Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 01, 2008

4. Λίγος, πολύ λίγος

Προηγουμένα:
1. Ο τελευταίος κροκόδειλος του πλανήτη
2. Τιλτ
3. Ο σκλάβος της Κυριακής

Ο Τζέφρι Λι έχει κάτι μάτια σαν κουμπότρυπες, αλλά αυτό δεν μοιάζει καθόλου αστείο. Βγάζει τα μαύρα γυαλιά, ιδρώτας τρέχει κάτω από το καουμπόικο καπέλο με τη φωτογραφία της Ντέμπι Χάρι καρφιτσωμένη στο μπορ, ο Τζέφρι Λι νομίζω ότι μας κοιτάζει αλλά είμαι σίγουρος πως δεν μας βλέπει. Ο μπασίστας είναι τελικά άντρας ή γυναίκα; Ερώτηση που ακούγεται από παντού γύρω μου, ο Κιντ Κόγκο δεν πατάει πουθενά –προηγουμένως έφυγε το συγκρότημα από τη σκηνή κι εκείνος ξέμεινε να παραμορφώνει με την κιθάρα κολλημένη στον ενισχυτή. Είναι οι Gun Club και είμαι ολομόναχος ανάμεσα σε αγριεμένους που με κλωτσάνε αλύπητα. Πονάω παντού, αλλά θα το σκεφτώ αργότερα αυτό. «ΑΥΤΗ», ουρλιάζει ο Τζέφρι Λι, «είναι σαν πισίνα γαλάζια όπως τα μάτια της/ αλλά ΑΥΤΗ ποτέ δεν θα μάθει ότι ήταν εδώ/ ότι καθόμασταν και πίναμε όπως ακριβώς έκαναν και οι πατεράδες μας./ Κοιτάζω ψηλά και ο Θεός με ρωτάει ‘Τι πρόκειται να κάνεις τώρα;’/ Κοιτάζω ψηλά ουρλιάζοντας ‘Αυτό νόμιζα ότι το είχες αναλάβει εσύ!'» Οι κλωτσιές γίνονται τώρα αγκωνιές χορευτών. «ΑΥΤΗ είναι σαν την ηρωίνη για μένα./ Το ξέρω επειδή εγώ είμαι σαν το τρένο που σφυρίζει στην κεντρική γραμμή/ το ξέρω γιατί εγώ είμαι σαν τον ινδιάνικο άνεμο που περνάει από τα τηλεγραφόξυλα/ ΑΥΤΗ!»

Είμαστε μαζί με τη Φανή το τελευταίο δεκαήμερο. Επίσημα. Σχέση, ας πούμε.

Ήρθε κάποιο απόγευμα σπίτι μου, βγάλαμε πλήρες ρεπερτόριο –αμφιβολία, ανασφάλεια, τύψεις, αβεβαιότητα, πήδημα. Δεν είχαμε κάνει και κανένα συμβόλαιο, αλλά κυκλοφορούσαμε σαν κανονικό ζευγάρι. Κοιμόμασταν και μαζί. Ήμασταν ευτυχισμένοι. Ποιον κοροϊδεύαμε;

Η Φανή ήτανε σκέτο τσιμπούρι, συνέχεια κρεμασμένη στην αγκαλιά μου –απαιτούσε. Τους υπόλοιπους της παρέας δεν τους γούσταρε και το έδειχνε άγαρμπα. Βγαίναμε μαζί τους, μιλούσαμε, τη ρωτούσαν οι άλλοι δύο, προσπαθούσαν να τη βάλουν στην κουβέντα. Τσεκουράτη η Φανή. Εντάξει, προσπαθούσαμε τότε εμείς να συνεχίζουμε την κουβέντα, στρογγυλοκαθόταν η Φανή στα πόδια μου, να την πάρω αγκαλιά. Χαμογελούσα ηλίθια –ήμουνα πιτσουνάκι. Οι άλλοι κορόιδευαν. Και την ώρα ακριβώς που πήγαινα να μιλήσω με πλάκωνε στα φιλιά, ξεφτιλίζοντας εντελώς την κουβέντα! Κοίταζα απολογητικά τους υπόλοιπους, «τι να κάνω; είμαστε μέσα στα μέλια!» Μαλακίες. Προσπάθησα να της το πω. Μούτρωσε, τσακωθήκαμε, δεν βγάλαμε άκρη, το αφήσαμε.

Σήμερα είχε έρθει μαζί μου, στη συναυλία. Δεν ήθελε στην αρχή, άλλαξε γνώμη όταν της είπα ότι ήταν τσάμπα, αλλά με τίποτα δεν ψηνόταν να στριμωχτεί μαζί μου μπροστά –κάτω από τη σκηνή. Τι αρχίδια συναυλία να δεις από τον εξώστη γαμώτο! Είχε μείνει να με περιμένει, μέσα στην κατήφεια –θα μου έπρηζε τ΄ αρχίδια μετά. Περί σχέσεων και ζευγαριών που πρέπει να είναι αυτοκόλλητα, να πίνει ο ένας και να ξεδιψάει ο άλλος –τέτοια πράγματα. Βουνό το δίκιο της! Έτσι πίστευα κι εγώ, έτσι θα ήταν με εκείνη τη γυναίκα, αλλά η Φανή δεν ήταν εκείνη η γυναίκα –κατάλαβες; Έκανα λοιπόν υποχωρήσεις μπας και το καταλάβαινα μια ώρα αργότερα –ήταν δύσκολη η θέση μου. Εγώ την έψηνα να τα χαλάσει με το Νίκο για να είμαστε μαζί –τώρα δηλαδή τι; Λούσου τα μαλάκα και να προσέχεις περισσότερο την άλλη φορά.

«Που θα πάμε τώρα;» ρώτησε αποφεύγοντας να με κοιτάξει.
«Μας περιμένουν οι υπόλοιποι στην πλατεία», είπα βραχνά.
«Πάλι μ΄αυτούς;»
«Γιατί; Τι έχουν αυτοί;»
«Δεν θα κάνουμε ποτέ, τίποτα, μόνοι μας;»
«Να πάμε επιτόπου σπίτι δηλαδή;»
«Δεν εννοώ αυτό. Δεν θα βγούμε ποτέ οι δυο μας μόνο;»
«Οι δυο μας ήμασταν εδώ».
«Ναι ε;»
Είχε κάποιο δίκιο.
«Εντάξει. Πάμε στο Ρεσιτάλ που θα είμαστε πιο μόνοι κι από μόνοι».
Συμφώνησε κακόκεφα. Εκείνη τη στιγμή πέρναγε από δίπλα μας μια παρέα από την πλατεία, μας είδαν, ένας τους κοντοστάθηκε.
«Θα γίνει τζερτζελές στην πλατεία –ερχόσαστε;»
«Είμαστε ψόφιοι, πάμε να την πέσουμε», δικαιολογήθηκα.
Γέλασε. Ένιωσα εντελώς παντρεμένος.

Γι’ αυτό και πλακώθηκα να πίνω με τον κουβά, αν έχεις πάει στο Ρεσιτάλ θα ξέρεις ότι αυτή είναι η μοναδική σου προοπτική εκεί μέσα. Εκτός αν θέλεις να μάθεις τον παπαγάλο του μαγαζιού να μιλάει.
«Έχουμε να τα πληρώσουμε;» με ρώτησε μετά από ώρα μουγκαμάρας.
«Μπα», διαπίστωσα.
«Και τότε;»
«Τότε … ας παραγγείλουμε άλλον ένα γύρο –να φάμε δικαιολογημένα το ξύλο …»
Με κοίταξε.
«Εγώ δεν τα μπορώ αυτά», είπε.
«Εμένα τελικά με μπορείς ρε Φανή; Για πες μου, επειδή την έχω την απορία».

Τώρα θα νομίζεις ότι η Φανή είναι η ξενέρωτη, η σπαστικιά που τρώγεται με τα ρούχα της κι όταν δεν βρίσκει ρούχα να φαγωθεί –τρώγεται μαζί μου. Από την άλλη, εγώ ο σωστός, που καταπιέζεται και έχει όλα τα δίκια του κόσμου, αλλά που να τα’ βρει -καλά δε λέω; Δεν είναι έτσι –κι αν χρειάζεται να σου σφυρίξω πως πηγαίνει αυτό το τραγούδι, άστο καλύτερα. Ή το ξέρεις ή όχι –τα υπόλοιπα είναι απλές οδοντόκρεμες.

Το θέμα είναι ότι μεγάλωσα με μια ηλεκτρική κιθάρα να στριγκλίζει ανάμεσα στους κροτάφους μου κι ο ήχος της μόνο κρυστάλλινος δεν ήταν –πάει να πει, μεγάλωσα με διαρκή πονοκέφαλο. Κάποιος πούστης είχε ξεχασμένο το δίσκο στο πικάπ, δέκα ολόκληρα λεπτά σόλο –άντε γαμηθείτε ρε δεινόσαυροι! Κάπου παραδίπλα έβοσκε ένα σινγκλάκι των Stiff Little Fingers, προς γνώσιν και συμμόρφωση –κάνε μου τη χάρη και βγάλε τους καραγκιόζηδες άνθρωπέ μου! Yes. Αν τους θυμάσαι.

Οπότε έγινα προβληματικός στην επικοινωνία, μιλάμε για τόσο χοντρό πρόβλημα που ούτε με τον εαυτό μου δεν μπορούσα να επικοινωνήσω. Είπαμε, δέκα λεπτά σόλο, άντε ν΄ακουστείς μέσα στο χαμό! Δεν έφταιγε λοιπόν η Φανή, αν θέλεις τη γνώμη μου δεν έφταιγε καθόλου η Φανή. Όταν μπαίνεις σ’ ένα μανάβικο είναι βλακώδες να διαμαρτύρεσαι επειδή δεν πουλάνε διαμαντένια μενταγιόν, ας πούμε. Κι αν τύχει να κάνεις διάρρηξη στο μανάβικο για να κλέψεις κοσμήματα είσαι μαλάκας. Και δειλός κι άλλα τόσα –επειδή το κοσμηματοπωλείο είναι παραδίπλα, αλλά φυλάγεται καλά –γι΄αυτό μπήκες στο μανάβικο. Κι άμα δεν βλέπεις το κοσμηματοπωλείο, να περιμένεις μέχρι να το δεις ρε σαβούρη!

Δέκα άτομα πάνω-κάτω ανέβηκαν τις σκάλες σε στυλ κατεδάφιση, ξεχάσαμε τη γκρίνια μας και κοιτάξαμε.
«Μπάτσοι!» φώναξε ο κοντινότερος σε μας.
Τον ήπιαμε μάλλον, σκέφτηκα, αλλά έκανα το κορόιδο. Μπορεί στο τέλος να μας κέρναγαν και τα ποτά από το μαγαζί. Τα παιδιά κάθισαν σε τραπέζια, δυο χτυπημένοι χώθηκαν στις τουαλέτες –τέτοια πολυκοσμία είχε να δει από τα εγκαίνια το Ρεσιτάλ.
«Πάω να πάρω άλλο ένα», είπα στη Φανή, αλλά δεν κούνησα από δίπλα της γιατί έτρεμε. Εγώ δεν την είχα αυτή την πολυτέλεια, δεν μπορούσα να χεστώ πάνω μου με την ησυχία μου γιατί θα πάθαινε υστερία η Φανή. Μέτραγα τα δευτερόλεπτα κρατώντας την αγκαλιά. Δεν άργησαν να πλακώσουν οι Ζητάδες.

Ακούσαμε πρώτα τον καλπασμό τους στις σκάλες, μετά ακροβολίστηκαν στο μαγαζί αμίλητοι.
«Σηκωθείτε όλοι όρθιοι ρε πούστηδες!» φώναξε ο επικεφαλής τους.
Σηκωθήκαμε. Αυτοί άρχισαν να περνάνε ανάμεσα μας, καθυστερούσαν κιόλας όταν βρίσκονταν από πίσω μας, για να μας σπάσουν τον τσαμπουκά. Άδικος κόπος –ήταν η πρώτη φορά που είχα τόσο στενή επαφή με Ζητάδες κι ανακάλυπτα ότι έφερναν όλοι τους σε δίφυλλες ντουλάπες. Ο κοντότερος -ένα κεφάλι πάνω από μένα. Η Φανή κόντευε να μου στραμπουλίξει το χέρι –καλό ήταν αυτό γιατί με βοηθούσε να κρατηθώ από κάπου.
Οι Ζητάδες ξεδιάλεξαν δυο παιδιά και τα πλάκωσαν στις σφαλιάρες επιτόπου. Περιμέναμε εκεί ακίνητοι, παρακολουθούσαμε. Κάποιος, πιο τολμηρός βγήκε από τη γραμμή του.
«Τι ακριβώς συμβαίνει, δε μας λέτε κι εμάς;» ρώτησε.
Οι Ζητάδες τον κοίταξαν, συνεννοήθηκαν με τα μάτια και τον πλάκωσαν κι αυτόν στις γρήγορες. Όταν βαρέθηκαν να κοπανάνε, τους πήραν σέρνοντας και τους τρεις. Κοιτάζαμε και παρακαλούσαμε να τελειώσει αυτό το πράγμα.
«Ταυτότητες», φώναξε κάποιος από αυτούς που είχανε μείνει πίσω.
Τις βγάλαμε αστραπιαία και τις κρατάγαμε μπροστά στα μούτρα μας, λίγο ακόμα και θα αλυχτάγαμε σαν τα σκυλάκια του καναπέ. Ο Ζητάς στάθηκε μπροστά στη Φανή.
«Εσύ είσαι αυτή;» ρώτησε κοιτάζοντας τη φωτογραφία ταυτότητας.
Η Φανή ένευσε σιωπηλά.
«Έτσι είσαι όταν δεν κάνεις πιάτσα δηλαδή;» ξαναρώτησε δείχνοντας τη φωτογραφία.
Η Φανή δεν είπε κουβέντα. Ήταν δικιά μου δουλειά να μιλήσω, αλλά δεν το έκανα. Ο Ζητάς γύρισε σε μένα.
«Πόσο παίρνει;» με ρώτησε.
Κατέβασα το κεφάλι. Ήθελε μόνο να με ξεφτιλίσει ή και να με πλακώσει; Αυτό με ένοιαζε τη συγκεκριμένη στιγμή –τίποτα άλλο.
«Σε ρωτάω ρε μαλάκα. Κουφός είσαι;»
Κουφός –έτσι ακριβώς. Ο Ζητάς πέταξε την ταυτότητα στο πάτωμα, πήρε την παρέα του και φύγανε. Η γκαρσόνα στο μπαρ χάζευε έξω από το τζάμι, πλησίασα αργά.
«Να πληρώσουμε;» είπα. Δεν είχα άντερα για τίποτα άλλο.
«Κερασμένα», μουρμούρισε χωρίς να με κοιτάξει.
Ούτε η Φανή με κοίταζε.
«Θα πάω σπίτι μου», είπε.
«Να σε πάω μέχρι το δικό μου, να πάρεις τη μηχανή σου», προθυμοποιήθηκα.

Ο δρόμος ήταν άδειος από κάτω, καβαλήσαμε και φύγαμε βουβοί. Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν εκείνη την ώρα, δεν ήθελα να ακούσω τίποτα που να μοιάζει με ανθρώπινη φωνή. Μίλαγε το κεφάλι μου από μέσα κι αυτό έφτανε.
«Σ’ αγαπάω», μου είπε η Φανή λίγο πριν κατέβει από τη μηχανή μου.
Δεν είπα τίποτα.
«Θα βρεθούμε αύριο;» ρώτησε.
«Αύριο», είπα με τα χίλια ζόρια και έφυγα τρέχοντας για το σπίτι μου. Είχε βαρύνει ασήκωτα ο κόσμος πάνω μου.

Πέρασαν μέρες που δεν έκανα τίποτα άξιο λόγου. Δούλεψα κάπως τη μετάφραση, έκοψα τις βόλτες, σκεφτόμουν να διαβάσω και κανένα μάθημα –αλλά δεν υπήρχαν διαθέσιμες αντοχές. Ο ξάδερφος πέρναγε την κοινωνική του φάση, πάει να πει, είχε γαμηθεί να φέρνει κόσμο στο σπίτι. Σκάγανε διάφοροι από το δωμάτιό μου, κοιτάζανε την ασώματο κεφαλή με το στυλό μπικ ανάμεσα στα δόντια, αλλά δυστυχώς δεν αφήνανε κανένα φράγκο στο ντέφι πριν φύγουν. Κι εγώ δούλευα χαζεύοντας τον απέναντι τοίχο, μέτραγα πεσμένους σοβάδες, περίμενα τη ζωή να περάσει κάνοντας, όσο το δυνατό, λιγότερη φασαρία.

«Ναι μέσα είναι ο παπάρας. Κάνε τίποτα να τον ξεκολλήσεις από το δωμάτιο, βρώμισε ο τόπος πτωμαϊνη», άκουσα να λέει ο ξάδερφός μου.
Γύρισα να δω ποιος ήταν.
«Τι έγινε; Πεθαίνουμε από σιγά-σιγά;» γέλασε ο Τάκης.
«Πάντα με διακριτικότητα», του υπενθύμισα.
Βολεύτηκε στο άστρωτο κρεβάτι.
«Κάνε τσιγάρο», είπε.
Γύρισα την καρέκλα προς το μέρος του, έφτιαξα και δυο καφέδες δείχνοντας φιλόξενη διάθεση.
«Τι τρέχει με σένα; Είπαμε να κολλήσεις με τη Φανή, αλλά όχι κι έτσι», έκανε ο Τάκης.
«Καλά –τραγούδα …» μουρμούρισα.
«Λέγε τι συμβαίνει ρε γαμημένε, μη σε πλακώσω στο ξύλο!» φώναξε ο Τάκης.
«Συμβαίνει ότι μας την πέσανε από παντού και δε μας παίρνει ούτε για ηρωική έξοδο, αυτό συμβαίνει», είπα.
«Α, τόσο καλά!» θαύμασε ο Τάκης.
«Δε λες τίποτα!»
Κοιταχτήκαμε σκεφτικοί.
«Ξέρεις τι είναι αυτό που τα πάντα διορθώνει, έτσι;» αποφάνθηκε ο Τάκης.
«Μα, τα πάντα;»
«Τα πάντα και παντού!»
Το σκέφτηκα λίγο.
«Δε νομίζω ρε δικέ μου. Δεν έχω διάθεση».
«Ποιος σε ρώτησε; Μιλάμε για αποστολή –αν δεν το κατάλαβες ακόμα!»
Έσκυψα το κεφάλι.
«Να κάνω ένα μπάνιο πρώτα», μουρμούρισα.
«Κάντο –σε θέλω να μοσχοβολάς σαν κουφετάκι», γέλασε ο Τάκης.

Έξω ήταν ήσυχη η νύχτα, λίγο υγρή, χωρίς φεγγάρια και λοιπές ρομαντικές σάχλες. Αποφύγαμε αμίλητοι την πλατεία, επειδή είχαν δυσκολέψει τα πράγματα –ακούγονταν άγριες ιστορίες, για μυστικούς που παραμονεύανε στις γωνιές και για άλλα, χειρότερα. Γι΄αυτό ανεβαίναμε στου Στρέφη από τους παράλληλους δρόμους, κουβαλώντας την παρέα της Έφης –κάτι ψιλοξενέρωτες με υπαρξιακές αγωνίες. Δεν με πείραζε –ήταν αποστολή.
Καθίσαμε στο ουζερί και παραγγείλαμε τα απαραίτητα –λίγη συνοδεία, πολλά ούζα. Ο Πέτρος ήταν στα κέφια του, είχε αποφασίσει να πάει σε ψυχολόγο, μπας και λύσει το πρόβλημα αναβλητικότητας που αποτελούσε σήμα κατατεθέν του. Διαφωνούσα. Ο Πέτρος δεν είχε ανάγκη να λύσει τίποτα –απλά χρειαζόταν κάτι να τον ξεκολλήσει. Μια γυναίκα με «προδιαγραφές θανάτου», κάποιο κόλλημα σε «ευγενείς σκοπούς» ίσως.
«Έχω πάντα αυτό το άγχος. Δηλαδή, από την πρώτη στιγμή που θα βρεθώ με κοπέλα ιδρώνουν τα χέρια μου στη σκέψη τού τι μπορεί να θέλει από μένα. Κι αν γουστάρει σχέση, τη στιγμή που εγώ θέλω κάτι … προσωρινό;» έλεγε ο Πέτρος στη διπλανή του, ένα σούργελο με τσιμπιδάκια στα μαλλιά και φόρεμα-χλαμύδα.
«Κι αν η κοπέλα δεν θέλει κάτι παραπάνω ενώ εσύ θέλεις; Πως είσαι σίγουρος δηλαδή ότι δεν θα γίνει έτσι;» αναρωτιόταν το σούργελο.
«Επειδή είναι γλυκοτσούτσουνος, γι΄αυτό», φώναξε ο Τάκης διαλύοντας το ψευτο-ψυχαναλυτικό κλίμα της κουβέντας.
Μόνο η Έφη γέλασε –οι υπόλοιπες στράβωσαν χοντρά. Ο Πέτρος με κοίταξε κάπως αγανακτισμένος, κούνησα τους ώμους –έτσι κι αλλιώς η φάση ήταν κρεμάλα, ας αφήναμε τον Τάκη να την κανιβαλίσει. Αυτό σκεφτόμουν.
«Εσύ γιατί είσαι αμίλητος;» έσκυψε η Έφη προς το μέρος μου.
Τι να της πεις τώρα;
«Έχω φιλοσοφικές ανησυχίες –κάτι τέτοιο τέλος πάντων».
Με κοίταξε.
«Δηλαδή;»
«Δηλαδή τίποτα. Έτσι το είπα για να το παίξω έξυπνος», παραδέχτηκα.
«Ωραίος είναι ο φίλος σου!» φώναξε η Έφη στον Τάκη.
«Ναι;» ενδιαφέρθηκε εκείνος. «Να σας φτιάξω κατάσταση; Είναι και μόνος λίαν προσφάτως …»
Η κοπέλα γέλασε, οι υπόλοιπες δύο ξίνισαν κι εγώ άναψα τσιγάρο για να περάσει η ώρα.
«Πάω για κατούρημα» ανακοίνωσε ο Πέτρος.
«Έρχομαι μαζί σου», βιάστηκα να προθυμοποιηθώ.
«Δυο-δυο πάτε εσείς;» ρώτησε η Έφη.
«Ναι. Ο ένας τη βγάζει κι άλλος την τινάζει», είπε ο Πέτρος.
Έπιασα το κεφάλι μου με απόγνωση. Τι ωραίοι που ήμασταν οι μαλάκες!

«Κρεμάλα», μου είπε ο Πέτρος.
«Δε λες τίποτα», συμφώνησα.
«Τι κάνουμε; Την κοπανάμε;»
«Αποστολή», του υπενθύμισα.
«Ναι αλλά έχω μπερδευτεί. Ποιος έχει χρεωθεί ποια;»
«Ξέρω ‘γω … Και δεν βλέπω τον Τάκη να προχωράει με Έφη …»
«Λοιπόν … να εξετάσουμε τα δεδομένα …»
«Ρίχτα».
«Πρώτον, Τάκης-Έφη, λαβ φορέβερ».
«Και το κουκούτσι μύγδαλο».
«Δεύτερον, οι άλλες δυο δεν βλέπονται –άρα παίρνω το διπλανό μου κάζο με τα τσιμπιδάκια».
«Και τρίτον;» ενδιαφέρθηκα να μάθω.
«Τρίτον … γενικά», κατέληξε ο Πέτρος. «Πάμε τώρα;»
«Πήγαμε».

Τα καραφάκια έφερναν γύρες στο τραπέζι, βάλαμε μπροστά και κάτι φτηνές τακτικές που μας οδήγησαν στο διπλανό γηπεδάκι του μπάσκετ –επειδή, άκου τώρα, ο Τάκης είχε απωθημένο από εποχής Γυμνασίου Αρρένων οτι δεν είχε παίξει ποτέ μπουκάλα. Ερασιτεχνισμοί, όσο να πεις! Και η πουτάνα η μπουκάλα, όλο σ΄εμάς έπεφτε –ο Τάκης φίλαγε τον Πέτρο κι εγώ τον Τάκη. Ούτε μια φορά στις γκόμενες, έστω και μεταξύ τους, ν΄ανοίξει και λίγο το μάτι μας!

Κοίταξα προς τα εκεί που πήγαινε ο καπνός του τσιγάρου μου, κάτι σκνίπες έκαναν ντους στο φως της κολώνας της ΔΕΗ. Θόλωναν τον φωτεινό αέρα, έφτιαχναν σκιές θεόρατες στις τσιμεντένιες κερκίδες. Σκνίπα είχαμε γίνει όλοι και όλες στην παρέα –κάπου εδώ έπρεπε να ξεκινάει μια ακόμα κλασσική περίπτωση εκμετάλλευσης αγνών, μεθυσμένων κοριτσιών. Έτσι δεν είναι; Κοίταξα τους άλλους δύο –το είχαν πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να φιλήσουν γυναίκα μέσω μπουκάλας και σημάδευαν τη λάμπα της ΔΕΗ με τα άδεια καραφάκια. Γέλασα, βεβαιώθηκα. Ήμασταν η ντροπή του λόφου. Οι κοπέλες περίμεναν σε μια γωνιά, να τελειώσουμε τις μαλακίες και να τις γυρίσουμε σπίτια τους. «Κρετίνοι!» ψιθύριζαν στην Έφη. «Πλάκα έχουν», μουρμούριζε αβέβαια εκείνη. Πλάκα είχαμε. Κάναμε ένα σωρό μαλακίες για να ρίξουμε γκόμενες και στο τέλος κολλάγαμε στις μαλακίες και ξεχνάγαμε τις γκόμενες.

«Κάνε τσιγάρο και ξεκίνα», είπε ο Τάκης κοιτάζοντας κάπου πέρα μακριά.
«Δεν το γαμάμε καλύτερα; Κοντεύει να ξημερώσει», διαμαρτυρήθηκα.
«Ναι -έχεις να πας και στο γραφείο το πρωί!» κορόιδεψε ο Πέτρος.
Καθόμασταν στριμωγμένοι στα σκαλιά αυτής της τυχαίας πολυκατοικίας –στην Τρικούπη έκοβαν βόλτες τα σκουπιδιάρικα. Είχαμε ξεφορτωθεί τις κοπέλες με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, πάει να πει, μόνο το βράδυ μας είχαμε χάσει –μικρό το κακό.
«Κάνε τσιγάρο και ξεκίνα», είπε ξανά ο Τάκης.
Ένιωσα περικυκλωμένος. Με τους κολλητούς τα λες όλα, τι γίνεται όμως όταν κάποια πράγματα δεν λέγονται;
«Εντάξει», άναψα τσιγάρο. «Κατά πρώτον, Νάντια. Καλή φάση, τόσο καλή που δεν πάει άλλο. Λόγω μηδενικού τζόγου –κατανοητό;»
«Τι λέει το άτομο;» έκανε ο Τάκης στον Πέτρο. Εκείνος σήκωσε τους ώμους του.
«Λέω οτι χόρτασα και το παίζω γκουρμέ, αυτό λέω», είπα.
«Χορταίνεται το πήδημα;» αναρωτήθηκε ο Τάκης.
«Το πήδημα όχι. Η Νάντια ναι», απάντησα.
«Να το δεχτούμε;» ρώτησε ο Τάκης τον Πέτρο.
«Ας το δεχτούμε», ένευσε εκείνος. «Όχι για τίποτα άλλο δηλαδή –απλά για να δούμε που το πάει ο πούστης».
«Συνεχίζω», προχώρησα απτόητος. «Νάντια τέλος, εντάξει, δεν ορκίζομαι κιόλας, γιατί όλο και τίποτα αγαμίες βαρβάτες μπορεί να προκύψουν. Οπότε θα την ξανακάνω την επίσκεψη».
«Κι εκείνη θα σε περιμένει με ανοιχτά τα πόδια; Τόσο σίγουρος;» έξυσε το κεφάλι του ο Πέτρος.
«Αν περιμένει», είπα. «Αλλιώς –δε γαμιέται; Δεν θα γαμήσω».
«Παρακάτω», δυσανασχέτησε ο Τάκης.
«Παρακάτω υπάρχει η Φανή», είπα.
«Και παραπάνω και παραδώθε και παρακείθε», γέλασε ο Πέτρος.
«Ναι, παντού», είπα. «Τόσο παντού που καταλήξαμε στο πουθενά».
«Δηλαδή;»
«Δηλαδή η Φανούλα τα χάλασε με τον δικό της έστω και προσωρινά. Ωραία; Σκατά! Δεν αντέχεται ούτε με υπνοστεντόν όταν σε έχει αποκλειστικό η κοπέλα!»
Κοιτάχτηκαν σκεπτικοί. Ήξερα τι παιζόταν εκεί πέρα. Είχαν τη χειρότερη γνώμη για τη Φανή –υπολόγιζαν λοιπόν αν θα έπρεπε να μου την πουν ή να κάνουν μόκο. Επειδή, βλέπεις, οι φίλοι πρέπει πάντα να σε στηρίζουν. Αν είσαι ακόμα μέσα στη σχέση καταπίνουν τη γλώσσα τους για ν’ αποφύγουν το θάψιμο. Αν ψάχνεις πως θα βγεις από τη σχέση, κατηγορούν μέχρι και την Παρθένα Μαρία για έκλυτο βίο. Έτσι πάει. Μόνο που τώρα δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη- ήμουνα μέσα κοιτάζοντας έξω ή το ανάποδο; Γέλασα κι αποφάσισα οτι δεν υπήρχε λόγος να αντικαρφώνομαι.
«Βάλτε λίγο πάγο στη Φανή. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα ...»
Τεντώθηκαν βγαίνοντας από τη δύσκολη κατάσταση. Άναψα δεύτερο τσιγάρο κολλητά και τους είπα την ιστορία με τους Ζητάδες στο Ρεσιτάλ.
«Σου έφυγε ο τσαμπουκάς», μουρμούρισε ο Τάκης όταν τέλειωσα τη διήγηση.
«Και λίγα λες», συμπλήρωσα.
«Ναι, αλλά τι θα μπορούσε να γίνει; Να πούλαγες μούρη ας πούμε; Ακόμα θα τις έτρωγες ...» προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει ο Πέτρος.
«Εκεί είναι το θέμα;» αναρωτήθηκα.
«Δεν είναι εκεί το θέμα», επιβεβαίωσε ο Τάκης.
«Καθότι, όταν σου τα έχουν κατεβάσει, λίγη σημασία έχει τελικά αν στον σφύριξαν ή όχι», συμπλήρωσα.
«Ε, μην το λες!» έκανε ο Πέτρος.
«Τώρα το είπα», τον διαβεβαίωσα.
«Τέλος πάντων –κλαίμε αύριο που θα φτιάξει η μάνα μου στιφάδο», μας συνέφερε ο Τάκης. «Τώρα τι γίνεται;»
«Ξέρω ΄γω;» αναρωτήθηκα. «Αν μου είχαν απομείνει τίποτα αρχίδια εφεδρεία, θα την έστηνα στη γωνία και θα τσάκιζα τον πρώτο τυχόντα μπάτσο για να πάρω το αίμα μου πίσω ...»
«Τ΄αρχίδια του Καράμπελα θα έπαιρνες πίσω», μουρμούρισε ο Τάκης.
«Όπως και να ΄χει ...» είπα.
«Εντάξει, αλλά μαλακίες δεν γουστάρω ν΄ακούω», φούντωσε ο Τάκης.
Ένα σκυλί πέρασε από μπροστά μας, κοντοστάθηκε, μας ξεφοβήθηκε κι έφυγε σέρνοντας.
«Θα πάω να μείνω στους γέρους μου για κάποιες μέρες», τους πληροφόρησα. «Θέλω λίγο ήσυχο κεφάλι».
Δεν μίλησαν. Σηκώθηκα σβήνοντας το τσιγάρο. Δεν χαιρετηθήκαμε.

Που πουλάνε ενδοσκόπηση;

59 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

άσωτος είπε...

δεν την πηγαινε σε κανα δωματιακι του ρεσιταλ να ρειξει κανα χαμουρεμα;

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα ρε μαλάκα -αφού εδώ μιλάμε για σχέση! Στις σχέσεις το θέμα δεν είναι ΠΟΥ θα ρίξεις το χαμούρεμα, αλλά ΠΩΣ θα το αποφύγεις για να πας να παίξεις με τα άλλα παιδάκια. Εγώ θα στα λέω;

SDRyche είπε...

Πολύ καλή (φοβερή) ιστορία! Μου θύμισε ένα κειμενάκι που έγραψα πριν λίγες μέρες για τα αγοράκια που θέλουν να παίζουν μόνο με άλλα αγοράκια!

Την καλησπέρα μου και καλώς σε βρήκα!

The Motorcycle boy είπε...

Χαίρομαι που σου άρεσε. Τα αγοράκια θέλουν να παίζουν με τα άλλα αγοράκια και γι΄αυτόν το λόγο πηδιούνται με τα κοριτσάκια. Για την ανάλυση -κατάλαβες;
Καλωσόρισες.

marquee de mud είπε...

πρωτα διαβασα το τιλτ αν θυμαμαι μετα αυτο εδω το πολυ λιγος ή αναποδα; μετα τα διαβασα ολα και συνεχισα στο ημερολογιο μου χωρις να μπερδευτω ιδιαιτερα. μονο τα ονοματα αλλαζουν,λιγο.

άι γαμησου μοτομποι και συ κι οι γκαν κλαμπ κι ο αρχηγος κι ολοι οι τελειωμενίδηδες της πλατειας που γιναν μπιγκσταρ αφου ειδαν τα ραδικια αναποδα. να γαμηθει και το ροδο με την κοντη σκηνη και το 127ντεσιμπελ πως το'λεγαν.

τωρα να δω που θα Στην "στειλω" την ρημαδα την εστουάρ.

The Motorcycle boy είπε...

Στείλτην, στείλτην -έτσι κι αλλιώς οτι ήταν να ειπωθεί το είπαν άλλοι παλιότερα κι αυτά που έμειναν σε μας είναι τα "αυτά μου τύχαν δυστυχώς".

Υ.Γ.: Την Παρασκευή είναι ένας χρόνος. Θα πάω μάλλον, εσύ δουλεύεις μάλλον, διάβασε όμως το κειμενάκι που θα σηκώσω τότε.

Mr.Fixit είπε...

Asxetws me to keimeno to opoio gamei ws synh8ws...

Kala re gero, (me to sympa8eio kiola), to 88 - 89 se synaulies Gun Club kai New Model Army phgainate? Erxontousan oi Maiden sth Filadelfeia kai oi Destruction kai oi Sodom kai seis th vgazate me postpunkies? pwwwww......

Mr.Fixit είπε...

Gia Fates Warning-Sanctuary sto Rodon to 1990 oute na rwthsw e?

Damn!

The Motorcycle boy είπε...

Στους Maiden πήγαιναν τα φλωροχέβια με το μαλλί κομμωτηρίου -στους άλλους που λες δεν πήγαινε κανένας, επειδή 30 οπαδούς είχαν όλους κι όλους εκείνη την εποχή, αλλά δεν τους αφήνανε οι μανάδες τους μετά τις 10 να κυκλοφορούν έξω.

Και φίλε μου, αν δεν έχεις δει τον Τζέφρι Λι κι αν δεν έχεις αντικρύσει το σιδερένιο στόμα του τραγουδιστή των New Model, μάλλον έχεις χάσει σημαντικά πράγματα στη ζωή σου.
Και δεν ήταν post punk αυτό ρε αδερφέ -οι Gun Club παίζανε ότι πιο νότιο έχει εμφανιστεί στο ρυδμ εντ μπλουζ και οι ΝΜΑ -παίζανε αριστερό ροκ (δεν μπορώ να βρω καλύτερο ορισμό), κάτι σαν τους Rage αλλά οι ΝΜΑ σκαμπάζανε κι από μουσική.

Υ.Γ.: Εντάξει πάντως, επειδή πολύ σε αποπήρα, θα το παραδεχτώ μεταξύ μας. Είχαμε πάει στους Maiden. Απέξω, για να τσιμπήσουμε κανένα γκομενάκι

άσωτος είπε...

η σχεση εχει τρεις φασεις. φαση 1 χαμουρευομαστε και γαμιομαστε οπου βρουμε.φαση 2 παμε αγκαλια, πεφτει κανα φιλακι και το κανουμε δυο τρεις φορες την εβδομαδα. φαση τρεια τι ωρα παιζει ο θρυλος; αυτοι σε τι φαση ειναι; (περιεργη το ξερω αλλα απο τις τρεις αυτες)

The Motorcycle boy είπε...

Η σχέση, καλά τα λες. Αυτοί όμως δεν είναι η κανονική σχέση. Εδώ είναι μια ιστορία σαν αυτές που κάναμε πιτσιρικάδες, που ξερνάγαμε τα λαρύγγια μας για να μας αγοράσει ο μπαμπάς το παιχνίδι και με το που μας το έπαιρνε το πετάγαμε στα σκουπίδια. Θα μπορούσα να στο αναλύσω και πιο επιστημονικά, αλλά μη γαμήσω τη συνέχεια -ε;

Mr.Fixit είπε...

Aristero rock opws mpaineis h opws vgaineis?
Gama to heavy, se exw kopsei oti den to goustareis kaneis den einai teleios.
Ligo UK Subs, ligo Bad Religion, ligo Suicidal Tendencies, ligo punk vre aderfe.
8a mporouse na htan kai xeirotera, na akougate Bauhaus, Fields Of The Nephilim, Joy Division...h akoma kai...ftou kaka pou einai h xlwrinh Sisters Of Mercy...

P.s. Mhn psarwneis katasthma, plaka kanoume

The Motorcycle boy είπε...

Αριστερό ροκ αδερφέ -γαμώ τις καταστάσεις! Gang of 4, Billy Bragg, Robert Wyatt, Jam (για ένα φεγγάρι) και φυσικά Clash. Εκείνη την εποχή το πανκ είχε ψοφήσει -κάτι ιμιτασιόν βγαίνανε στυλ Exploited. Αυτοί που λες ήταν αμερικάνοι που τους τράβαγε ο Τζέλο Μπιάφρα -ειδικά οι Bad Religion και οι Circle Jerks έκοβαν κώλους. Αν ποτέ βρεις μια συλλογή που είχε βγει τότε με τίτλο "Let them eat Jellybeans" άρπαξέ την -θα πέσεις στα τέσσερα να προσκυνάς.
Και το Heavy τότε, είχε πάρει ένα καλό δρόμο με τους Motorhead αλλά ήρθαν μετά οι Guns and Roses και ξεστράτησε στο φλωρέξ η ιστορία.
Bauhaus μην το συζητάς -ΘΕΟΙ. Από Joy Division μόνο το Closer γούσταρα, κατά τα άλλα, πολύ κακό για το τίποτα (σχεδόν). Αυτοί οι Νεφελίμ που λες είναι οι ίδιοι με αυτούς που λέει ο Λιακόπουλος;

Οι Αδελφές του ελέους έβγαζαν τρελό γέλιο όταν παιζόταν το More τους από τα ηχεία και τα μέταλα πηγαίνανε μπρος πίσω σαν αυτιστικά, τινάζοντας τη φράντζα.
Μου αρέσουν αυτές οι κουβέντες φιλαράκο.

Mr.Fixit είπε...

Vasika -apopsh dikh mou, ki ws gnwston oi apopseis einai san thn kwlotrypida, oloi exoun apo mia- to punk twn 70's mou evgaze pio poly proxeirantza kai koulamara, para epanastash. An eksaireseis Clash (pou einai-den einai punk) kai Stiff Little Fingers (pali einai-den einai), ti menei? Oi Sex Pistols pou tous kanane mpanta gia to image? Oi Dead Kennedys menoun, '79 an den kanw la8os to Fresh Fruit, ara '80s kai toutoi. Oxi dhladh pws meta ginane oi punkhdes tou wdeiou, alla vazane treis notes sthn arada, kai apokthsane ligo fwnh (Greg Graffin, Brett Gurewitz). E meta skasane ta remalia typou Minor Threat, Agnostic Front kai loipes hardcore morfes kai to anasthsane (an eixe gennh8ei pote kai den to gennhsane tote).

Twra gia Bauhaus apla pes mou oti kaneis plaka. An de mou kaneis, apla katevase na akouseis th diaskeuh twn Nevermore sto "Silent Hedges/Double Dare". Meta apo auto oi original ekteleseis mou fanhkan apla Pyx Lax.

Mr.Fixit είπε...

P.S. Fields Of The Nephilim: Geloiwdestath gothic mpanta, pou 8ewreitai kiolas "psagmenh-occult-koultoura na fygoume".

The Motorcycle boy είπε...

Σαφώς για τις απόψεις μας μιλάμε -αυτές άλλωστε σου αναφέρω κι εγώ, δεν είμαι τίποτα διάσημος μουσικοκριτικός για να λέω οικουμενικές αλήθειες! Λοιπόν:

Το πανκ των τελών του '70 ήταν Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ακολουθώντας φυσικά τις κοινωνικές αναταραχές της εποχής. Δεν μιλάμε εδώ για ποιότητα μουσικής παραγωγής, για δεξιοτεχνία και άλλα τέτοια. Αν παίζεις μουσική, αυτά μπορεί να σε απασχολούν -εγώ μιλάω σαν ακροατής. Το πανκ λοιπόν πετάχτηκε την εποχή που μας είχαν ζαλίσει τ΄αρχίδια οι δεινόσαυροι με τις υπερπαραγωγές τους και έφερε το ροκ εν ρολ πίσω στις ρίζες του -σκοτώνοντάς το ταυτοχρόνως. Τα πανκ συγκροτήματα της εποχής έλεγαν ένα πράγμα: "αν έχεις κάτι να πεις -πέστο ακόμα κι αν δεν ξέρεις μουσική, ακόμα κι αν δεν έχεις κλείσει πολυκάναλο στούντιο". Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλη κουβέντα ήταν αυτό!

Κάτω από την ομπρέλα του πανκ μπήκαν τα πάντα. Από γερασμένους μουσικούς βιρτουόζους (βλέπε Stranglers), μέχρι τσουλιά και αλήτρες (Siouxsie), αλλά και οι νταήδες της γειτονιάς (Billy Idol). "Κάντο μόνος σου" και "οτι βλέπεις, αυτό παίρνεις" ήταν τα συνθήματα -όλοι οι κακοί χωρούσαν και όλοι οι καλοί επίσης. Το ροκ εν ρολ ξανάνοιξε για τα παιδιά.

Οι Sex Pistols ήταν για την ιστορία του ροκ εν ρολ εξίσου σημαντικοί με τους Rolling Stones. Οι δεύτεροι πήραν αυτά τα μπλουζ και τα έφεραν στο πεζοδρόμιο και από εκεί τα πήγαν στα μεγάλα στάδια και στα πάρτι με σεξ και ναρκωτικά. Οι Pistols γύρισαν το ροκ εν ρολ πίσω στο πεζοδρόμιο πάλι. Και του έδωσαν τη χαριστική βολή με το Greatest R'n'R swindle. Ο Ρότεν κάρφωσε και το τελευταίο καρφί στο φέρετρο με την τελευταία του ερώτηση σ΄εκείνη τη συναυλία στις ΗΠΑ "δεν νιώσατε ποτέ οτι σας κοροϊδεύουν;" Απλά πράγματα, από τότε δεν υπάρχει ροκ εν ρολ -πέθανε και όλοι οι υπόλοιποι κανιβαλίζουν ένα πτώμα, ή "μαστιγώνουν ένα νεκρό άλογο", όπως ήταν ο τίτλος εκείνου το δίσκου των Pistols. Το να λες οτι αυτή η μπάντα ήταν σκέτο ίματζ είναι τρομερή απλούστευση. Μπορεί ο Μάλκομ Μακλάρεν να τους έφτιαξε μια πολύ ξεχωριστή εμφάνιση, αλλά μιλάμε για μια μπάντα με δυο καταπληκτικούς σεσιονάδες (Κουκ και Τζόουνς), με έναν μπασίστα άσχετο μεν, αλλά καθαρό απόβλητο του πεζοδρομίου και με έναν περφόμερ τραγουδιστή που έπαιζε στα δάχτυλα την υποκριτική τέχνη και είχε ιδέες που θα μπορούσαν να γράψουν ολόκληρο βιβλίο περί της επαναστατικής φιλοσοφίας. Θυμίσου: "δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά ξέρουμε πως θα το πάρουμε", "είμαστε το δηλητήριο στην ανθρώπινη μηχανή σας, είμαστε τα λουλούδια του σκουπιδοτενεκέ", "είσαι μόνο 29 και έχεις πολλά να μάθεις, αλλά όταν η μητέρα σου πεθάνει δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει", "αν έχεις ένα πρόβλημα, το πρόβλημα είσαι εσύ" και σταματημό δεν είχε ο τύπος!

Η δεύτερη γενιά πάνκηδων (βγάλε έξω τα καραγκιόζια) ήταν κάργα πολιτικοποιημένοι και ενταγμένοι σε αναρχικές κολλεκτίβες (Crass) ή σε αριστερίστικες λογικές Dead Kennedys). Αλλά δεν θα υπήρχαν όλοι αυτοί αν ο Ρότεν δεν είχε ανέβει στη σκηνή. Ούτε οι Clash θα υπήρχαν, ούτε κανένας.

Περί Bauhaus, λοιπόν όλοι εμείς της εποχής μου είχαμε την απορία -πως θα ήταν ο Ziggy Stardust αν ο Μπάουι δεν τον είχε πετάξει στα σκουπίδια. Οι Bauhaus ήρθαν με μια διασκευή του κομματιού που ήταν ΟΛΟΪΔΙΑ με την αρχική εκτέλεση για να συνεχίσουν την πορεία του Ζίγκι. Τεράστια μαγκιά! Σα να φοράς τη φανέλα του Πελέ στην Εθνική Βραζιλίας και να μην αλλάζεις ούτε το όνομα πίσω! Σκηνικά, είναι από τα καλύτερα συγκροτήματα που υπήρξαν -κι αν δεν τους έχεις δει δεν ξέρεις τι χάνεις, ψάξτους. Μουσικά, έβγαλαν τρομερά πράγματα και διέλυσαν αφήνοντας πίσω τους ένα από τα καλύτερα άλμπουμς της σύγχρονης μουσικής το Burning from the Inside. Άκουσέ το και έλα να μου πεις μετά για Radiohead και όλα τα σχετικά. Για τη διασκευή που μου λες, άσε δεν θα πάρω -και οι Αποκαλύπτικα κάνουν ωραίες διασκευές, αλλά τα κομμάτια παραμένουν των Μετάλικα.

Mr.Fixit είπε...

Exei plaka h apanthsh sou, karfwnei ta gousta mou meta manias.
Oi Sex Pistols einai eksisou shmantikoi me tous Stones? Ma kai oi Stones gia ton poutso htane/einai, as mhn yphrxan Zeppelin-Purple-Floyd-Sabbath kai 8a evlepes an to rock'n'roll 8a epaize se stadia kai se TI stadia (se tipota ntamaria tou A8hnaikou mallon).Ektos an 8ewreis ton Richards paixtara...

Twra oson afora tous Pistols, 8a diafwnhsw ek neou. Merika eksypna tsitata, pou sthn telikh, kapoios mporei na sta akoumphse kai sto komodino to vrady, de se kanoun kallitexnh, pollw de mallon "epanastash tou rock'n'roll". 5-6 riffares omws kai 10 gamhstera refrains (NWOBHM), kounane ton kosmo apo to ypogeio tou-oxi ligo tis zarntinieres sthn taratsa kai kala epanastash. Ti skata leme twra, DIY punk me image maker?
Opote nai, isws na mhn yphrxan oi Crass, oi Conflict, oi DK, oi Minor Threat, isws oute kan to thrash an 8eleis, xwris ton Rotten, alla auto de shmainei pws prepei na tous anagoreusoume kai se mpantara-apla pente remalia thn katallhlh xronikh stigmh gia na TOUS KANOUN kai oxi NA GINOUN hrwes.

Apo kei kai pera, epitrepse mou na giaourtwsw me euxaristhsh auton pou 8a evaze th fanela tou Pele sth Celecao xwris na allaksei kan to onoma. Auto 8a synebaine sthn periptwsh pou 8ewrousa ton Bowie Pele fysika, giati me ta dika mou gousta pali, den paei panw apo Skeuofylaka h Xaliampalia. Opote ti na leme gia Bauhaus? As kanoun kai th fanela metakswth-posws me noiazei h sygkekrimenh fanela. Ir8e kapote enas typos onomati Warrel Dane, pou phre ton Xaliampalia kai ton ema8e na kanei elastica. Meta ton phre metagrafh h United.

Mr.Fixit είπε...

Sthn telikh kiolas, giati na mh dwsw to credit ths prwtoleias alhtarias(punk=alhths) sto rock'n'roll ston Iggy kai tous Stooges, para sta tsoflia tous Pistols?;)

The Motorcycle boy είπε...

Είσαι πιτσιρικάς ρε μπαγάσα γι΄αυτό τα λες αυτά, κάτι τέτοιες μαλακίες (μπορεί και χειρότερες) έλεγα κι εγώ στην ηλικία σου.
Οι Στόουνς για τον πούτσο ε; Και υποθέτω οτι οι Μπητλς ήτανε χαζοχαρούμενοι σαν τους Άμπα κι ο Πρίσλεϊ καράβλαχος -καλά τα λέω;

Λοιπόν, οι Zeppelin, Purple, Sabbath ήτανε μια δεκαετία μετά τους Stones, μην τρελαίνεσαι. Το μεγάλο άλμα, αυτό που ξεκίνησε το ροκ εν ρολ ήταν οι "λευκές" εκτελέσεις των ρυθμ εντ μπλουζ. Πάει να πει -Έλβις που έκανε κόπι πέιστ, αλλά με στυλ, Τζέρι Λη κ.λ.π. Αμέσως μετά οι μπίλιδες τελειοποίησαν το 12μετρο, οι Μπητλς το μαλακώσανε με κάτι τρομακτικές μελωδίες και οι Stones φτιάξανε αυτό που εσύ ξέρεις σαν ροκ. Οι χαρντ μέταλ που γράφεις παραπάνω, απλά ανοίξανε την παραμόρφωση και το σκληρύνανε ακολουθώντας τους δρόμους του Χέντριξ. Καλοί, πολλοί καλοί, αλλά από αυτούς ξεκίνησε η ξεφτίλα του ροκ με το "ποιοτικό", ορχηστρικό και το ροκ των μεγα-σταδίων, μέγα-συκγροτημάτων, μέγα-ενισχυτών, το ροκ των σούπερ μάρκετ, το ροκ που αποθέωσαν οι Pink Floyd. Στην κόντρα όλων αυτών βγήκε το πανκ.
Και ο Ρίτσαρντς αγαπητέ μου είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά κεφάλια όλων των εποχών κι αν δεν το πιστεύεις, προσπάθησε να γράψεις μισή γραμμή από τα αρμονικά του και τις μελωδίες του και τα ξαναλέμε. Όχι να τα παίξεις, να τα γράψεις -έτσι;

Τσιτάτα οι Pistols ε; Εντάξει, κι ο Μαρξ κάτι τσιτάτα έλεγε, κι ο Λένιν επίσης, μη σου πω για τον Τσε Γκεβάρα. Τι είναι το σημαντικό; Όχι μόνο το ΤΙ λες, αλλά ΠΟΤΕ και ΠΩΣ το λες. Περί της αποτελεσματικότητας των τσιτάτων του Ρότεν -μην το ψάχνεις, ολόκληρο κίνημα ξεκίνησε. Όταν λοιπόν ο Ρότεν τις έτρωγε από τα φασιστάκια (δεν ξέρω αν έχεις δει τη φωτογραφία με το σημάδι από την κάφτρα του πούρου στο μάγουλο), όταν τους απαγόρευαν την κυκλοφορία των σίνγκλς τη στιγμή που χτύπαγαν νούμερο 1, όταν τους έκοψε η ΕΜΙ και μείνανε μπλοκέ με απαγόρευση δίσκου σε όλη την Ευρώπη, ε φίλε μου -δεν ήταν ακριβώς μπάντα της κονόμας. Εκτός αν νομίζεις οτι όλα αυτά γίνονταν για να πουλήσουν εκατομμύρια δίσκους μετά από 20 χρόνια!

Τα τσιτάτα που ακούμπησαν στο κομοδίνο (ποιος τ΄ακούμπησε ρε; και γιατί στον Ρότεν κι όχι στον Μπίλι Άιντολ που ήτανε πιο όμορφος;) δεν σε κάνουν επαναστάτη αλλά σε κάνουν τα ριφς; Αν ήταν έτσι φίλε μου ο Μάλμστιν θα είχε αλλάξει τον κόσμο. Τα ρεφρέν σε κάνουν επαναστάτη; Χμμμ -θυμάμαι πόσο κούνησαν τον κόσμο οι Rage Against the Machine και τι ρεύμα δημιούργησαν! Μην τρελαθούμε κιόλας!

Ο ίματζ μέικερ των Πίστολς ήταν ο Μάλκομ; Αγόρι μου, χαχα, έχεις δει λάθος ταινία. Ψάξε να δεις το Σιντ και Νάνσυ -όχι οτι είναι τίποτα σοβαρό, αλλά θα σου δώσει μια γενική ιδέα της ιστορίας.

Τέσσερεις ήταν ρε οι Πίστολς όχι πέντε! Λες να τους ΕΚΑΝΑΝ και να μην έγιναν; Αδερφέ μου -αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα! Οι Πίστολς ήταν η μεγαλύτερη χασούρα που έπαθαν οι δισκογραφικές -αφού έκοβαν τρελές πωλήσεις από τους δεινόσαυρους και ταυτόχρονα πουλούσαν μουσική εκτός δισκογραφικών. Το πανκ εμφάνισε την πειρατεία στη μουσική, τις παράνομες κασέτες, τα μπούτλεγκ και όλα τα σχετικά. Κανένας δεν κέρδισε φίλε μου.

Ο Μπάουι από την άλλη -είναι μια μουσική ιδιοφυία. Δημιουργός του γκλαμ ροκ, του προγκρέσιβ, μετά πέρασε φανκ γραμμές στο ροκ, αφού είχε φτιάξει και το κατ απ μαζί με τον Ίνο, μεταφέροντας την τεχνική στη μουσική από τη λογοτεχνία του Μπάροουζ. Τέλος πάντων, αν δεν έχεις σε υπόληψη τον Μπάουι (άλλο μου αρέσει, άλλο αναγνωρίζω την αξία του -έτσι;) μάλλον δεν έχεις επαφή με τη μουσική.

Καλά, γιαούρτωνε εσύ, αλλά άκου και τίποτα σοβαρό από Bauhaus, δεν μπορεί, έξυπνο παιδί είσαι και καλλιεργημένο, κάτι θα πιάσεις.

Ο Ίγκυ φίλε μου (ο οποίος από το 70 και μετά υπάρχει λόγω Μπάουι, αλλιώς θα ήταν ανάσκελα σε κανένα χαντάκι), ήταν όντως ο πρόγονος του πανκ, μαζί με τους Νιου Γιουρκ Ντολς (οι οποίοι, μιμούνταν -σατύριζαν τους Στόουνς αν σου λέει κάτι αυτό). Και σαφώς ο Ίγκυ είναι θεός -απλά πράγματα. Αλλά σε θέματα μαζικών κινήσεων ... Καμιά σχέση. Ο Ίγκι ήταν μόνος και αυτοκαταστροφικός, καμιά σύνδεση με πανκ κίνημα.

Mr.Fixit είπε...

Oxi oi Beatles gamane kai ontws htan mousikh epanastash. Opws htan ki o Hendrix, oi Doors, oi The Who, ki o Presley ki as mhn kaloka8etai sta gousta mou. Oi Stones omws, epitrepse th malakia ths hlikias mou ,oxi. Oxi, oxi. Pote. Eis tous aiwnas twn aiwnwn, oxi.

Vasika milousa gia epanastash sta oria ths mousikhs, oxi pio pera. E mexri ekei vevaia kai se kanoun ta riffs kai oxi ta tsitata, adiamsfvhthto auto. Kai poios milhse gia Malmsteen, autos oute riffs den eixe, kati solo poutsotrixes kopanouse kai kopanaei, ektos 1-2 diskwn sthn arxh...

Apo kei kai pera h mousikh einai 8ema goustou, opote ti einai kseftila? To "Set The Controls For The Heart Of The Sun" (supermarket oi Floyd e to akousa ki auto) h h prwto-punk koulamara? Egw protimw na akouw mousikh opote dialegw to prwto. Gia mousikh milame, oxi gia politikh.

Gia Bowie h gnwmh mou einai kapws asta8ws ekfrasmenh giati exw periorismena akousmata. Apla apo auta ta periorismena, de mou dhmiourgh8hke kamia oreksh na apokthsw ki alla-that's all. Einai kati entelws eksw apo to "diko mou" rock.

She'll come, she'll go, she'll lay belief on you-ase mas re mastora, mas ta pe ki h mairh linta, it's been a long time since i rocked and rolled, leme.

The Motorcycle boy είπε...

Δεκτό, να μιλήσουμε για επανάσταση στη μουσική και όχι για επαναστατική μουσική (αν και το ροκ φλέρταρε και με τα δυο ταυτοχρόνως). Για πες μου λεβέντη μου, ποιο ήταν το πρώτο ροκ κομμάτι; Πρόσεξε, όχι ροκ εν ρολ, αλλά ΡΟΚ. Μήπως ήταν το Satisfaction; Για πες μου τώρα ποιο ήταν το συγκρότημα που έπαιξε πρώτο δυο λιντ κιθάρες ταυτόχρονα και όχι μια λιντ και μια συνοδευτική; Αυτό μετά από αιώνες το έκαναν οι Maiden αλλά πρώτοι το έκαναν οι Stones. Για πήγαινε ν΄ακούσεις το Sticky fingers -μιλάμε μάλλον για τον καλύτερο ροκ δίσκο όλων των εποχών και μετά τα ξαναλέμε. Ή αν το θες πιο απλά, βρες το Play with fire -2 λεπτά και κάτι είναι, και έλα μετά να μου πεις πως το εννοείς το αριστούργημα στη μουσική.
Για να ξεκαθαρίσω -οι Stones δεν ήταν αγαπημένο μου γκρουπ, αλλά φίλε μου, αν ποτέ έχεις τη θεϊκή εύνοια (αυτό είναι πάνω κι από τύχη) να παίζουν οι Stones κοντά σου -πήγαινε να τους δεις, τώρα που είναι 800 χρονών και μετά έλα να τα πούμε. Αν αυτή η συναυλία δεν είναι η σημαντικότερη της ζωής σου -θα σου δώσω τα λεφτά σου πίσω τριπλά.

Το Set the ήταν η Μπάρετ εποχή των Φλόυντ, τότε που διέθεταν δυο πράγματα:
1. Μια μουσική ιδιοφυία
2. Τσίπα.
Μετά ήτανε για τον πούστο καβάλα οι άνθρωποι κι αυτό το είπαν ΠΡΩΤΟΙ οι πάνκηδες. Για μάθε για τη συναυλία του Ρότεν (τότε Λίντον) στη Νέα Υόρκη, πίσω από το παραβάν, που σατύριζε το Γουόλ και τον ρημάξανε στα μπουκάλια ...

Μουσική έτσι; Αφού σου αρέσουν τα νερόβραστα των Φλόιντ με τα Γουρούνια, τα Φεγγάρια και τους Τοίχους καλό θα ήταν να ακούσεις και κάτι αυθεντικό. Για ψάξε λοιπόν την τριλογία του Μπάουι από την εποχή του Βερολίνου (Lodger, Heroes, και Thin white duke νομίζω) και μετά τα κουβεντιάζουμε.

Άσε το she'll come ... Βρες εκείνον τον πρώτο δίσκο του Μπάουι, το the man who sold the world και μετά έλα να μου πεις για μουσική, στίχους, και τελικά για χέβι μέταλ. Μιλάμε για χρόνια πριν τους Ζέπελιν ή τους Σάμπαθ.
Άσε τη lady grinning soul. Άκου το rock and roll star, από τον ίδιο δίσκο, ρίξε μια ματιά στους στίχους του ziggy stardust -ο μύθος του ροκ εν ρολ μεσσία! Βρες εκείνο το dvd (αν δεν το βρεις, έλα από το σπίτι να στο δώσω) με τη συναυλία του Μπάουι, όπου ανακοινώνει οτι ο Ziggy τελείωσε -αν θέλεις να καταλάβεις τι θα πει ανατριχίλα. Απλά θα σου πω οτι εκείνη την εποχή ο Μπάουι έπαιζε με έναν από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες της ροκ, τον Mick Ronson κι αν δεν τον ξέρεις ψάξτον -ενώ ο μπασίστας και παραγωγός του, ο Τόνι Βισκόντι, σε κάποια φάση αναδουλειάς, χρόνια αργότερα, ανακάλυψε τη disco. Θα μου πεις, σιγά τη μουσική και θα συμφωνήσω. Αλλά και η Αμερική είναι σιγά τη χώρα -αυτό δεν μειώνει τη σημαντικότητα του Κολόμβου, ε;

Περί πρωτοπανκ κουλαμάρας, θα διαφωνήσω. Κουλοί οι Jam; Οι Stranglers, Clash, Siouxsie, Damned; Σου αναφέρω μόνο αυτούς που έχουν δηλώσει οτι ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΑΙΖΑΝ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ αν δεν έβλεπαν τους Σεξ Πίστολς. Απλά πράγματα -έτσι;

Υ.Γ.: Το ξέρεις οτι ο Keith Richards είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που σνίφαρε τον πατέρα του;

Mr.Fixit είπε...

Fact #1:To prwto rock kommati htan to "You Really Got Me" twn The Kinks. Alla outws h allws den diaxwrizw to rock apo to roll. Ki oi Motorhead rock'n'roll einai.

Fact #2:Arnoumai na kouventiasw sthn idia kouventa tis lekseis "Maiden" kai "Stones", ektos an syzhtaw agglika gia par8enes petres h kapoion pou mastourwnei (stones) akougontas Maiden.

Fact #3:An pote ksemeinw apo lefta, 8a paw se mia synaulia Stones, mono mh se psaxnw kai de se vriskw gia ta fragka meta giati 8a gamh8oume-sto lew.

Fact #4:Arnoumai na valw sthn idia kouventa Floyd (akoma kai ta aga ouga pou kanane sto nhpiagwgeio) kai otidhpote allo se auton ton kosmo. Poso mallon...pfffffBowie. Ziggy, Minnie, Daisy opws dialo ki an ton legane. Den mporw na tous sygkrinw me Rush, me Yes, me Genesis (agios o Peter Gabriel o en tois ouranois klp) kai me Kansas, oxi twra me-8ou kyrie-Ziggy.

Fact #5:Exw mia kapoia eikona gia to diko mou rock sto myalo mou. To opoio fysika kai den pe8ane stous Sex Pistols, apla mas voleuei na to leme gia na 8ewsoume tous apantaxou Stones. "Mexri ekei to rock gamouse, metaaaa...."
E de me pairnei twra na sou pw gia Kyuss, Monster Magnet, Witchcraft, Spiritual Beggars, Turbonegro, The Tea Party, Tool, Cave In, Wolfmother, Terra Firma, Gentleman's Pistols, Circulus, Burning Saviours, Glyder, The Answer, Fu Manchu - den exw pathsei kan heavy metal akoma.

8a mou pa8eis tpt geros an8rwpos, oxi.

The Motorcycle boy είπε...

Το You really got me ήταν ροκ εν ρολ, όχι ροκ. Ροκ ήταν η εκτέλεση του κομματιού που έκαναν οι Kinks σε εκείνη τη διπλή δισκάρα το λάιβ, όταν ξαναβγήκαν στο δρόμο, κάπου στα τέλη του '80, αν θυμάμαι καλά. Μην μπερδεύεις το ροκ με το ροκ εν ρολ -μπορεί τα ροκ εν ρολ κομμάτια (όπως και τα χέβι, ή τα πανκ ή ξέρω γω) να είναι ροκ αλλά δεν ισχύει και το αντίστροφο -οτι το ροκ δηλαδή είναι ροκ εν ρολ, ή μέταλ. Εννοιολογικά μιλάμε τώρα -εντάξει;

Όντως, έχεις δίκιο, δεν μπορούμε στην ίδια φράση να βάλουμε Maiden και Stones -είναι σα να μιλάμε για τον Πετρέλη και τον Μότσαρντ στην ίδια φράση. Ο Πετρέλης είναι οι Maiden για να μην μπερδεύεσαι.

Αν πας ποτέ σε συναυλία των Stones θα σου πάρει κανά δίμηνο μετά μέχρι να ξενερώσεις -στο υπογράφω αυτό. Θα σου δώσω μόνο ένα δείγμα -ας πούμε το 1/100 από αυτά που συμβαίνουν στις συναυλίες τους (τουλάχιστον για όσους κάθονται όρθιοι μπροστά στη σκηνή -για τα VIP δεν ξέρω): έχεις ποτέ βρεθεί σε κοινό 80 χιλιάδων και ο τραγουδιστής να σε ακούει; Και όχι μόνο αυτό, αλλά να έρχεται σε σένα, όσο πίσω κι αν είσαι; Αν δεν το ζήσεις, δεν το ξέρεις -άκου με που σου λέω.

Κάτσε, τους Rush, Yes, Kansas τους βάζεις στα σοβαρά συγκροτήματα; Αλήθεια τώρα; Μήπως σου αρέσουν και οι Toto, Journey, REO Speedwagon, Bon Jovi; Χαχαχα -τόσο φλώρος είσαι ρε; Αυτοί ήταν για αμερικανάκια του κολλεγίου!
Όντως ο Μπάουι δεν μπαίνει μαζί με τους Φλόυντ επειδή ο πρώτος έκανε πειραματισμό στη μουσική και οι δεύτεροι στην ακουστική. Πέρα από αυτό -άκου λίγο Μπάουι, αυτά που σου είπα, μη μιλάς σαν άσχετος. Και οι Genesis καλοί ήταν στους δυο πρώτους δίσκους (δεν συζητάμε φυσικά για το κάζο που κατάντησαν όταν έφυγε ο Γκάμπριελ), αλλά άκου Van Der Graaf Generator αν θέλεις να δεις πως παίζανε οι πρωτοπόροι του είδους, μη μου μιλάς για τους δευτεροτρίτους.
Για πες μου τώρα για Φλόυντ να γελάσουμε λίγο! Για πες μου για τους καταπληκτικούς στίχους του Δε Γουόλ "είμαι ένας πάμπλουτος καλλιτέχνης, αλλά έχω φλιπάρει -καθίστε να σας πω πόσο μόνος νιώθω"! Για πες μου για το Γουίσ γιου γουέαρ χίαρ -που το γράψανε και καλά σαν ύμνο και ελεγεία στην απουσία του Μπάρετ κι όταν πέρασε ο τύπος από τα στούντιο ν΄ακούσει την ηχογράφιση τον πετάξανε έξω με τις κλωτσιές! Άσε μας ρε αδερφέ!
Μήπως να μιλήσουμε για την καινοτομία που έφεραν στη μουσική; Βεβαίως να μιλήσουμε, αλλά ποια είναι αυτή; Τα συνθεσάιζερ που παίζανε ψευτοψυχεδελικά; Ή τα σόλα κιθάρας σε στιλ κρυστάλινος ήχος ΡΑΚΣ Πετράκης; Πες μου κάτι που έκαναν οι τύποι ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, πέρα από τις καταπληκτικές στουντιακές εγγραφές.

Δεν σου είπα πουθενά οτι "μέχρι εκεί ή μέχρι παραδίπλα το ροκ γαμούσε και μετά χάλασε". Είπα, το ροκ ξεκίνησε, ΜΟΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ με τους Στόουνς και όταν αυτή η στάση ζωής φάνηκε οτι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στα φράγκα και στα μεγάλα στάδια -βγήκαν οι Πίστολς και εξέδωσαν το πιστοποιητικό θανάτου. Την ίδια εποχή είχε γίνει φανερό οτι οι ροκ μουσικές φόρμες ήταν πεπερασμένες και είχαν ήδη εξαντληθεί. Ε, τι να κάνουμε που κι αυτό οι Πιστολς το είπαν; Να το κάνουμε αβαβά επειδή μετά βγήκαν οι Ρέιντιοχεντ ας πούμε;

Τους Φου Μαντσού τους έχω ακούσει, δεν μου είπαν τίποτα, τους υπόλοιπους που λες δεν τους γνωρίζω. Αλλά τι ακριβώς κουβεντιάζουμε; Οτι, ας πούμε, το καινούργιο μοντέλο της Χ εταιρείας είναι γαμώ τα αμάξια; Εντάξει, γούστα είναι αυτά -όλα καλά. Αλλά δεν αλλάζει το γεγονός οτι ο Φορντ ήταν ο πρώτος που έφτιαξε αυτοκίνητο -κατάλαβες;

Υ.Γ.: Μπααα, κακό σκυλί και τα ρέστα.

Mr.Fixit είπε...

E frontise na tous akouseis, mpas kai psiloksekollhseis. Den exw na pw kati allo. Akoume thn idia mousikh me myala diaforas 20 etwn, auto einai to provlhma.

Exw ena vasiko provlhma.
Kai mia vasikh arxh.

'Οποιος έχει ακούσει ΣΟΒΑΡΑ Rush στη ζωή του και δεν τους παραδέχεται (ασχέτως αν του αρέσανε), δεν αξίζει περαιτέρω συζήτησης.

Sorry.

End transmission.

Mr.Fixit είπε...

A, ksexasa.

Tesseris lekseis kai enas ari8mos pou anoigoun to myalo.

Tales
From
Topographic
Oceans

2112.

Ante geia mas.

Mr.Fixit είπε...

P.S.2: Flwros eisai kai fainesai. Sovara omws.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι μωρέ, θα τους ακούσω. Ελπίζω βέβαια κι εσύ να ακούσεις κάτι από Van Der Graaft, το Lodger και το The Man who sold the world, το Sticky fingers και το Never mind the bollocks. Έτσι μπας και καταλάβεις από που ξεκίνησε η ιστορία και πόσο λίγο προχώρησε στο πέρασμα των χρόνων.

Σοβαρά Rush; Χαχαχα I lie awake, staring out at the bleakness of Megadon. My friend Jon always said it was nicer here than under the atmospheric domes of the Outer
Planets. Attention all Planets of the Solar Federation. We have assumed control. Αυτά εννοείς; Ρε μάγκα μου -συγνώμη που γελάω, αλλά άκου λίγο Hawkwind γιατί έχεις κολλήσει στους ιμιτασιόν!

Για τους Yes ναι -ωραία, νυστάξαμε πάλι. Το Τormato ξέχασες!

Πάντως με αυτά που ακούς, είναι λογικό να μη γουστάρεις το πανκ -αυτά ακριβώς το συγκροτήματα κορόιδευαν οι πάνκηδες.

Τώρα, πρόσεξε κάτι: τα γκρουπάκια τα καινούργια που μου έγραψες δεν τα ξέρω και δεν έχω άποψη. Αντιθέτως εσύ έχεις άποψη για τους παλιούς (Μπάουι, Στόουνς, Πίστολς) ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΡΕΙΣ. Δηλαδή, για παράδειγμα, δεν γίναμε ειδικοί στον Μπάουι επειδή έτυχε ν΄ακούσουμε το Λετς Ντανς, κάπως έτσι πάει. Άκου πρώτα και μετά τα ξαναλέμε.

The Motorcycle boy είπε...

Και ναι, είμαι όντως φλώρος που ακούω Πίστολς και Μπάουι και Στόουνς και Μπάοχαουζ! Δεν τολμώ να είμαι κανονική αλητόφατσα που ακούει Ρας, Γιες, Μέιντεν και Φλόιντ!
Τα φοβάμαι αυτά -φοβάμαι μην μπλέξω σε καμιά φασαρία ας πούμε, όπως εκείνες που έγιναν στο ΟΑΚΑ όταν έπαιζαν οι Φλόιντ ή όπως αυτές που γίνονται στους Μέιντεν και τους Σκόρπιονς! Γι΄αυτό προτιμώ τα ήσυχα συναυλιακά βράδια, όπως εκείνο στο Πεδίο του Άρεως με τον Λίντον.

Υ.Γ.: Ρε φιλαράκο -είναι λογικό και σωστό να έχει ο καθένας τη φανατίλα του, αλλά μην φτύνεις τους πρωτοπόρους της μουσικής που ακούς. Όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή θα χάσεις μπόλικα χρόνια μέχρι να τους ανακαλύψεις (όπως ακριβώς το έπαθα κι εγώ) και δε λέει καθόλου αυτό.

Mr.Fixit είπε...

Madball, Suicidal Tendencies, Brother Inferior, Tragedy, From Ashes Rise, Los Crudos, Turbonegro, Social Distortion, Rancid, Dropkick Murphys, Leftover Crack, Pennywise, Propagandhi, Hatebreed, 25 Ta Life, Judge, This day Forward, Terror, Zegota, Endstand, Shelter...

Yparxoun kai polla akoma punk pragmata pou esy ki oi araxnes pou exeis piasei agnoeite.

Asto leme.
As lhksei edw h kouventa, arakse.
Eisai megalo alani.

Mr.Fixit είπε...

You don't have to be old to be wise, eipe o megalos.

Alla esy tote akouges Pistols.

Krima.

8a eixame glitwsei apo toso khrygma, 8a eixame ki enan fwsthra ligotero.

The Motorcycle boy είπε...

Ε όχι και κήρυγμα ρε αδερφέ! Δεν πάει ν΄ακούς και Μαντόνα, τα γούστα είναι προσωπική υπόθεση.
Και δεν επεδίωξα ποτέ να γίνω σοφός, απλά διεκδικώ την επιλογή στο λάθος.
Δεν ήμουνα εγώ που ξεκίνησα να σου λέω οτι τα συγκροτήματα που ακούς είναι μπάντες για το ίματζ, ή αστείοι! Εντάξει, τι να γίνει δηλαδή, να μην υπερασπιστώ αυτούς που ακούω;

Από εκεί και πέρα, ναι ρε φίλε, ξέρω καλύτερα από σένα την εποχή που εγώ ήμουνα 20 κι εσύ αγέννητος -και ξέρω πολύ χειρότερα από σένα (έως και καθόλου) τη σημερινή εποχή που εσύ κυκλοφορείς έξω κι εγώ την έχω δει συνταξιούχος.

Για να ξεκαθαρίζουμε όμως και κάποια απλά πράγματα, τα λεγόμενα και ιστορικά:
-Όντως οι Στοουνς ήταν το γκρουπ που ξεκίνησε τη ροκ μουσική.
-Όντως οι Πίστολς ήταν οι δημιουργοί του πανκ και ένα από τα επιδραστικότερα γκρουπ όλων των εποχών.
-Όντως ο Μπάουι είναι μουσική ιδιοφυία.
Αυτά δεν τα λέω εγώ -ψάξε να τα διαβάσεις, απ΄όπου θέλεις.

Από εκεί και πέρα, να τα δω τα γκρουπ που μου λες, αλλά πανκ δεν είναι. Τι να κάνουμε δηλαδή; Το πανκ κίνημα πέθανε στα μέσα του '80, ή λίγο νωρίτερα. Τώρα, αν κάποιος παίζει πανκ μουσική δεν σημαίνει τίποτα -η πανκ (όπως και η ψυχεδέλεια, τα μπλουζ, το γκλαμ κ.λπ.) δεν μπορούν να υπάρχουν σαν μουσικά είδη ξεκομμένα από την κοινωνική πραγματικότητα. Ψυλιάζομαι οτι αυτοί που μου λες είναι θρας ή κάτι τέτοιο, δεν είμαι καλός στους ορισμούς που δίνονται πλέον στα μουσικά ρεύματα.
Αυτά δεν στα λέω σαν φωστήρας, τώρα τελευταία άλλωστε μου κάνανε έξωση κι από το όρος Σινά και δεν μπορώ να εξυπηρετήσω τους εκάστοτε Μωυσήδες. Αυτά που σου λέω τα έχω διαβασμένα -υπάρχουν σχετικά βιβλία που αναλύουν το φαινόμενο και υπάρχουν και οι συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών, ας πούμε.
Να τα αμφισβητήσουμε κι αυτά; Να πούμε π.χ. οτι ο Στράμερ και ο Γουέλερ ήτανε παραλυμμένοι όταν δήλωναν οτι έπαιξαν πανκ λόγω Πίστολς; Ξέρω 'γω; Να πούμε οτι όλοι εκείνοι οι πάνκηδες της πρώτης περιόδου που το γύρισαν σε άλλα είδη αργότερα, λέγοντας οτι το πανκ τελείωσε ήτανε μαλάκες; Να αμφισβητήσουμε, για παράδειγμα, τον Τζον Πιλ που όρισε σαν πρώτο δίσκο που παίχτηκε χέβι μέταλ το the man who sold the world; Ξέρω ΄γω; Εσύ τι λες;

Mr.Fixit είπε...

Egw lew na stamathsoume thn kouventa giati vare8hka.

Mr.Fixit είπε...

Ki epeidh akrivws den ksereis to shmera, ase ti einai punk kai ti den einai.

Akou ta dika sou.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα ΟΚ! Ο καθένας τα δικά του ακούει, και μακάρι να ψηνόμασταν ν΄ακούσουμε και κάτι άλλο μπας και άνοιγε η κουβέντα.
Και εντάξει, επειδή δεν ξέρω το σήμερα θα το αφήσω το θέμα του πανκ σε πιο ειδικούς από μένα.
Κανόνισε μόνο να πιούμε καμιά μπύρα από κοντά και τότε το ξανασυζητάμε το θέμα -γιατί με τα ραβασάκια δεν γίνεται δουλειά.

Mr.Fixit είπε...

De riskarw na plakw8oume stis mpounies, eisai megalyteros kai se sevomai. 8a xes faei kai arketes mexri na apofasiseis na gineis alani akougontas punk, de variesai.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά, τι μαλακίες λες ρε; Θα πλακωθούμε στις μπουνιές επειδή διαφωνούμε στα μουσικά θέματα; Τόσο εύκολος είσαι στο μπουνίδι δηλαδή; Ή τόσο δύσκολος στην κουβέντα; Καλά που είσαι γάβρος δηλαδή (γκάβρο, που λέει κι ο Ντιόγο) και δεν υπάρχει κίνδυνος να πλακωθούμε στα σοβαρά ζητήματα!

Και να μη σέβεσαι τους μεγαλύτερους -αυτοί πάνε -τους μικρότερους να σέβεσαι που έρχονται.

Ποτέ δεν ήμουνα αλάνι, άλλωστε όσοι ακούγαμε Πίστολς και Ντάμντ και Κλας πηγαίναμε στη Λυρική, εκεί παίζανε αυτά τα συγκροτήματα.

Υ.Γ.: Ξέρεις εσύ, κονσέρτο για ορχήστρα και ροκ γκρουπ σαν αυτά που ηχογραφούσαν οι Γιες, οι Τζένεσις και οι Περπλ χαχα.

Mr.Fixit είπε...

Oxi, 8a plakw8oume sta mpounidia etsi kai ksanakousw malakies gia flwrous klp.

Alla an me ksanapeis gauro, den to glitwneis to mpounidi.

Me kourier 8a sou er8ei.

The Motorcycle boy είπε...

ΤΙ; Ούτε καν γάβρος δεν είσαι; Εντάξει -τώρα εξηγούνται πολλά πράγματα, είσαι πονεμένο άτομο, πολλά χρόνια στη στεναχώρια και συγνώμη που σου τη μπήκα. Έχεις δίκιο, οι Πίστολς ήτανε το αίσχος του αιώνα και οι Στόουνς κωλόγριες! Και οι Γιες, οι Φλόιντ, ο Στιξ και οι Ρας -θεοί! Ότι πεις -αρκετές απογοητεύσεις έχεις στη ζωή σου, να μη σου προσθέσω κι άλλες!

Υ.Γ.1: Ρε φίλε τι να κάνω κι εγώ; Αφού τα συγκροτήματα τα παλιά που μου λες τα ακούγανε οι φλώροι στα νιάτα μου, να μη στο πω δηλαδή; Συγνώμη κιόλας!
Υ.Γ.2: Γιατί έχω την εντύπωση οτι είσαι πάνω στην εξεταστική και βρίσκεις δικαιολογία και λουφάρεις από διάβασμα, απαντώντας στα σχόλαι εδώ μέσα; Ε;

Mr.Fixit είπε...

Exeis dikio paw na diavasw.
Polla xairetismata apo thn martyrikh Megalonhso, mou eipe o Ketsbaia oti sou stelnei seftalies.

Ps.1: Ama 8es pesto. Alla an me peis flwro mprosta mou, mh rwthseis apo pou hr8e to sfontyli. Syggnwmh kiolas. An kai de nomizw oti dikaiousai oute esy, oute kanenas proskynhmenos meshlikas na leei emena flwro. Syggnwmh kiolas.

The Motorcycle boy είπε...

Ευχαριστώ για τα χαιρετίσματα από τον Τιμούρ κι από μένα να του πεις, θα τα χρειαστεί για να ξεχνιέται από τις τεσσάρες που θα μαζέψει στο ΤσουΛου. Κι αυτός και τα παλικάρια του βάζελου -εμείς, ευτυχώς, τη γλιτώσαμε την ξεφτίλα για φέτος -το Ουέφα είναι πιο στα κυβικά μας.

Κοίτα τώρα μερικά πραγματάκια για να μην μπερδευόμαστε. Ξέρω παιδιά που ακούγανε φλώρικη μουσική, όχι Γιες και τέτοιες κουλτούρες, αλλά ακόμα χειρότερα -Μπόνεϊ Εμ και Βίλατζ Πιπλ και σταθήκανε πιο ίσια κι από χάρακες. Και ξέρω κάτι πουσταριά που ακούγανε αυστραλέζικο μεταπάνκ και σε πουλάγανε πριν ακόμα στριμώξουν τα πράγματα. Αυτό σημαίνει οτι δεν κρίνω τους άλλους από τη μουσική τους, αλλά από τη στάση τους. Κατά τα άλλα -το ν΄ακούς την ίδια μουσική με τους φλώρους δεν έχει καμιά σχέση με το αν είσαι φλώρος ή όχι, αυτά θα έπρεπε να τα ξέρεις και να μη στα λέω εγώ.

Το τι δικαιούμαι όμως και το τι όχι δεν θα μου το πεις εσύ, όπως δεν δέχομαι να μου το πει και κανένας άλλος -ξηγημένοι; Και ειλικρινά λυπάμαι που είμαι προσκυνημένος μεσίληκας -οπότε, όταν αρχίσετε την επανάσταση, μην ξεχάσατε να περάσετε από το σπίτι μου με καμιά κρεμάλα.

Υ.Γ.: Εκτός αν σου βρίσκεται κανένα ταχύρυθμο πρόγραμμα επαναστατικής γυμναστικής και μου το στείλεις να ισιώσω κι εγώ -πως το βλέπεις;

Mr.Fixit είπε...

Grafeis wraia re mlk motor.
Alla milas poly kai anousia.
Kai sta polla pou les, prosvalleis enw o allos kanei xavale.
E otan prosvalleis, 8a prosvlh8eis. Sthn kalyterh, an de se kopanhsoun.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι γράφω ωραία, αλλά μην ψήνεσαι. Έτσι είμαστε εμείς οι προσκυνημένοι μεσίληκες, μας τα σκάνε χοντρά τα ντόπια και ξένα κέντρα για να χειραγωγούμε τους πιτσιρικάδες, κατάλαβες;
Συγνώμη αν σε κούρασα με τα πολλά που σου "είπα" και τα ανούσια. Να σου πω και κάτι τελευταίο; Όλα αυτά στα είπα γιατί σε βλέπω για φίλο μου -αλλιώς στον πούτσο μου κι αν γούσταρες Σοφία Βέμπο και τη θεωρούσες ιέρεια του ροκ. Μαλακία μου πάντως -δεν θα επαναληφθεί.

Όντως, θεωρούσα οτι κάναμε χαβαλέ -γι΄αυτό και σε ρώτησα "τόσο φλώρος είσαι ν΄ακούς τέτοια πράγματα;" Στο χαβαλέ. Τελικά, μάλλον δεν κάναμε χαβαλέ -ε; Το παίρνω πίσω -αν και υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο "τόσο φλώρος είσαι;" και στο "είσαι φλώρος" -απλή γραμματική είναι αυτό.

Εντάξει, δεν με προσέβαλλες -όχι επειδή δεν είπες χοντράδες, αλλά γιατί συνηθίζω να αντιμετωπίζω τους φίλους μου με καλή διάθεση. Τώρα ... αν γουστάρεις να έρθεις να με κοπανήσεις, να το κανονίσουμε όταν ξαναβρεθούμε, μην έχεις πρόβλημα. Έτσι κι αλλιώς, από μένα δεν κινδυνεύεις, δε βαράω φλώρους χαχαχα (Αστείο ήταν το τελευταίο -στο λέω για να μην παρεξηγηθούμε).

Υ.Γ.: Και σοβαρά -μην μου ξαναγράψεις τα περί πλακώματος, αν γουστάρεις έλα και κάντο, μην το διατυμπανίζεις τζάμπα. Αν είναι να νιώσεις καλύτερα (και κερνάς τις μπύρες μετά) θα σου κάτσω να μου τις ρίξεις. Ευχαριστημένος;

Puppet_Master είπε...

dou k ksilo ston poustara ton thrilo

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα κι άλλος πονεμένος! Ρε τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες!

Υ.Γ.: Να σας ρωτήσω λεβέντες μου -μήπως είσαστε βάζελοι;

Mr.Fixit είπε...

Na sou pw kati re file? Nomizeis oti goustara na vrizomai mazi sou h na syzhtame gia mpounies kai tsampoukades?
Isa isa pou egw diavaza kai diavazw poly prosektika kai posts sou kai comments sou, kai skopeua na ma8w pragmata pou logw hlikias exeis dei ki egw oxi.
Alla khrysseis aderfaki mou...kai me poly asxhmo tropo, me tropo "ezhsa tote ki exw piasei ton papa apo ta arxidia ki esy eisai mikros kai mh milas". Kai ksenerwnw.

Den eimaste vazeloi, eimaste PANATHINAIKOI. Den perimenw na katalaveis th diafora, efoson apokaleis ton eauto sou gauro (einai san na eisai Boca kai na apokaleis ton eauto sou bostero=skoupidiarhs). Ki apo kentra isxyrhs Panathinaikhs syneidhshs malista, egw Ilioupoli o allos Zwgrafou.

The Motorcycle boy είπε...

Προφανώς κι εγώ δεν γούσταρα να βριζόμαστε, άρα κάπου το μαλακίσαμε το θέμα και οι δυο μας -εντάξει, δεν τρέχει τίποτα, συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

Έχεις λάθος όμως αν προσπαθείς να μάθεις κάτι από αυτά που γράφω. Δεν είμαι καθηγήτρια αρχαίων ελληνικών μάγκα μου -αν θέλεις να μάθεις κάτι σε σχέση με αυτά που αναφέρω, ψάξτο. Π.χ. όταν σου γράφω οτι ο τάδε δίσκος ήταν ο πρώτος που ακούστηκε χέβι μέταλ, ψάξτο. Άκου τον δίσκο, διάβασε τίποτα σχετικό ... Κι εγώ τα έχω ακούσει και τα μετά τα έχω διαβασμένα, από ανθρώπους που θεωρώ ειδικούς στα μουσικά θέματα -αλλά αυτά δεν σημαίνει πολλά. Μπορεί να κάνω ή να κάνουν λάθος. Εδώ είμαστε για να συζητάμε όχι για να δεχόμαστε.

Αυτά που θεωρείς κηρύγματα είναι οι προσωπικές μου αναμνήσεις. Αυτά τα έζησα και τα έζησα έτσι και έτσι τα λέω, τι να κάνουμε δηλαδή; Μπορεί τότε που τα ζούσα να τα έβλεπα λάθος, να ήμουνα στον κόσμο μου -δεκτό. Αλλά πρέπει να μου το αποδείξεις, όχι να μου πετάς τσιτάτα του στυλ "δεν δέχομαι κουβέντα για τους τάδε". Ξέρω καλύτερα από σένα τι έγινε στις περιπτώσεις που ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ, όπως ξέρω καλύτερα από σένα τι έγινε, ας πούμε, στο Ολυμπιακός-Ξάνθη. Γιατί ήμουνα στο γήπεδο ενώ εσύ όχι. Και ξέρεις καλύτερα από μένα τι γίνεται τώρα, όπως ξέρεις καλύτερα από μένα τι έγινε στο ΠΑΟ-Ξάνθη, που πήγες εσύ στο γήπεδο, για παράδειγμα. Φαντάσου να βγω και να σου πω οτι το Χ συγκρότημα που παίζει στη σχολή σου είναι έτσι κι αλλιώς, κι ο κόσμος που το ακούει είναι ο τάδε. Πως θα σου φαινόταν;

Εντάξει, καλά, είσαστε Παναθηναϊκοί -μπράβο σας και καλό πρωτάθλημα που λένε και οι εκφωνητές αθλητικών ειδήσεων. Η προσωπική μου γνώμη είναι πως στην Ελλάδα μόνο φανατίλας μπορεί να είσαι στα ποδοσφαρικά. Αλλιώς δεν αξίζει να παρακολουθείς καμιά ομάδα -αν είσαι φίλαθλος γράφεσαι συνδρομητής στο κανάλι της Μπάρτσα, ή της Άρσεναλ, ή της Μίλαν ξέρω ΄γω και βλέπεις κανονικό ποδόσφαιρο. Γιατί αυτό που παίζεται εδώ, μόνο ποδόσφαιρο δεν είναι. Και σαν φανατικός κάνω κουβέντα για μπάλα -για να το διασκεδάζουμε και να κοροϊδευόμαστε. Τώρα, αν εσείς είσαστε Παναθηναϊκοί κι από βαζελογειτονιές μάλιστα -συγνώμη κιόλας. Αν το βλέπετε σοβαρά, ας σταματήσουμε την κουβέντα. Αν σκοπεύετε να κάνουμε χαβαλέ, πείτε το μου, να σας ρίξω τίποτα κοροϊδευτικά στιχάκια να μου απαντήσετε αναλόγως να το διασκεδάσουμε.

Puppet_Master είπε...

shmera klinei o aderfos mou isitiria gia inter de ba na les oti thes arouree :P

The Motorcycle boy είπε...

Μπράβο! Κοίτα μόνο μην πάρετε από τα ακριβά και στο τέλος έχετε διπλή στεναχώρια. Άντε να σας δούμε κι εσάς τους Ευρωπαίους, γιατί κάτι χρονάκια τώρα την είχατε βολέψει μια χαρά στο Ουέφα (όχι οτι κάνατε τίποτα δηλαδή) και μας το παίζατε κριτική αφ' υψηλού. Ελπίζω μόνο να μη σας ξαναδικήσει η διαιτησία όπως με την ΑΕΚ, γιατί ο Μουρίνιο είναι μεγάλη μουρίνια στην αλλοδαπή -όχι σαν τον Ντέμη χαχαχα!

SDRyche είπε...

Διάβασα ΟΛΗ την αντιπαράθεσή σας κι έχω κλάσει στα γέλια!!!

Σοφία της ηλικίας vs Οργισμένα νιάτα!

Αλλά επιτρέψτε μου, ο αγαπημένος μου είναι ο puppet_master με τα κανα δυο ξεκάρφωτα που πέταξε!

ΥΓ: Δε πιστεύω να φάω κι εγώ το μπινελίκι μου τώρα;

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, εγώ είμαι η Σοφία της ηλικίας; Τι Σοφία ρε; "Ελένη με λένε και θα βρέξει"

Ο puppet είναι κάτι σαν Μάθιου Νίμιτς στο πιο πράσινο -άλλωστε, ας μην ξεχνάμε οτι το ποδόσφαιρο είναι (κι αυτό) το όπιο των λαών.

Madame de la Luna είπε...

"Κοιτάζω ψηλά και ο Θεός με ρωτάει ‘Τι πρόκειται να κάνεις τώρα;’/ Κοιτάζω ψηλά ουρλιάζοντας ‘Αυτό νόμιζα ότι το είχες αναλάβει εσύ!'" Πολύ μου άρεσε αυτός ο στίχος. Φυσικά δεν τον ήξερα.

"Όταν μπαίνεις σ’ ένα μανάβικο είναι βλακώδες να διαμαρτύρεσαι επειδή δεν πουλάνε διαμαντένια μενταγιόν, ας πούμε". Ναι μωρέ. Σωστό, αλλά έλα που το ξεχνάμε.

"Μια γυναίκα με «προδιαγραφές θανάτου» " Οk, αναρωτήθηκα... Χα χα χα.

Σε πολλά μέρη (ψυχοπορνεία κατά Αγγελάκα-ξέρω δεν είναι του γούστου σου, αλλά εν προκειμένω κολλάει) πουλάνε ενδοσκόπηση. Αλλά αν την αγοράσεις, τι θα βγει;

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη ο Τζέφρι Λι Πιρς (Γκαν Κλαμπ) ήταν κανονική μετεμψύχωση του Μόρισον -και πάνω στη σκηνή και κάτω από αυτή όταν έγραφε στίχους.

Δεν ξεχνάμε τι πουλάει το μανάβικο. Απλά μας ψήνει ο φόβος να το αγνοήσουμε προκειμένου να μην έρθουμε φάτσα με το επικίνδυνο. Έτσι νομίζω τουλάχιστον.

Οι "γυναίκες με προδιαγραφές θανάτου" είναι έκφραση που χρησιμοποίησε κατά κόρον ο Νικολαϊδης στις ταινίες και τα βιβλία του. Την έβαλα ατόφια επειδή βαριόμουν να την παρερμηνεύσω.

Τα ψυχοπορνεία και οι ψυχοχειρουργοί είναι εκφράσεις δανεισμένες από τον Σιδηρόπουλο ζωή νάχει, καλή του ώρα και όλα τα σχετικά. Αν αγοράσεις ενδοσκόπηση θα ξοδέψεις τις οικονομίες σου σε μοναξιά κι αυτά δεν αναπληρώνονται εύκολα.

Madame de la Luna είπε...

Με πιάνεις αδιάβαστη περί Σιδηρόπουλου, με την έννοια οτι δεν το είχα ακούσει ποτέ αυτό.

Ναι, για τις "γυναίκες με προδιαγραφές θανάτου", αυτό είχα αναρωτηθεί.

Και να το αγνοήσουμε το επικίνδυνο, θα μας αφήσει αυτό να το ξεχάσουμε; Κάποιες φορές αναρωτιέμαι...

Υ. Σ. Μετά απο ένα μικρό (;) διάλειμμα για διαφημίσεις, πάλι εδώ..

The Motorcycle boy είπε...

Αν θα μας αφήσει αυτό να το ξεχάσουμε; Υπάρχει η σχετική διατριβή από τον καθηγητή Elvis Aaron Presley με τίτλο "I forgot to remember to forget" όπου περιγράφονται σαφέστατα οι παρενέργειες τις οποίες υπονοείς.

ell είπε...

ξαναδιάβασα την ιστορία κ επιτέλους έφτασα κ δω
καταπληκτική, (εντάξει το 3, μου άρεσε πιο πολύ, αλλά τι να πρωτοπω) κ απορίες που έχω πώς να λυθούν...
παρα πολύ ωραίοι οι στίχοι στην αρχη

με τους άντρες δε βγαίνει άκρη οποτε δεν μπαινω στη λογική να ρχισω τις απορίες, μόνο αυτό το ωραίο
"Κάναμε ένα σωρό μαλακίες για να ρίξουμε γκόμενες και στο τέλος κολλάγαμε στις μαλακίες και ξεχνάγαμε τις γκόμενες." ωραίες φάσεις :)

Υ.Γ. σκεφτηκα "τι αρχιδια, οι κωλοζητάδες μ αυτό το περιστατικό" αλλά αμέσως μου περασε γιατί θυμήθηκα χειρότερες φάσεις
καλύτερα έτσι όπως έγινε με τους μαλακες γιατί ψαχνόντουσαν

εμας παλιά που μας σταματουσανε (κ ενα καιρό απορούσα γιατί συνέβαινε συνεχως αυτό το πραγμα) τελευταία φαση που θυμάμαι ότι ο ένας κοιτώντας κ καλα την ταυτοτητά μου αρχιζε τις μαλακίες ΠΑΝΤΑ με ηλιθιο χαμογελο στα μουτρα τους, κ καλα αρχίζανε κ λέγανε "α! είσαι από ....", κ "α, εκει στο ταδε μέρος είναι πολυ ωραία" κ πολλές άλλες αρχιδιές, όση ωρα κανα 2 άλλοι ήταν μακρυα με τον δικό μου κ μιλούσανε"
αυτό ήταν πολυ πιο εκνευριστικό κ γλοιώδες, κ ελεγα ρε γαμώτο τι περιμένε ότι θα του έδινα το τηλεφ. μου; ευτυχως ξεμενε από μαλακίες γιατί απαντουσα μονολεκτικά κ επιτελους τελειώναμε

αλλά μόνο σε συγκεκριμένες περιοχες μας είχε τυχει κ δεν ήταν ζητάδες αλλά μπάτσοι που τυχαινε να είναι τις πιο πολλες φορές εκει, πολύ παλιά κ όλες τις φορές μ ένα παπακι σαραβαλιασμένο ήμασταν κ μ έναν άλλο μ έναν μπομπο ακόμα χειρότερο. Με μηχανη ποτέ δε μου τυχε

ell είπε...

Α, κ κάτι άλλο μία "Βαμβουνάκη" την είχες αναφέρει κ πιο παλιά. Λέει κανένα βιβλίο της;

The Motorcycle boy είπε...

Οι Ζητάδες είναι (ήταν τουλάχιστον) διαφορετικό πράγμα από τους υπόλοιπους μπάτσους. Όταν φτιάχτηκε η Ομάδα Ζήτα, πήρανε όλους τους κομπλεξικούς κοντράκηδες (επειδή οι μη κομπλεξικοί είτε δεν καταδέχονταν να γίνουν μπάτσοι είτε είχαν καρφωθεί τελεσίδικα σε κάποια μπαριέρα) και τους δώσανε εξουσία. Οι τύποι λειτουργούσαν σαν κανονική συμμορία, όπως είχαν μάθει να λειτουργούν και πριν γίνουν μπάτσοι. Τέλος πάντων -άστα καλύτερα.

Η Βαμβουνάκη έγραφε, σύμφωνα με τη διατύπωση κάποιου γνωστού μου, "Άρλεκιν για κουλτουριάρηδες". Αν θέλεις να διαβάσεις κάτι δικό της πάρε το "Η μοναξιά είναι από χώμα" στο οποίο βασίζεται και το "Μοναξιά μου όλα", των Πυξ Λαξ οι οποίοι γράφουν καψουροτράγουδα για κουλτουριάρηδες. Δεν στο συστήνω, αλλά αυτό νομίζω είναι το καλύτερο βιβλίο της αν επιμένεις να ασχοληθείς μαζί της.

ell είπε...

Χαχαχα. Όχι εντάξει επειδή την είχες αναφέρει κ παλια σ ένα σχόλιο κ την βρήκα στο γκουγκλ κ είδα κάτι τιτλους

εντάξει οι Πυξ Λαξ άρεσαν πολύ αλλά εμένα δε με συγκινούσαν πιο πολύ για χαζοτράγουδα μου κάνανε... κάποια που είχα ακούσει, δυστηχώς δε συγκαρτω ευκολα τίτλους ακόμα κ από τραγούδια που μ αρέσουν

The Motorcycle boy είπε...

Αν θέλεις πάντως να διαβάσεις κάτι όμορφο της εποχής θα σου πρότεινα τα "Τοπία της Φιλομήλας" του Φαίδωνα Ταμβακάκη -που το αναφέρω και στο τελευταίο κομμάτι της ιστορίας. Καταπληκτικό βιλίο.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι