιστούν (βολεύονται και αυτοϊκανοποιούνται). Η δε αξιολόγηση φυσικά από τομέα σε τομέα θα είναι διαφορετική (διαφορετικά στοιχεία θα λαμβάνει υπόψη). Και φυσικά είναι αναγκαία, αλλά κανείς δεν την θέλει.

Ανώνυμος είπε...

ΕΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΝΚ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΖΕΡΟ ΓΙΑΡΣ ΕΦΑΓΑ ΦΛΑΣΙΑ ΤΩΡΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ? ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Αγαπητή Βερναρδίνη,
κατανοητό το πρόβλημά σου (κι εγώ παλεύω 15 χρόνια τώρα να αλλάξω τον αριθμό ταυτότητας στη φορολογική μου δήλωση κι επειδή είμαι ουροφοβικός δεν πηγαίνω να στηθώ στην ουρά της ΔΟΥ). Ας δούμε τώρα το ίδιο θέμα από την άλλη πλευρά του γκισέ:
Θέλει ο έρμος ο υπάλληλος το ΑΜΚΑ σου. Επειδή πρόκειται για προσωπικό δεδομένο, δεν του το δίνει το αδελφό Υπουργείο -έτσι λέει ο νόμος. Πας εσύ η καλή πολίτης να του το δώσεις. Αν κάτσει να ψάξει για την επιστολή που σου έστειλε (όχι να την τυπώσει από το πισί του, γιατί τότε δεν θα έχει σφραγίδα) θα φάει καμιά ωρίτσα χαλαρά -γιατί μαζί με σένα έχει στείλει και σε άλλους χιλιουσδώδεκα και τα ακριβή αντίγραφα των επιστολών είναι κάπου αρχειοθετημένα. Να τη φωτοτυπήσουμε λοιπόν, αλλά πού; Το υπηρεσιακό φωτοτυπικό απαγορεύεται να χρησιμοποιείται από τους πολίτες, άσε που δεν έχει χαρτί ούτε μελάνι. Αφού λοιπόν σε στέλνει να κάνεις τις δουλειές που έπρεπε ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει αυτός, πρέπει να καταθέσεις τα χαρτιά σου. Πώς θα τα καταθέσεις; "Πάρτα Μήτσο και κάντα παστίτσο"; Θα πρέπει να τα πρωτοκολλήσεις, δηλαδή να αιτηθείς -έτσι λέει ο νόμος. Οι υπάλληλοι του πρωτοκόλλου είναι συνήθως Δ.Ε. (δηλαδή Υ.Ε. που αναβαθμίστηκαν με τα χρόνια) και δουλεύουν φάμπρικα -παραλαμβάνουν, καταγράφουν, σφραγίζουν, επιστρέφουν. Πας τώρα εσύ και τους ρωτάς, δηλαδή σα να λέμε, πας στη Ναυπηγοεπισκευαστική στο Πέραμα και ρωτάς τον τύπο με το ματσακόνι γιατί δεν δουλεύουν πρώτα σε μπλου πριντ το πλοίο ώστε να βγάλουν επισκευαστικό πλάνο -τι να σου πει ο ματσακόνης;
Πρόσεξε -δεν λέω οτι οι υπάλληλοι είναι άγιοι και οι πολίτες αποβράσματα, λέω απλώς οτι το σύστημα δουλεύει με συγκεκριμένο τρόπο και αυτοί που το κινούν δεν έχουν καμιά διάθεση να ορθολογικοποιήσουν τις διαδικασίες. Γιατί; Οι λόγοι είναι πολλοί. Αλλά βγήκε ποτέ ΕΝΑΣ ΚΑΡΓΙΟΛΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, ΚΑΖΑΚΗΣ ή οτιδήποτε τέλος πάντων να πει: "αν δε φτιάξετε τις διαδικασίες στο δημόσιο εμείς (οι πολίτες, οι πολιτικοί, οι Καζάκοι) δεν πρόκειται να ξαναπάμε -θα κάνουμε μποϊκοτάζ"; Δε βγήκε. Από την άλλη βέβαια, όταν κάποιος τυχαίος χαζοβιόλης κυβερνητικός (συνήθως Γενικός Γραμματέας -αυτοί είναι οι πιο ανυποψίαστοι) πάει να βελτιώσει μια διαδικασία, πέφτουν ΟΛΟΙ να τον φάνε -τα συνδικάτα, οι Αγανακτισμένοι, η αντιπολίτευση, η Αριστερά. Μέχρι που καταλαβαίνει ο άνθρωπος τη μαλακία του και σου λέει "ρε δε γαμεί -βόιδια!"
Αυτά.

The Motorcycle boy είπε...

Δείμε, πίστεψέ με -το Δημόσιο το βλέπω από μέσα, πολύ μέσα!

Σαφώς και οι υπάλληλοι (όπως ΚΑΘΕ εργαζόμενος με πολλά χρόνια υπηρεσίας σε ένα αντικείμενο το οποίο ποτέ δεν γνωρίζει ικανοποιητικά) φοβούνται τις αλλαγές -λογικό είναι. Από την άλλη βέβαια, επειδή ο εγκλωβισμός σε ένα ατέρμονο και σπαζαρχίδικο σύστημα σε κανέναν δεν αρέσει, μη νομίζεις οτι δεν θα ήθελαν κι αυτοί μια απλούστευση διαδικασιών -μια ορθολογικοποίηση. Όταν όμως έχεις για διευθυντές κάτι άτομα που κοσκινίζουν τη στοίχηση του ονόματός τους στο τέλος του εγγράφου αντί να διαβάσουν το έγγραφο κι όταν έχεις μια πολιτική ηγεσία η οποία σου ζητάει ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ για το έγγραφο που της στέλνεις να υπογράψει (και πας εσύ και κάνεις κόπι πέιστ το κείμενο το εγγράφου στο επεξηγηματικό σημείωμα κι ο πολιτικός υπογράφει ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ, τσεκαρισμένο, το έχω κάνει κι έχω βάλει άλλο σημείωμα σε άλλο έγγραφο), ε, κάπου λογικό το βλέπω να πει ο υπάλληλος "δε γαμιέσαι κι εσύ κι ο γρύλος σου;"
Αξιολόγηση κατά τομείς -εντάξει. Αλλά ρε παιδί μου πρώτα πρέπει να γίνει μελέτη σχετικά με τους σκοπούς και τα μέσα. Πώς να αξιολογήσεις όταν δεν είναι ξεκάθαρο τι πρέπει να κάνει ο υπάλληλος; Προσωπικά γουστάρω οποιαδήποτε μορφή αξιολόγησης -μακάρι κι αύριο να έρχονταν και να μας αξιολογούσαν ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΥΠΙΚΩΝ ΠΡΟΣΟΝΤΩΝ. Τι θα γινόταν όμως αν έβγαινε οτι εγώ έχω περισσότερα προσόντα από τον διευθυντή μου; Καταλαβαίνεις λοιπόν ΠΟΙΟΙ δεν γουστάρουν αξιολόγηση (δεν είναι όλοι). Να στο κάνω λιανά με παράδειγμα: είχε πάει ο Ραγκούσης (νομίζω) να περάσει νόμο για την επιλογή προϊσταμένων -τυπικά προσόντα και εξετάσεις. Το νόμο τον μπλόκαρε στη Βουλή ο γίγας Κακλαμάνης του Πασόκ γιατί ήθελε χρόνο να τον διαβάσει! Αυτό έγινε πριν 2 χρόνια κι ακόμα διαβάζει ο γίγας!

The Motorcycle boy είπε...

Κόκο, δεν αξίζει να το δεις από λινκ -δώσε 15 ευρωπουλάκια να στο στείλουν σπίτι σου να το χαρείς. Ειδικά το Ζέρο είναι ευαγγέλιο για κάτι χαμένα κορμιά σας εμάς.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Σε τούτο συμφωνώ το τελευταίο.

bernardina είπε...

Σύμφωνοι μότορα, έτσι όπως τα λες είναι. Γι' αυτό όποιος πάει να διορθώσει κάνοντας πασαλείμματα και μπαλώματα χωρίς να ξεριζώσει το πρόβλημα συθέμελα, απλώς προσθέτει ως δια μαγείας άλλο ένα τούβλο στο τείχος της γραφειοκρατίας.
Είναι όμως μόνο έτσι όπως τα λες; Γιατί μίλησα για τους δύο (2!) υπαλλήλους πίσω από το τζάμι του πρωτόκολλου; Γιατί πρέπει να χωρίζονται τα ερίφια της Κάτω Κωλοπετεινίτσας από τους αμνούς της Άνω; Γιατί όσο ο ένας σκαλίζει τα ορνιθοσκαλίσματά του ο άλλος να ψειρίζει τη μαϊμού ατενίζοντας το μέλλον του με αισιοδοξία (φυσικά, αφού θα είναι εκεί και θα πληρώνεται μέχρι να βγει στη σύνταξη); Άκου το μεγάλο μυστικό που δεν το ξέρει κανείς, χαχαχαχααα. Γιατί κάποιος πολιτικάντης έπρεπε να κάνει το ρουσφετάκι του και να διορίσει τον άχρηστο (επαναλαμβάνω: άχρηστο. Άχρηστο εις την Νι του Νι τίνοντος εις το άπειρον) που αν έπρεπε να βγάλει το ψωμί του στη ζούγκλα που επικρατεί έξω από το δημόσιο θα τον είχαν φάει ακόμα και οι τερμίτες. Αν στύψεις τη δουλειά που έχουν κάνει στο τέλος μιας τυχαίας χρονιάς και οι δύο μαζί δεν βγάζει ούτε ένα δικό μου μήνα. Κι άσε με εμένα που δεν είμαι... δημόσια. Αλλά ούτε και του κακομοίρη του απέναντι συναδέλφου τους, που σκιζόταν να κρατάει ταμείο και γραφείο για επιλογή γιατρών ταυτόχρονα. Και ιδού ξεπροβάλλει πλέον πεντακάθαρα η εικόνα του ελληνικού δημοσίου, καθότι εξ όνυχος τον λέοντα: ένας (αριθμ 1) μαλάκας -ο γνωστός- που τρέχει σαν το λάστιχο και σαν τον Βέγγο να κάνει δύο ΆΣΧΕΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ επειδή κάποιος παπάρας πάνω απ' αυτόν έκρινε ότι έτσι είναι το μοντέρνο οργανόγραμμα. Χ (άγνωστος αριθμός) υπάλληλοι που διεκπεραιώνουν διαδικασίες εκ των οποίων οι εννιά στις δέκα είναι αχρείαστες ή στρεβλά δομημένες, και (δειγματοληπτικά) δύο παράσιτα που σμπρώχνουν ολημερίς ένα στυλό σε ένα κιτάπι επειδή το ελληνικό δημόσιο αγοράζει δύο υπολογιστές για να ακουμπάει πάνω τους το κιτάπι για να γράφουν οι ρουσφετατζήδες του, σαν τον πόντιο που αγοράζει δύο πλυντήρια για να ακουμπάει πάνω η κυρά του τη σκάφη όπως λες κι εσύ.
Και κανείς δεν σκέφτηκε (;) να αλλάξει εκείνη τη μαλακία περί ευαίσθητων δεδομένων και να μπορούν ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ να επικοινωνούν μεταξύ τους και να γίνεται η δουλειά στο πιτς φιτίλι. Ή μάλλον το σκέφτηκε αλλά του είπαν, σκάσε ρε μαλάκα, τι πας να κάνεις, τρελάθηκες;
Γιατί; Γιατί έτσι θα χρειαζόμασταν τους μισούς πολιτικούς, τις μισές υπηρεσίες, τους μισούς ΔΥ, τις μισές εγκυκλίους, τους μισούς νόμους, τα μισά από τα πάντα όλα, θα εξοικονομούσαμε χρόνο (άρα χρήμα) από χαρτομάνι, καύσιμα για μετακινήσεις, χαμένα μεροκάματα, ψυχική οδύνη κλπ κλπ. άρα θα γινόμασταν παραγωγικοί, άρα φτου ξορκισμένο με τον απήγανο --γιατί τότε δεν θα ήμασταν Αθάνατη Ελλαδάρα.
Μετρημένα κουκιά, μότορα. Όποιος έχει δουλέψει έστω και μία μέρα έξω από το δημόσιο το ξέρει. Και τα ξαναδιαβάζω και γελάω γιατί είναι σαν να μου λέει κάποιος, ρε συ! Ξέρεις τι ανακάλυψα; Ένα κι ένα κάνουν δύο! Ναι, μα το Χριστό και μα την Παναΐα!

The Motorcycle boy είπε...

Ρε Δημόσια Ζουλάφσκι του Γυναίκα πήγες μια μέρα στη συγκεκριμένη Υπηρεσία κι απέκτησες άποψη για το οργανόγραμμά τους; Χαχαχαχα.

Και ποιος σου λέει οτι οι δυο πρωτόκολλοι δεν ξεκωλιάζονται καθ΄εκάστη, απλά έτυχε να τους πετύχεις λάσκα ενώ ο λάστιχος ο απέναντι δεν δούλευε έτσι επειδή είχε άδεια εξόδου και ήθελε να τελειώσει γρήγορα;
Κοντολογίς στο δημόσιο πριν πραξεις θέλει μελέτη αλλά η πάγια τακτική είναι η μελέτη να γράφεται στα αμελέτητα.
Κι ο ιδιωτικός τομέας -το λέω σαν άτομο που ήρθα από τον ιδιωτικό στο Δημόσιο -έχει επίσης κάποιους που σκίζονται, κάποιους που ξύνονται και κάποιους που δουλεύουν αυτούς που δουλεύουν. Όσο μεγαλύτερος ο οργανισμός τόσο μεγαλύτερος ο παραλογισμός -σε όλους τους τομείς.

Και για να πούμε του δημόσιου το δίκιο -μπορεί να σου σπάνε τα νεύρα, να μη σε εξυπηρετούν, αλλά δε σε κοροϊδεύουν για να σου φάνε τα λεφτά και να ανεβάσουν τα ποσοστά τους όπως οι ιδιωτικοί -νομίζω;

bernardina είπε...

Ρε συ, άμα μου σπάνε τα νεύρα και δε με εξυπηρετούν πώς δεν με κοροϊδεύουν; Τζάμπα δεν τρώνε τα φορουδάκια που πληρώνω; (ναι, είμαι από αυτούς τους μαλάκες που πληρώνουν φόρους). Και ποιος μπινές έταξε να πέφτω στην ανάγκη τους θέλω δε θέλω;
Μα να 'τανε η μία φορά που πήγαινα σ' αυτή την υπηρεσία, πάει στο δγιάλο. Έλα όμως που από το '88 τους τρώω στη μάπα. Από τον προηγούμενο αιώνα. Και βλέπω να πηγαίνουν με γεωμετρική πρόοδο από το κακό στο χειρότερο. Μέχρι και ο πρόσφατος διοικητής τους σήκωσε ψηλά τα χέρια όπως έμαθα, γιατί πήγε να κάνει κάποια αυτονόητα και σε κάθε του βήμα έπεφτε με τα μούτρα στο γνωστό τείχος της δημοσιοϋπαλληλικής κτηνωδίας.
Μη με συγχίζεις άλλο, είμαι σε επικίνδυνη ηλικία.
Τέλος πάντων, άσ' τα, πάω να συνεχίζω το μεροκάματο. Φιλιά.

ΥΓ. Σε κανένα δε δίνω συχωροχάρτι, ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. Πάπαλα, μου τελειώσανε.

The Motorcycle boy είπε...

Κι εσύ τους σπας τα νεύρα ρε φιλενάδα, το λένε και τα Ημισκούμπρια: "Ε ρε κάτι άτομα, κάθε μέρα μάχη! Σου ζητάν τα πάντα και σου σπάνε το στομάχι. Μάθε πέντε πράγματα να ξέρεις κι άντε γεια σου! Εμένα θα με πρήζεις για δουλειά δικιά σου; Πρώτα στο πρωτόκολλο, μετά για το χαρτόσημο. Μετά έλα να φιλήσεις της παντόφλας το οικόσημο. Πάρτε υπογραφή απ' τον κύριο Προϊστάμε. Περιμένει και η κυρά στο σπίτι για να φάμε". Και δεν τα τρώνε τζάμπα ΟΛΑ τα λεφτά σου -για δες τι ωραία που είναι τώρα που γαμήθηκε η δημόσια περίθαλψη (η ΟΠΟΙΑ) και πληρώνουμε κανονικά τις κρατήσεις μας αλλά πληρώνουμε από πάνω τους γιατρούς, τα φάρμακα και τις εξετάσεις υπερκοστολογημένα όλα!

Υ.Γ.: Ο Βαγγέλης που έχει χαθεί; Τον ψάχνω στο κινητό αλλά δεν παίζει.

bernardina είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
bernardina είπε...

Δημόσιο φορέβα λέμε!
Για την υγεία λες; Καλά, δες τι υγειονομικό υλικό εκατομμυρίων σάπιζε στις αποθήκες του ΙΚΑ (τελευταία είδηση) και τα ξαναλέμε.
Ακούω αυτή τη στιγμή τον διοικητή του ΕΟΠΥΥ και αν ήμουν αφελής θα είχα χάσει τα μαλλιά μου.
Κανένας ιδιώτης προμηθευτής δεν θα έκανε όργιο με τους φόρους μας αν δεν υπήρχε από τα μέσα ένας δημόσιος υπάλληλος για να μιζώνεται. Ρώτα να μάθεις επί Αβραμόπουλου πού εκτοξεύτηκαν οι ψευτο-δαπάνες, αν και τα ξέρεις φαντάζομαι.

Τώρα θυμήθηκα και τις υπαλλήλους του ΙΚΑ Καλλιθέας με τα εκατομμύρια και τις βιλάρες, χαχαχα. Το εκπληκτικό ήταν η κατάθεση του συζύγου μιας απ' αυτές που δήλωσε ότι δεν είχε ιδέα για τις παρανομίες της. ΧΑΧΑΧΑΑΑ Πόσο μαλάκας δηλαδή;

Και τους τυφλούς της Καλύμνου, τους κουτσούς, τους καθυστερημένους, τους άντρες που έπαιρναν επίδομα τοκετού και τις άτεκνες που έπαιρναν επίδομα πολυτέκνου κλπ κλπ.
Όχι ρε, ο Πάγκαλος μόνος του τα έτρωγε. Κανένας καργιόλης δεν ξεζούμιζε αυτή τη χώρα με όποιο τρόπο μπορούσε.
Α σιχτίρ.
Άντε φεύγω. Γεια χαρά(δρα)

The Motorcycle boy είπε...

Ρε, εντάξει -σάπιζε το υλικό, αλλά εγώ μια πουτάνα περίθαλψη την είχα! Τώρα δεν την έχω και πληρώνω τα ίδια ακριβώς σε κρατήσεις! Ε, τι να πω -οτι μου αρέσει;

Ο ιδιώτης προμηθευτής είναι αυτό που λέμε "ο υγιής ιδιωτικός τομέας" ο οποίος, εκτός όσων γράφεις, υπερκοστολογούσε του κερατά. Και επειδή εγώ δεν μιζάρομαι (όχι οτι έχω ηθικό ζήτημα -απλώς κανένας δεν μου τα δίνει) θα σου πω οτι σε όσους διαγωνισμούς έχω συμμετάσχει τη βλέπω την υπερκοστολόγηση και κάνω μόκο, επειδή είναι στημένα τα κόζια μεταξύ των προμηθευτών και έρχονται όλες οι προσφορές στο θεό. Τι να κάνω δηλαδή; Να το κλείσω το μαγαζί ή να πιαστώ κορόιδο και να προχωρήσει η δουλειά; Επιλέγω το δεύτερο γιατί το μαγαζί δεν είναι δικό μου -άρα δεν μπορώ να το κλείσω από μόνος μου.

ΙΚΑ Καλλιθέας και Εφοριακοί και άλλοι πολλοί -ε, και λοιπόν; Αγκαλίτσα ήταν με τους απέξω, τους αγνούς πολίτες -μαζί τα τρώγανε (δε λέω "τα φάγανε" για να μη θεωρηθώ Παγκαλικός). Κι όταν σταματήσανε να μασάνε οι άντρες που παίρνανε επίδομα τοκετού, οι οδηγοί λεωφορείων που πέρνανε επίδομα τυφλού και οι δεκαθλητές που παίρνανε επίδομα αναπηρίας κατεβήκανε μαζί μ΄αυτούς του ΙΚΑ που λες, αγκαζέ στο Σύνταγμα να μουτζώσουν και να στήσουν κρεμάλες. Ωραίο πράμα η κουτάλα!

Ανώνυμος είπε...

Γενικα σε πολλα που γραφεις διαφωνω αλλα μ αρεσει το στυλ
αυτο
http://www.youtube.com/watch?v=UCr4ZyI2r8I&feature=related
keep going


"ασχετος"

DimK. είπε...

Eμενα τοπ προβλημα με το δημοσιο,ειναι οτι απο ενα σημειο και μετα ή τουλαχιστον απο οταν αρχισα να καταλαβαινω εγω,οι Δ.Υ ξεκοψαν απο τον υπολοιπο λαουτζικο σε θεματα εργασιας-μισθοδοσιας-δικαιωματων.
Βασικη αποδειξη(?) ειναι τα επιδοματα..το κρατος δεν ηθελε να αυξησει τον βασικο μισθο,γιατι μετα οι ιδιωτικοι υπαλληλοι θα ζηταγανε αυξησεις στην βαση του μισθου του Δ.Υ.
Αρα το κρατος(απο ΑΓΠ και μετα)εκανε "τεμαχικες" συμφωνιες με συντεχνιες δημοδιων υπαλληλων για παραχωτηση δικαιωματων αλλα ΜΟΝΟ σε αυτους.
Οι Δ.Υ. τις δεχονταν μια χαρα,καταδικαζοντας ετσι τους ιδιωτικους υπαλληλους σε κατωτερους μισθους αλλα και αλλους Δ.Υ. επισης(εξου και η διαφορα αναμεσα σε υπουργεια η/και ΔΕΚΟ)
Να μην μιλησουμε για χρονους εργασιας και αδειες..
Κλασικο παραδειγμα σε αυτο ειναι η περιφημη κοπη πιτας μιας ΔΟΥ ή Πολεοδομιας(δεν θυμαμαι καλα) σε εργασιμη μερα και ωρα αλλα και η συνελευση των λεωφορειατζηδων σε ωρα αιχμης..Νομιμα και τα δυο? φυσικα ναι..Ηθικα? χμμμμ(ετσι γιατι οταν βριζουμε τον Βουλγαρακη με τις νομιμες αλλα οχι ηθικες offshore να ξερουμε γιατι μιλαμε)
Φυσικα ο συνδικαλισμος των Δ.Υ. ειναι πρωτος υπευθυνος σε αυτα,αλλα απο ατομα σαν τον Πρωτοπαπα δεν περιμενω και πολλα!!
Οχι οτι ο συνδικαλισμος της ΓΣΕΕ ειναι καλυτερος..Πολυζωγοπουλος rules!!
Mε αυτα και με εκεινα,πλεον οι Δ.Υ. θεωρουνται εκτος σωματος της κοινωνιας και απεναντι απο τους υπολοιπους..Γι`αυτο τους εχουν τωρα κατι αναμεσα σε φορεις του AIDS,παιδια του Αντιχριστου και οπαδους του ΠΑΟΚ σε καφε στα Ταμπουρια.Φταινε για ολα αυτοι,ρωταει το Κρατος? -Ναι, λεμε/νε οι υπολοιποι και ευκολα μαλιστα!
Το χειροτερο ειναι εκτος εξαιρεσεων,λιγοι Δ.Υ. τα καταλαβαινουν..
(..ή μπορει να τα καταλαβαινουν αλλα και απλα εγω να γραφω χαζομαρες..)

The Motorcycle boy είπε...

"Άσχετε", κι εγώ διαφωνώ με τη διαφωνία σου αλλά μου αρέσει το κομμάτι, χεχεχε. Ευχαριστώ πολύ λοιπόν.

The Motorcycle boy είπε...

DimK, θα συμφωνήσω με το συμπέρασμά σου (το οποίο το αναφέρω κι εγώ άλλωστε) θα διαφωνήσω όμως με την τεκμηρίωσή του. Τι εννοώ;
1. Δεν φταίει ο δημόσιος τομέας (σε αυτό το επίπεδο) για το χάλι του ιδιωτικού στο μισθολογικό. Δεν πάει να παίρνανε οι Δ.Υ. τρία χιλιάρικα το μήνα βασικό μισθό; Σιγά μην πήγαινες στον ιδιώτη και σου τα έδινε!
2. Τα επιδόματα όντως αυξήθηκαν από τον μαλακΑντρέα (Τσοβόλα δώστα όλα) αλλά: α) απαντούσαν σε δίκαια αιτήματα για αυξήσεις παγωμένων μισθών σε εποχές που ιδιωτικός τομέας πλήρωνε αρκετά καλά και β) εισπράττονταν από απευθείας έξτρα φορολόγηση (συνήθως των προνομιούχων -άσχετα αν αυτοί τη μετακυλούσαν στους πολίτες), άρα δεν επιβάρυναν τον προϋπολογισμό (στην πλειοψηφία τους). Άλλο που από την εποχή Αλογοσκούφη και δώθε αποφάσισαν να ενσωματώσουν αυτή την έξτρα φορολόγηση στον κρατικό προϋπολογισμό για να δείξουν αύξηση εσόδων. Έγινε μια προσπάθεια επί Σημίτη για ενιαίο μισθολόγιο (τότε ενσωματώθηκε το λεγόμενο κίνητρο παραγωγικότητας στον βασικό) αλλά πλακώσανε οι προστυχιές των ειδικών μισθολογίων και γαμήθηκε το ζήτημα. Το ότι η ΑΔΕΔΥ δεχόταν τα επιδόματα αντί να ζητήσει αυξήσεις μισθών δείχνει την ξεφτίλα της -εμείς πάντως, σαν υπάλληλοι, δεν ήμασταν και τόσο χαρούμενοι με αυτά, επειδή το επίδομα είναι ντούκου και αβέβαιο -δεν μετράει ούτε σε συντάξεις, ούτε πουθενά.
3. Οι χρόνοι εργασίας και οι άδειες ήταν το άλλο κόλπο των εκάστοτε κυβερνώντων για να μην αυξήσουν τους μισθούς -λέγαμε δηλαδή όταν πρωτοξεκίνησε η χρήση υπολογιστών οτι υπάρχει επίδομα χρήσης στον ιδιωτικό τομέα (το οποίο ονομαζόταν επίδομα θέσης). Μάς απαντούσαν, "το ταμείον είναι μείον αλλά πάρτε ένα μισάωρο να φεύγετε νωρίτερα, πάρτε και 6 έξτρα μέρες άδεια και σκάστε". Σκάγαμε. Μαλακία μας; Μπορεί... Κατά τα λοιπά, οι άδειες του δημοσίου είναι οι νόμιμες, απλώς οι ιδιώτες παραβιάζουν το νόμο και δεν τις δίνουν.
4. Το ξέρω αυτό το κολπάκι με τις κοπές πίττας και τις συνελεύσεις σε ώρα εργασίας (το κάνουν και οι εκπαιδευτικοί) και ξέρω και το κόλπο "σήμερα έχει απεργία και δεν δουλεύω αλλά είμαι στη δουλειά μου για να μη χάσω το μισθό". Για το πρώτο να πω οτι στα περισσότερα υπουργεία οι κοπές πίττας είναι ένα δίωρο νταβαντούρι, όπως και στις εταιρείες του ιδιωτικού τομέα. Οι συνελεύσεις ΠΡΕΠΕΙ να γίνονται εντός ωραρίου (έτσι λέει ο νόμος) και ο εργοδότης έχει υποχρέωση να τις διευκολύνει. Αλλά όταν λέμε για συνευλεύσεις εννοούμε μία με δύο το χρόνο -την εκλογοαπολογιστική δηλαδή κι άλλη μία για κάτι έκτακτο. Αυτό με τις απεργίες που σου έγραψα είναι παράνομο. Οι συνελεύσεις όμως είναι ΚΑΙ ηθικές, όπως και οι κοπές πίττας -όπως και το να γιορτάζω και να παραγγείλω 10 σουβλάκια και να τα φάμε στο γραφείο, χάνοντας μισή ώρα δουλειάς. Μην αποκτηνωθούμε κι εντελώς! Και ας μην χάσουμε τα κεκτημένα τόσων χρόνων αγώνων επειδή στον ιδιωτικό τομέα τα καταστρατηγούν -το αντίθετο έπρεπε να ισχύει. Να βγαίνει ο ιδιωτικός υπάλληλος μαζί με τον δημόσιο και να ζητάνε μαζί καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κι όταν κάνει απεργία το πολυκατάστημα δείνα, η εταιρεία τάδε ή το υπουργείο χι, να βγαίνουν όλοι οι εργαζόμενοι στο δρόμο.
Κοντολογίς, βεβαίως και απομονώθηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι από το υπολοιπο κοινωνικό σώμα, όμως αυτό είναι σύμπτωμα μιας ανθρωποφοβικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας κλειστών παραθύρων και κλειδωμένων πορτών. Άλλωστε, μήπως το ίδιο δεν έκαναν και οι καλοπληρωμένοι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Δώσε σε έναν εργαζόμενο ένα έξτρα κατοστάρικο και πες μου μετά πόσο θα βγει αυτός να διαμαρτυρηθεί επειδή το κατοστάρικο αυτό το στερούνται 10 άλλοι εργαζόμενοι.

DimK. είπε...

1) Αν δεν κανω λαθος,ο μισθος σαν μεγεθος υπολογιζεται με βαση τους μισθους(βασικους) των δημοσιων.Δεν παει δηλαδη οτι αν το δημοσιο παιρνει 5χιλιαδες τοσες δινει ο ιδιωτικος..απλα παει οτι κατ`ελαχιστον δεν μπορει να δινει ενα ποσο και κατω(το οποιο εχει σαν βαση ΚΑΙ τον βασικο του δημοσιου,μαζι με τιμαριθμο,παραγωγικοτητα κλπ κλπ).
Φυσικα δεν το τηρουν στον ιδιωτικο,ασε δηλαδη που και εγω θα το εκανα οταν θα ηξερα οτι δεν υπαρχει περιπτωση να με πιασει καμια επιθεωρηση εργασιας!
2)το προβλημα με τον ανδρεα ειναι οτι εδωσε λεφτα ΧΩΡΙΣ να φορολογησει! Γι`αυτο και αναγκαστηκε να δανειστει..καλο η οχι,αλλουνου ποστ θεμα!
Ειμαι σιγουρος οτι κανεις ΔΥ δεν ηθελε επιδοματα αλλα μισθο κανονικο!
Το θεμα με τις κοπες/συνελευσεις ειναι οτι φυσικα και να γινουν απλα οτνα σε βριζουν ολοι (δικαια ή αδικα) καλο ειναι να μην δινεις λαβες για σχολια..κατι σαν την γυναικα του Καισαρα δηλαδη!!
Παλαιοτερα απλα μουρμουριζαν θυμωμενα οι πελατες/πολιτες..πλεον φωναζουν και ωρυονται και καποιοι σωτηρες ακουνε και θα ερθουν να μας σωσουν απο το κακο δημοσιο,το οποιο μεχρι να καταλαβουμε ποσο καλο ηταν ή θα μπορουσε να γινει καποιοι θα θησαυρισουν..ξανα!

The Motorcycle boy είπε...

1) Καλά, αυτό που λες γινόταν "λαστ γίαρ" -τώρα έχει γαμηθεί το σύμπαν. Αλλά και τότε που γινόταν, ο μισθός του νεοεισερχόμενου δημόσιου υπαλλήλου ήταν ίδιος (ή λίγο κατώτερος) του αντίστοιχου ιδιωτικού. Στην αναλογία όμως δεν μπαίνανε ΟΛΟΚΛΗΡΟΙ οι μισθοί -έμπαιναν μόνο τα βασικά και, φυσικά, οι κρατήσεις ήταν διαφορετικές. Ας μην ξεχνάμε οτι ο δημόσιος πλήρωνε περισσότερες κρατήσεις από τον ασφαλισμένο στο ΙΚΑ και απείρως περισσότερες από εκείνον του ΤΕΒΕ. Στο δια ταύτα, ελάχιστοι ήταν οι εργοδότες του ιδιωτικού τομέα που δίνανε όσα προέβλεπε η συλλογική σύμβαση -δίνανε κάτι παραπάνω και είχαν το κεφάλι τους ήσυχο (επειδή, κάποιες εποχές η Επιθεώρηση Εργασίας έσκιζε κώλους -κυρίως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων βέβαια). Και φυσικά, όπως ο δημόσιος έπαιρνε έξτρα επιδόματα, έτσι κι ο τραπεζικός είχε διαφορετική κλαδική σύμβαση, κι ο μηχανικός είχε άλλο καθεστώς και ο λιμενεργάτης επίσης. Χέστα κι άστα δηλαδή -δεν ήταν οι δημόσιοι που καθήλωσαν τις αμοιβές των ιδιωτικών με την τακτική τους.

2) Το πρόβλημα με τον Αντρέα ήταν οτι έδωσε λεφτά -τελεία. Και με όσα έδωσε ανέβασε τον πληθωρισμό (γιατί δεν υπήρχε αντιστοιχία ΑΕΠ και αμοιβών) οπότε, όπως τα έδωσε στον κόσμο, έτσι ο κόσμος τα έχασε για την αγορά προϊόντων και αγαθών. Αυτό ρεζουμαρισμένο μάς κάνει οτι ο μαλάκας έκανε μια τρύπα στο νερό κι εκεί μέσα πέταξε χρήμα από τον κρατικό προϋπολογισμό χωρίς να οφεληθεί μακροπρόθεσμα η πλειοψηφία των πολιτών. Βέβαια, το ίδιο είχε κάνει και η χούντα πριν και η δεξιά στο ενδιάμεσο -απλά εκείνοι τα έδιναν σε άλλες κατηγορίες πολιτών, με τον Αντρέα φάγαμε και όσοι ήταν στην απέξω για πολιτικούς λόγους.

3) Καλά κάνουν και με βρίζουν εμένα τον δημόσιο και δεν έχω καμιά διάθεση να εκτονώσω την αγανάκτηση του κόσμου με σόου του τύπου "κοιτάτε πώς δουλεύω". Δεν δουλεύω σωστά -αυτό είναι σίγουρο. Αλλά αντί να με βρίζουν, ας κάνουν κάτι για να αλλάξει η κατάσταση. Αλλιώς θα καταλήξω να παίζω τη γυναίκα του Καίσαρα, να κάνω δηλαδή οτι δουλεύω ενώ θα παίζω πασιέντζα (με προσοχή να μη με δουν), να μην κόβω πίτα για να μην προκαλέσω αλλά να βγαίνω έξω "για να πεταχτώ στο φαρμακείο" και να κάνω δυο ώρες -καραγκιοζιλίκια δηλαδή.
Παλιότερα ήταν πολλοί που μουρμούριζαν αλλά γλύφανε κώλους για να μπουν στο δημόσιο (και μετά το βούλωναν). Και τώρα είναι πολλοί αυτοί που φωνάζουν για το κακό δημόσιο, αλλά σβήνουν κλήσεις στην τροχαία, υπερτιμολογούν τις δημόσιες προμήθειες, κλέβουν τον ΦΠΑ, σκάνε φακελλάκι στο γιατρό, λαδώνουν την πολεοδομία για να σβήσουν παραβάσεις... δε μου λένε τίποτα όλοι αυτοί. Σε ενοχλεί κύριέ μου ο δημόσιος υπάλληλος ο κοπρίτης; Πήγαινε και τρίψτου τα μούτρα, ζήτα το όνομά του και κάντου αναφορά γιατί δεν σε εξυπηρετεί. Αλλά όταν μου πας σα βρεγμένη γάτα και στο παρακαλετό μπας και παρακάμψει τις διαδικασίες κι, από τη στιγμή που δεν το κάνει τον βρίζεις πίσω από την πλάτη του είσαι άξιος της μοίρας σου.

bernardina είπε...

Έτσι!

Function_Analysis είπε...

Boy, καλύτερα να μασουλάς τον Μποσκοϊτη παρά να υπερασπίζεσαι την επαγγελματική σου συντεχνία. Εφόσον δεχτούμε ότι η παραγωγική διαδικασία είναι αυτονόητη, εκτόξευσε το φραστικό σου φραγγέλιό προς την αυθαιρεσία των τεσσάρων εξουσιών, δίνοντας έμφαση στην συναδελφοσύνη των μπάτσων και λοιπών υπηρεσιακών οργάνων.

ΥΓ: Όλες αυτές οι ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις/αναζητήσεις/στοχασμοί και ιστορικές αναδρομές συντάσσονται στον 'ελεύθερο χρόνο' του δημόσιου λειτουργού...έχει ενδιαφέρον.

The Motorcycle boy είπε...

Function, εσύ δηλαδή απ΄αυτό που διάβασες κατάλαβες οτι υπερασπίζομαι την επαγγελματική μου συντεχνία; Για ψάξτο λίγο αυτό -είναι πρόβλημα με τη γλώσσα ή έχει να κάνει με κάποια εμμονή σου, ας πούμε;
Χαίρομαι πάντως που απόλαυσες το μασούλημά μου στον Μποσκοϊτη κι αν θέλεις καμιά μέρα κανονίζουμε να έρθεις να με δεις να μασουλάω παστέλια -βίτσια είναι αυτά, γιατί να στη χαλάσω;

Το "εφόσον δεχτούμε οτι η παραγωγική διαδικασία είναι αυτονόητη" που γράφεις, διεκδικεί με αξιώσεις το βραβείο της μεγαλύτερης μαλακίας του 21ου αιώνα -με διέλυσες ρε άτομο!

"Ελεύθερο χρόνο" εννοείς εντός του ωραρίου εργασίας μου; Χαίρομαι που θέλεις να γίνεις ο προσωπικός μου μπάτσος και να μου μετράς τον χρόνο που δουλεύω -είσαι και αντιεξουσιαστής να υποθέσω;

function_analysis είπε...

Boy μου αρέσουν τα εύστοχα σχόλια σου δίνω +1 σε όσα λες...!

Έχεις ήδη ανοιχτά πολλά μέτωπα δεν χρειάζεται να ανοίξεις ακόμα ένα. Ρε μπαγάσα, πώς καταφέρνεις και αντιμετωπίζεις τους επισκέπτες σου ως ιδεολογικούς αντιπάλους....

[Αλήθεια, θεωρείς αυτονόητη την παραγωγική διαδικασία του δημόσιου τομέα...; Μάλλον οι σπουδές σου έχουν τόσο σχέση με παραγωγή όσο ο Νικολαϊδης με τον Μποσκοϊτη]

[Ελεύθερος είναι ο χρόνος όπως περιγράφεται από τις απλές λεξούλες. Πόσο δυσνόητη είναι η φράση ώστε χρειάστηκε να εννοήσεις ότι 'εννοώ εντός του ωραρίου εργασίας'; Υπολόγισε τώρα πόσο καλά οδηγείς την κουβέντα αν αρχίσω να χαρακτηρίζω ότι απ' όσα σου είπα οδηγήθηκες στην υπόθεση 'είσαι κι αντιεξουσιαστής'].

Αναμένοντας το επόμενο βιβλίο για την Σόνια.

The Motorcycle boy είπε...

Ρε όμορφε, δε θέλω τα +1 σου, απλά έχω μια απορία: έρχεσαι, πουλάς στυλάκι διδακτικό "καλύτερα να μασάς" δραχμάς 4, δεν έχεις πάρει πρέφα σχεδόν τίποτα απ΄όσα γράφει το ποστ αλλά σχολιάζεις με ύφος περισπούδαστο και μετά ΕΓΩ ανοίγω μέτωπα;
Τέλος πάντων, ευχαριστώ που ενδιαφέρεσαι για το πόσα ανοιχτά μέτωπα έχω -αλλά κάνεις λάθος, κανένα μέτωπο δεν έχω ανοιχτό, το να διαφωνώ με κάποιον δεν σημαίνει οτι θα αρχίσουμε τα πιστολίδια.
ΕΣΥ μου γράφεις το "εφόσον θεωρήσουμε..." το οποίο χαρακτηρίζω ουρανομήκη βλακεία και μετά με ρωτάς αν θεωρώ ΕΓΩ αυτονόητη την παραγωγική διαδικασία του Δημοσίου! Τι καταλαβαίνεις δηλαδή -θα μας τρελάνεις;

Ελεύθερος (χρόνια τώρα) λέγεται ο χρόνος του εργαζόμενου ΕΚΤΟΣ δουλειάς. Ο χρόνος κατά τον οποίο ο εργαζόμενος λουφάρει ΕΝΤΟΣ δουλειάς δεν είναι ελεύθερος -είναι λούφα ή όπως αλλιώς θέλεις να το πεις. Τα γράφω αυτά γιατί διακρίνω ένα πρόβλημα με τη χρήση των λέξεων.

Πάντως, για να μη θεωρείς οτι οδηγώ την κουβέντα (και με την επιφύλαξη οτι κατάλαβα σωστά την άποψή σου περί του ατόμου μου που γράφει στο μπλογκ του αντί να δουλεύει) θα σου πω τα εξής:
1. Χρειάζεται να δουλεύω ένα πεντάωρο την ημέρα για να βγάζω τη δουλειά που μου ανατείθεται. Το υπόλοιπο τρίωρο, και μπλογκ να μην είχα, δουλειά δεν θα υπήρχε να κάνω.
2. Αν έχεις πρόβλημα με το οτι βγάζω σε 5 ώρες τη δουλειά μου και πληρώνομαι για 8, να πας να βρεις τους μάγκες που με βάλανε στη συγκεκριμένη θέση ΑΦΟΥ δώσανε ένα κάρο λεφτά για να με εκπαιδεύσουν για άλλη θέση. Άντε βρες τους και πες τους να με βάλουν στη "σωστή" θέση όπου υπάρχει δουλειά οκταώρου.
3. Αν βαριέσαι να πας να τους βρεις, μπορείς να προτείνεις να μου κόψουν στη μέση το μισθό (είμαι και κιμπάρης) βάζοντάς με να δουλεύω μόνο 5 ώρες την ημέρα, ΑΛΛΑ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΩΡΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΟΠΟΥ ΘΕΛΩ. Γιατί αυτό απαγορεύεται τώρα.
4. Υπάρχει και η άλλη δυνατότητα -να με στείλουν σπιτάκι μου και να πάρουν ένα παιδί καλό, απόφοιτο Λυκείου με βύσμα, ο οποίος για να κάνει τη δουλειά μου θα χρειάζεται τουλάχιστον 8 ώρες.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα και μη νομίζεις οτι στα είπα για να δικαιολογηθώ. Για το δημόσιο μιλάμε -γενικότερα. Και το ειδικό είναι μέρος του γενικού.

Θα δούμε για τη Σόνια -δεν είναι καιροί για τέτοιες γυναίκες τώρα που έχει ακριβύνει το ρεύμα.

function_analysis είπε...

Μάλλον θα φταίει το Qatar όπου βρισκόμουν, αν όμως έχω αφήσει να εννοηθεί ότι η παραγωγική ικανότητα του δημοσίου επιμερίζεται ισότιμα στους λειτουργούς του απολογούμαι. Τουλάχιστον στο μέτρο που σε αφορά μακάρι η βερμπαλιστική παραγωγικότητα του blog σου, προφανώς με συντελεστή ανώτερο της μονάδας, να αντικατόπτριζε το rate της συντεχνίας σου.

Σου δίνω ακόμα +1 για το γεγονός ότι σου γράφω "α" κι επανέρχεσαι με "5α". Στο management το λέμε fluffy attitude (ξέρεις σαν το αλεύρι που φουσκώνει μόνο του). Είτε το πετάς (το +1) είτε το κρατάς είναι θέμα αστικής ευγένειας του παραλήπτη, όχι του δότη.

Προσπερνώ την υπόλοιπη ανάλυση και τους χαρακτηρισμούς σου για έναν μόνον λόγο: κάθε ερμηνεία σχολίου στο internet είναι ελλιπής ελέω βαρύτατης αναπηρίας του Μέσου να μεταδώσει οτιδήποτε περισσότερο από χαρακτήρες. Δεν ανησυχώ τόσο για τα πιστολίδια όσο για την χρονοβόρα λεξιθηρία. Επιμένω ότι φτηνότερα θα μου ερχόταν να σου εξηγήσω από κοντά την 'ουρανομήκη βλακεία' από το να αρχίσω τα πορδοβολητά των πεζο-ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ 'ΕΣΥ μού είπες έτσι', 'ΕΓΩ το μαγείρεψα γιουβέτσι' πριν φτάσουμε αρβάλα στα μαρμαρένια αλώνια. Γιατί βέβαια την υποβάθμισες από μαλακία σε βλακεία είναι υπόθεση Standard&Poors, θα απευθυνθώ εκεί.

To cut a long story short: Καλύτερα να μιλάμε από κοντά, αλλιώς καταλήγουμε δελτία Τύπου της βγενοπουλικής ΜIG για τα ποδοσφαιρικά του βαρδινογιαννικού ΠΑΟ. Μέχρι τότε keep blogging -κι αν χρειαστείς κανά βαρελάκι πετρελαίου για την λάμπα θυέλλης εδώ είμαι να στο στείλω.

The Motorcycle boy είπε...

Είσαι στο Κατάρ και χρησιμοποιείς όρους μάνατζεμεντ; Κατάρα απ΄όπου κι αν το πιάσεις!

Δεν ανήκω στη συντεχνία των δημοσίων υπαλλήλων επειδή είμαι δημόσιος υπάλληλος αδερφέ. Ανήκω τυπικά σε άλλη συντεχνία (φράξια πες το) και ιδεολογικά είμαι κατά των συντεχνιών.

Με χαρά να τα πούμε από κοντά -αν μάλιστα αλλάξεις το βαρελάκι του πετρελαίου με κάνα βαρελάκι μπύρας θα είναι πολύ καλύτερα.

Υ.Γ.: Για την ηρωική Πανάθα δε μιλάω -σέβομαι όσους έχουν πένθος.

tzeremes είπε...

Ρε μη μαλωνόστουντε
Έφτασε η ώρα που θα πρέπει να συνεργαστούμε και να τα βρούμε μεταξύ μας.
Τώρα που φεύγει ο Πάγκαλος από την πολιτική θα χρειαστεί να βρούμε έναν ουσιαστικό τρόπο να τα φάμε όλα μόνοι μας και τότε θα φανεί εάν αντέχουμε τις ισχυρές στομαχικές διαταραχές. Αυτός ήτανε και ευρύς ο άτιμος. Εμείς άραγε θα τα καταφέρουμε;

The Motorcycle boy είπε...

Τώρα που φεύγει ο Πάγκαλος ο οποίος παραδεχόταν οτι έτρωγε θ΄αρχίσουν τα πάντα να εξαφανίζονται ως εκ θαύματος αφού κανένας άλλος δεν τρώει!

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι