Πέμπτη, Δεκεμβρίου 04, 2008

21. Η μέρα πριν

Προηγούμενα:
1ο μέρος: Στο ξέφωτο βαδίζοντας προς την κλειστή πόρτα

2ο μέρος: "Ποτέ ξανά" έγραφε η πόρτα που δεν ήταν εκεί
13. Οι αποφάσεις που μας πήραν
14. Δωμάτιο μονοθέσιο
15. "96 δάκρυα σε 96 μάτια"
16. Ότι πας να κρατήσεις (γλιστράει μακριά)
17. Ναυαγοί σε παγωμένα κρεβάτια
18. Με τον διάβολο κρυμμένο στο τζάκετ
19. Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο
20. "Και δεν θα ξεχάσω ν΄αφήσω τριαντάφυλλα στον τάφο σου"

Το δωμάτιο βρίσκεται στην πίσω πλευρά μιας χάσκουσας οικοδομής, δεύτερος όροφος –τα τούβλα έχουν μπει, τα κουφώματα λείπουν. Σε όλο το υπόλοιπο γιαπί. Γιατί το δωμάτιο είναι μια χαρά, σοβαντισμένο ας πούμε, με πόρτα κόντρα πλακέ της πυρκαγιάς –σένιο. Απέξω έχει μια τουαλέτα ιδιοκατασκευή, με λάστιχο ποτίσματος αντί για καζανάκι. Εδώ μέσα πέρασα τα λούκια των Πανελλαδικών, ζαλισμένος και χωρίς διάθεση να γυρίσω σελίδα στο βιβλίο ιστορίας, μεθυσμένος μετά από εκείνη την ιστορική συναυλία στον Λυκαβηττό, προσπαθώντας να ξενερώσω μέσα σε λίγες ώρες –επειδή έπρεπε να δώσω μαθηματικά. Σκατά τα είχα πάει. Και στα μαθηματικά και στο δωμάτιο γενικότερα –μυρίζει ακόμα σχολείο εδώ μέσα κι αυτό δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι, αλλά εμένα με τσακίζει.

Είμαι μισοντυμμένος στο κρεβάτι, χαζεύω την αφίσα του απέναντι τοίχου -«Σιγαρέτα Ματσάγγου», με εκείνη την ονειρική γκόμενα να φυσάει καπνό στα μούτρα του κόσμου. Από δίπλα η τρομερή Λάουρα Αντονέλι με κοιτάζει με ύφος απόγνωσης, κάτω από τα κόκκινα γράμματα –«ΘΕΕ ΜΟΥ ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΕΠΕΣΑ!» επισημαίνουν τα κόκκινα γράμματα, αυτή την αφίσα τη βούτηξα από το ταμπλό του ΕΚΡΑΝ, δεν έχω δει την ταινία αλλά μου άρεσε η επισήμανση. Παραδίπλα μια αφίσα με τον Ρανκ Ζίροξ να κουβαλάει στην πλάτη του τη διαολεμένη Λιούμπνα, ζνορτάροντας άγρια, επειδή οι γυναίκες ήταν πάντα μπελάς ανεξαρτήτως μεγέθους. Στην εσωτερική πλευρά της κόντρα πλακέ πόρτας το εξαίσιο κολάζ-λουκούμι για ραδιοφωνικές εκπομπές ψυχανάλυσης –εκεί ο Σιντ Βίσιους έχει σκαλίσει ένα ματωμένο αυτόγραφο στον τοίχο πίσω από το κεφάλι του, «Μην τους αφήσεις να σε πιάσουν ζωντανό» γράφει, δίπλα ο Μπόγκαρτ καπνίζει στο ψιλόβροχο, η Μπακόλ κρατάει το δικό της τσιγάρο στα χείλη περιμένοντας ποιος θα πρωτοτσακιστεί να της ανάψει, η Τζάνις Τζόπλιν γελάει χωρίς προφανή λόγο, ο Σάκης ο Μουστακίδης από φωτογραφία αθλητικής εφημερίδας περνάει αέρας πάνω από κάτι πεσμένους αντιπάλους και όλα αυτά έχουν για φόντο τις γάμπες της Σοφίας Αρβανίτη, προστατευμένες από μαύρο δικτυωτό καλσόν. Χαμογελάω στρώνοντας τα μαλλιά μου, ανταποδίδω τον χαιρετισμό, μου έλειψαν όλοι αυτοί οι κοπρίτες. Παιδικά όνειρα και ονειρώξεις. Σε ένα δωμάτιο στον ουρανό.

Ο αδερφός μου γκρίνιαξε κάπως αλλά μετακόμισε τελικά, ξαναπήρα το δωμάτιο όπως και πριν φύγω από το σπίτι των γονιών μου –καπνίζω ατενίζοντας το μέλλον στους σαγρέ τοίχους, από τη μπαλκονόπορτα μπαίνει συννεφιά.

Δεν ξέρω αν στο είπα αλλά νιώθω πολύ καλύτερα. Χτες ξεμπέρδεψα και με τον οδοντογιατρό, μου καλούπωσε μια θήκη περιποιημένη πάνω από το σπασμένο δόντι –φίνα δουλειά! Το αναπαραγωγικό μου σύστημα έχει αρχίσει να λειτουργεί διστακτικά και δεν πονάω πλέον. Σχεδόν καθόλου. Αυτό είναι το πραγματικά καλό νέο.
Αλλά για να μην πονάω χρειάζεται να καταπίνω χούφτες τα κωδεϊνούχα, αλλιώς έρχονται κάτι ειδοποιήσεις τιρμπουσόν στα πλευρά μου, σε πέντε λεπτά έχω μείνει παράλυτος ενώ τα γεωτρύπανα τσακίζουν τη σπονδυλική μου στήλη. Όμως αυτό δεν είναι το πραγματικά κακό νέο. Επειδή τα χάπια κωδεϊνης που έχει γράψει ο ντόκτορ Σούφρας από το νοσοκομείο κοντεύουν να τελειώσουν, σε μια-δυο μέρες το πολύ θα μείνω απροστάτευτος απέναντι στον πόνο κι αυτό είναι, φίλε μου, πολύ άσχημη προοπτική. Πρέπει να την ψάξω μέσω Ιντζέ για τίποτα σπασίματα σε φαρμακεία, αφού δεν γίνεται να αγοράσω αυτά τα χάπια χωρίς συνταγή γιατρού. Και κανένας γιατρός δεν δίνει έξτρα συνταγή για τέτοια χάπια –«προκαλούν εθισμό», λέει. Στ΄αρχίδια μου γιατρέ –μπορείς να βρεις κάποιον τρόπο να μην πονάω; Αλλιώς, σκατά γιατρός είσαι –άσε με κι εμένα να κάνω όπως ξέρω, παλιομαλάκα.

Καταπίνω μια χούφτα χάπια τώρα που το θυμήθηκα, μπουκώνω νεσκαφέ για να ξεπλύνω το στόμα από την αηδία. Εκεί έξω το πάει για αποχώρηση απογεύματος, σηκώνω τη μπλε συσκευή τηλεφώνου, ντούμπλεξ με τους γέρους μου. Χτυπάω το νούμερο.
«Ναι;» μουρμουρίζει ο Πέτρος από την άλλη άκρη βαριεστημένα.
«Έλα μαλάκα, εγώ είμαι».
«Και λοιπόν;»
«Και λοιπόν –Ντεπόν. Θα κάνετε τίποτα το βράδυ;»
«Λέμε να γαμήσουμε οτι κινείται, ως συνήθως».
Γελάω.
«Δηλαδή δεν έχετε κανονίσει τίποτα απολύτως!»
«Έτσι ακριβώς! Η τέτοια του Τάκη λείπει στη Χαλκίδα, με τη δουλειά της –κάποιο συνέδριο της εταιρείας, είπε. Μάλλον την πηδάει το αφεντικό της. Κι εγώ δεν έχω όρεξη να συναντήσω καμιά πρώην».
«Γιατί –υπάρχει και νυν;»
«Μπα, όλες πρώην είναι».
«Σωστός. Τι λέτε, έρχεστε από το σπίτι μου;»
«Με προοπτική τι;»
«Ξέρω ΄γω; Αράζουμε λίγο, τραβιόμαστε μέχρι του Μπιλ... Ήσυχα πράγματα...»
«Με τίποτα φίλε μου! Είμαστε για έξαλλες φάσεις σήμερα το βράδυ! Θα καταπλήξουμε τα πλήθη!»
«Καλά, καλά. Μας τα ‘παν κι άλλοι...»
Γελάει με τη σειρά του.
«Τι ώρα να ΄ρθουμε;»
«Ότι ώρα γουστάρετε».
«Εντάξει. Τότε ακριβώς θα ΄ρθουμε –ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα».
Μου κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα.
Ευτυχώς που πήγανε οι δυο τους και μαζέψανε τη μηχανή από εκεί που την είχα παρατήσει. Δεν μπορώ να οδηγήσω ακόμα, φοβάμαι μην αρχίσουν οι πόνοι και διπλωθώ σα σουγιάς σε καμιά λεωφόρο. Αλλά η μηχανή είναι αραγμένη στην αυλή –υπομονετική.
Κάποιο χάσιμο από τα χάπια, ναυτία, ζαλάδα και όλα τα σχετικά –γέρνω το κεφάλι στο πλάι, ψάχνω μαξιλάρι. Χρειάζομαι λίγη ξεκούραση.

Έξω από την κόντρα πλακέ πόρτα έχω κρεμασμένη μια τσίγκινη ταμπέλα που προειδοποιεί –«νο φλάσερς». Γι΄αυτό κάθε φορά που μπαίνει μέσα ο Τάκης κατεβάζει αστραπιαία το παντελόνι του και επιδεικνύει τα παπάρια του, «είναι αδύνατο να αντισταθώ ρε φίλε», λέει πάντα, «όταν βλέπω την ταμπέλα, αυτομάτως ξεκουμπώνομαι!»
Γελάω μισοξυπνημένος.
«Αν θέλετε καφέ φτιάξτε μόνοι σας –εκεί είναι το γκαζάκι», δείχνω.
Κάθονται όσο πάω να ρίξω λίγο νερό στα μούτρα μου –είμαστε πάλι μαζί και όλα θα πάνε καλά.

«Τα ΄μαθες; Θα ανοίξουν ιδιωτικοί σταθμοί στην τηλεόραση!» λέει ο Πέτρος.
«Ναι ε; Μετά το ελεύθερο ραδιόφωνο θα έρθει και η ελεύθερη τηλεόραση;»
«Εντάξει –μην το σνομπάρεις πριν το δεις να δουλεύει».
«Μάλιστα –μέχρι σήμερα είχαμε κρατική προπαγάνδα, από αύριο θα έχουμε και ιδιωτική. Και ποιοι θα ανοίξουν τους σταθμούς; Οι μεγαλοεκδότες –έτσι;»
«Ξέρω ‘γω;»
«Άσε –ξέρω εγώ!»
«Αρχίδια ξέρεις, μια ζωή τον έξυπνο θέλεις να κάνεις».
«Και τι φταίω εγώ που γεννήθηκα έξυπνος; Βάλτα με τη μάνα σου που σε έκανε κεφάλα!»
Ο Τάκης τραβάει το πάκο με τις τσόντες που κρύβω επιμελώς μέσα στη ντουλάπα και τις ξεφυλλίζει μανιασμένα. Σταματάει σε σελίδες με γκρο πλαν, περνάει τα πολλά γράμματα, ανακατεύει τα περιοδικά.
«Τίποτα καινούργιο δεν έχεις;» ρωτάει.
«Μπα. Αλλάξανε τα κόζια στο ψιλικατζίδικο και δεν μπορώ να βουτάω το ίδιο εύκολα πλέον», μουρμουρίζω. Επειδή, βλέπεις, έχω την αντίληψη οτι η τσόντα μόνο αν είναι κλεμμένη αξίζει –αν την πληρώσεις θα σου βγει μούφα.
Ο Τάκης πετάει βαριεστημένα το περιοδικό που ξεφυλλίζει και τεντώνεται στο πάτωμα.
«Δεν πάμε πουθενά αλλού; Να κόψουμε λίγη κίνηση...»
«Έλεγα για του Μπιλ του Χοντρού».
«Με τίποτα!»
«Εντάξει τότε. Πάμε».
«Φύγαμε!»

Το μαγαζί είναι παγωμένο σαν νεκροτομείο. Λίγες οι παρέες, μηδενική η διάθεση.
«Δε σε σκοτώσανε ακόμα ρε πούστη;» μουρμουρίζει ο Μπιλ.
«Μη βιάζεσαι –το καλό πράμα αργεί να γίνει», απαντάω.
«Παρααργεί όμως», λέει ο Μπιλ. «Είσαι καλά τώρα;»
«Στέκομαι στα πόδια μου».
«Καλά είσαι –σένιος. Καλύτερα απ΄ότι περίμενα».
«Οι μεγάλες προσδοκίες θα σε φάνε!» γελάω παίρνοντας τις μπύρες μας.

Μιλάνε αλλά έχω το μισό μάτι πάνω τους, τα υπόλοιπα 95,5 μάτια μου ψάχνουν το μαγαζί, αυτούς που κάθονται, αυτούς που βγαίνουν, αυτούς που μπαίνουν, τα ποντίκια και τις κατσαρίδες που κρυφοκοιτάζουν από τη μισάνοιχτη πόρτα της τουαλέτας. Είμαι στην τσίλια. Και σε κάποια φάση σκάει εκείνη η υπερβατική παρέα –Ζόμπι, Τσουλού, Μαίρη η Βρομιάρα (ξαδέρφη του Τσουλού) και Μίλλυ (αδερφή του Ζόμπι). Με βλέπουν, γελάνε καλοσυνάτα. Πραγματικοί σκουπιδοαστροναύτες, συνήθως τα δυο αδέρφια κυκλοφορούν ντυμένα Μπιενάλε, ο Ζόμπι κανονικός ξέφτιλος καουμπόη, παραμάνες να συγκρατούν τα υπολείμματα γιλέκου, διχτυωτή μπλούζα από μέσα και καμπάνα τζιν τρύπιο σαν γαλλικό τυρί. Από δίπλα η Μίλλυ με αμπέχονο και τουαλέτα λαμέ, πάνω από καουμπόικες μπότες –άψογη. Ο Τσουλού με μισό μέτρο κοκόρι καλογυαλισμένο και η Βρομιάρα ντυμένη βαρύ μέταλλο. Να σου πω εδώ ότι δεν έχει τίποτα βρωμερό πάνω της η Βρομιάρα, μια χαρά γκόμενα –μπάνικη κι έτσι. Αν εξαιρέσεις το στόμα της –το οποίο όταν ανοίγει, αποκαλύπτει αλογίσια δόντια όσο φτύνει τα δυνατότερα γαμωσταυρίδια των Νοτίων προαστίων. Εξ ου και Βρομιάρα. Εντάξει –όχι μόνο. Τα είχε εδώ και χρόνια με ένα παλικάρι, σκουπιδιάρη στο Δήμο, πολύ καλό παιδί, για να τα λέμε όλα.
«Ωωωωωω! Μεγάλη μας τιμήηηηη!!!» υποκλίνεται μπροστά μου ο Ζόμπι.
«Κοίτα να δεις που οι μπουρζουάδες είναι απέθαντοι!» γελάει ο Τσουλού.
Η Μίλλυ και η Μαίρη με φιλάνε σταυρωτά –είμαστε όλοι παλιά οικογένεια, από την εποχή της μεγάλης κατάληψης στη Β’ Λυκείου και αυτά δε σβήνουν με τα χρόνια.
Κάνω τις συστάσεις, αράζουμε και μαλακιζόμαστε. Ο Ζόμπι θέλει να φτιάξει φυτώριο και να πουλάει λουλούδια συν κοκκινόχωμα, ο Τσουλού τον δουλεύει ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει ούτε τον ψύλλο από τη φούντα, η Μίλλυ έχει πιάσει μια φιλολογική κουβέντα (για την πιθανότητα γυναικείας ικανοποίησης στον πρωκτικό έρωτα), ο Τάκης κοντράρει με τη Βρομιάρα στο ποιος θα φτύσει μακρύτερα το βρεμένο με μπύρα πατατάκι… Καπνίζω στον παράδεισο κι εκείνη τη στιγμή διαλέγει να ξανάρθει ο πόνος. Μορφάζω, ψάχνω τις τσέπες μου κι αποφασίζω να το αναβάλω. Να δω πόσο μπορώ να κρατηθώ, αν αντέχω. Δεν είναι εύκολο, πίστεψέ με.
«Αύριο θα παίξει στην προβλήτα η πουτάνα ο Σιδηρόπουλος», ακούω να λέει ο Τσουλού.
«Γιατί τον βρίζεις ρε μουνάκι;» ενδιαφέρομαι να μάθω.
«Χέσε μας μικροαστούλη! Δε λέει μία ο τύπος, κυκλοφορεί και κουνιέται οτι είναι ανιψιός της Έλλης Αλεξίου, δισέγγονος του Ζορμπά, παραγιός του Μπάτμαν…»
«Ξάδερφος του Κωλοτρυπίδαμαν», συμπληρώνει η Μαίρη.
«Θείος του Ντ’ Αρτακάν!» ολοκληρώνει ο Ζόμπι.
«Ποιος είναι ο Ντ΄Αρτακάν;» αναρωτιέμαι.
«Αυτός με τους Τρεις Σωματοφύλακες», με διαφωτίζει ο Τάκης που είναι μανούλα στα παιδικά καρτούν της τηλεόρασης.
«Αααα», κάνω. Πονάω παντού.
«Τον γιαουρτώσαμε κανονικά στη Νομική τις προάλλες!» περηφανεύεται ο Τσουλού.
Την ξέρω τη φάση.
«Τέλος πάντων», λέω. «Εγώ τον γουστάρω τον Παυλάκη και θα πάω να τον δω».
«Κι εγώ», λέει ο Τσουλού.
«Μην έρθεις με τους δικούς σου και κάνετε μαλακίες, θέλω ν΄ακούσω!» τον προειδοποιώ.
«Να πας στη Λυρική τότε!» με γειώνει.
«Ή να έρθεις στο φυτώριό μου! Όλο και κάτι θα σου βρω να την ακούσεις!» συμπληρώνει ο Ζόμπι.
Σηκώνω τα χέρια ψηλά –παραιτούμαι.
«Το θέμα είναι να μη μπει βαθιά ο πούτσος και ακουμπήσει σκατό», ολοκληρώνει παύλα καταστρέφει την κουβέντα περί πρωκτικής απόλαυσης η Μαίρη –ακάλεστη ως συνήθως.
«Πως πάνε τα αισθηματικά σου; Έχεις καιρό να μας γνωρίσεις καινούργιο πρόσωπο», παρατηρεί η Μίλλυ.
Χαμογελάω με σφιγμένα δόντια.
«Έχει δαγκωθεί με κάποια πολύ αιθέρια ύπαρξη», κοροϊδεύει ο Τάκης.
«Έλα! Για πες!» κάνει η Μίλλυ.
«Απελπισμένη περίπτωση, το αγόρι τρέχει προς το κορίτσι και στο βάθος της θάλασσας ένα σάνσετ ναααα, με το συμπάθιο, αλλά το κορίτσι λίγο πριν αγκαλιαστούν παθαίνει εξαφανιζίαση», γελάει ο Τάκης.
«Μαλακία μου ακούγεται», πετάγεται η Μαίρη σαν την ψωλή του κόκορα.
«Επειδή δεν την έχεις δει. Αν την έβλεπες θα καταλάβαινες, μιλάμε για γυναίκα από άλλο πλανήτη», λέει ο Πέτρος.
«Ποιον πλανήτη; Τον πλανήτη Αγάμικον;» ρωτάει η Μαίρη.
Κι εγώ τα ξεχνάω όλα –πόνους, παρέα, ερωτήσεις. Γιατί έχω κολλήσει με αυτό που είπε στο τέλος ο Πέτρος.
«Είπες, ‘αν την έβλεπες’, καλά άκουσα;» ρωτάω.
Ο Τάκης σφίγγεται, ο Πέτρος κλείνει στιγμιαία τα μάτια.
«Έτσι δεν είπες ρε; ‘Αν την έβλεπες’! Εσύ δηλαδή την έχεις δει;» φορτώνω.
Με κοιτάζουν πέτρινοι.
«Σπάστε!» λέω χωρίς να τραβήξω τα μάτια από πάνω τους.
Τα παιδιά σηκώνονται μουδιασμένα και φεύγουν για άλλο τραπέζι –μένουμε οι τρεις μας.
«Ακούω», λέω σφυριχτά.
«Ε, τώρα…» κάνει ο Πέτρος.
«Πες μου αυτό που θέλω ν΄ακούσω μη γίνουμε πουτάνα εδώ μέσα», σκοτεινιάζω.
Και μετά περιμένω.
«Μας βρήκε πριν δυο μέρες στην πλατεία. Μάλλον ήξερε το στέκι μας στα φλιπέρια, είχαμε πάει μετά τη σχολή…»
Ξεκινάει ο Τάκης.
«Στο ψητό», τον συνεφέρω.
«Εντάξει. Ήρθε λοιπόν και την καταλάβαμε με το που άνοιξε την πόρτα. Επειδή ο κόσμος όλος γύρισε, τα μηχανήματα κατάπιαν μαζικά τις μπίλιες… Μαλάκα μου δεν έχω δει πιο όμορφη γυναίκα! Πήγαμε με τον Τάκη, τη χαιρετήσαμε, μας ρώτησε τι κάνεις εσύ. Κι εμείς της είπαμε την ιστορία, στεναχωρήθηκε…»
«Κόψε!» πετάγομαι απότομα.
Ο Πέτρος με κοιτάζει απορημένος.
«Στεναχωρήθηκε, αυτό δεν είπες; Αυτό είπες. Γιατί δεν είπες ‘ξαφνιάστηκε’;»
Τώρα και οι δυο τους ξύνονται.
«Ξέρω ‘γω;» λέει τελικά ο Πέτρος. «Επειδή έτσι μου φάνηκε. Στεναχωρημένη. Καλά τα λέω;» ρωτάει τον Τάκη δίπλα του κι εκείνος επιβεβαιώνει.
«Στεναχωρημένη –όχι ξαφνιασμένη, έτσι το είδαμε», λέει. «Τέλος πάντων, είπε ότι θέλει να σε δει, να βρεθείτε…»
«Παρακάτω», ιδρώνω εγώ.
«Και της δώσαμε τη διεύθυνση του σπιτιού σου», λέει ο Πέτρος.
Τους κοιτάζω για λίγο. Μετά χάνομαι σε σύννεφα θορυβώδη και τα σύννεφα φεύγουν –μένει ένας πανικός, ξερό στόμα, ίλιγγος, ξεβιδωμένα γόνατα. Πάω να μιλήσω, το μετανιώνω επειδή είμαι σίγουρος ότι θα τραυλίσω.
«Τι κάνατε;» λέω μετά από 10 αιώνες.
«Της δώσαμε…»
«ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ;» τινάζομαι.
«Αφού ήθελε να σε δει!»
«Και δεν μπορούσατε να της ζητήσετε τη δική της διεύθυνση; Δεν μπορούσατε έστω να κλείσετε κάποιο ραντεβού;»
Με κοιτάζουν κάπως χαμένοι.
«Κάτσε –και τι έγινε στην τελική; Αφού τόσον καιρό την έψαχνες –δεν καταλαβαίνω!» κάνει ο Πέτρος.
«Την έψαχνα για να τη βρω ΕΓΩ ρε βόδι! Όχι για να με βρει ΑΥΤΗ!» ξεσπάω.
«Τι διαφορά έχει;»
«Είναι μαλάκας ο άνθρωπος!» σηκώνω τα χέρια ψηλά.
«Τέλος πάντων…» λέει ο Τάκης.
«Και γιατί δεν μου το είπατε αμέσως;» ξαναρωτάω.
«Ήθελε να σου κάνει έκπληξη –γι΄αυτό…» ψελλίζει ο Πέτρος.
Χώνω το κεφάλι ανάμεσα στις παλάμες μου. Όλα γυρίζουν κι όλα επιστρέφουν. Πόνος, ίλιγγος, πανικός, απόγνωση… Ανάβω τσιγάρο μπας και ρουφήξω λίγη ψυχραιμία.
«Ρε ηλίθιοι, ξέρετε πού πήγαινα όταν με σαπακιάσανε στο ξύλο;» ρωτάω.
«Που;» κάνουν με μια φωνή.
«Τσα!» απαντάω, επειδή δεν έχω κουράγιο να τους πω την ιστορία.

Φίλε είμαι σίγουρος ότι κάπου μας στήσανε πολύ χοντρά. «Πες το ύπνο, πες το θάνατο, πες το όπως θέλεις», δεν μας έχει απομείνει δρόμος να περπατήσουμε με τα δικά μας βήματα. ΄Όλα φτιαγμένα από πριν –«ΚΑΤΣ, ΑΠΑΤΗ, ΟΛΑ ΣΙΚΕ». Κι όταν προσπαθείς να στήσεις τη δική σου άμυνα εμφανίζονται τα ρήγματα –όλα χτισμένα από καλές προθέσεις. Είμαι σίγουρος, τίποτα δε μας μένει να κάνουμε, μόνο να περιμένουμε, μας κόψανε ακόμα και την υποχώρηση σου λέω!

Τότε σκάει μύτη ο Ιντζές, καχύποπτος και κοκαλιάρης.
«Συγνώμη λίγο», λέω και πετάγομαι δίπλα του. Τον αγκαζάρω, τραβάμε κατά τη σκοτεινή πλευρά του μαγαζιού.

«Τι θες ρε;» αλαφιάζει.
«Θα σου πω», τον καθίζω απότομα.
Κοιταζόμαστε.
«Που είναι ο δικός μου;» ρωτάω για αρχή.
«Χαμουρεύει μια μαθήτρια».
«Στη Φάμιλι;»
«Που αλλού;»
Η Φάμιλι είναι η καφετέρια δίπλα στο σχολείο, με διακριτικό παταράκι για μπαλαμούτι, πάντα τίγκα στις μαθήτριες. Πετάω το πακέτο στην μεριά του, αρπάζει τσιγάρο, περιμένει.
«Θέλω χάπια», λέω.
«Ώπα!» αλληθωρίζει.
«Στον κώλο σου μια γόπα! Άκουσες ότι είχα φασαρίες –έτσι;»
«Έτσι», κάνει.
«Πονάω. Χρειάζομαι παυσίπονα».
«Αλλά τα φαρμακεία δεν τα δίνουν χωρίς συνταγή…»
Κουνάω το κεφάλι καταφατικά.
«Θα σε φτιάξω», μου λέει.
«Πόσα θες;»
«Τίποτα –διάολε! Φίλοι είμαστε!»
«Άσε τις παπαριές –δεν περνάνε σε μένα!»
Χαμογελάει.
«Θα τα βρούμε», λέει μυστήρια.
Ξέρω τι σημαίνει αυτό. Θα μου δώσει τα χάπια τζάμπα και θα βρεθώ χρεωμένος για μετά. Αλλά δεν έχω περιθώρια να το διαπραγματευτώ.
«Κωδεϊνη», ψιθυρίζω.
«Αν είναι μορφίνη δηλαδή σε χαλάει;» χαμογελάει.
«Κάνε παιχνίδι –μη μου σπας τον πούτσο», δυσανασχετώ.
Σηκώνεται.
«Αύριο, εδώ, τέτοια ώρα», μουρμουρίζει.

Τους βρίσκω να στραγγίζουν τα ποτήρια τους κάπως κουμπωμένοι. Αμηχανία κι έτσι.
«Εντάξει ρε κωλόπαιδα, τελείωσε», λέω. «Έγινε η μαλακία και τώρα δεν ξεγίνεται, τι να πούμε;»
«Πάντως, δεν ξέρω πού χάθηκε, αλλά έχει γίνει θεά η κοπέλα!» σχολιάζει ο Τάκης.
Ο Πέτρος δίπλα του συμφωνεί κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο επειδή είναι η πρώτη φορά που θεωρούμε όμορφη (πολύ όμορφη) την ίδια κοπέλα και οι τρεις μας. Δε λέω τίποτα.

Ξυπνάω με το πρώτο φως της μέρας, έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Αυγερινός είναι το αστέρι του Σατανά. Τα πάντα γίνανε χάλκινα στο δωμάτιό μου, ξεβράζουν παγωμένες ανάσες, τρυπάει η θέα τους τον αμφιβληστροειδή. Και θειάφι ανακατεμένο με καπνό από τα χτεσινά τσιγάρα –δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια, αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι τα έχω ανοιχτά. Θα πεθάνω μια τέτοια ώρα, το ξέρω, όταν από το πλάι της κουρτίνας θα γλιστράει κοφτερό φως και όλα θα μοιάζουν εχθρικά τριγύρω. Παγωμένα. Γιατί; Επειδή δεν θα είμαι πια εδώ, γι΄αυτό θα μου φαίνονται χάλκινα κι επίπονα τα αντικείμενα. Και οι δικοί μου φευγάτοι –κι όσοι είναι ακόμα ζωντανοί κάπου θα έχουν πάει, κάπου θα έχουν πεταχτεί. Για λίγο. Για μια στιγμή. Τη στιγμή που θα πεθάνω.

Καταφέρνω να ξανακοιμηθώ όταν έρχεται η μέρα, πετάγομαι ιδρωμένος πριν μεσημεριάσει –να ντυθώ, να ετοιμαστώ, να ξυριστώ, να την περιμένω! Γελάω από μόνος μου –πόσο ηλίθιος; Πολύ ηλίθιος. Επειδή το ξέρω, θα έρθει στα ξαφνικά όταν η ώρα γεμίσει λάθη.
«Μάνα, πρόσεξέ με».
Σταματάει το πλύσιμο πιάτων, με κοιτάζει.
«Μπορεί να περάσει μια κοπέλα όταν λείπω. Θα την κρατήσεις εδώ μέχρι να ΄ρθω, μην την αφήσεις να φύγει –εντάξει;»
Κουνάει το κεφάλι, θέλει να ρωτήσει αλλά δεν τολμά.
«Πες το και στον πατέρα. Αυτή η κοπέλα πρέπει να με περιμένει εδώ πέρα –ακόμα κι αν κάνω 10 χρόνια να επιστρέψω, εντάξει;»
Εντάξει.

Τώρα παίζω τον συνταξιούχο δίπλα στις κούνιες της πλατείας. Φρεσκοκουρεμένο γκαζόν, σχοινογέφυρες, ξύλινα σπιτάκια, η χαρά του παιδιού. Έχει έναν ήλιο καραφλό, ήλιο όνομα αλλά όχι και πράμα. Κλωτσάω ένα άδειο κουτί κοκακόλας, το κεντράρω στη μύτη της μπότας μου, το σουτάρω πλασαριστά και περιμένω μέχρι να γυρίσει πίσω, οδηγημένο από την κατηφόρα, για να ξανακάνω το ίδιο. Κοιτάζω κάτω μπας και γλιτώσω τη βαβούρα, ήρθα στην πλατεία για ησυχία και φρέσκο αέρα, αλλά γίνεται της μουρλής. Κάποιο σχολείο, εκδρομή μάλλον. Μπροστά μου περνάνε πιτσιρίκια με νέφτι στον κώλο, ουρλιάζουν κιόλας. Από το νέφτι. Σουτάρω το κουτί κάπως πλάγια κι εκείνο βρίσκει μια σκατόπετρα και σκαλώνει. Κοιταζόμαστε αμήχανα αλλά δεν δείχνουμε διάθεση να κάνουμε κάτι, οπότε η σύντομη σχέση μας παίρνει τέλος.
«Εσύ είσαι;» ακούω μια έκπληκτη φωνή.
Τρομάζω κάπως. Σηκώνω το κεφάλι, μπροστά μου εκείνος ο ωραίος τυπάκος, ο μαθηματικός μου από τις τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Είχε έρθει πρωτοδιόριστος μαζί με τη γυναίκα του θυμάμαι, η περιοχή μου είναι δυσμενής μετάθεση για Αθήνα, αλλά το ζευγαράκι γούσταρε και εγκαταστάθηκε μόνιμα.
«Ναι, εγώ…» χαμογελάω βεβιασμένα. «Τι γίνεσαι; Τι κάνει η Ελένη;»
Από το Λύκειο ακόμα μας είχαν βάλει να τους μιλάμε στον ενικό –μεγάλη υπόθεση για εκείνες τις εποχές που οι υπόλοιποι καθηγητάδες όταν θέλανε να σου απευθυνθούν, σημαδεύανε το σβέρκο σου με φρεσκοκομμένη κιμωλία!
«Καλά, καλά… Εσύ πως πας με το πανεπιστήμιο; Πότε θα τελειώσεις να έρθεις να διδάξεις; Εμείς κάποτε θα βγούμε στη σύνταξη ξέρεις…»
Τον κοιτάζω, γελάνε τα μουστάκια του όσο μιλάει κουνώντας τα χέρια σαν ανεμόμυλος. Έτσι ήταν πάντα. Αν και μαθηματικός του είχαν δώσει να μας κάνει πολιτική οικονομία, έφερε τότε μια ανάλυση του Κεφαλαίου του Μαρξ που είχε εκδώσει η Σύγχρονη Εποχή, την επόμενη τον κάλεσε ο λυκειάρχης και τον απείλησε με στέρηση μισθού. Ωραίες εποχές –το μάθαμε εμείς μετά και παραφυλάξαμε να φύγουν όλοι εκτός από τον λυκειάρχη, Παρασκευή ήταν όταν τον κλειδώσαμε μέσα στο γραφείο του, έκοψε ο Ιντζές το καλώδιο του τηλεφώνου και φύγαμε ανέμελοι. Του πήρε έξη ώρες μέχρι να βγει από κει μέσα ο πούστης και ήταν κάτασπρος σα χασές –μας το είπε ο Λεωνίδας ο Κοψοχρονιάς που έμενε απέναντι και παραμόνευε.
«Πλάκα μου κάνεις κύριε καθηγητά! Αφού δε διορίζουν την ειδικότητά μου σε σχολεία, είμαστε για αλλού εμείς, δεν τα ΄μαθες;»
«Όχι –για πού αλλού;»
«Για τα σκουπίδια και τις χωματερές», γελάω.
Κάθεται δίπλα μου, κερνάει φτηνιάρικο τσιγάρο που το παίρνω από ευγένεια.
«Έχετε μια μόνιμη απογοήτευση η γενιά σας… Μια παραίτηση πριν ακόμα προσπαθήσετε…»
«Και τι μ΄αυτό;» αγριεύω.
«Είναι κρίμα ρε παιδί μου. Κρίμα να πηγαίνετε χαμένοι –και είναι κάτι ακόμα…» γυρίζει προς το μέρος μου σοβαρός. «Αυτό που με διαολίζει με σας είναι ότι είσαστε μονίμως αδιάφοροι και παραιτημένοι, αλλά ξαφνικά πεταγόσαστε από το πουθενά και κάνετε τον κόσμο άνω-κάτω. Άνευ λόγου, αιτίας κι αφορμής… τζάμπα ξοδεμένη ενέργεια», λέει σκεφτικός.
«Δεν κάνουμε εμείς τον κόσμο άνω-κάτω, ο κόσμος είναι ανάποδα, με το κεφάλι στο χώμα σα στρουθοκάμηλος και τα πόδια στον αέρα, σα ….να μην πω τι!» παίρνω να βουρλίζομαι.
«Εντάξει, μαζί σου κι εγώ! Αφού λοιπόν τα βλέπετε τα στραβά γιατί ενεργείτε σπασμωδικά;»
Γελάω άγρια αλλά το κόβω όταν με ρημάζει ο πόνος στα πλευρά.
«Είσαι ακόμα κομμουνιστής έτσι;» τον ρωτάω.
«Γιατί; Έγινε κάτι για ν΄αλλάξω;» αναρωτιέται.
Το αφήνω αυτό ασχολίαστο.
«Σαν κομμουνιστής λοιπόν, πες μου πως τα βλέπεις τα πράγματα. Αγώνας σε όλα τα μέτωπα κι έτσι, διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, μία η ντουντούκα –τέσσερις εμείς;»
«Σίγα-σιγά, σπιθαμή προς σπιθαμή κατακτάμε…»
Τον κόβω άγρια, δε θέλω να συνεχίσει.
«Πάνε αυτά, πεθάνανε κύριε καθηγητά. Τώρα μας τσακίζουν κανονικά, μέρα-μεσημέρι και με τους περαστικούς να χειροκροτούν. Τα κάνανε πλακάκια οι μαύροι με τους κόκκινους και η επανάσταση αναβλήθηκε για τη Δευτέρα Παρουσία. Όλα ξεπουλήθηκαν αντί πινακίου φακής –πλαστές υπερωρίες στα εργοστάσια για να στομώσουν τους εργάτες, συλλογικές συμβάσεις για να ζέψουν τους υπάλληλους… σκατά ολέ! Κι άμα πας να φωνάξεις τρέχουν ποιος θα σε πλακώσει πρώτος, δεν είναι τα πανεπιστήμια όπως τα άφησες. Για πες μου, μυρίζει εκλογές –τι θα κάνετε; Ακούγεται ότι θα συγκυβερνήσετε με τους μπουραντάδες…»
Κουνάει το κεφάλι.
«Αλλάξανε οι καιροί, οι δεξιοί δεν είναι αυτό που ήταν παλιά… Άλλωστε κάποιοι πρέπει να τιμωρηθούν για όσα έκλεψαν…»
«Και θα τους τιμωρήσετε εσείς; Θα βάλετε φυλακή τους αστούς πολιτικούς συνεργαζόμενοι με άλλους αστούς πολιτικούς; Σα να μου λες δηλαδή ότι πάτε με τον Λάκι Λουτσιάνο για να μαντρώσετε τον Αλ Καπόνε –έχω δίκιο;»
Γελάει πάλι.
«Απλουστευτικός είσαι».
«Κι εσύ ρομαντικός», λέω. Για να μην πω τίποτα χειρότερο.
Εκείνη τη στιγμή ακούγεται η φωνή της.
«Έλεγα κι εγώ που χάθηκε αυτός ο άνθρωπος! Πες μου χρυσέ μου ότι πέτυχες κάποιον παλιό μας μαθητή!»
Σηκώνομαι, αγκαλιαζόμαστε –η Ελένη μας έκανε φιλολογικά, πολύ γλυκιά γυναίκα.
«Ο καλύτερος μαθητής που πέρασε από τα χέρια μου στα Νέα και την Έκθεση κι ο μεγαλύτερος σκράπας στα Αρχαία!» γελάει.
«Ε, αφού δεν τα γούσταρα…» κάνω ντροπαλά.
«Και ήταν ανάγκη να γράφεις βρισιές;» ξεκαρδίζεται τώρα. «Μια φορά πλησιάζω το θρανίο του και τι να δω; Είχε γεμίσει με βρισιές όλη την επιφάνεια!» λέει στον άντρα της.
«Κι ευτυχώς δεν είδες την από κάτω μεριά, επειδή το θρανίο ήταν διαλυμένο και το γύριζα πάνω-κάτω, συνέχεια», αναπολώ.
«Έλα να χαιρετήσεις τους υπόλοιπους, θα χαρούν πολύ!» λέει η Ελένη.
«Άστο καλύτερα, πρέπει να φύγω», μουρμουρίζω. «Θα χάσω το λεωφορείο».
Πράγμα που είναι εντελώς ψέμα –απλά δεν έχω καμιά όρεξη να δω τους υπόλοιπους μαλάκες, μόνο τους δυο αυτούς γούσταρα από το Λύκειο, όλοι οι άλλοι ήτανε για τ΄ανάθεμα.
Χαιρετιόμαστε, με καλούν στο σπίτι τους, να τα πούμε με την ησυχία μας –τους διαβεβαιώνω ότι θα πάω στην πρώτη ευκαιρία, ξέρουμε όλοι ότι δεν πρόκειται. Η ζωή μου κυκλοφορεί σε διαφορετικό συρμό από τον δικό τους, μόνο στις διασταυρώσεις μπορεί να ξανασυναντηθούμε.

Τώρα έχει καθίσει για καλά το βράδυ, βγάζω τη μηχανή έξω από την αυλόπορτα, διστακτικά. Έχω χαπακωθεί –αντέχω. Αλλά για πόσο; Υπνηλία, ελαφρύ κεφάλι, μειωμένος καταλογισμός. Γελάω από μόνος μου –μήπως έτσι δεν ήταν πάντα;

Φτάνω στου Μπιλ δαγκωμένος, δεν είμαι σε φάση «περιμένω τον άνθρωπό μου –50 δολάρια στο χέρι», αλλά δεν απέχω και πολύ. Ο Ιντζές είναι ήδη μέσα, χαζολογάει με τον δικό μου, δεν έχω χρόνο για τήρηση προσχημάτων. Μπουκάρω βιαστικός.
«Καλώς τον».
«Καλώς με!»
«Τι έγινες ρε; Είσαι καλά;» ρωτάει ο Στάθης.
«Καλάμια και παλούκια», απαντάω.
«Θα σε φτιάξω εγώ αγόρι μου, μη σκας!» πανηγυρίζει ο Ιντζές.
Με το δίκιο του. Σπρώχνει κάτω από το τραπέζι τα κουμπιά σε πλαστικό διαφανές σακουλάκι.
«Τι είναι τελικά;» ρωτάω όσο τα τσεπώνω.
«Πρώτο πράμα, άλφα-άλφα!» θριαμβολογεί.
«Άλφα από το ‘αρχίδια’;» γελάω.
«Να προσέχεις! Είναι λούκια αυτά, δύσκολα βγαίνεις…» μουρμουρίζει ο Στάθης.
«Ναι, πες μου γι΄αυτό μπαρμπα-Στρούμφ!» δυσανασχετώ.
Γυρίζει τα μάτια ανάποδα σε στυλάκι «ε, μα δεν τρώγεσαι!», τραβάει ένα Μάρλμπορο πίσω από το αυτί του. Μετά ανάβει τον ζίπο κροταλίζοντας τα δάχτυλα, πετάει το τσιγάρο στον αέρα, το αρπάζει με τα χείλη –κανονικό ρεπερτόριο.
«Είσαι πολύ καραγκιόζης αδερφάκι μου!» κοροϊδεύω.
«Ροκαμπίλι ρουλζ, ΟΚ;» αλληθωρίζει πλησιάζοντάς με.
«Σήκω φύγε ρε!» μουγκρίζω.
«Πάμε για Σιδηρό, έρχεσαι;» λέει ακολουθώντας κατά γράμμα την προτροπή μου.
«Μέσα», συμφωνώ αφού δεν έχω και τίποτα καλύτερο να κάνω. Με τα χάπια στην τσέπη νιώθω ανίκητος.

Στη λεωφόρο κάνουμε κομβόι, δεν έχει κόντρες σήμερα –γιατί νιώθουμε περίεργα μελαγχολικοί. Πέντε μηχανές έχουμε ξεκινήσει από του Μπιλ, όλες δικάβαλες εκτός από τη δική μου. Ο Στάθης με πλευρίζει, δείχνει δεξιά στον παράδρομο, ένα μπατσικό με σβηστό φάρο.
«Το γαμάμε;» ρωτάει.
«Δεν έχω όρεξη –παίρνω αντιβίωση», απαντάω.
Ξεφυσάει χειρότερα από το δίχρονό του και απομακρύνεται. Εγώ μένω πίσω και τους μετράω –οι φίλοι μου, τρένα παροπλισμένα.

Τη συναυλία ανοίγουν κάτι χαζοχαρούμενοι, παίζουν λάτιν και μιλάνε μεταξύ τους στα ισπανικά.
«Τι είναι τούτοι;» απορώ.
«Απουριμάκ», σφυρίζει δίπλα μου ο Ζόμπι.
«Απουριτί;»
«Απουριτίποτα», λέει η Μίλλυ.
«Είναι ξένοι;» ξαναρωτάω.
«Ξένοι και παράξενοι! Επειδή -ξέρεις ε;»
«Οι άνθρωποι είναι παράξενοι όταν είσαι ξένος/ τα πρόσωπα μοιάζουν άσχημα όταν είσαι μόνος».
«Μα κατάλαβέ το!/ Πρέπει να παραμείνουμε/ Τέλειοι Ξένοι!», συμπληρώνει ο Ζόμπι ακράτητος.
«Περπλ; Το ρίξαμε πολύ το επίπεδο!» παρατηρώ.
«Θα τους βιδάρουμε!» μας πληροφορεί ο Τσουλού, σέρνοντας πίσω του μια παρέα πάνκηδων.
«Χαλαρώστε ρε! Τι σας κάνανε οι άνθρωποι;» απορώ.
«Τίποτα δεν μας κάνανε –αυτό έλειπε! Εμείς θα τους κάνουμε!» ζητωκραυγάζουν.
Μπροστά στους λάτιν χορεύουν κάτι γκόμενες παραλιακές, σενιαρισμένες, βαμμένες, πανάκριβες. Τις συνοδεύουν καραγκιοζαραίοι με λινά πουκαμισάκια, πουλόβερ ριγμένα ανέμελα στους ώμους και παπουτσάκια Τίμπερλαντ, ιστιοπλοϊκού τύπου. Ξέρω τι θα γίνει, τραβιέμαι μπροστά ακολουθώντας τους πάνκηδες. Κι εγώ και όλοι οι άλλοι.
Οι πάνκηδες στήνονται μισό μέτρο πίσω από τους χορευτές, βγάζουν μπροστά τις Μάρτινς τους περιμένοντας τον πρώτο που θα τους πατήσει «κατά λάθος- εξ επίτηδες». Περιμένουμε κι εμείς.

«Πρόσεχε ρε γκάβακα!» τσιρίζει ένα λιγνό παιδί, ίσα με 40 κιλά στο σύνολο μαζί με τις κονκάρδες.
Γελάω -καλό το κόλπο! Βάζεις τον πιο ακίνδυνο μπροστά για να τσιμπήσει ο βλάκας και ν΄αρχίσει τη φασαρία.
«Κάνε πιο πίσω –εγώ φταίω;» λέει ένας χοντρός με αραιά μαλλιά.
«Ίσα μωρή φραγκόκοτα που θα μου πεις να κάνω πίσω! Η παραλία είναι ελεύθερη, όπου θέλω στέκομαι!» κοκοριάζει ο λιγνός πάνκης.
«Άσε μας ρε βούρτσα!» απαντάει ο άλλος.
Εντάξει, αυτό είναι. Οι υπόλοιποι πάνκηδες μπλέκονται με τους χορευτές, σε λίγο αρχίζουν τα χαστούκια, πλήρες μπάχαλο. Το λάτιν συγκρότημα μαζεύεται –απορεί. Εγώ όχι. Την έχω δει πολλές φορές αυτή την ιστορία, δε βγάζει πουθενά.
Μια γκόμενα τραβάει το γιακά του Τσουλού κι αυτός γυρίζει απότομα, τη σπρώχνει και την πετάει πάνω μου.
«Αλητέεεες!!!» υστεριάζει η γκόμενα.
Την κρατάω να μην πέσει, προσέχοντας μη με χτυπήσει στα πλευρά.
«Τι θες κι εσύ; Θα μου πιάσεις τον κώλο τώρα;» ουρλιάζει η γκόμενα.
Γελάω.
«Σιγά τον κώλο!» λέω.
Με χαστουκίζει, δακρύζω.
«Άντε γαμηθείτε πλέον!» φωνάζω και την σπρώχνω παραπέρα. Μετά μπλέκομαι στο μπούγιο, τραβάω κάτι κλωτσιές ξεγυρισμένες για να ξεθυμάνω.
«Σιγά ρε πούστη –τους δικούς μας βαράς!» με συνεφέρει ο Τσουλού.
Κάνω στο πλάι λαχανιασμένος. Όλοι είναι ξένοι, ακόμα και οι δικοί μου –καταλαβαίνεις; Τραβάω κατά την παραλία όσο οι πάνκηδες στρώνουν στο κυνήγι τους υπόλοιπους.

Κάτι λευκές πλαστικές σακούλες επιπλέον στο μαύρο νερό -ασορτί με τη διάθεσή μου. Μπήγω τα πόδια στη μαλακή άμμο, σωριάζομαι τελικά, όσο ο κόσμος ουρλιάζει πίσω μου. Λες να πλακώσουν τίποτα μπάτσοι; Στ΄αρχίδια μου –και τι θα μου κάνουν; Τίποτα δεν μπορούν να μου κάνουν, κανένας δεν μπορεί να μου κάνει τίποτα πλέον. Είμαι εδώ με προθεσμία –δεν το ΄ξερες;

«Κερνάς τσιγάρο;»
Πετάω το πακέτο, ο Στάθης σωριάζεται δίπλα μου και το αρπάζει στον αέρα.
«Τι μαλάκες!» σχολιάζει δείχνοντας πίσω μας, αλλά δεν ξέρω ποιους εννοεί.
«Μεγάλοι μαλάκες», συμφωνώ έτσι κι αλλιώς.
«Με τις σαχλαμάρες τους την κοπανήσανε οι γκόμενες και ήταν όλες τους μια χαρά!» συμπληρώνει.
Δεν απαντάω.
«Να σου πω –θέλεις να μαζέψω τους δικούς μας να τραβηχτούμε κέντρο;» ρωτάει μετά.
«Ο λόγος;» απορώ.
«Να βρούμε τα αρχίδια που σου την έπεσαν και να τα λιώσουμε!» απορεί με τη σειρά του, που δεν κατάλαβα το αυτονόητο.
«Μπα άστο δεν είναι ανάγκη…» μουρμουρίζω.
«Τι λες τώρα! Όποιος μας ακουμπάει –πεθαίνει! Έτσι δεν πήγαινε από παλιά;»
«Παλιά ήταν παλιά. Τώρα είναι αλλιώς…»
«Γιατί;»
«Επειδή τώρα σηκωθήκανε τα ζαρζαβάτια απ΄τα μανάβικα και μας στρώσανε στο κυνήγι».
Με κοιτάζει.
«Σημαίνει;»
«Ότι ξεμείναμε από δικαιολογίες αδερφέ».
Καπνίζει σκεφτικός για λίγο, αμίλητος.
«Πάμε ν΄ακούσουμε τον Σιδηρό;» λέει στο τέλος.
Στήνω αυτί, ο τζερτζελές έχει σταματήσει, τώρα κάτι κιθάρες περπατάνε πάνω σε μπετονένια ρυθμ σέξιον.
«Πήγαμε», απαντάω.
Όσο σηκωνόμαστε απορώ. Τι νιώθω για τα μαλακισμένα που με σακάτεψαν; Πρέπει να τα μισώ, δε γίνεται αλλιώς. Πρέπει να τους βλέπω στον ύπνο μου με τις κοιλιές ανοιγμένες. Δε γίνεται αλλιώς. Όμως δεν είναι έτσι. Επειδή δε νιώθω τίποτα –κατάλαβες; Ούτε μίσος, ούτε φόβο, ούτε οργή –τίποτα. Ζήσε την κόλασή σου και μη μ’ ενοχλείς –κάπως έτσι το βλέπω.

Κάτι λίγοι έχουν ξεμείνει μετά τη φασαρία, αραγμένοι κάτω από τη σκηνή ενώ η μπάντα παίζει γνωστά θέματα. Ένας ρυτιδιασμένος ζητιάνος με άσπρο μαλλί, άσπρα γένια, ξεβαμμένο τζιν με σηκωμένα ρεβέρ χοροπηδάει μπροστά από τους μουσικούς, κοιτάζω καλύτερα και διακρίνω τους Απροσάρμοστους σε πλήρη παράταξη.

Και τότε ακούω τη φωνή να μουγκρίζει «στο βιβλίο των ηρώων του τρόμου/ βρήκα τις φάτσες που ζητούσες χτες». Ψάχνομαι –που έχει κρυφτεί ο Παυλάκης; Γουρλώνω τα μάτια –ο ζητιάνος με τα άσπρα μαλλιά είναι ο Παυλάκης! Μένω με το σαγόνι στο χώμα.
«Τι είναι αυτό ρε;» σκουντάει από δίπλα ο Στάθης.
«Ξέρω ΄γω; Ο Σιδηρόπουλος μάλλον!»
«Ο ίδιος ή ο παππούς του;»
«Τι να σου πω; Ξέχασε να βάλει χρωμοσαμπουάν!»
Χαζολογάμε εδώ πέρα αλλά καταλαβαίνουμε –μάλλον ο άνθρωπος είναι σε αποτοξίνωση κι όταν πας εκεί, έρχονται να σε συναντήσουν βαριά τα χρόνια, λεπιδωτές οι ρυτίδες –ζαρώνεις μόνος, χωρίς την πρέζα να κουβαλάει τα δικά σου βάρη. Όσο τρυπιέσαι είσαι ο Ντόριαν Γκρέι, όμορφα άδειος. Όταν το κόψεις βρωμίζεσαι από την καθημερινότητα –έτσι γίνεται.

Γυρίζω την πλάτη στο σκελετωμένο άτομο, δεν έχω καμιά όρεξη να αντιμετωπίσω τις αυταπάτες μου φάτσα-κάρτα, δεν έχω καμιά διάθεση να δω τη ζωή άβαφη. Αν γουστάρει ο Παυλάκης ας μαζέψει τα κομμάτια του, εγώ λέω «να καώ παρά να ξεθωριάσω». Κι αν στο τέλος βρεθεί μουσκίδι το μπαρούτι, ένα τσαφ θα το κάνουμε αδερφέ μου –άλλωστε αυτά είναι για το τέλος.

Επειδή αύριο θα την δω και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία.

102 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ell είπε...

"...οι υπόλοιποι καθηγητάδες όταν θέλανε να σου απευθυνθούν, σημαδεύανε το σβέρκο σου με φρεσκοκομμένη κιμωλία"

Χα! Luxury! που θα λέγανε κ οι Μόντυ Πάιθονς!! :)))

εμάς ειδικά οι μαθηματικοί κ οι φυσικοί ήταν τα χειρότερα καθικάκια
οι πιο φασίστες κ ας είμαι άλλης γεννιάς
τι να σου λέω τι κάνανε
αλλά τι να γίνει αφού είχα την ατυχία να είμαι σε λύκειο κ γυμνάσιο που ήταν μαζεμένα όλα τα παιδιά γιατρών, δικηγόρων κ ήταν ακόμα πιο καθικάκια τα ίδια κ σούζα στους φασίστες...

ξέρεις στην επαρχία δεν υπάρχουν (ή έστω δεν ύπηρχανε ιδιωτικά)

θυμάμαι ότι ήμουν 1η στα μαθηματικά, 20 στον έλεγχο παρακαλώ, με το που μας αλλαζανε τον ένα αρχιδα μετά τον άλλο, δεν ξαναδιάβασα ούτε μαθηματικά ουτε φυσική, τον αμέσως επομενο χρόνο λοιπόν 9 στον έλεγχο κ στα μαθηματικά κ στη φυσική (στη φυσική μπορεί να ήταν 10... :Ρ)

μου κάνει σντύπωση που στην ιστορία ο μαθηματικός είναι αριστερός κ ρομαντικός.... :))
χαχαχα

όσους μαθηματικούς γνώρισα ήταν τα χειρότερα φασιστάκια
τι σκατά εκπαίδευση τους κάνανε, δεν ξέρω, αλλά πέρα από την οργή κ την απογοήτευση που μου προκαλούσανε, ένιωθα κ κάποιο οικτο γι αυτούς

εδώ (όπως κ αλλού άλλες φορές, αλλά δε ρώτησα) ακαταλαβίστικες λέξεις:"..στην πλάτη του τη διαολεμένη Λιούμπνα, ζνορτάροντας άγρια.."

Ρε συ αυτό "«Οι άνθρωποι είναι παράξενοι όταν είσαι ξένος/ τα πρόσωπα μοιάζουν άσχημα όταν είσαι μόνος». δεν είναι από Doors γιατί λες Purple; εννοείς το παρακάτω κ αν ναι, ποιο των Purple;

The Motorcycle boy είπε...

Βασικά ήταν ένας Κύπριος, μαθηματικός κι αυτός, που μας πέταγε κιμωλίες αν μας έβλεπε να μιλάμε στο μάθημα. Και τσούζουν οι πουτάνες οι κιμωλίες!

Το ζευγάρι των καθηγητών που λέω είναι πραγματικό-πραγματικότατο και τους χρωστάω πάρα πολλά. Σε αυτούς και (θα σου φανεί αστείο) σε έναν θεολόγο που τον είχαν βάλει να μας κάνει κοινωνιολογία!! Φοβερά πράγματα!

Επαρχία ξέρω μέχρι 3η Δημοτικού, τόσο μείναμε εκεί. Καλά ήταν πάντως -γιατί τότε στην Αθήνα έβρεχε χούντα.

Να ρωτάς οτι δεν ξέρεις -δεν είσαι υποχρεωμένη να έχεις διαβάσεις τις μαλακίες που μου αρέσουν εμένα! Ο Rank Xerox ήταν ένα αντροειδές σε κόμικ (Λιμπερατόρε -Ταμπουρίνι) που τα είχε με μια γκομενίτσα ονόματι Λιούμπνα, ετών 12 -μια σπιθαμή άνθρωπο. Η οποία γκομενίτσα του έκανε τη ζωή κόλαση και τον έτρεχε τον γιγάντιο και παντοδύναμο αντροειδές -λάστιχο τον είχε κάνει. Ο Ρανκ λοιπόν όταν νευρίαζε ή όταν ήταν σε αμηχανία έκανε "Ζνορτ!"

Το πρώτο τραγούδι είναι Ντορς, αλλά οι δεύτεροι στίχοι είναι από το Perfect Stranger των Περπλ.

Efthymia είπε...

λίγο άσχετο το σχόλιο, αλλά ευκαιρία για εκδίκηση.
Φασίστες και αντιπαθητικοί οι μαθηματικοι????
Οι μαθηματικοί είναι τέλειοι και απίστευτα sexy γιατί πατάνε το πολύ με το ένα πόδι στην πραγματικότητα...

ell είπε...

Πωπω!
γαμάτο φαίνεται το κόμικ που λες!!
αστείο κ περίεργο :)))

δεν ξέρω πώς ήταν στην Αθήνα τότε
δεν είχα γεννηθεί

αλλά στην επαρχία τους είχε μεινει μεντα από τον φασισμό
ή ήταν μες την τσατίλα λόγω του ότι είχε πέσει ο φασισμός μάλλον...

κ μας, μας πετούσαν κιμωλίες, αλλά αυτό ήταν luxury συνήθως ο ένας ο αρχίδας όταν μας έβαζε άσκηση ή κάτι να κάνουμε ερχόνταν πάνω από το κεφάλι μας κ έχωνε φάπες

άλλος φυσικός έμπαινε, σιχαινονταν που μας έβλεπε, έβριζε όλη την ώρα κ που κ που μας έκανε κ λίγο μαθημα

κ οι περισσότεροι καθόντουσαν στα αρχίδια τους κ μόνο (στο Λύκειο)

τι να σου λέω παραδειγματα τώρα

η χειρότερη (αν μπορείς να το πεις, γιατί δεν ξέρω ποιος ήταν χειρότερος απ όλους) η θρησκευτικός

που πάντα εξευτέλιζε, π.χ. κανονικό ντελιριο παίρνοντας αφορμή του ότι φορούσα σκουλαρίκια στα αυτιά (μη φανταστείς τίποτα ιδιαιτερο, δεν ήμουν μέταλο) κ εφτανε να μου λέει τι σκατα θα γίνω στη ζωή μου, κ ότι μόνο εγκληματίας βλεπει να γίνομαι ή κλεφτης ή να μην πω τιποτ άλλο... έλεγε με αποσιωπητικά γεμάτα νόημα

πολλά τέτοια, κ η τυπισσα τα έλεγε αυτα σ ένα παιδί 13χρ!

κυριώς η καλοσύνη μου εμεινε από τέτοιυς ανθρώπους!
βέβαια στο γυμνάσιο που ήταν αυτή η θρησκευτικός, αυτό το ωραίο το έκανε σε μένα μόνο, περιστοιχιζόμουν από παιδια γιατρών κ δικηγόρων κ ταξιδια στις Άλπεις που λέγανε στην καλή μας θρησκευτικό που μας ρωτούσε πώς περάσαμε τα Χριστουγεννα π.χ.

στο Λύκειο είχα άλλους μαλακες
οι μαθηματικοί κ οι φυσικοί ήταν οι χειρότεροι

οι μόνοι σωστοι καθηγητές που γνώρισα ήταν μικρής ηλικίας πρωτοδιορισμένοι (16-17 εμείς κ αυτοί 35 το πολύ)

σόρρυ για το κατεβάτο κ πάλι δε σου είπα φασιστηλίκια που μας κάνανε

ell είπε...

Μπορεί, μπορεί ρε συ Ευθυμία να υπάρχουνε κ τέτοιοι μαθηματικοί
σήμερα ίσως

αυτοί που είχα εγώ δεν ξέρω τι σκατά εκπαιδευση τους κάνανε!!!

οι μόνοι που γουσταρα ας το πουμε ήταν οι φιλόλογοι αυτοί μου φαινοντουσαν γλυκήτατοι κ με ταξιδευανε κ σε βάζανε σε άλλες πραγματικότητες!

Θυμάμαι τα ονόματα όλων αυτών!

κ μία φυσικός η οποία ήρθε στα μισά της 3ης λυκείου κ μ έκανε να ξαναενδιαφερθώ για τη φυσική, γλυκήτατη γυναικά, αλλά δυστηχώς την είχαμε για λίγο

ell είπε...

Μότορσάικλ τα έχεις αυτά τα κόμικ ακόμα;

The Outsider είπε...

Ρε motor άσχετο, Ερώτηση: Έχεις ξεφυλλίσει του Χριστάκη τα Εξαρχεια δεν υπάρχουν πια- και αν ναι πως σου φάνηκε;
Σορρυ που παρεμβαίνω και έγω περί καθηγητών. Τα μεγάλα νούμερα των σχολείων για μένα δεν ήταν οι φασίστες.Αυτοί φάνταζαν γραφικοί και παροχημένοι. Χειρότερους θεωρούσα κάτι Πασόκους και ψευτοαριστερούς που το παίζαν ιστορία και ήταν οι μεγαλύτερες κότες μπροστά στο σύστημα.

The Motorcycle boy είπε...

Ευθυμία, δεν ξέρω, δεν μπορώ να συσχετίσω επιστημονική κατάρτιση και πολιτικές πεποιθήσεις. Άντε, το πολύ που μπορώ να πω είναι οτι οι γυναικολόγοι γουστάρουν να χαζεύουν γυναικεία σώματα -κι αυτό με επιφύλαξη (επειδή αδυνατώ να συλλάβω τι ακριβώς γουστάρουν να χαζεύουν οι ανδρολόγοι).

Από την άλλη βέβαια, σέξυ και μαθηματικός δε μου πολυκάθεται ο συνδιασμός, εκτός αν έχεις κατά νου τον Βαγγελάκη τον Γερμανό.

Πατάνε στην πραγματικότητα; Ρε συ, αυτονών η επιστήμη είναι πιο αφηρημένη κι από τη φιλοσοφία! Και εντελώς αυθαίρετη! Γιατί 1+1=2 και όχι 200 ας πούμε;

Σε αυτό το μπλογκ τα άσχετα σχόλια είναι ο κανόνας -να σε πληροφορήσω.

Ell, αυτό που λες είναι ένα θέμα πολύ μεγάλο. Δηλαδή, το οτι η καταλληλότητα των καθηγητών/ δασκάλων δεν κρίνεται από κανέναν και η ακαταλληλότητά τους σπάνια τιμωρείται. Όπως μπορεί να σου πει και η Ευθυμία, υπάρχουν σχολές που διαμορφώνουν (ή αποσκοπούν στο να διαμορφώσουν) κοινωνικά ευαίσθητες αντιλήψεις στους φοιτητές τους, αλλά αυτές οι σχολές είναι ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΚΗΡΩΤΙΚΑ αποκλεισμένες από την συμμετοχή στην σχολική διδασκαλία.
Άντε, μην αρχίσουμε τώρα τη μίρλα!

The Motorcycle boy είπε...

Ell, ναι κάπου νομίζω θα βρίσκεται παραχωμένος στο σπίτι μου ο Ρανκ Ζίροξ, όχι όλος -ένα, δυο τεύχη μόνο.

Outsider, ούτε που το έχω πάρει χαμπάρι το βιβλίο που λες! Λέει τίποτα; Αν και με ξενερώνει κάπως ο τίτλος, το αν υπάρχουν ή όχι τα Εξάρχεια θα το πει κανένα παιδί εικοσάχρονο, όχι εγώ ο 40πλας ή ο Χρηστάκης ο 100πλας. Έτσι νομίζω.

Την εποχή που πήγαινα σχολείο οι αριστεροί καθηγητές ήταν λίγοι και ζορισμένοι -όταν έγινε της μόδας να είσαι Πασόκος, αριστερός κ.λ.π. εγώ έτρωγα ξύλο (από Πασόκους, αριστερούς κ.λ.π.) Άρα δεν έχω άποψη περί των καθηγητών που λες.

ell είπε...

Κ άλλο άσχετο!

την θρησκευτικό στο επίθετο τη λέγανε Λουλούδη...

χαχαχα! τι ειρωνία!

Outsider δεν ξέρω για το τελευταίο που λες, εμάς ποτε δε μας μίλησε ούτε ένας για πολιτική!!!

οι πραξεις τους κ οι συμπεριφορές τους όμως καθοριζανε συμπεριφορές στους μαθητές κ δε πα να ήταν είτε πασόκοι είτε αριστεροί... ήταν απίστευτοί μαλάκες!!!!!!!!!!

εκτός από τους νέους! η νεότερη καθηγήτρια που είχαμε ήταν 28
όλοι μεχρί 35 το πολύ που πετύχαμε δυστηχώς για πολύ λίγο (μισές χρονιες)- που κ αυτοί δεν ξερω τι ήταν πολιτικά- ήταν καταπληκτικοί

για πολιτική ποτε κανενας δε μας είχε μιλήσει, αλλά τυποι σαν την θρησκευτικό κ άλλους έζεχναν φασισμό κ κακία, μερικούς βέβαια απλά τους λυποσουν

The Motorcycle boy είπε...

Πάντως, καλά όλα αυτά, αλλά να μην ξεχνάμε και τις καθηγήτριες που ήταν σκέτες εφηβικές ονειρώξεις -ίσως να υπήρξαν και καθηγητές τέτοιοι δεν ξέρω.

The Outsider είπε...

Εγώ το διάβασα. Έχει δίαφορα κείμενα του Χρηστάκη. Εαν έχεις παλιά Ιδεοδρόμια πανω κάτω καταλαβαίνεις το στυλ. Ευχάριστο είναι αν και μένα οι ολοκληρωτικοί αφορισμοί του Χρηστάκη για διάφορα θέματα δεν με εκφράζουν.
Όσον αφορά τα Εξάρχεια έχεις απόλυτο δίκιο. Αν και η κατάσταση έχει γίνει καρναβάλι. Λίγο απ'όλα.Νυφοπάζαρο σκέτο. Το πήραν χαμπάρι και τα μαγαζιά- κάτι κουρελίδες τζαμπαφυλλάδων LIFO και καταλαβαίνεις. Οι εποχές αλλάζουνε και όλα ισοπεδώνονται. Για μένα motor η εποχή πάσχει γιατί ο κόσμος και ειδικά οι νέοι δεν δίνονται ολοκληρωτικά σε κάτι. Λίγο απόλα. Όταν φθάσει η δική μου η γενιά στα σαράντα δεν θα κουβαλάει εικόνες- ούτε εγχρωμες ούτε ασπρόμαυρες και αυτό είναι το χειρότερο...(σόρρυ για το πρίξημο)

ell είπε...

Χαχαχα!
Έγω ήξερα καθηγητές που ήμασταν γι αυτούς Εφηβικές ονειρώξεις...

κ πάλι μαθηματικοί!!! λες όντως να είναι σεξουλιάρηδες όπως λέει η Ευθυμία
εμένα για καημένοι αγάμητοι μου κάνανε (παρόλο που ήταν παντρεμένοι)
να σου πω απ αυτούς πιο πολύ προτιμούσα κάτι φασίστες που δεν μας κοιτούσανε με γλοιώδη τρόπο

ναι ε; ονειρώξεις με καθηγήτριες ρε συ; εγώ μόνο με συμμαθητές :)))

κ εντάξει υπήρχε ένας κούκλος φιλολογος γυρώ στα 29-30, αλλά αυτός ήταν έρωτας όχι λόγω εμφάνισης τόσο αλλά ήταν ο μόνος καλός εκεί, (δυστηχώς για μισό χρόνο) κ μάθαμε πιο πολλά απ ό,τι αν ήταν άλλος στη θέση του για χρόνια

Τhe Outsider είπε...

Ell δεν σε διάβασα πριν σόρρυ. ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Άλλη εποχή η δικιά μου. Μιλάω για χρόνια Μητσοτάκη μέχρι Σημίτη.
Δεν αναφέρομαι συλλήβδην σε όλους Αλλά αρκετοί πουλάγανε φούμαρα του στυλ : εμείς κάναμε και ράναμε. Στάνταρ όλοι έλεγαν μούφες γιατί ήταν κάτι φοβισμένα ανθρωπάκι που βύζαιναν από το δημόσιο. είχα γνωρίσει και παλικάρια καθηγητές και καθηγήτριες.
Μικρό παιδάκι θυμάμε έρχεται στην τάξη ο δάσκαλος κλαμένος. Ήταν η μέρα που σκότωσαν τον Τεμπονέρα. Μας έριξε για κανά πεντάλεπτο μια ομιλία, θα την κρατάω για πάντα μέσα μου.Πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις...

Efthymia είπε...

υσικά και υπάρχουν καθηγητές ονείρωξη - οι μαθηματικοί και κυρίως αυτός στο φροντιστήριο μου (χεχεχε)

ναι κ εγώ δεν εννοούσα πως αποκλείεται να είναι φασίστες. απλά δεν κάνουν μάθημα με τη λογική μόνο εγώ έχω δίκιο, εσύ είσαι άχρηστος(τουλάχιστον αυτοί που συνάντησα)κ οι περισσότεροι κάτι παραπάνω μπορούσαν να εξηγήσουν σε αντίθεση με τους περισσότερους φιλολόγους (που γνώρισα) οι οποίοι αμφιβάλω αν είχαν διαβάσει κάτι πέρα από το ανθολόγιο.

Αν σ ενδιαφέρει να ενταχθείς στην εκπαίδευση ξέρεις πλέον μπορούμε να διδάξουμε δίκαιο, οικονομία, κοινωνιολογία και το πολιτικό διεκδικεί να διδάσκει και ιστορία. Την κοινωνική ευαισθητοποίηση βέβαια δεν ξέρω που τη βρήκες, εγώ διδάχτηκα klausewitz, shuntzu και μάλιστα με την οπτική του κονδύλη...

όσο για τα σχολεία, οι πιο άσχημες μέρες έρχονται με τη γενιά δασκάλων "μπήκα γτ η σχολή είναι εύκολη και διορίζεσαι αμέσως"

τελικά κάναμε κ το post να βρωμάει σχολείο

ell είπε...

Ναι, Outsider ευτυχώς υπάρχουν κ εξαιρέσεις

πάντως σχετικό μ αυτό που λες κ με το παραπάνω σχόλιό σου περί γεννιάς κ τι κάνουμε σημερα κ τι κάναμε χθες υπάρχει ένα ωραίο κομμάτι (το είχα δει κ παλιά) από Μόντυ Πάιθονς που το είδα στον Alcibiades έναν μπλογκερ κ έχει κ τους διαλόγους
ωραίο διάλλειμα

http://head-charge.blogspot.com/2008/11/one-yorkshireman.html

Υ.Γ. Μότορσάικλ τι κουφά είναι αυτά εκει που τελειώνει η σελίδα
"έφτασες μέχρι εδώ κάτω ρε θηρίο!"
παρακολουθήστε αυτό το ιστολόγιο

κ όλο αλλάζει... ποιοι είν αυτοί ρε συ;

ell είπε...

Ποιοι είναι αυτοί ρε Ευθυμία;
"...εγώ διδάχτηκα klausewitz, shuntzu και μάλιστα με την οπτική του κονδύλη"

εβαλα έναν στο γκουγκλ κ έβγαλε κάτι για σκοπός του πολέμου κ ένα φόρουμ που ονομάζεται φυλετικές διαμάχες!?

δε βγάζει κ κανα βικιπάιδεια να μας φωτήσει...
πού τους διδάχτηκες αυτούς

Efthymia είπε...

χαχαχαχαχαχαχαχαχα ναι συγγνωμη, τα διδάχτηκα στο Πάντειο και είμαι λίγο ξερόλας σαν τους καθηγητές που κράζω. Οι πρώτοι δύο είναι στρατηγοί και θεωρητικοί της στρατηγικής, ο ένας γερμανός του 18ου κ ο άλλος κινέζος του 6ου αιώνα. Ο κονδύλης είναι ένας γελοίος που έγραψε μία πρόταση για το πως μπορούμε να αντιταχθούμε σε πόλεμο με την τουρκία και εξαιτίας του στέλνουν κόσμο στον έβρο με τη σέσουλα.
Εννοούσα γενικά, πως αν μια σχολή είναι κοινωνικών επιστημών δε σημαίνει πως αυτόματα σου προκαλεί και κοινωνικές ανησυχίες, αν κ σου δίνει τη δυνατότητα φυσικά.

ell είπε...

Επίσης με το που σε είδα μου ήρθε να τραγουδήσω το "Ευλαμπία"
μου χει κολλήσει στο μυαλό γιατί δεν το θυμόμουν κ νόμιζα ότι λέει ααααχ Ευθυμία....:))

κ δεν το βρισκα :ΡΡΡ

αλλά τώρα που το βρήκα

να: http://www.youtube.com/watch?v=0nPVktWRJw4

πολύ τα γουσταρα αυτά τα κομματάκια :))

ell είπε...

Τώρα το είδα
απίστευτα πράγματα διδάσκεστε εκεί στο Πάντειο!! αν κρίνω κ από Μότορσάικλ... που έχει αναφέρει διάφορούς ενδιαφέροντες, αν κ δε μου αρέσουν αυτοί που λες, δεν έχει σημασία

άντε ρε, ευχαριστώ για την πληροφορία αν κ αφού δεν έχω διαβάσει τίποτα απ αυτούς, τι να καταλάβω

Mr.Fixit είπε...

Ta Eksarxeia den yparxoun pia. Mono o aeras einai idios, paei na sou pei kati kai to kovei, kapws etsi.

To kommati pou perigrafeis to 8anato me ta xalkina antikeimena gamaei.

To link me thn tainia den ir8e telika.

Auta, kalisperes kai kalous mhnes. Gamhmenous mhnes, mhnes pou giortazei o Agios Lampionhs kai oi aeriw8oumenoi apo kwlou tarandoi.

ell είπε...

Α, ρε συ...
το μόνο που μου ερέσει απ αυτή τη γιορτή είναι οι Τάρανδοι!!!! :)))

ακόμα κ χωρίς έλκυθρο! να καθομαι σ έναν απ αυτόυς, να πιάνομαι από τα κέρατα κ να σκίζουμε τους αιθέρες!!! :))))

δεν πάω κάλα... :)))
μήπως να κόψω τον καφέ

sotiris είπε...

"και οι δικοί μου φευγάτοι –κι όσοι είναι ακόμα ζωντανοί κάπου θα έχουν πάει, κάπου θα έχουν πεταχτεί. Για λίγο. Για μια στιγμή. Τη στιγμή που θα πεθάνω."

Πολύ ωραίο. Δίνει ακριβώς το timing του ήρωα. Τόσο εκνευριστικό και ατυχές, όσο και η ίδια του η ζωή.


Γιατί τον έβαλες να ψάξει για χάπια; Είναι σαν να ξανγυρνάει πίσω στην εποχή του Ινδιάνου στο νταμάρι. Ξέφυγε από εκεί, κυλήστηκε στα σκατά, αλλά μπόρεσε να επιπλεύσει...

Και στην ατάκα του Cobain είναι συμπνυκωμένη όλη η κοσμοθεωρία του ήρωα, δεν συμφωνείς ;
Κανένα όριο, κανένας αυτοέλεγχος, κάνει οτιδήποτε του έρθει στο μυαλό ή στη ρόδα της μηχανής του, γιατί πολύ απλά δεν θέλει να ξεθωριάσει, αλλά να καεί εν ριπή οφθαλμού.
Δένει πολύ ωραία με την μέχρι τώρα πορεία και τις επιλογές του. Έτσι απρόσμενα θέλω να πιστεύω ότι θα εμφανιστεί και η Άλεξ στη ζωή του. Το να τον ξυπνήσει απλά η μάνα του λέγοντάς του "Ξύπνα παιδί, ήρθε εκείνη η κοπέλα που μου έλεγες" είναι τουλάχιστον ελεεινό! Το πρόσωπο που είναι ταυτόχρονα και η ζωή και η καταστροφή του δεν πρέπει να το δει ύστερα από όλα αυτά κάτω από το βλέμμα της παιδικής του ηλικίας! Τι θα έλεγε ο Σιντ; Τι γνώμη θα σχημάτιζε για αυτόν η Τζάνις;
Όχι, όχι, όχι!!! Οι σημαντικές συναντήσεις πρέπει να γίνονται σε αλλοπρόσαλα μέρη. Ακριβώς όπως είναι αλλοπρόσαλη και η ζωή του ήρωα.
Γιατί όλα είναι θέμα ισορροπίας. Υπερβολική δόση χαράς πρέπει να αντισταθμίζεται από ένα μεγάλο στραπάτσο. Γιατί; Γιατί έτσι!

ell είπε...

κ μιας κ το γεμίσαμε/ γέμισα με άσχετα,
ένα ποιήμα που μ αρέσει παρα πολύ, το είχα βρει σε κάποιον μπλογκερ

σόρρυ Μοτορσάικλ για τα καραάσχετα.
ένεκα των ημερών... :ΡΡΡ ή του πολύ καφέ ίσως...

"Shut Your Eyes"

Shut your eyes and think of somewhere
Somewhere cold and caked in snow
By the fire we break the quiet
Learn to wear each other well

And when the worrying starts to hurt
and the world feels like graves of dirt
Just close your eyes until
you can imagine this place
yeah our secret space at will

Shut your eyes I'll spin the big chair
And you'll feel dizzy light and free
And falling gently on the cushion
You can come and sing to me

And when the worrying starts to hurt
And the world feels like graves of dirt
Just close your eyes until
You can imagine this place
yeah our secret space at will

ell είπε...

Με μουσική εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=7X_QjrfFDXE

ell είπε...

Σαν μουσική δε μ αρέσει το πάνω
ένα που θα ταιριαζε ίσως στην ιστορία είναι αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=GUAQJxKfSfw

Rope On Fire - Morphine

άντε να δουμε τη συνέχεια, γιατί εντάξει αυτό το 21 δε με ξετρέλανε κιόλας

μην τα φορτώσεις στον κόκκορα τώρα Μότορσάικλ :Ρ

άντε, 1 τη βδομάδα=κανένα :ΡΡΡΡ

The Motorcycle boy είπε...

Fixit, ο Αη Βασίλης η ιπτάμενη σταχτοπούτα, το παιδί του Κόκκαλη -που λέει κι ο Παοκτζής, το έχεις ακούσει ε;
Το λινκ το έστειλα, ρώτα τον άλλον μήπως το πήρε γιατί μπερδεύω τα μέιλ σας. Πάρτο από εδώ:
http://www.koproskilo.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=658&Itemid=38

Δεν ξέρω για τα Εξάρχεια, κάτι κινείται στα πέριξ -εκτός πλατείας. Τέλος πάντων -πιτσιρικάδες είσαστε, γράψτε στ΄αρχίδια σας την κωλοπλατεία και φτιάξτε 100 Εξάρχεια σε συνοικείες, πόλεις -παντού. Αυτό θα μου άρεσε να το δω.
Κάποτε σιχαινόμουν τα Χριστούγεννα, αλλά την τελευταία 7ετία κάτι άλαξε και τα γουστάρω. Δεν θα σου πω τι -καταλαβαίνεις μάλλον. Καλό μήνα -πότε ερχόσαστε;

Ell, κόψτον τον ρημάδη ή πίνε φίλτρου! Οι τάρανδοι μου θυμίζουν κέρατο!

ell είπε...

Φίλτρου πίνω ρε συ!

μα νομίζω ότι θα πρεπε να μ ευχαριστείς για τα ωραία :Ρ διαλειματάκια που προσφέρω

χαχαχα

Υ.Γ. τελικά τι σκατα είναι αυτό που βγαίνει κάτω στη σελιδα σου
τι περιεργο

"Έφτασες μέχρι εδώ κάτω ρε θηρίο! (2)
Παρακολουθήστε αυτό το ιστολόγιο
Διακοπή παρακολούθησης
Stazybο Hοrn
agramatos
2 Αναγνώστες Προβολή όλων"

The Motorcycle boy είπε...

Σωτήρη (σε ένα παλιότερο ποστ, εκεί που έλεγες για τις Σουηδέζες ένας μαλάκας μου τα έκανε τσουρέκια με κάτι αστειάκια που απευθύνονταν σε σένα, αλλά δεν ήσουνα εκεί να τα απαντήσεις -οπότε τον διαολόστειλα ευγενικά), σσσου πω:

Ένα, ποτέ δεν ξεφεύγεις από την πρέζα αν τύχει να περάσεις από εκεί. Μπορεί να μην κάνεις ποτέ ξανά στη ζωή σου, αλλά η ζωή σου μένει σημαδεμένη. Νόμος αυτό.
Δύο, ο τύπος είναι άτυχος. Λόγω πόνου είναι αναγκασμένος να καταφύγει στα ίδια. Αλλά εδώ υπάρχει και κάποια δικαιολογία -ως προς τον εαυτό του. Γιατί... ξαναδιάβασε το Ένα.
Τρία, με πέθανες και έψαχνα μισή ώρα την ατάκα του Κομπέιν! Του Νιλ Γιάνγκ είναι ρε! Μη μου κάνεις τέτοια και τρομάζω οτι το ΄παθα το Αλτσχάιμερ πριν τελειώσω την ιστορία!
Τέσσερα, τη σκηνή της συνάντησης την έχω έτοιμη -είναι και δεν είναι έτσι όπως τη λες. Πάντως κάποιο στραπάτσο υπάρχει... θα δείξει.
Πέντε, υπερβολική δόση χαράς μην περιμένεις. Γιατί; Γιατί έτσι!

ell, ωραίοι οι Περίπολοι! Αν σε ξετρελάνει το 21 πως θα διαβάσεις το 22; Και μετά πως θα πας στο 23; Αφού θα σε έχουν κλείσει στο τρελάδικο! Γι΄αυτό το κάνω χαχαχα

The Motorcycle boy είπε...

Αυτό στο τέλος της σελίδας είναι ένα γκάτζετ που βρήκα και το έβαλα. Υποτίθεται οτι δείχνει ποιοι διαβάζουν το μπλογκ μου -αλλά ανάθεμα κι αν ξέρω τι ακριβώς κάνει!

Ανώνυμος είπε...

ell πολύ μου άρεσαν οι στίχοι που έγραψες...

Τι λές, θα μπορούσε ο Μοτοσάικλ να βγάλει βιβλίο; Εγώ νομίζω πως αυτά που γράφει έχουν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον και είναι πολύ πιό γνήσια από διάφορα σκουπίδια που κυκλοφορούν.

Με το λίγο λίγο, κεφάλαιο κεφάλαιο, μας βγάζει το λάδι! Εγώ το θέλω ολόκληρο!

ell είπε...

Ααα, ευχαριστώ, ειπα μην είναι τιποτα υιοι

μα, είπα ότι ΔΕΝ με ξετρέλανε το 21
ειλικρινα!

όσο για το λινκ που δίνεις στον Φίξιτ
το βαλα κ γω αυτό το Koproskilo (από περιέργεια)
αλλά δε βγαίνει το άτιμο
όλο page error μου βγάζει

ell είπε...

Ανώνυμε, να πω την αλήθεια κάποιες ιστορίες ίσως
κατα τ άλλα μερικά μου φαίνονται πολύ κοινοτυπες καταστάσεις, που παρόλο που δεν ήμουν της εποχής εκείνης κάποια μου φαίνονται πολύφορεμένα κ ένας τύπος (o Outsider νομίζω) έδωσε ένα λινκ από μια ταινία που μου θύμιζε πολυ κομμάτια από την ιστορία του Μότορ κυρίως σε διαλόγους που ήταν κάπως τζάμπα μαγκια, για να δείξουμε κ κανένα νόημα στο τέλος

εδώ ας πουμε γι αυτό δε μου άρεσε το 21 ή κάποια άλλα
αφού έχουμε πάρει το νόημα κ έχει περιγραφεί πλήρως η συγκεκριμένη γεννιά, κάποια μπορούν να παραλειφθούν αν δεν έχουν κάτι σημαντικό (όπως η περιγραφή μιας παρέας, Μιλλη κ αλλοι) που δεν προσφέρουν κ τίποτα καινούριο στην ιστορία, δεν ξέρω

άλλα όμως είναι πανέμορφα φτιαγμένα, που δε θέλεις ούτε μια τελεία να φύγει

αλλά για να είμαι ειλικρινής δε με ξετρελλαίνουν όλα τα κεφάλαια
όσα με ξετρελαίνουν το λέω

Ανώνυμε, εσένα σου ρχεται κανενα τραγουδάκι;
όταν σου ρθει, βάλε! δικό μας παιδί ο Μότορ! :D

Y.Γ. οι στίχοι είναι από το παρακάτω τραγούδι που δίνω, αλλά δε μ αρέσει η μουσική

ell είπε...

Okey Motorcycle τώρα καταλαβα τι είπες για το 21 :)))), μάλλον τώρα το διάβασα καλύτερα


οι παρενέργιες του καφέ, έχεις δίκιο

Ανώνυμος είπε...

Ενα έργο δεν μπορεί να είναι τέλειο από την αρχή μέχρι το τέλος.. κάπου θα κάνει κοιλιά, κάπου θα γουστάρεις περισσότερο, κάπου θα βαρεθείς... γι αυτό δεν διαβάζω κεφάλαιο κεφάλαιο, θα το διαβάσω όλόκληρο στο τέλος, που μάλλον το βλέπω για του χρόνου. Οταν όμως είναι "αληθινό" βγαίνει αυτό. Εχει χρώματα, μυρωδιές, ψυχή... τι άλλο θέλεις για να νοιώσεις κάτι τις;

Αύριο θα σου βρώ κι εγώ στίχους...

ell είπε...

Ναι, ΌΤΑΝ κάτι είναι αληθινό βγαίνει από την ψυχη

"Έχει χρώματα, μυρωδιές, ψυχή"

στίχους ε; (αμερικαν μπαρ θα του το κάνουμε κ μπορεί να μας διαολοστείλει... μην τον βλέπεις έτσι...) με είχες συνηθίσει με τραγούδια εκτός αν δεν είσαι εσύ αυτός με τα τραγούδια στο ποστ με τον Τζούμα

μ έχεις μπερδέψει

sotiris είπε...

@Ανώνυμος
Προτείνω ανεπιφύλακτα να ΜΗΝ διαβάσεις όλες τις ιστορίες μονομιάς. Πίστεψε με, θα είναι πολύ πιο άχρωμες, πιο άτονες. Είναι μακράν καλύτερο πιστεύω να παίρνεις μικρές δόσεις σκέψης. Γιατί μπορείς να τις επεξεργαστείς καλύτερα, να δεις τι πραγματικά έχουν να σου πουν, να τις παραλληλίσεις με τις δικές σου αυτοκαταστροφικές εμπειρίες. Διαβάζοντας μονορούφι όλα τα "επεισόδια" το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να διαβάσεις ακόμη μια ιστορία. Σε απλά ελληνικά, είναι σαν να βλέπεις όλα τα επεισόδια του Dexter σε ένα ΠΣΚ. Εντάξει, θα γουστάρεις με τις δολοφονίες, θα καυλώσεις με τη Λάιλα, αλλά μετά δεν θα περιμένεις πως και πως να δεις τι θα σκαρφιστεί ο σκηνοθέτης. Και εκεί ακριβώς είναι η στιγμή που μετατρέπεσαι από θεατή σε καταναλωτή...

@ΤΜΒ
Όου, δεν περίμενα να είχαν γίνει τόσα πολλά από μια ατάκα που είπα. Ο μεγαλύτερος που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομα μου ever !!!

Sorry για το remix Cobain-Young, φταίει το ότι ένας φίλος μου είχε μια αφίσα του Cobain με την ατάκα αυτή. Ζητώ ταπεινά συγνώμη...
Το καλό που σου θέλω, να είναι στενάχωρο το τέλος! Όχι άλλα νερόβραστα happy ends όπου όλοι αγαπιούνται, αμολάνε κουτσούβελα και τρώνε όλοι μαζί δένοντας τον Κακοφωνίξ στο δέντρο. Λίγη παρακμή παρακαλώ, λίγη πτώση, λίγη πίκρα! Και μην διανοηθείς να ενδώσεις σε κλισέ του τύπου "μαθαίνει ότι του πηδούσαν την Άλεξ οι φίλοι του" ή "η Αλεξ έχει δίδυμη αδερφή" ή "η Αλεξ έπαθε αμνησία και θα της αποδείξει πόσο την αγαπούσε"!

Μια ταπεινή πρόταση μου ρθε έτσι ξαφνικά. Θα μπορούσες μετά από κάθε επεισόδιο να έχεις και ένα τραγούδι (μέσω youtube) που πιστεύεις ότι κολλάει με το συγκεκριμένο επεισόδιο. Ώστε μετά το κείμενο, να μεταφέρεται όσο το δυνατόν καλύτερα η αίσθητική της στιγμή. Να δώσεις μια πιο audiovisual εμπειρία. Σαν σαμπουάν, 2-σε-1.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, μια χαρά τα πάτε εδώ μέσα -να πηγαίνω εγώ να μην ενοχλώ!!!

Βάλτε ρε οτι γουστάρετε και τραγούδια και "τα πάντα-όλα" που λέει κι ο Αλέφαντος. Και μακάρι να υπήρχε κανένα γκατζετάκι να επιλέγατε μουσική για το μπλογκ μου -να μην είναι στη μούγκα.

Περί βιβλίου και αξίας των κειμένων να μην τα ξαναλέμε. Εντάξει είναι καλύτερα από τα χειρότερα που κυκλοφορούν εκεί έξω και χειρότερα (αλλά πολύ χειρότερα) από τα καλύτερα. Αποτέλεσμα -πίασ' τ' αυγό και κούρεφτο!

Ποιο μαζεμένα ρε παιδιά δεν μπορώ να τα βγάλω -αφού τώρα τα γράφω, πως να γίνει δηλαδή; Τι είμαι, ο ΖΦΧ το ρομποτάκι;

Ell, όντως κάποια κομμάτια είναι καλύτερα από άλλα -όμως μην ξεχνάς οτι ένας πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίο τα γράφω είναι για μένα -για να τα θυμάμαι. Η παρέα Μίλλυ-Ζόμπι-Βρομιάρα-Τσουλού ήταν όλοι τους σημαντικά παιδιά και πολλά άλλα πράγματα που θα τα καταλάβεις στη συνέχεια. Άρα, μη βιάζεσαι και άσε με κι εμένα να φχαριστιέμαι αυτή την ιστορία. Ε;

Υ.Γ.: Η ταινία που λες ήταν του Τσιλιφώνη; Δεν θα σχολιάσω γιατί θα τσακωθούμε πάλι.

Τhe Outsider είπε...

Ρε Ell ξεκόλα. Εγώ όσο πιο πολύ μπαίνω στο κλήμα και στην φάση της εποχής τόσο πιο πολύ αναμένω την επόμενη ανάτρηση. Ο motor πρέπει να το συνεχίσει όσο πιο πολύ του βγαίνει. Αλλά μαλακίες λέμε όλοι. Δικός του είναι ο μάγκας ότι θέλει κάνει! Αν γυρίσω νωρίς θα σου στείλω και κανά τρελλάρικο τραγουδάκι!
Πάρε τώρα ένα Ξυράφι:http://www.youtube.com/watch?v=7Jmh7DY5U4s&feature=related
Αν και δεν είμαι πανκης τρελαίνομαι για την πάρτη τους

The Outsider είπε...

Motor αυτό είναι για; σένα και για αυτή την "καταραμένη" γενία σου: http://www.youtube.com/watch?v=YH68xQLvS6s&feature=related

The Motorcycle boy είπε...

Σωτήρη, πια είναι η Λάιλα; Εγώ ξέρω εκείνη το Έρικ Κλάπτον, το γύναιο, χαχαχα.

Δεν τρέχει τίποτα για το ρεμίξ -τρόμαξα κάπως, επειδή με τον Κομπέιν δεν έχω παρτίδες, ήταν "αγέννητος" την εποχή της ιστορίας. Ρε πρώτη ιστορία μου διαβάζεις; Δεν τα καταφέρνω στα χάπι εντ, αλλά δεν είμαι και του πομπέ -δεν ανατινάζονται όλοι στο τέλος, ούτε πηδάνε από το Ζάλλογο.
Καλή η ιδέα σου με τη μουσική, όταν ξεμπερδέψω την ιστορία θα το κάνω σαν σιντιβιντί που συνοδεύει το πακέτο. Γιατί τώρα δεν προλαβαίνω -είναι λίγος ο χρόνος μου.

Outsider Γενιά του Χάους; Τα πιτσιρίκια ρε; Κέρνα λίγο Stress να γίνουμε κανονικά.

The Motorcycle boy είπε...

Καλοί, πολύ καλοί οι Στίγμα -να 'σαι καλά ρε φίλε.

ell είπε...

Outsider γούστα είν αυτά τι να κάνουμε, εντάξει το 21 δε με ξετρελανε τι να σου πω τώρα

αλλά η εξήγηση που μου δίνει ο Ανώνυμος κ ο Μοτορσάικλ που τη γράφει μου φτάνει αφου λέει ότι στη συνέχεια η παρέα αυτή παίζει κάποιο ρόλο κ ΚΥΡΙΩΣ αυτό!:

"όμως μην ξεχνάς οτι ένας πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίο τα γράφω είναι για μένα -για να τα θυμάμαι.
...μη βιάζεσαι και άσε με κι εμένα να φχαριστιέμαι αυτή την ιστορία."

Ο Σωτήρης, περίεργος τύπος
αυτό: "Το καλό που σου θέλω, να είναι στενάχωρο το τέλος! Όχι άλλα νερόβραστα happy ends όπου όλοι αγαπιούνται, αμολάνε κουτσούβελα και τρώνε όλοι μαζί δένοντας τον Κακοφωνίξ στο δέντρο. Λίγη παρακμή παρακαλώ, λίγη πτώση, λίγη πίκρα!"

εσύ Σωτήρη έχεις τα νερόβραστα τώρα
αυτά που λες κουτσούβελα κ χαπυ εντς ή απλά περνας τέλεια κ θέλεις λίγη μιζέρια για ισορροπία; :ΡΡΡ

γιατί εγώ προτιμώ τους τάρανδους :))) π.χ. που μπορεί να έχει εκει που είσαι/ήσουν, να πετάνε όμως

α, κ μια κ κάνουμε παραγγελιές
ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ Κ ΤΙΣ ΝΕΡΑΪΔΕΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕΣ :))))

να κ κομμάτια που θα ταιριάζανε: http://www.youtube.com/watch?v=oQTOTDumHDA&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=jN4VvRvPf_k&feature=related

στα γρήγορα... αμα βάλεις αυτά που λέγαμε θα σου βρω κ καλύτερα :)))

The Motorcycle boy είπε...

Τώρα που κοίταζα τα γκατζετ του μπλόγκερ πάντως, νομίζω οτι υπάρχει δυνατότητσ για βιντεάκια στο πλάι. Θα το ψάξω μήπως γίνεται να παίζουν παράλληλα.

Mr.Fixit είπε...

Pame prwta -egw dhladh- mia tourne apo Krhth se kati filarakia kai mas ypologizw kata proparamonh Xristougennwn apanw.

Emena panta me lene grousouzh pou de goustarw ta Xristougenna, alla gia na mou symbei oti kai se sena, mikros den eimai? hahaha

The Outsider είπε...

Πάρε ρε motor http://www.youtube.com/watch?v=pxYRdk3JBgs
Είναι εδώ κανά κουρέλι να δώσει κανα τραγούδι;

ell είπε...

το "στα γρήγορα...." πήγαινε
στα γρήγορα κάτι τραγουδάκια που μου 'ρθανε, ε
άντε μην παρεξηγηθούμε πάλι

γιατί βλέπω να με φτύνεις λίγο :Ρ

δε μου πες για την παραγγελιά ας πουμε...

κακό μπellα βρήκες! :ΡΡΡ

αλλά μην ανησυχεις όπως τα βλέπω, μέσα Δεκεμβρη κάποια σκατοδουλεια θα βρω κ θα με ξεφορτωθείς

Υ.Γ. Mr Fixit ωραίο "Το τραγούδι του Μαοσταλινικού κ της Αναρχικής"
που κάνατε/κάνανε :)))

The Outsider είπε...

Ell αφου δεν κοιμάσαι όπως και εγώ που χαζάω τις κιλοβατόρες που καίγονται στις απέναντι ταράτσες να σου χαρίσω ένα τραγουδάκι;http://www.youtube.com/watch?v=FhXrc11vGgk&feature=related:

ell είπε...

Ωραίο!
Ευχαριστώ ρε συ :)

κ τα πρώτα που έβαλες τα άκουσα παρολο που ήταν ενδιαφέρουσα η μουσική πολύ κακός ο ήχος κ στα 2 πρώτα δυστηχώς δεν μπορουσα να πιάσω κανένα στιχο

The Outsider είπε...

Καλή μου Ell σου στέλνω ένα πραγματικό καταπέλτη: http://www.youtube.com/watch?v=QOKc7f213bw
Κάληνύχτα-καλές σκέψεις-θα αντέξουμε μέχρι αύριο...

ell είπε...

Καληνύχτα

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, Fixit, μικρός είσαι ακόμα. Αυτά που για άλλους είναι ευλογία, για άλλους είναι κατάρα -εξαρτάται από τη συγκυρία.

Outsider, σωστός. Το πέσιμο που περιγράφεται στην από πάνω συνέχεια της ιστορίας είναι πατέντα του Λούι -ξέρεις ποιου Λούι έτσι; Α, και επειδή έχασα τα σχόλια, σου απαντάω και σε κάτι από παραπάνω:
Δεν μπορώ και δεν θέλω να μιλήσω για τους σημερινούς νέους. Πέρα του οτι δεν έχω επαφή φοβάμαι οτι θα ακουστώ σαν τους γονείς μας που μας πρήζανε με τα κατοχικά τους σύνδρομα. Έχω την εντύπωση όμως, οτι τα σημερινά παιδιά που είναι στους δρόμους θα κάνουν σημαντικότερα πράγματα από οτι κάναμε εμείς. Ή την ελπίδα!

The Motorcycle boy είπε...

Ευθυμία, είπαμε είναι λίγο άτυχο το τμήμα σου. Αλλά κάποιες βασικές αρχές κοινωνιολογίας, κάτι για κοινωνικές δομές, ρόλους και τέτοια δεν κάνετε; Τίποτα;

Κι ο φον Κλαούζεβιτς και ο Ταράς Μπούλμπα, όλοι καλύτεροι είναι από τους μιγαδικούς που κάνουν στο μαθηματικό ή από τα βιβλία της παιδαγωγικής που διδάσκονται στις σχολές και αντιμετωπίζουν ακόμα την ομοφυλοφιλία σαν σύμπτωμα σχιζοειδούς παράνοιας (δεν κάνω πλάκα)! Όποιος μαθαίνει για την κοινωνία (ακόμα και μέσα από την ιστορία) μια κοινωνική ευαισθησία μπορεί να την αναπτύξει. Εκτός βέβαια αν δεν τον ενδιαφέρει -οπότε....

Δεν με ενδιαφέρει φιλενάδα να ενταχθώ στην εκπαίδευση -ποτέ δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα αυτή η προοπτική επειδή δεν θεωρώ οτι έχω την ικανότητα της διδασκαλίας. Αλλά ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ έπρεπε να την ενδιαφέρει να μας εντάξει -γαμώ την αρτηριοσκλήρωσή τους μέσα, που έχουν γεμίσει τα σχολεία θεολόγους, λες και τα παιδιά όταν θα βγουν από εκεί μέσα δεν θα βρεθούν στην κοινωνία αλλά σε μοναστήρι!

Καλά είναι να βρωμάει κάτι το ποστ -ακόμα και σχολείο. Τα άοσμα φοβάμαι.

The Outsider είπε...

Motor συνεχίζω τον "χορο" των ανατρήσεων με ένα τραγούδι βγαλμένο από την ζωή...
Αν ο μάγκας πετύχει τους φασίστες θεωρώ ότι θα είναι το καλύτερο soundtrack! http://www.youtube.com/watch?v=v5KcKB5b9NQ&feature=related

The Motorcycle boy είπε...

Άγρια πράγματα! Τώρα τελευταία βέβαια μου τα έχουν σκατώσει κάπως τα κόκκινα αδέρφια, αλλά οι παλιές αγάπες πάντα κάτι αφήνουν.

The Outsider είπε...

Όσοι δεν έχουμε λεφτά μάθαμε να ταξιδεύουμε με τα τραγούδια. Στο jet σκέψης επιβιβάζω Motorcycle Boy,Ell και όποιον άλλον θέλει για ένα ταξίδι αστραπή στο πιο όμορφο μέρος της Ευρώπης: http://www.youtube.com/watch?v=H2ibt9ELyDk&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=d9GXCSNkcqU&feature=related

Efthymia είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Efthymia είπε...

Καλημέρα!
ε όχι κ άτυχο! απλά τεχνοκρατικό. εμένα μ άρεσε το θέμα, πολύ! το στυλ δε μ άρεσε. Η σχολή έχει σπάσει σε πολλά τμήματα γίναμε κ εμείς εξειδικευμένοι. Πχ κοινωνιολογία δεν υπήρχε καθόλου και τα μαθήματα πολιτικών θεσμών ήταν επιλογής. Βέβαια οντως μάθαμε για spaak, schuman, monnet κλπ αντί να μαθαίνουμε για τους οπλαρχηγούς της επανάστασης. (http://europa.eu/abc/history/1945-1959/index_en.htm)
τώρα για την ένταξή μας στο παιδαγωγικό σύστημα, τι να πω? λες και δεν ξέρουμε τι σόι άτομα καταλήγουν συνήθως καθηγητές...

outsider δεν ξέρω τι υποχρεώσεις έχεις, πάντως δεν χρειάζονται πάρα πολλά χρήματα για να ταξιδέψεις. Τα τραγούδια πολύ ωραία πάντως!

The Motorcycle boy είπε...

Ευθυμία, λέω άτυχοι για να μην αρχίσω τα μπινελίκια περί προγραμμάτων σπουδών και τα λοιπά... Συνήθως τα σημαντικότερα μαθήματα είναι επιλογής και τα πιο βαρετά υποχρεωτικά -λογικό είναι, αλλιώς δεν θα τα επέλεγε κανένας τα βαρετά.

Κοίτα μην πάθεις κανένα Μονεταρισμό και αρχίσεις να κυκλοφορείς με ταγεράκια σε τριήμερες διημερίδες με αυτά που σας μαθαίνουν!

Εντάξει, μεταξύ μας, δεν είχα ποτέ την προσδοκία να μας αφήσουν να πατήσουμε σχολική αίθουσα -καθότι ακόμα και στο καφενείο της Παντείου να έχεις καθίσει, τυγχάνεις επικίνδυνος για τα αθώα παιδικά αυτιά.
Ξέρω 'γω; Τώρα που θα βγει ο Παπανδρέου που είναι και κοινωνιολόγος μπορεί να αναβαθμίσει το μάθημα στα σχολεία και να πάψει ο σύλλογός μου να στέλνει επιστολές διαμαρτυρίας χαχαχαχα. (Λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα -έτσι;)

The Outsider είπε...

Ένα τελευταίο:" La rabbia esplode a Reggio Calabria". Το τραγούδι αυτό μιλάει για τις συγκρούσεις ανάμεσα στους φασίστες και στους αριστερούς και αναρχικούς μετά από μια βόμβα που έσκασε σε ένα τραίνο με αρκετούς νεκρούς κάπου στις αρχές του '70.
Στο youtube το βρήκα εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=ughcdPUghTE
Απλοϊκό μουσικά αλλά πολύ όμορφο.

Ανώνυμος είπε...

Ασχετο.... είδα ένα πολύ καλό θεατρικό... "ΗΡΩΕΣ" λέει πολλά σοβαρά μέσα από πολύ γέλιο και μουσική. Νέοι ηθοποιοί, υπέροχοι...

Χρωστάω κάτι στην ell... υπομονή!

The Motorcycle boy είπε...

Outsider, "Οι Αόρατοι" του Νάνι Μπαλεστρίνι, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος. Το αναφέρω σχετικά με το τραγούδι που λινκάρεις. Αν δεν το έχεις, πάρτο το βιβλίο. Εγγυημένα.

Ανώνυμε, υπάρχει και σχετικό τραγούδι του Μπάουι με τον ίδιο τίτλο -εξίσου καλό νομίζω. Πάω τώρα να ψάξω το θεατρικό που λες.

Efthymia είπε...

χοχοχο όταν μου συμβεί αυτή η βαριά αρρώστια θα κάτσω σπίτι, να μην κολλήσω κ άλλους.
Λες να έχει πάθει κάτι τόσο σοβαρό η άλεξ κ να του πει, κοίτα να δεις, τι να σε κάνω εσένα, ούτε πτυχίο, ούτε καλή δουλειά, ούτε ένα κύρος δεν έχεις?

έχω κ εγώ δει τους ήρωες, πρόπερσι, την παλιά version και ειναι πολύ αστεία παράσταση και πρωτότυπη, αν κ κάπως ακριβη.

κ αφού λέμε ήρωες

http://www.youtube.com/watch?v=TrMQbim8SUo&feature=related

The Motorcycle boy είπε...

Α, τώρα θίγεις το στάτους των αποφοίτων Παντείου και χτυπάς πονεμένο κομμάτι καθότι είμαστε η χαρά της πεθεράς! Ανεπρόκοποι, ψευτοκουλτουριάρηδες με κοινωνικές ανησυχίες -μας προτιμούν όλες οι μανάδες που αγαπάνε τις κόρες τους επειδή είμαστε η προσωποποίηση του "στα ΄λεγα εγώ!"

Μεταξύ μας, η Άλεξ δεν αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα, το φυσσάει το παραδάκι οπότε τη γλιτώνει ο τύπος.

Όταν πάθεις Μονεταρισμό δεν θα μπορείς να καθίσεις σπίτι δυστυχώς, γιατί θα έχεις σκάσει τα μαλλιοκέφαλά σου σε ταγιεράκια -ο σκώρος θα τα φάει;

Δεν ξέρω αν γράψαμε μαζί τα σχόλια αλλά επικοινωνούμε στο τραγουδιστικό τμήμα!

Efthymia είπε...

βασικά το σχόλιο το έκλεψα από μια συμφοιτητρία μου (ετών 19) με βαρύ μονεταρισμό που το πε σ ένα φίλο μου (ετών 23), τη μέρα που τον απέλυσαν: "ούτε ένα πτυχίο, μία εξειδίκευση, μία καριέρα, ούτε καν ένσημα, ποια γυναίκα θα σε κοιτάξει, για εμένα είσαι μηδενικό"
κ αυτός το πήρε βαριά και γίναμε κουρούμπελα. Οπότε δε νομίζω πως έχει να κάνει με τα οικονομικά αλλά με τον κάλο της καθεμίας.

Ναι, εμείς και πόσοι άλλοι....αφού το τραγούδι, ιδιαίτερα στα γερμανικά, είναι το κάτι άλλο...

The Motorcycle boy είπε...

Κουρούμπελα! Πάει κοντά δεκαετία που έχω να την ακούσω αυτή τη λέξη!

Να σου πω, δίπλωμα οδήγησης είχε τουλάχιστον ο δικός σου; Μπας και έσωζε τα προσχήματα.

19 χρονών η γκόμενα και έψαχνε πτυχίο, καρριέρα και άλλες τέτοιες υστερίες; Κράτα επαφή μαζί της να την ξαναδείς μετά από 3-4 χρόνια όταν θα έχει γίνει κουνέλα από τις γέννες και θα ψάχνει μέσα στις σελίδες του Κοσμοπόλιταν (κυκλοφορεί ακόμα αυτό;) να ανακαλύψει γιατί της τα φοράει ο ψευτογιάπης που θα την έχει φορτωθεί!

ell είπε...

Α, ρε Outsider...
ωραίο το stolen child
το άλλο τι ήταν να το βάλεις; βαλτός είσαι

το χθεσινο φοιτητικό συλλαλητηριο
ειρηνικο, υποδειγματικό,
υποδειγματική περιφρούρηση
δεν ήταν οι καταραμένοι αναρχικοί...

λιανίσανε ένα φοιτητη κ πλακώσανε κ άλλους
ενώ επίσης γαμήσανε κ ένα μετανάστη

κάποιος Dr Funkenstein κ ο Ντιουσντ μου λέγανε για εποχές που ήμουν παιδι κ δεν ξέρω, ότι αυτοί, αυτοί οι καταραμένοι αναρχικοί χαλούσαν τις ειρηνικές τους πορείες ότι αυτοί προκαλούσαν! κ άλλα ωραία....

τι θα λέγανε για το χθεσινο συλλαλητηριο άραγε, το υποδειγματικό που γαμήσανε κ λιανίσανε

αλλά ως γνωστόν αυτοί οι "γέροι" γιατί δεν ξέρω τι γινόντανε στην εποχή τους... τα κοκκινα παιδια οι αγαπημένοι των μπάτσων

κατα τ άλλα οι αναρχικοί τους ενοχλούν κ τους χαλάνε τις πορείες

Efthymia είπε...

βασικά τα έχει ήδη μ ένα μεγαλοστέλεχος (και περηφανεύεται πως τον απατά) και δουλεύει (χωρίς πτυχίο) στην εταιρία ενός καθηγητή.

cosmopolitan φυσικά κ υπάρχει, αλλά πλέον υπάρχει κ εξειδίκευση. οι παντρεμένες διαβάζουν άλλα περιοδικά. όσο για εμένα ελπίζω να έχω κάτι καλύτερο να κάνω, από το να την παρακολουθώ και να φοράω ταγεράκια.

The Motorcycle boy είπε...

Ell, μη ρωτάς εδώ μέσα τον Deuced και τον Funkenstain -δε νομίζω οτι θα το δουν για να σου απαντήσουν. Πήγαινε και ρώτα τους στα δικά τους μπλογκς.

Το ότι έχουμε περάσει πορείες που τις γαμήσανε μπαχαλάκηδες ή/και προβοκάτορες -ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ (όπως τουλάχιστον εγώ τους αντιλαμβάνομαι, επειδή και εκείνος ο Καραμήτρος στο σήριαλ του Χάρη Ρώμα, μπλούζα με το Άλφα φόραγε, αλλά αναρχικός... μη χέσω!) είναι κάτι που θα πρέπει να μας το αναγνωρίσεις. Τι να γίνει τώρα; Τα έχουμε δει αυτά κάποτε, να τα σβήσουμε;

Όπως επίσης νομίζω οτι από τότε που θυμάμαι μέχρι και σήμερα οι φοιτητές στις πορείες τους κάθονται και τις τρώνε σαν κότες, ΜΕ ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ, επειδή κουμάντο κάνουν οι κοινοβουλευτικές νεολαίες. Απ΄όσα έχω δει αυτό νομίζω -μπορεί και να είμαι λάθος.

The Motorcycle boy είπε...

Ευθυμία, καλά κάνει και τον απατά τώρα που προλαβαίνει γιατί όταν θα έχει γίνει σαν παντόφλα (συγνώμη για τα γαλλικά μου) δεν θα μπορεί. Άλλωστε, ως γνωστόν, η πλειονότητα των μεγαλοστελεχών έχει τις γυναίκες ασορτί με τα Καγιέν -λουστραρισμένες. Κάνεις τίποτα στο κρεβάτι σου με το Καγιέν; Όχι. Τότε γιατί να κάνεις με τη γυναίκα; Να σου χαλάσει και να την τρέχεις στα συνεργεία μετά;

Εταιρεία καθηγητή άκουσα; Έχω την εντύπωση οτι αυτό απαγορεύεται -κάνω λάθος;

Κι εγώ το ελπίζω το τελευταίο που λες, αλλά ποτέ δεν βλάφτει λίγη καζούρα στους παλιούς γνωστούς. Γι΄αυτό σου λέω, κράτα επαφή.

ell είπε...

Μοτορσάικλ πιστεψε με ότι εχοντας στο νου μου κ τον φοιτητη κ τον μετανάστη που τους ξεσκισανε κ ένιωθα σκατα
όχι απλα να μπω στου Ντιουσντ να τα πω μου ήρθε αλλά κ άλλα

απλά το βλέπω μάταιο, εξάλλου το ποστ του είναι άσχετο κ θα μου πει ότι ΤΡΟΛΛΑΡΩ ΠΑΛΙ, παρόλο που τοτε που το είπε (για το τρολλάρισμά μου) το ποστ του είχε να κάνει για την βία των αναρχικών κ εγω ΑΠΛΑ του έδωσα ενα λινκ για τη βία κάποιων κοπροσκυλων
κ μου είπε ότι τρολλάρω

το βρίσκω μάταιο λοιπόν

The Motorcycle boy είπε...

Δεν χρειάζεται να μου εξηγείς -δεν έχει καμιά σημασία για μένα. Απλά ξέρεις οτι βαριέμαι να μιλάω εκ μέρους άλλων -καταλαβαίνω την αγανάκτησή σου για τα γεγονότα της πορείας, αλλά εξακολουθών να βρίσκω άσχετη την αναφορά στους υπόλοιπους.

ell είπε...

Εγώ δεν βρίσκω τίποτα άσχετο
αν κ μ αρέσουν πολύ τα ασχετα!

κ ακόμα περιμένω κάτι στίχους

Υ.Γ. τελικά είναι ωραίο αυτό που έκανες κάτω (τα τραγούδια κυριώς κ το ότι έχεις βάλει τα μπλογκς 2 αναγνωστών)

Efthymia είπε...

η συγκεκριμένη δεν είναι λουστραρισμένη (ούτε καν). δεν είναι εταιρία αλλά κάπως πρέπει να το πούμε...
χτες ποιος την οργάνωσε την "αυθόρμητη" "πανσπουδαστική" πορεία?

The Motorcycle boy είπε...

Δεν περιμένεις από μένα στίχους -σωστά; Ρωτάω μήπως ξέχασα τίποτα.

Τα βίντεο ελπίζω να βγαίνουν όλα, βασικά ήθελα να βάλω τρία τραγούδια από τρία συγκροτήματα, αλλά μου βγαίνουν τρεις διαφορετικές οθόνες με τέσσερα τραγούδια του κάθε συγκροτήματος η καθεμιά!

Από κάτω έχω βάλει τα 7 μπλογκς που διαβάζω καθημερινά -για να βλέπω αν έχουν σηκώσει τίποτα καινούργιο.

Εκεί παρακάτω που είναι οι 2 αναγνώστες, ανακάλυψα τελικά οτι μετράει κάποιον φίντερ -μάλλον του γκούγκλ. Άρα οι συγκεκριμένοι με έχουν βάλει στον φίντερ τους για να διαβάζουν οτι καινούργιο σηκώνω -το ενδιαφέρον είναι οτι μπορείς να δεις και ποιους άλλους έχουν στον φίντερ τους και να διαβάσεις έτσι κι άλλα μπλογκς.

The Motorcycle boy είπε...

Ευθυμία, ούτε καν λουστραρισμένη; Έχουν πέσει πολύ τα στάνταρς των στελεχαραίων -θα φταίει φαίνεται η ύφεση!

Εταιρεία, ξε-εταιρεία, απαγορεύεται νομίζω να έχουν παράλληλες κερδοσκοπικές δραστηριότητες οι καθηγητές πανεπιστημίων -έχει να κάνει με τον εργάσιμο χρόνο που δηλώνουν στον Ειδικό Λογαριασμό για να πληρωθούν έξτρα από τις συμμετοχές τους σε έργα-μελέτες.

Δεν έχω ιδέα για τα σχετικά με τη χτεσινή πορεία -εσύ δεν ξέρεις τίποτα; Τι φοιτήτρια είσαι;

ell είπε...

Χαχαχα
εσύ να ξεχάσεις; κ 150 χρονών να γίνεις δε θα ξεχνάς απλά κάποια ίσως να τα παραμερίζεις λίγο κ έχεις άλλα πιο έντονα στο μυαλό σου
όλοι αυτό κάνουμε, αλλοί με μεγαλυτερη επιτυχία κ άλλοι όχι ό,τι βολευει τον καθένα κ τη συνείδησή του

Υ.Γ. ναι, τους είχα δει χθες ωραίο αυτό που λες με τον φίντερ
τα τραγούδια ακόμα δεν τα ακούσα

Efthymia είπε...

α δεν είμαι φοιτήτρια. το πήρα το χαρτί εδώ κ ένα χρόνο! τώρα όπως βλέπετε πνίγομαι στη δουλειά κ δεν ξέρω καυτές λεπτομέριες.
Στη σχολή πάντως δεν άκουσα να γίνεται συνέλευση. γι αυτό ρώτησα.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, κάποια μνήμη ελέφαντα -χαχαχα.

Ευθυμία, δεν είσαι φοιτήτρια! Φτου γαμώ τη γκαντεμιά μου κι έκανα φιγούρα οτι είχα και φοιτήτριες στο μπλογκ μου! Δεν έπρεπε να το πεις αυτό -τώρα θα μου κόψεις την πελατεία, χαχαχα.

ell είπε...

Πάντως υποτιθεται απ αυτά που άκουγα από φοιτητές περνούσανε τα μαθηματα με σκονάκια κλπ...

η Ευθυμία είναι προσφατα απόφοιτη
εσύ Μοτορσάικλ, δεν το συζητάμε

κ ακόμα θυμάσαι πραγματα, βιβλία, μέχρι κ το τι σας έλεγε ένας καθηγητης στο αμφιθέατρο (που έχεις βάλει στην ιστορία)

να υποθέσω ότι μόνο οι της κοινωνιολογίας διαβάζατε; :Ρ

γιατί πολύ σφαιρική η σκέψη σας για κάποιους που αναφέρετε, ούτε καν παπαγαλια μαλλον δεν κάνατε για να περάσετε μαθήματα
είχα σχετικά κακή άποψη για τα πανεπιστήμια κ για το τι έχει απομείνει στα κεφάλια αυτών που αποφοιτούν

αλλά μπορεί να είστε οι εξαιρέσεις με μνημη ελέφαντα :)))

Υ.Γ. κυριώς είχα αυτή την εντύπωση γιατί ήξερα κ άκουγα ότι δεν είναι υποχρεωτικό να βρισκονται οι φοιτητές στην παραδοση, όποτε κάνανε πασαλείματα όταν έπρεπε για τις εξετάσεις μόνο
Υ.Γ. είναι πολύ ωραίο πάντως που κάποιες φορές είχες βάλει στην ιστορία χαρακτηριστικά κάποιους καθηγητες κ το τι λέγανε

Efthymia είπε...

χα περάσαμε από το σχολείο στο πανεπιστήμιο, πολύ ωραία.

πρώτον είμαι φοιτήτρια τυπικά, έκανα 10% κ πέρασα κ αλλού, οπότε λέγε ο,τι θες προς τα έξω.

δεύτερον δεν ήμουν ποτέ της κοινωνιολογίας. στο δικό μου τμήμα ένας καθηγητής είχε πει στο πρώτο έτος: αν δεν καταλαβαίνετε τα θέματα που σας έβαλα δεν πειράζει. Η κοινωνιολογία δίπλα είναι. (γιατί εμείς είμαστε τζιμάνια κ αυτοί σκράπες βλέπεις)
τρίτον φυσικά και δεν πατάγαμε σε όλα τα μαθήματα, ήταν από ένστικτο επιβίωσης
τέταρτον αν δεν υπήρχαν τα σκονάκια....
πέμπτον μην βάζεις όλο τον κόσμο σ ένα τσουβάλι
έκτον δε νομίζω πως είμαι ο κατάλληλος ανθρωπος για να σου αλλάξει τη γνώμη που έχεις για τα πανεπιστήμια

ell είπε...

Χμμμ δεν ξέρω τι σπουδασες/σπουδάζεις
αν το είχες πει μάλλον δεν το προσεξα
απλά είδα ότι συζητούσατε για κάποιους με τον Μοτορσάικλ

Ευθυμία μου, 1ον (αν κ δε μ αρέσει αυτό το συστημα με τους αριθμους που κάνει κ ο Μότορ) είδες κ άλλο κοινό έχετε πώς να μην σας μπερδέψω :Ρ

μη χάνεις την ευθυμία σου, δεν τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι με το να λέω την εμπειρία μου από κάποιους φοιτητές, ξαναδιαβασε το σχόλιό μου

δεν είμαι σχετική με πανεπιστήμια γι αυτό κ είπα τα παραπάνω μπας! κ με διαφωτήσεις, όπως κ στο παρελθόν μου έκανε εντύπωση για κάποιους συγγραφείς που είχε αναφέρει ο Μότορ κ ΔΕΝ περίμενα ότι τους διαβάζανε στο πανεπιστ.

Θενκς για την "πληροφόρηση"

ell είπε...

Υ.Γ. αυτό το "...οπότε λέγε ο,τι θες προς τα έξω."

να ρωτήσω... ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ;

Efthymia είπε...

xaxaxaxaxa οχι δεν τσαντίστηκα που με τσουβάλιασες - μία επισήμανση ήταν

"Ευθυμία, δεν είσαι φοιτήτρια! Φτου γαμώ τη γκαντεμιά μου κι έκανα φιγούρα οτι είχα και φοιτήτριες στο μπλογκ μου! Δεν έπρεπε να το πεις αυτό -τώρα θα μου κόψεις την πελατεία, χαχαχα." εκεί πήγαινε το "προς τα έξω."

ell είπε...

Α, ναι αυτό το σχόλιο του Μότορ το είχα ξεχάσει... κ νόμιζα ότι πηγαινε σε μένα γιατί μου φάνηκε κάπως η απάντηση σου

ΔΕΝ νομιζω ότι σε τσουβάλιασα όπως λες, γενικά μίλησα για το τι γνωρίζω εγώ από φοιτητές κ πανεπιστήμια

Efthymia είπε...

α συγγνώμη, δεν τα εννοούσα έτσι. εντάξει ε?

ell είπε...

ακόμα κ να το εννοουσες, δικαίωμά σου, απλά εγω είπα αυτό που πιστεύω, δε χρειάζεται να μου λες συγγνώμη
δεν καταλαβαίνω κιολας που πάει το συγνώμη

μάλλον ούτε εγώ ούτε εσύ καταλαβαμε η μια την άλλη

The Motorcycle boy είπε...

Χα! Οι βλάκες είναι στην κοινωνιολογία ε; Κι εγώ νόμιζα οτι το Διεθνών ειδικευόταν μόνο στα πρετ α πορτέ -δεν ήξερα οτι βλέπουν και τα διπλανά τμήματα!
Πλάκα κάνω -αιώνια διατμηματική κόντρα.

Ell, κοίτα να δεις. Ότι σου λέει η Ευθυμία ίσχυε πάνω-κάτω και στο δικό μου πέρασμα από τη σχολή, με τη διαφορά οτι εγώ ήμουνα χειρότερος (μην πως χείριστος) φοιτητής.
Από την άλλη πλευρά -η σχολή δίνει ερεθίσματα, σε κατευθύνει ας πούμε προς τα που πρέπει να ψάξεις. Αν το κάνεις καλώς. Αν όχι -ακόμα καλύτερα.

Εντάξει υπήρχαν μαθήματα που παρακολουθούσα και καραγούσταρα, αλλά αυτά ήταν τα λιγότερα. Τα πολλά ήταν για τα μπάζα.

The Outsider είπε...

μάγκες δεν το παίζω κουλτούρα,αλλά το τραγούδι αυτό μου αρέσει:http://www.youtube.com/watch?v=8YGXsw3XK9I&feature=related

The Motorcycle boy είπε...

Από πότε η Έντιθ έγινε κουλτούρα ρε; Εγώ πάω και τη Μπίλυ πάντως

ell είπε...

Μοτορσάικλ Μπόι, κοίτα να δεις.
Ο,τι μου λέει η Ευθυμία δεν είπα ότι δεν ισχυε ούτε ότι ξέρω


Outsider έχεις βάλει απο πανκ μεχρι ιρλανδική "όπερα" κ άγρια ινδιάνικα του πολέμου μέχρι Πιαφ, να περιμένουμε κ τίποτα σκυλάδικα :ΡΡ

περιεργα τραγούδια σου 'ρχονται...

αυτά τα ελληνικά πανκ ρε γαμώτο, δεν ακουγόντανε ούτε ένας στίχος

The Outsider είπε...

Γιατί ρε Ell,δεν σου άρεσαν τα τραγουδάκια; Όχι και σκυλάδικα... Τι είμαστε; Κομπάρσοι της ζωής; Αν θες να βρείς τα τραγούδια πες το να σου στείλω link.
Να σου κάνω δύο αφιερωσούλες: http://www.youtube.com/watch?v=ALEN0fLqvC8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=XxBO_yeHdmY (επικαιρο όσον αφορά την ιστορία του μάγκα μας)

Πάντως έχεις δίκιο ότι δεν κολλάνε μεταξύ τους τα τραγουδια...Αλλά τα ωραία πράγματα δεν πρέπει να τα προσπερνάμε.

ell είπε...

Υπέροχο το Sebastian!!!!!!

κρίμα που δεν έχω Persian eyes & ruby blue lips... :Ρ

αλλά πριν 2-3 μέρες είδα μία τέτοια στο λεωφορείο που κ μόνο που την κοιτούσες έφτιαχνε η μέρα σου (κ ήθελα να της πω... ότι ήταν πολύ όμορφη...)κυριώς το βλέμμα της

ωραίο κ το κομμάτι του Σιδηρόπουλου που διάλεξες (ένεκα της ιστορίας...) γιατί εντάξει προτιμώ το άλλο :)))

The Outsider είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=iipL6K15wIg&feature=related
Άσε τα κωλολεωφορεία και πάμε βόλτα με τραίνο!

ell είπε...

Περίεργο...
αλλά το άκουσα κ με πολλες διακοπες
τηλεφωνα κ.α. κ είμαι κ σ ένα άγχος

αλληγορικο είναι; θρησκευτικό;
πού πας κ τα βρίσκεις ρε Outsider; :P

ν αναίβουμε στο τραίνο να παιξουμε χαρτια! εσύ ποιος θα σαι;
2 επιλογές βλέπω να έχουμε (έστω για μένα) αγγελικός διάβολος ή διαβολικός αγγελος :ΡΡΡ

μου τελειωσαν κ τα τσιγάρα

περιέργο τζουκ μποξ έχεις στο μυαλό σου

The Outsider είπε...

Χαρτία - Λόρδοι - Διάβολοι, καλά λες... Εμείς πως θα την δούμε;
ΔΕΝ ΞΕΡΩ.Και οι δυό σου προτάσεις καλές είναι!
Μονό εγώ βάζω τραγουδάκια σαν τον μαλάκα.(σόρρυ Μοtor για το μπουρδέλιασμα-αλλά να σου πω την αλήθεια μου αρέσει που βάζουμε τραγουδάκια!).Βάλε και συ κανένα!
Το επόμενο είναι χαρούμενο και μου θυμίζει κάποια που όταν το ακούγαμε με έπαιρνε και χορεύαμε σαν τους τρελλούς.Φορό τιμής λοιπόν:http://www.youtube.com/watch?v=eOpx61okWTk

Άλλο ένα-στοιχηματίζω ότι αυτό θα σου αρέσει:http://www.youtube.com/watch?v=1vhNwZ-nWZk

ell είπε...

Πρέπει να φυγω αν συνεχίσω έτσι δε θα μου ξαναμιλήσει άνθρωπος κ θα βρούνε τον σκελετό μου με τα χέρια στο πληκτρολογιο

θα ξανακούσω το Σεμπάστιαν
μιας κ δε μου έβαλες ΤΙΠΟΤΑ καλύτερο!
:)))

Τhe Outsider είπε...

Μου την λες και την κάνεις! Καλά κάνεις-σε πάω! Καλά να περάσεις Ell!

ell είπε...

Ευχαριστώ πολύ! Θα ακούσω τα παραπάνω
(κρίμα να μην έχω ηχειάκια στο μπάνιο)

σιγά μη ζητήσεις κ συγνώμη από τον Μότορ! :Ρ ο αλλοπρόσαλλος Dj του μπλογκ είσαι κ δε σε πληρώνει κιολας :Ρ

ell είπε...

Χαχαχα
Σόρρυ μετά είδα το σχόλιό σου

Γαμάτα είναι
ωραία η τύπισσα που σε τραβούσε κ χορεύατε σαν τρελοι στο πρώτο

The Outsider είπε...

1.Ακόμα εδώ είσαι; Κάνε την στα γρήγορα- η νύχτα σε περιμένει κούκλα!

2.Ναι όντως, ήταν και ωραία και τύπισσα...

The Motorcycle boy είπε...

Το πόσο καλοπερνάω να σας διαβάζω δε λέγεται! Κάντε το πουτάνα εδώ μέσα, κανονικά και με το νόμο -μην έχετε πρόβλημα. Αυτή είναι η χρησιμότητα των σχολίων άλλωστε -να μην ακούγεται μόνο ο μαλάκας που έχει το μπλογκ.

Outsider, έβαλα βιντεάκια κάτω -δεν τα είδες; Αλλά που να τα δεις, σου άφησε καθόλου μυαλό η ell; Χαχαχα

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι