Ένα γατόνι που το έλεγαν Γλίτση

Αυτό θα είναι ένα όμορφο ποστ –βάλσαμο για τα μάτια, νανούρισμα για την ψυχή, αγλάισμα των κυμάτων και άλλα γραφικά. Επειδή σήμερα θα αντιγράψω όμορφα πράγματα, κοίτα να δεις.

Θα πάρω πρώτα υλικό από το άρθρο του γιγάντιου Στάθη «αυτορυθμιστείτε γιατί θα σας αυτορυθμίσουν κάποιοι άλλοι» Τσαγκαρουσιάνου. Ξεκινάμε λοιπόν με μια έκρηξη του προφανούς, έτσι ώστε και ο βλάκας αναγνώστης να νιώσει συμμέτοχος στην αποκάλυψη και να δοθεί η εντύπωση οτι «εδώ τα λέμε χύμα»:

«Tα κανάλια και οι εκδότες που έχουν λόγους να καλλωπίζουν την κυβέρνηση (δυο πουτάνες κάθονται αντικριστά κι η μία βάφει την άλλη) παρουσιάζουν τις πρόσφατες κινήσεις περίπου ως αναγέννηση εκ της τέφρας μας.»
Ποιος είναι αυτές οι κινήσεις οι οποίες παρακάτω αναφέρονται σαν «Επιχείρηση Αρετή», δεν καταδέχεται να μας πει ο ποιητής –οπότε μπορείς να βάλεις ότι γουστάρεις. Πάντως εγώ υποψιάζομαι οτι εννοεί αυτό που οι ειδήσεις ονομάζουν «Μνημόνιο» και το θάβουν ανελλιπώς χαρακτηρίζοντάς το ως «εθνική μειοδοσία». Αλλά τότε, θα πεις, δεν στέκουν τα περί καλλωπισμού. Εντάξει καημένε! Πολλοί θα το δουν, λίγοι θα το προσέξουν –πάμε παρακάτω:

«Εγώ πιστεύω ότι αυτό το Κράτος είναι το εγκληματικότερο που είχαμε ποτέ. Το πιο υποκριτικό. Το πιο ξεπουλημένο. Το πιο χρεοκοπημένο.»
Εδώ ο ποιητής λέγοντας «Κράτος» εννοεί μάλλον «κυβέρνηση» όπως θα καταλάβεις στη συνέχεια. Γιατί όμως δεν γράφει επακριβώς αυτό που εννοεί; Προσπαθεί να φανεί διαχρονικός ή πρόκειται περί απλής τσαπατσουλιάς; Χμμ, να δούμε. Αν έγραφε «κυβέρνηση» τότε η παραπάνω πρότασή του θα ήταν κάπως έτσι: Αυτή η κυβέρνηση είναι εγκληματικότερη από την κυβέρνηση της ΝΔ η οποία, για παράδειγμα, άφησε την Πελοπόννησο να καεί (με έχει γαμήσει ο διορθωτής του word κάθε που γράφω «εγκληματικότερο,η» και έχει δίκιο –κάτι είτε είναι, είτε δεν είναι έγκλημα, όπως δεν υπάρχει ολίγον έγκυος δεν υπάρχει και ολίγον ή πολύ έγκλημα). Αυτή η κυβέρνηση είναι πιο υποκριτική από τη ΝΔ η οποία έλεγε οτι το έλλειμμα είναι 6%. Είναι πιο ξεπουλημένη από τη ΝΔ που έδινε Ολυμπιακά Ακίνητα στον Εφραίμ. Πιο χρεοκοπημένη από τη ΝΔ που χρεοκόπησε τη χώρα.

Για να μην μπούμε όμως σε τέτοιου είδους ηλίθιες συγκρίσεις ο ποιητής κάνει τη μαγική ενέργεια μετονομάζοντας την «κυβέρνηση» σε «Κράτος» και ησυχάζει. Άλλωστε αυτό που θέλει να πει είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Τι;

«Γιατί ούτε δίκαιο και δημοκρατικό και ισόνομο είναι - ούτε το παλιό γλυκό μπουρδέλο που άφηνε και τον φτωχό πλαγίως να χαρεί.»
Το «Κράτος» λοιπόν δεν είναι «δίκαιο, δημοκρατικό, ισόνομο» -εδώ ο ποιητής λέει ακόμα μια αιώνια αλήθεια την οποία θα σου επιβεβαιώσει ο πάσα ένας κομμουνιστής, αναρχικός ή γενικότερα προοδευτικός αριστερός. Αλλά ο ποιητής πάει λίγο παρακάτω. Το «Κράτος» (εδώ βάλε «κυβέρνηση» για να βγάλεις άκρη) δεν είναι πια το «παλιό γλυκό μπουρδέλο που άφηνε και τον φτωχό πλαγίως να χαρεί». Αχ, αυτό το παλιό, γλυκό μπουρδέλο! Πόσο το νοσταλγούμε όλοι μας! Κατά τα άλλα βέβαια, όταν ο Πάγκαλος λέει οτι «μαζί τα φάγαμε» είναι εριστικός και ψεύτης! Όταν το λέει ο Τσαγκαρουσιάνος, είναι ο δισέγγονος του Επαναστάτη Ποπολάρου. Επειδή, υποθέτω, ο Στάθης με την αναφορά του στο «γλυκό μπουρδέλο της νιότης» δεν εννοεί οτι ο φτωχός παλιότερα έβρισκε το δίκιο του. Εννοεί οτι έκλεβε κι αυτός κάνα ξεροκόμματο.

Αμφιβάλλεις;
«Πριν από την Επιχείρηση Αρετή, ο απλός άνθρωπος, εξοστρακισμένος στην ίδια του τη χώρα, πεταγμένος σαν σκυλί από το άνομο ντινέ, προδομένος, εξαπατημένος, συντεθλιμμένος μεταξύ ανάγκης και διάψευσης, κοίταζε να μπαλωθεί. Με τον τρόπο του Καραγκιόζη και του σιορ Διονύσιου. Κολακεύοντας. Ζητώντας χατίρια και ρουσφέτια. Χρησιμοποιώντας τα κόμματα σαν μασονία της ενορίας του. Αναγκάστηκε και έγινε καταφερτζής. Ψευταράκος. Γατόνι.»
Με το παραπάνω απόσπασμα μπορεί μια χαρά να σου φύγει η αμφιβολία και να σου έρθει η αηδία. Αυτός είναι λοιπόν ο «απλός άνθρωπος» σύμφωνα με τον Τσαγκαρουσιάνο. Γλύφτης. Επαίτης των πολιτικών. Υστερόβουλος. Αμοραλιστής. «Ψευταράκος. Γατόνι». Αυτόν τον άνθρωπο αναλαμβάνει να υμνήσει, να υπερασπιστεί και να αποθεώσει ο μεγάλος Στάθης επειδή σε αυτόν τον άνθρωπο εφαρμόζει την «Επιχείρηση Αρετή» το «Κράτος» δηλαδή η κυβέρνηση ρε παιδί μου! Αναρωτιέμαι –μήπως ο Στάθης είναι Πασόκος; Επειδή δυνατότερη υποστήριξη της κυβερνητικής πολιτικής δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε ο Πεταλωτής!

Όμως ρε παιδί μου, ακόμα κι ο Στάθης καταλαβαίνει οτι η εικόνα του Έλληνα πολίτη που πλασάρει ακριβώς από πάνω είναι εντελώς «γαμώ την καταδίκη μας μέσα». Υπερασπίζεται μεν τον γλίτσα Έλληνα αλλά θα πρέπει να κατακεραυνώσει κι αυτούς που τον έκαναν έτσι. Διότι οι άνθρωποι δεν έχουν καθόλου συνείδηση, είναι από πλαστελίνη για να τους φτιάχνουν οι κυβερνήσεις -πώς αλλιώς;

«Γιατί δεν είχε παιδεία. Και γιατί δεν υπήρχε κανείς να του δώσει παράδειγμα αξιοπρέπειας. Μήπως υπήρξαν ποτέ αληθινά σχολειά; Μήπως υπήρξαν ποτέ αληθινοί δημόσιοι άντρες; Παντού ανθρωπάκια, βλακώδης πολιτικοποίηση και ημιμάθεια. Τον κυβερνούν εσαεί νάνοι. Κλέφτες. Και ψεύτες.»
Κατανοώ τον Στάθη και θέλω να τον συνδράμω στην αγωνιώδη προσπάθειά του να βρει κατάλληλους ανθρώπους οι οποίοι θα κυβερνάνε αυτόν τον τόπο, θα διαπαιδαγωγήσουν τους πολίτες, θα, θα, θα...
«Πρέπει να βοηθήσωμεν ημείς, οι περισσότερον έχοντες την δυνατότητα ως εκ της μελέτης μας και της καθ’ όλου επαφής μας με την επιστημονικήν γνώσιν, ώστε να αντιληφθή και ο πλέον απλούς Έλλην το πλέγμα υποχρεώσεις-δικαιώματα-λειτουργία διαδικασιών, μέσα εις το οποίον επιτρέπεται η επιδίωξις των δικαιωμάτων, επιβάλλεται η τήρησις των υποχρεώσεων. Και αν αυτό το επιτύχωμεν, τότε εστέ βέβαιοι οτι η Δημοκρατία, εν τη οποία πρέπει να ζήση ο Ελληνικός Λαός, θα του παράσχη αναμφισβήτως ένα Πολίτευμα ελεύθερον, ασφαλές και απρόσβλητον από οιανδήποτε κατεύθυνσιν εχθρικήν.»
Πώς το βλέπεις; Άνθρωποι καλλιεργημένοι οι οποίοι λόγω αυτής τους της μελέτης και της επαφής με την επιστημονική γνώση θα αναλάβουν, όχι απλώς να κυβερνήσουν, αλλά και να διαπαιδαγωγήσουν τους Έλληνες. Οι οποίοι Έλληνες, να προσθέσω, επειδή ακριβώς έχουν γίνει τέτοιοι γλίτσηδες όπως τους περιγράφει ο Στάθης δεν έχουν την πνευματική επάρκεια να επιλέξουν αυτούς τους «αληθινούς δημόσιους άντρες». Άρα; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πώς θα έρθουν αυτοί οι «αληθινοί δημόσιοι άντρες»; Με ποιες διαδικασίες και ποιες ενέργειες;

Προχωράω παρακάτω και πάω στο φωτεινό κομμάτι του κειμένου –επειδή κάθε κείμενο πολιτικών θέσεων (και τέτοιο είναι το κείμενο του Τσαγκαρουσιάνου –μην κοροϊδευόμαστε) οφείλει να αφήνει κάποια αχτίνα (ή ακτίνα) ελπίδας:

«Και το μόνο που απέμενε (στον απλό άνθρωπο) για να στηρίζει τη ραχοκοκαλιά του (η μνήμη του απλού, αξιοπρεπούς πατέρα του, η ψυχωμένη μάνα του στο νησί, η εντιμότητα των παλιών, φτωχών ανθρώπων) ξέφτισε κι αυτό στο χύμα της μεγάλης πόλης, της ζαλισμένης νέας κοινωνίας που αλλού πατεί κι αλλού βρίσκεται - παραδομένη στο αχανές βιζιτάδικο της ιδιωτικής τηλεόρασης. Χάθηκε κι αυτός στον πολτό - διπλά εξαπατημένος.»
Εντάξει, ας παραβλέψουμε την τελευταία φράση που δεν βγάζει κανένα νόημα (έτσι είναι οι ποιητές –υπερβατικοί) κι ας πάμε στο προηγούμενο, σ΄αυτό με τις μανάδες, τους πατεράδες, τα τσεμπέρια και τις ανεμότρατες. Λοιπόν, επιστροφή στη φύση και στα πατρώα –κάνω λάθος; Επιστροφή στην παράδοση, στις αθάνατες εθνικές αξίες τις οποίες πρεσβεύουν οι «παλιοί, φτωχοί άνθρωποι». Γιατί όμως να φοβόμαστε τις λέξεις; Γιατί να μην το πούμε όλο αυτό «ελληνική ψυχή»;
«Η δύναμις της ελληνικής ψυχής είναι μεγαλουργός, είναι μεγαλουργός όμως όταν οι Έλληνες, απηλλαγμένοι από οιανδήποτε προκατάληψιν κακότητος ή γενικώς κακής κοινωνικής αντιλήψεως και τοποθετούντες τις ψυχές των ο ένας δίπλα στον άλλον, συγκροτούν την μεγάλην Ελληνικήν ψυχήν....»
Είμαστε εντάξει; Βλέπεις καμιά διαφωνία του ενός με το άλλο κείμενο πέραν του γεγονότος οτι το ένα είναι στη δημοτική και το άλλο στην καθαρεύουσα;

«Και ούτε μια περιουσία δεν έχει δημευθεί. Λες και τα κλεμμένα ανελήφθησαν στον ουρανό σαν την ωραία Ρεμέδιος. Και έχει το θράσος ο απαράδεκτος και επικίνδυνος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης να λέει στον φτωχό άνθρωπο ότι μαζί φάγανε τα λεφτά! Λες και μοιράστηκε ο υπουργός Αμύνης με τον Μήτσο το γερμένο υποβρύχιο. Λες και συμμετείχε στα ντιλ της Ολυμπιάδας, στο ντιλ του αεροδρομίου και στο ατέρμονο έγκλημα των απευθείας αναθέσεων η κυρα-Γεθσημανή. Ισοφαρίζει τους εθνικούς προδότες με τον κακομοίρη που ζήτησε ένα ρουσφέτι - εάν αυτό δεν είναι ελεεινή στρεψοδικία, τι είναι;»
Εδώ πέρα ο Στάθης γυρεύει να μας τρελάνει. Πριν δεν υποστήριζε οτι κι ο φτωχός γλίτσης έτρωγε όπου μπορούσε και όπου τον έπαιρνε; Δηλαδή επειδή κάποια κυρία Γεθσημανή δεν κονόμησε από το αεροδρόμιο ή την Ολυμπιάδα –πάει να πει οτι δεν έφαγε κανένας άλλος εκτός των πολιτικών; (Να πω εδώ οτι όντως η Γεθσημανή αποκλείεται να έφαγε –επειδή απλώς αυτό το όνομα δεν υπάρχει, Γεσθημανή ήταν το κανονικό απ΄όσο θυμάμαι). Αλλά εάν κανένας άλλος δεν έφαγε, εκτός από τους πολιτικούς, τότε δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε έγραφε μαλακίες προηγουμένως ο Στάθης σχετικά με το «γλυκό μπουρδέλο», είτε εννοούσε μια εποχή ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ. Ρωτάω λοιπόν –ποια εποχή εννοούσε ο Στάθης; Την εποχή Ανδρέα Παπανδρέου και Κώτσου Καραμανλή; Την εποχή των συνταγματαρχών της χούντας; Πιο πίσω –την εποχή του Γέρου της Τρομοκρατίας; Ποια εποχή νοσταλγεί ο Στάθης τελικά; Δεν ξεκαθαρίζει κι αγωνιώ.

Τελειώνοντας προτείνει λύσεις ο Επαναστάθης! Τι λύσεις; Ή να φιλοτιμηθούν οι πλούσιοι να δώσουν ένα μέρος της περιουσίας του για τις ανάγκες του λαού (δεν κάνω πλάκα –το γράφει!) ή να τους φορολογήσει ο Παπανδρέου σκληρά –σε στυλ Τσάβες και Μοράλες! Και φυσικά, θεωρεί ο οικονομολόγος Τσαγκαρουσιάνος οτι οι πλούσιοι της χώρας όταν θα φάνε κανέναν τρελό φόρο στο κεφάλι θα ρωτήσουν κατά που πέφτει η ΔΟΥ να τον πληρώσουν και δεν θα μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους στη γειτονική, παραδείσια Βουλγαρία για παράδειγμα.

«Πείτε μου, όμως: τι άλλο απομένει στον απλό, ξεζουμισμένο άνθρωπο από το να κάψει το σύστημα που τον τελείωσε; Δεν έχει πια να χάσει τίποτα. Του τα πήραν όλα. Ακόμα και τα επιβιωτικά κολπάκια του φτωχοδιάβολου. Το Κράτος δημιουργεί έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνει, τον Δήμιό του. Τον πυρήνα της φωτιάς που θα το κάψει. Απλά μαθηματικά.»
Εδώ ο Στάθης θυμάται τον θείο Κάρολο –τι όμορφα που τα λέει! Αν, κιόλας, στηριζόταν η άποψή του σε ΕΝΑ έστω πραγματικό γεγονός θα ήμουν απολύτως μαζί του. Αλλά δυστυχώς αυτόν τον Δήμιο του Κράτους δεν τον έχω δει πουθενά στα πέριξ (εκτός αν αναφέρεται σε κάποιον Δήμιο της κυβέρνησης ο Τσαγκαρουσιάνος –αυτό να το συζητήσουμε). Και ο πυρήνας της φωτιάς εχθρεύεται εξίσου την κρατική εξουσία με τους μικροαστούς –αυτούς που εκθειάζει ο Σταθούλης στο κείμενό του. Άρα;

Ας μην σπαζοκεφαλιάζουμε και οι λύσεις είναι γνωστές από παλιά. Θα σου δώσω ένα απλό παράδειγμα, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να βγάλεις τον «φοιτητή» και να βάλεις ότι άλλο θέλεις στη θέση του κι επίσης ν΄αλλάξεις τον «παπά» με «εκφωνητή δελτίου ειδήσεων»:
«Ο Έλλην φοιτητής πρέπει να σκέπτεται οτι θα είναι βαρυτέρα ποινή δι΄αυτόν από την αποβολήν του από το Πανεπιστήμιον, το να αποστείλη ο Πρύτανις ένα έγγραφον εις το χωρίον του, το οποίο θα διαβασθή από τον παπά εις το εκκλησίασμα.»
Κι έλα εσύ να μου πεις πόσοι «ωραίοι ως Έλληνες», δηλαδή πόσοι γλύφτες, επαίτες των πολιτικών, υστερόβουλοι, αμοραλιστές, «Ψευταράκοι. Γατόνια» θα διαφωνούσαν με την παραπάνω προτροπή. Πόσοι ρε γατόνια;

Ε, γατόνια.

Πάμε παρακάτω »

13.000 rpm

Έχω την τάση να πλακώσω κάποιον στο ξύλο εσχάτως. Κι επειδή δεν είμαι βίαιος άνθρωπος, μάλλον θα την πληρώσει κανένας άσχετος οδηγός που θα παραβιάσει στοπ κι επειδή δεν είμαι και κάνας σφίχτης ή γνώστης των απόκρυφων, αηδιαστικών, βρομερών τεχνικών της Ανατολής μάλλον το περισσότερο ξύλο θα το αρπάξω εγώ.

Αλλά νομίζω οτι μπήκανε στο κόκκινο οι αντοχές μου.

Ας πούμε, τόσον καιρό στο μπλογκ (αλλά και έξω από αυτό) έχω σιχτιρίσει με άτομα που ξέρουν καλύτερα από μένα το τι σκέφτομαι κι επιμένουν οτι έτσι είναι, αυτό εννοώ, αυτό που λένε εκείνοι κι όχι αυτό που λέω εγώ! Καταπληκτικό. Δεν συμβαίνει μόνο σε μένα, αλλά όταν συμβαίνει σε μένα μ΄ενοχλεί.

Θυμάμαι παλιότερα είχα κάνει ένα ποστ περί του τι είναι αυτό το πράγμα που ονομάζουμε «ελευθερία» -μέσα στην κοινωνία φυσικά, επειδή έξω από αυτήν δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία. Το είχα κάνει το ρημαδοπόστ επειδή κάποιοι λεβέντες υπερασπίζονταν το άνευ όρων δικαίωμα καθενός να λέει οτιδήποτε –υποστήριζα τότε (κι ακόμα το υποστηρίζω) οτι «η ελευθερία του ενός αρχίζει εκεί που αρχίζει και η ελευθερία του άλλου». Τουτέστιν, αν εγώ είμαι σ΄ένα εστιατόριο και λέω ανέκδοτα με σκατά και στον ίδιο χώρο είναι κάποιο άλλο άτομο που αηδιάζει, το να σταματήσω τα σκατοανέκδοτα δεν αποτελεί λογοκρισία, ούτε καταπατά το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασής μου. Το γράφω απλουστευτικά για να μην το παιδεύουμε. Τότε λοιπόν πολλοί διαφωνούσαν και η διαφωνία τους ήταν ανάλογη του δικαιώματος στο ελεύθερο κάπνισμα: «αν δεν σου αρέσει, εσύ έχεις το πρόβλημα και σήκω φύγε». Άρα, αυτός που ασκεί το δικαίωμα αποκτά, εκ προοιμίου, πλεονέκτημα σε σχέση με αυτόν ο οποίος το υφίσταται: «δεν φταίω εγώ που έκλασα, φταις εσύ που το μύρισες».

Λέω λοιπόν. Η διαφωνία μου εκείνη την εποχή είχε να κάνει συγκεκριμένα με το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης των φασιστοειδών –υποστήριζα οτι αυτό το δικαίωμα δεν το έχουν επειδή ουσιαστικά πρόκειται για κατάχρηση δικαιώματος. Δηλαδή αν ο φασίστας μπορεί απρόσκοπτα να αναπτύσσει τις απόψεις του περί ανωτερότητας της φυλής, περί μιαρότητας των ξένων, περί θρησκευτικής μοναδικότητας και άλλα συναφή τότε καταχράται το κοινό μας δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Σα να είσαι σε έναν σινεμά και να στέκεσαι όρθιος πάνω στο κάθισμα, έχεις τότε καταχραστεί το δικαίωμά σου να βλέπεις την ταινία με αποτέλεσμα να εμποδίζεις τον από πίσω να το ασκήσει. Ή να στο πω αλλιώς, έχεις δικαίωμα να αναπτύξεις την πεποίθησή σου περί ανωτερότητας της Χ κοινωνικής θεωρίας και να προσδοκάς οτι η εφαρμογή της θα έσωζε τον κόσμο αλλά αν αρχίσεις να λες οτι πρέπει να σκοτωθούν και κάνα μύριο νοματαίοι για να εφαρμοστεί καλύτερα η θεωρία τότε καταχράσαι το προηγούμενο δικαίωμά σου.

Απορώ λοιπόν. Όλοι αυτοί που υποστήριζαν την πλήρη ελευθερία του λόγου τι έκαναν όταν έφαγε γιαούρτια η Σώτη η Τριανταφύλλου για παράδειγμα; Όσοι διαβάζουν το μπλογκ ξέρουν οτι Σώτη για μένα σημαίνει «απαύγασμα του μαριαντουανετισμού», αλλά δεν θα έπρεπε να έχει κι αυτή το δικαίωμα να πει τα δικά της; Αυτοί που έλεγαν «ναι» επικρότησαν αυτούς που τη γιαούρτωσαν στερώντας της το συγκεκριμένο δικαίωμα!

Απορώ επίσης. Τον Πάγκαλο τον γιαουρτώσανε, τον Παπανδρέου τον γιουχάρανε, τον Χατζηδάκη τον πλακώσανε –κανέναν του Λάος θα περιλάβουν καμιά φορά; Εκτός αν τους ενοχλούν λιγότερο (ή δεν τους ενοχλούν καθόλου) αυτά που λένε οι του Λάος –τότε πάω πάσο.

Δεν βγάζω άκρη και φορτώνω και μου΄ρχεται η τάση να πλακώσω κανέναν στο ξύλο όπως σου έγραφα στην αρχή.

Άκουσα τις προάλλες οτι κυκλοφόρησε ένα μέιλ που έγραφε οτι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει στις 25 Μαρτίου (αν δεν βάλει τον Ευαγγελισμό της η Παναγία να μας σώσει). Τέτοια μέιλ μού έρχονται με το σωρό. Για τη χρεοκοπία της Ελλάδας, για τις μυστικές συμφωνίες του Παπανδρέου με τους Σιωνιστές, για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα που θα κάνουν το πουλί μας να φωσφορίζει στο σκοτάδι.... Με εξαίρεση το τελευταίο (επειδή τυγχάνω ολίγον νάρκισσος με μυωπία) τα υπόλοιπα τα πετάω στα σκουπίδια και μπλοκάρω τις διευθύνσεις από τις οποίες μου στάλθηκαν. Αυτό δεν είναι κάτι που έμαθα τότε που έκανα διδακτορικό στη Σίλικον Βάλεϊ, είναι κάτι που ξέρει ο κάθε μακροχρόνιος χρήστης του ίντερνετ –ένα το κρατούμενο.
Άσε που η χώρα χρεοκόπησε από τη στιγμή που αδυνατούσε να καλύψει τις δανειακές της υποχρεώσεις (να πληρώνει τις δόσεις της δηλαδή) και παράλληλα αδυνατούσε να δανειστεί –δύο τα κρατούμενα. Κι αυτό ακριβώς είχε ανακοινώσει ο Γιωργάκης στο Καστελόριζο, «χρεοκοπήσαμε και μπαίνουμε σε επιτήρηση». Το οποίο, αν θες να ξέρεις, λέγεται «εξωδικαστικός συμβιβασμός» και το κάνουν όλες οι καλές τράπεζες, αν πας και τους δηλώσεις ταπί σου λένε «θα αναλάβω εγώ τη διαχείριση των εσόδων-εξόδων σου κι έτσι θα σε κάνω να με ξεχρεώσεις». Εφιαλτικό; Τι να λέμε τώρα –από εξωδικαστικό συμβιβασμό βρυκολάκιασε μέχρι κι ο Φρέντι Κρούγκερ.

Έρχεται λοιπόν ένα μέιλ και λέει (κάνω αναγωγή): «θυμάστε τον Τζιμ Μόρισον που κάτι φήμες τον θέλουν ζωντανό να παίζει κανάστα στα Μάταλα; λοιπόν στις 25 Μαρτίου ο Τζιμ Μόρισον θα πεθάνει!» Κι αντί να εισπράξει την ευγενική απόρριψη του τύπου «άντε απ΄εδώ ρε σαχλαμάρα» το συγκεκριμένο μέιλ περνάει από ένα σωρό μπλογκ που κοιμούνται δίπλα στο εικονοστάσι του Τρωκτικού, γαμάει κάποιες συνεδριάσεις του Χρηματιστηρίου, γίνεται θέμα μεταξύ Αδέκαστου Μπάρα Καρχιμάκη και Αμερόληπτου Δημοσιογραφικού Εκπρόσωπου Μιχελάκη –«ποιος το κυκλοφόρησε», «ποιος το έγραψε», «που αποσκοπούσε» και άλλα φωτο-γραφικά. Κι οι δημοσιογράφοι να την παίζουν, την είδηση, και να γίνονται κουβέντες –έψαξα από περιέργεια και βρήκα το δεύτερο μέιλ του χρεοκοπολόγου, ήταν ένα χοντροκομμένο πράμα που βρώμαγε «κοίτα να δεις». Τι περί σημαντικής θέσεως σε τράπεζα που δεν μπορεί να αποκαλύψει για να μη βρει το μπελά του, τι περί ερωτήσεων τις οποίες αποφεύγουν να απαντήσουν οι πολιτικοί –τα πάντα έγραφε ο λεβέντης προκειμένου να καταλήξει στο πολυπόθητο: «κοίτα να δεις τι θα τους κάνω». Ο μαλάκας ο μπλόγκερ που το αναδημοσίευε, έγραφε σαν παρατήρηση: «οπωσδήποτε είναι έγκυρο αφού δίνει μέιλ τράπεζας!» Ομολογώ οτι τσίμπησα ο μαλάκας και κάθισα να το διαβάσω για να βρω το εξής μέιλ τράπεζας: «g-t.bank@yahoo.gr»! Θεϊκό; Ε, μετά δε σε πιάνει να τους πλακώσεις όλους στο ξύλο;

Και δεν εννοώ αυτούς που γράψανε το σχετικό μέιλ.

Εννοώ εκείνους τους μισθουλάκηδες που ιδρώσανε μην πτωχεύσει το κράτος και τρέξανε να πάρουν τα αποθέματά τους από τις τράπεζες –μην και χάσουν τα αμύθητα 300 ευρώ που έχουν απομείνει στις 3 εκάστου μήνα στον λογαριασμό τους.

Εννοώ τους νεόκοπους ειδήμονες που τριγυρίζουν στα γραφεία και στις παρέες αναλύοντας το επικείμενο «κούρεμα μισθών, συντάξεων και χρέους». Διότι εγώ ξέρω οτι πριν κάνα χρόνο μας κάνανε μείωση μισθών. Τώρα το κούρεμα τι διάολο είναι; Θα βάζω την κάρτα μου στο μηχάνημα και θα βγαίνουν τα εικοσάευρα κουρεμένα κρου κατ ή α λα γκαρσόν;

Αφήσανε τα σπρεντ και τα ασφάλιστρα δανείων και πλακώσανε τα κουρέματα και τις αναπροσαρμογές του χρέους –ο κάθε πικραμένος κρύβει μέσα του έναν καθηγητή μακροοικονομίας του LSE. Ήταν αυτός ο ίδιος καθηγητής που κουμάνταρε τον πικραμένο την εποχή του Χρηματιστηρίου και τον ώθησε (κατά δήλωση του πικραμένου) να πιστέψει τον Σημίτη και τον Παπαντωνίου που του λέγανε το το Χρηματιστήριο θ΄ανέβει.

Και σ΄αυτόν τον πικραμένο απευθύνονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης όταν εκφράζουν απόψεις του τύπου «να μην πληρώσουμε το χρέος μας, να διαπραγματευτούμε την αποπληρωμή έτσι ώστε ενώ χρωστάμε 10 για 5 χρόνια να καταλήξουμε οτι χρωστάμε 5 για 10 χρόνια»! Και κάθεται ο μαλάκας και τους ακούει κι αναφωνεί «δίκιο έχουν ρε συ!» Αλλά δεν πάει να το κάνει το κόλπο στην τράπεζα που χρωστάει το καταναλωτικό του επειδή θυμάται ακόμα εκείνη τη διαφήμιση με τον υπάλληλο που χέζεται στο γέλιο με τα αιτήματα του πελάτη.

Και στήνεται μετά στην οθόνη να μαστουρώσει με κάποια γιαπωνέζικη ραδιενέργεια –πριν προλάβει να κλείσει την τηλεόραση τον έχει πιάσει η αϋπνία. Καθότι του είπε ο σάχλας πρώην ερευνητής του Δημόκριτου οτι πυρηνικό εργοστάσιο έχει και στη Βουλγαρία θα φτιάξουν και στην Τουρκία άσε που εκφράζονται υποψίες (ανεπιβεβαίωτες ακόμα) οτι τα μεταλλαγμένα τρόφιμα που κάνουν το πουλί να φωσφορίζει στο σκοτάδι εκλύουν ραδιενέργεια. Και σκέφτεται ο σάχλας: «λες να έρθει κατά δω η ραδιενέργεια και να με λυπάται ο πάσα κόσμος όπως λυπάμαι εγώ τους γιαπωνέζους τώρα;» Και δεν κοιτάει οτι με τις μαλακίες που τρώει έχει γίνει κινητό δειγματολόγιο ασθενειών, από καρκίνο μέχρι μπέρι-μπέρι, δεν κοιτάει οτι η ατμόσφαιρα της πόλης του είναι λίγο πιο μολυσμένη από όσο υπολογίζουν να γίνει η ατμόσφαιρα της Φουκουσίμα ΑΜΑ σκάσει ο αντιδραστήρας –παρά τον πειράζει το πυρηνικό του γείτονα. Βεβαίως αυτός ο υποφαινόμενος είναι ο ίδιος τύπος που σήκωσε κεραία κινητής κρυμμένη πίσω από τον ηλιακό του επειδή η εταιρεία τού είπε οτι η ακτινοβολία θα γαμάει τους γείτονες αλλά όχι το δικό του σπίτι.

Θα πεις βέβαια πώς όλα αυτά τα ξέρεις, σε εκνευρίζουν και κατανοείς την τάση μου να πλακώσω κάποιον στο ξύλο –αν συναναστρέφεσαι με τέτοιους ανθρώπους οι αντοχές σου μπαίνουν στα κόκκινα. Όμως το πρόβλημα δεν είναι τόσο απλό.

Βλέπεις, ο πικραμένος που ψάχνει για αποδιοπομπαίους τράγους καθαρίζοντας το πεζοδρόμιο της κοντινότερης χούντας (επειδή ο αποδιοπομπαίος τράγος υπήρξε ιστορικά ο θυρωρός του κοντού με το φαγωμένο μουστάκι), ο αγανακτισμένος που κόπτεται για να παραμείνουν τα αγγούρια μακριά από τον κώλο του κι όπου θέλουν ας μπούνε, ο ειδήμονας του δελτίου ειδήσεων (ή του αποκαλυπτικού μπλογκ) –αυτός ο άνθρωπος είναι η δική μας αντανάκλαση στον καθρέφτη.

Κι αφού είναι η αντανάκλασή μας –δεν δικαιούμαι να υποθέσω οτι κάπως έτσι είμαστε κι εμείς;

Κι αφού η αντανάκλασή μας στον καθρέφτη είναι αυτό που μας τσιτώνει τα νεύρα –δεν δικαιούμαι να υποθέσω οτι ξεσπώντας στον καθρέφτη το μόνο που θα εξασφαλίσω θα είναι τα εφτά χρόνια γρουσουζιάς;

Κι αν αυτά ισχύουν –τι μένει να κάνουμε; Κάποιος πρέπει να την πληρώσει την ιστορία, δε νομίζεις; Κάπου πρέπει να ορίσουμε τους εχθρούς μας μπας και μπορέσουμε να υπολογίσουμε τους φίλους μας, κάπου πρέπει να μπει το «αυτοί» προκειμένου να προσδιοριστούμε σε αντίστιξη «εμείς».

Πώς όμως;

Εννοώ οτι πέραν του γεγονότος οτι η τακτική του ετεροπροσδιορισμού συνήθως παραποιεί την συλλογική μας ταυτότητα (κλασσικό παράδειγμα: όταν λογιζόμαστε ως «οι αντίπαλοι των Τούρκων» σταματάμε να μετράμε σαν «εργάτες») έχουμε σβήσει κιόλας το μεγαλύτερο κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης. Χτες άκουγα τον Πεταλωμένο Γάτο, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, να λέει οτι «οι δήθεν αγανακτισμένοι πολίτες παραπέμπουν σε άλλες εποχές, επώδυνες για τη δημοκρατία μας». Έμεινα κάγκελο –«αμάν, ξεκίνησε η ανατροπή του status quo από τα πάνω!» ψέλλισα. Επειδή θυμάμαι ακόμα τους αγανακτισμένους πολίτες της δεκαετίας του ’80, αυτά τα τάγματα εφόδου του Πασόκ που σε σάπιζαν στο ξύλο πριν προλάβουν να έρθουν τα ΜΑΤ και να σε λιανίσουν. Το να παραδεχτεί κυβερνητικός εκπρόσωπος οτι τέτοιες ενέργειες ήταν επικίνδυνες για τη δημοκρατία μου φάνηκε κυριολεκτικά επιστημονικοφανταστικό. Μέχρι να με συνεφέρει βέβαια η συνέχεια της δήλωσης η οποία αναφερόταν στους «αγανακτισμένους πολίτες» του ’60 οι οποίοι προετοίμασαν την επιβολή της χούντας. Είναι ολίγον παρανοϊκό –έτσι; Σα να βγει ο εκπρόσωπος της Ν.Δ. να κατηγορεί το Πασόκ οτι δολοφονεί 15χρονους και να αναφέρεται στον Καλτεζά!

Εννοώ επίσης οτι η κυριαρχική διαμάχη κατευθύνεται στο σόου Πάγκαλου –Τσίπρα (παλιά ο Πάγκαλος έκανε παράσταση με την Αλέκα, αλλά φαίνεται οτι σταμάτησε να κόβει εισιτήρια και αλλάξανε τον ζεν πρεμιέ), κόσμος ασχολείται με τις εξωφρενικές καταγγελίες Παγκάλου, κόσμος διαβάζει τους αόριστους αφορισμούς του Αλέξη, κόσμος κουβεντιάζει ακόμα για το όνομα της Μακεδονίας! Συγνώμη, αλλά εγώ θα υποθέσω οτι όλοι έχουν δίκιο. Κι ο Πάγκαλος που λέει οτι έχει βάλει Αλβανούς ο Αλέξης για να τον σκοτώσουν κι ο Αλέξης που λέει οτι πωρώνει τον κόσμο ο Πάγκαλος και μπορεί να τον τραμπουκίσουν. Κι ο Μιχελάκης δίκιο έχει οτι ο Πάγκαλος είπε: «ας λέγονται όπως θέλουν οι Σκοπιανοί». Εγώ λοιπόν δίνω σε όλους δίκιο –η ερώτηση είναι: «και τι μας νοιάζει εμάς;»

Να στην κάνω αλλιώς την ερώτηση: «η Σκορδά είναι έγκυος, σε νοιάζει τι παιδί θα γεννήσει;» Αν όχι (και δίκιο έχεις) –τι σε νοιάζει πώς θα λέγονται οι Σκοπιανοί ή αν θέλουν να αλληλοσκοτωθούν ο Τσίπρας με τον Πάγκαλο; Ή αν έχει επιχειρήσεις αιμορουφήχτρες το ΚΚΕ (για να θυμηθώ την παλιότερη διαμάχη) –τι σκατά σε νοιάζει; Από τη μια «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» κι από την άλλη «save Alexis»; Από τη μια «οι πολιτικοί είναι απατεώνες» κι από την άλλη «άκου τι είπε ο τάδε!» -δηλαδή από πότε έγινε αξιόπιστος ο απατεώνας για να ακούμε τι λέει και να το επεξεργαζόμαστε; Αν έλεγε ο Κοσκοτάς οτι η χώρα θα χρεοκοπήσει θα τον λαμβάναμε σοβαρά υπόψη;

Ε;

Λοιπόν, η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι ένα καραμπινάτο «ναι» και γι΄αυτό θα πάω να πλακώσω στο ξύλο κανέναν σφίχτη γυμναστηρίου, να με κάνει άλογο από το πολύ κλωτσομπουνίδι, μπας και έρθει στη θέση του το μυαλό μου.

Πάμε παρακάτω »

Ώρα για Ινδιάνικο

Ψάχνοντας, τη βρήκα εδώ -πρόκειται για μια συνέντευξη των θρυλικών Stress στο περιοδικό "ΗΧΟΣ ΚΑΙ HI-FI" (τεύχος 152, Νοέμβριος 1985). Την αναδημοσιεύω για πολλούς λόγους αλλά ο κυριότερος είναι για να περηφανευτώ -ναι ρε γαμώτο -αυτοί ήταν το συγκρότημα της περιοχής μου, αυτοί έπαιζαν στην πρώτη συναυλία που είδα στη ζωή μου και εξαιτίας τους έφαγα κάμποσο ξύλο (αλλά έριξα κιόλας).

STRESS RULES OK!
(K.Π.Μ. δεν ήσουν τρελός τελικά)

Πρόσεξα μια τάση στα σημερινά ελληνικά πανκ γκρουπ να διαχωρίζουν τη θέση τους από ένα ειδικό κοινό, πράγμα που με κάνει να σκέφτομαι ότι στο μέλλον δεν θα υπάρχουν πια πάνκηδες αλλά μόνο πανκ συγκροτήματα. Αυτό το κοινό πότε πρωτοεμφανίστηκε;

ΚΩΣΤΑΣ : Εμείς στις πρώτες συναυλίες που είχαμε κάνει το ‘81-‘82, δεν είχαμε πανκ κοινό από κάτω. Άσχετος κόσμος ήταν οι περισσότεροι, αλλά γινόταν χαμός. Το δικό μας κοινό δημιουργήθηκε το ‘82, την εποχή που παίζαμε στην Αρετούσα.
ΛΟΥΗΣ : Υπήρχε κοινό από τους ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΙΣ.
Κ: Ναι, αλλά το κοινό των Παρθενογένεσις δεν ήταν στην ίδια φάση με το μετέπειτα κοινό. Ήταν πρώτα πρώτα μεγάλοι 25αρηδες, ήταν άτομα γύρω από το Remember. Δούλευαν σαν φωτομοντέλα. Αργότερα πήραν άλλες κατευθύνσεις. Απλώς μόλις βγήκε το ‘82 ένας πανκ κόσμος θέλανε να το παίξουν σαν πατέρες, ενώ στην πραγματικότητα αυτά τα άτομα δεν ήταν τίποτα. Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στο μουσικό χώρο, οι «Παρθενογένεσις» ήταν το πρώτο, όχι πανκ, αλλά μπορούμε να πούμε new wave συγκρότημα.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εγώ πιστεύω ότι ήταν πανκ.
Κ: Τα πρώτα πανκ συγκροτήματα ήταν οι HOMICIDE και οι MAGIC DE SPELL.
Γ: Και οι DARK SHADOWS που έπαιζαν το ‘80 στο Σπόρτιγκ με τον Πουλικάκο και τον Σιδηρόπουλο. Νομίζω παίζανε ρέγγε-πανκ. Οι MAGIC DE SPELL είχαν βγάλει το πρώτο πανκ σιγκλάκι στην Ελλάδα. Αυτοί ήταν οι πρωτοπόροι της κίνησης.
Λ: Και ο Μπελτέκας που ήταν σε στυλ Iggy Pop και Stranglers. Ήταν και αυτός new wave.
Κ: Μετά ήρθαν οι ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΙ και μετά εμείς. Θα ανοίγαμε μάλιστα το πρόγραμμα των Παρθενογένεσις το ‘80, αλλά διαλύσανε και δεν έγινε η συναυλία.
Λ: Την ίδια εποχή με τους Ανυπόφορους ήταν και ένα συγκρότημα από το Παγκράτι οι ΕΣΚΟΥΛΑΠΙΟΥΣ. Μετά από εμάς ήρθαν οι ΑΟΥΣΒΙΤΣ και οι GUILOTINE. Ας μην ξεχνάμε και τους BIRTHWARD.
Κ: Μετά σκάσανε οι νεοπάνκηδες. ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ το ‘82 και ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟ ‘83.
Γ: Στη συναυλία του Γκύζη, το καλοκαίρι του ‘82, εμφανίστηκαν οι STRESS, οι SOLDIERS OF ANARCHY, μετέπειτα EX-HUMANS, οι ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΙ και τελευταίοι οι ΑΟΥΣΒΙΤΣ, τη στιγμή που ήρθε η αστυνομία. Κι ακόμα οι CAPTAIN ΝΕΦΟΣ στην πρώτη τους ουσιαστική εμφάνιση. Από τότε καθιερώθηκαν. Ήταν ωραίοι, έπαιζαν κάτι σαν τους Talking heads. Ήταν και ένα συγκρότημα που ανέβηκε να παίξει ροκ και έφαγε αυγά.
Κ: Μετά από αυτούς βγήκαμε εμείς με τον αρμονίστα των Παρθενογένεσις, τον Μπιλι. Ξέρεις μέσα από τους Sress έχουν περάσει δυο παλιά μέλη των Παρθενογένεσις, ο αρμονίστας και ο κιθαρίστας ο Τόμυ που σήμερα παίζει στους X-Mandarina duck.


Γνώρισα κάτι παιδιά στη συναυλία στη «Ζαϊρα» το ‘84 που λέγοταν Pollution και είχαν παίξει και εκείνοι στη συναυλία στου Γκύζη σαν Nipple Erectors (το όνομα αυτό ήταν μιας χρήσης, μόνο για τη συγκεκριμένη)

Λ: Υπήρχαν πολλά συγκροτήματα, αλλά έμεναν στα λόγια, ότι θα φτιάξουν συγκρότημα με το τάδε όνομα. Λίγοι είχαν κάνει εμφανίσεις.
Κ: Οι Sress υπήρχαν σαν ιδέα από το ‘79. Είμασταν τότε 15-16 χρονών. Το ‘80 κάναμε τις πρώτες πρόβες και το φθινόπωρο την πρώτη μας εμφάνιση στη Χαλκίδα. Οι ουσιαστικές όμως εμφανίσεις ξεκίνησαν στην Αργυρούπολη το ‘81. Εκεί ήταν όλοι οι φίλοι μας, εκεί κάναμε το όνομα μας. Ήμασταν το πρώτο συγκρότημα που βγήκε στις συνοικίες και έπαιξε κάτι διαφορετικό. Υπήρχε τότε κατεστημένο από δυο τρία συγκροτήματα που μονοπωλούσαν την περιοχή από Αργυρούπολη μέχρι Ηλιούπολη, Γλυφάδα, Βούλα και έπαιζαν όλα διασκευές, τα κλασσικά κομμάτια, Satisfaction, Smoke on the water, σε κάθε συναυλία τα ίδια και τα ίδια. Την πρώτη φορά που πήγαμε να παίξουμε μας κατεβάσανε κάτω οι φρικάδες. Είχαμε βγει με αρβύλες, πέτσινα λεοπαρδαλέ παντελόνια, μαλλιά όρθια και μας είχανε στη μπούκα. Τη δεύτερη φορά τους είπαμε «παιδιά εμείς μπορεί να μην παίζουμε, αλλά τουλάχιστον παίζουμε δικά μας κομμάτια» και ο κόσμος σηκώθηκε και χόρεψε, υπήρξε ανταπόκριση, είχαμε και ελληνικό στίχο. Μόλις τελειώσαμε βγήκε ένα συγκρότημα από αυτά τα κατεστημένα και είπε στον κόσμο, ότι τώρα θα ακούσετε καλή μουσική, δεν πρέπει να ακούτε ότι και ότι και σηκώθηκε ο κόσμος και έφυγε σαν να τους έλεγε «αφού παίζετε καλή μουσική παίξτε τη μόνοι σας». Δηλαδή καταφέραμε και επικοινωνήσαμε με τον κόσμο.
Λ: Τότε δεν χρησιμοποιούσαμε τη λέξη πανκ. Όταν μας ρωτούσαν λέγαμε εμείς παίζουμε δική μας σοκ μουσική, παίζουμε σοκ εν ρολ. Θέλαμε να σοκάρουμε, να πούμε δυο τρία πράγματα. Ο Φραγκίσκος ξετύλιγε ένα πανό με συνθήματα κι έλεγε στον κόσμο που καθόταν από κάτω «παρακαλώ φύγετε από κοντά, γιατί όταν παίζουμε μπορεί να σας συμβεί οποιοδήποτε απρόοπτο». Και δεν φεύγανε και είχαμε συνέχεια τραυματισμούς.
Κ: Πηδάγαμε μέσα στο κοινό.
Λ: Υπάρχει ταινία που δείχνει το Γιάννη να έχει πέσει πάνω στο μικρόφωνο και να κάνει σαν την τσίτα στη ζούγκλα και τον Κώστα να πέφτει σαν αεριωθούμενο στον κόσμο μαζί με το μπάσο του.
Κ: Ουκ ολίγα δόντια είχανε σπάσει.
Γ: Αυτά γινόντουσαν το ‘82 στη Σοφίτα και στο τέλος έβγαινε ο Ηρακλής και έλεγε «ποιος ξέρει να φτιάχνει καρέκλες». Και παρόλο που γινόντουσαν αυτές οι φάσεις με έπαιρνε ο Ηρακλής την άλλη μέρα τηλέφωνο και μου έλεγε σας έχω κανονίσει να παίξετε την Παρασκευή. Ήταν το μόνο κλαμπ που κοίταξε να προωθήσει τα ελληνικά συγκροτήματα.

Είναι αλήθεια ότι τον καιρό που παίζατε στην Αρετούσα κάνατε κόντρες με τις Μουσικές Ταξιαρχίες ποιος θα μαζέψει πιο πολύ κόσμο;

Λ: Το Skylab που παίζανε οι Μουσικές Ταξιαρχίες ήταν δίπλα στην Αρετούσα. Ένας τοίχος μας χώριζε. Μια φορά μάλιστα που είχαμε παίξει με μηχανήματα 200Watt, έρχεται ο καταστηματάρχης του Skylab και ο ντράμερ από τις Ταξιαρχίες και λέει «χαμηλώστε ρε παιδιά, μας έχετε ταπώσει». Παίζαν οι Ταξιαρχίες και ακούγονταν μέσα η δικιά μας μουσική. Εκείνο τον καιρό ήταν ήδη γνωστοί, κάτι με τη δίκη της Καρδίτσας, κάτι με τους στίχους τους και μάζευαν πολύ κόσμο. Γινόταν λοιπόν μια ουρά έξω από το Skylab και μια ουρά έξω από την Αρετούσα για μας. Ο κόσμος που περνούσε ήξερε για τις Μουσικές Ταξιαρχίες αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει για ποιο συγκρότημα περίμενε η διπλανή ουρά. Και να σκεφτείς ότι σε αυτούς είχε δυο κατοστάρικα το εισιτήριο και σε μας ένα, κι όποιος δεν είχε έμπαινε με ένα πενηντάρικο και εμείς δεν παίρναμε φράγκο και μάλιστα πληρώσαμε και από την τσέπη μας για τα μηχανήματα.
Κ: Την εποχή της Αρετούσας που ήταν το πρώτο ατόφιο πανκ μαγαζί μετά το Παρανόιντ, γινόταν χαμός μέσα. Εκεί πρωτοπαίξαμε στις 13 Φεβρουαρίου το ‘82 μαζί με τους Άουσβιτς και τους Guilotine. Εκεί έμπαιναν σχεδόν μόνο πανκ άτομα. Στην Αρετούσα όταν παίξαμε τη δεύτερη φορά τα σπάσανε όλα. Παίζαμε με το φόβο να μην μας έρθει κανένα μπουκάλι στο κεφάλι. Είχαμε γίνει ένα με το κοινό. Ο κόσμος φώναζε «Stress destroyers- Stress destroyers». Σκάγανε μπουκάλια στους καθρέφτες του μπαρ.
Γ: Ο μπάρμαν ήταν μεθυσμένος και έλεγε πάρτε μπύρες, πάρτε μπύρες...
Κ: Εν τω μεταξύ το μαγαζί το διαχειρίζονταν πάνκηδες. Ο ιδιοκτήτης ερχόταν κάθε δυο μέρες και του δίναν τα λεφτά.

Και κάθε τόσο έκλεινε μετά τα σπασίματα.

Λ: Ε ναι, αφού γινόταν της πουτάνας. Είχαν φτάσει στο σημείο να γκρεμίσουν έναν ολόκληρο τοίχο. Ξηλώσανε και τα υδραυλικά. Την πρώτη μέρα έγινε επισκευή. Μετά το δεύτερο σπάσιμο το κάνανε σκυλάδικο.
Γ: Ήταν ένα γενικό πνεύμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Και η συναυλία στου Γκύζη ήταν επεισόδιο. Αρκεί μόνο να θυμηθώ ότι εγώ μπήκα από το παράθυρο και βγήκα από το παράθυρο. Μπήκα από κει για να μην πληρώσω και βγήκα όταν ήρθαν οι μπάτσοι.
Κ: Κι όμως δεν υπήρχε θέμα παρεξήγησης. Ήμασταν όλοι ένα, δεν είχαμε πλακωθεί ποτέ μεταξύ μας. Τότε ήταν πολύ πιο αγνή η φάση. Περπατάγαμε στο δρόμο, κι άμα βλέπαμε κανένα πάνκη, χαιρετιόμασταν με ενθουσιασμό κι ας μην τον ξέραμε. Σε κάθε συναυλία έβλεπες αγκαλιές και φιλιά λες και ήμασταν χαμένοι σύντροφοι που ξαναβρεθήκαμε. Τώρα κοιτάνε ο ένας τον άλλο και λένε ‘τον δέρνεις αυτό το ξενέρωτο;’

Εκείνο που με ενδιαφέρει προσωπικά είναι κάτι άλλο. Δεν είναι οι σκηνές εξαλλοσύνης και καταστροφής, αν και τότε είχαν νόημα για να εκφυλιστούν στις μέρες μας, αλλά το γεγονός ότι μέσα στο γενικό κλίμα παιδιάστικου χαβαλέ οι Sress ήδη από το ‘81 ανεμίζουν στις συναυλίες τους ένα πανό με πολιτικά συνθήματα και μοιράζουν προκυρήξεις με την ιδεολογία τους. Στο πανό αυτό διαβάζουμε φράσεις όπως «ανθρώπινα δικαιώματα», «anti-war’, ‘usa-russia are your only enemies’, ‘anti-drug’. Δηλαδή σε μια εποχή που οι Crass ήταν ελάχιστα γνωστοί εδώ, υπήρχε ένα ελληνικό συγκρότημα που ευθυγραμιζόταν χωρίς καθυστέρηση με ένα γενικότερο κίνημα συγκεκριμένης πολιτικής συνειδητοποιησης που χαρακτήριζε τη νέα τότε φάση του πανκ στο εξωτερικό.

Λ: Αυτό το πανό έγινε όταν πήραμε τον Φραγκίσκο, στην τρίτη μας συναυλία, το ‘81 στην Αργυρούπολη. Εκφράζει δικές μας καθαρά ιδέες που τις είχαμε συνειδητοποιήσει από τότε. Τα συνθήματα ήταν γραμμένα πάνω σε ένα σεντόνι. Το απλώναμε σε κάθε συναυλία και κάθε φορά όλο και κάποιος ανέβαινε πάνω στο πάλκο που παίζαμε, το ‘παιρνε, το ‘κανε μπέρτα κι έφευγε και τον κυνηγάγαμε μετά να του το πάρουμε. Τώρα πια δεν βγαίνουμε με πανό, αλλά οι ιδέες μας δεν άλλαξαν.

Οι καιροί όμως άλλαξαν. Πολλά συγκροτήματα εγκατέλειψαν τη μουσική πανκ και γενικά σήμερα δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός όπως πριν ένα χρόνο ακόμη. Πιστεύετε ότι ξαφνικά άνοιξε ένας δρόμος στη μουσική που λέγεται πανκ κι ότι θα μπορεί κανείς να βαδίζει επ’ άπειρο σε αυτό τον δρόμο; Ή μήπως ήταν μια εποχιακή μόδα;

Γ: Γνωρίζω ότι εξελίσσεται αυτός ο χώρος. Αν και όταν φτιαχτηκε το ‘76 νομίσανε ότι θα πέθαινε κι ότι δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα εποχιακό κίνημα, όπως π.χ. οι νεορομαντικοί. Πάντα λένε ότι πεθαίνει, αλλά άμα προσέξει κανείς βρίσκει διάφορα κινήματα μέσα στον ίδιο χώρο, που δείχνουν ότι εξελλίσεται. Αρχίζει στην Αγγλία, ξαφνικά παρακμάζει στην Αγγλία και βγαίνει στην Αμερική και βγαίνει συγχρόνως και σε όλο τον κόσμο. Η Αγγλία δεν βγάζει συγκροτήματα αυτή τη στιγμή, αλλά η Αμερική έχει είκοσι σε κάθε γειτονιά.
Λ: Και λένε ότι το πρόβλημα της Β.Ιρλανδίας θα λυθεί μέσα από τα 10.000 πανκ συγκροτήματα που διαθέτει!

Πιστεύεις δηλαδή ότι αυτός ο χώρος μπορεί μεν να μετασχηματίζεται, αλλά ακολουθεί ένα βασικό δρόμο που άνοιξες μια για πάντα;

Κ: Ναι, ας πούμε το δρόμο του αυθορμητισμού. Να μην κάνεις πράγματα κλεισμένα σε κλισέ Το πανκ είναι αυθορμητισμός. Αυτό δεν σημαίνει να παίζεις άτεχνα. Μπορεί να παίζεις με πολλή τέχνη και να βγαίνει αυθόρμητα , να μην βγαίνει κονσερβοκούτι.
Γ: Οι Dead Kennedys π.χ ξέρουν πολύ καλά να παίζουν τα όργανά τους, αλλά παρόλα αυτά είδες τι μπορεί να γίνει σε μια συναυλία τους.
Λ: Άκουσες τα κομμάτια μας στην καινούρια εγγραφή, το «Άβουλο ον» κλπ. Άμα τ’ ακούσεις σε μια συναυλία καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν καμμιά σχέση με αυτά που έχουμε γράψει.
Κ: Στο στουντιο δε νιώθουμε ελεύθεροι, δεν μπορούμε ούτε καν να κινηθούμε γιατί θα ακουστεί από το μικρόφωνο. Λείπει το στοιχείο του αυθορμητισμού που λέγαμε.

Μήπως αυτό το στοιχείο δεν είναι η ίδια ουσία του ροκ εν ρολ;

Κ: Ναι και το πανκ είναι νομίζω η πιο αγνή πρόταση του ροκ εν ρολ. Δεν είναι ούτε ο μπλιτζάς ούτε ο ντισκάς.

Το αστείο είναι ότι το '55, όταν αρχίζει να διαδίδεται αυτή η μουσική στη νεολαία, το παιδί που χορεύει ροκ εν ρολ είναι κάτι ανάλογο του σημερινού ντισκά. Του αρέσει ο χορός, οι κινήσεις, το ντύσιμο. Η αλήτικη ζωή με γκόμενες και γρήγορα αυτοκίνητα και γενικά η διασκέδαση κι η ξεγνιασιά είναι πράγματα καινούρια και επαναστατικά για εκέινη την εποχή.

Γ: Ναι, αλλά οι κοινωνικές συνθήκες από τότε άλλαξαν. Σήμερα δεν είναι επαναστατικό να κάνεις ένα πάρτυ ή να βουτήξεις το αυτοκίνητο του μπαμπά σου και να πάς στο Πόρτο Ράφτη.
Σήμερα άλλα πράγματα είναι επαναστατικά. Το ροκ εν τω μεταξύ εκτός από τον αυθορμητισμό πλουτίστηκε με νέα στοιχεία ιδεολογικά. Ένα νέο στοιχείο είναι ο κοινωνικός προβληματισμός.

Εσείς πχ έχετε δηλώσει ότι με τους στίχους σας θέλετε να θίξετε υπαρκτά προβλήματα, ψυχολογικά, κοινωνικά κι όχι να λέτε ιστοριούλες. Τι είναι αυτό που σας κάνει να προβληματίζεστε; Μήπως η κακή παιδική ηλικία ή το αίσθημα ότι είστε αδικημένοι ή ανικανοποίητοι στη ζωή;

Γ: Η δική μου παιδική ηλικία ήταν πολύ αρμονική, δεν μου΄λειψε τίποτα, ήμουν ευτυχισμένο παιδί. Συμβαίνει όμως το εξής : Σου δίνουν την εικόνα ενός όμορφου κόσμου, μιας όμορφης παιδικότητας, κι όταν μεγαλώσεις συνειδητοποιείς ότι υπάρχει κι άλλη πλευρά της ζωής.
Κ: Σε μεγαλώνουνε μέσα σε μια ουτοπική σκέψη ότι ο κόσμος είναι καλός, θα σε δεχτεί με ανοιχτές αγκάλες και δεν σε προετοιμάζουν ούτε οι γονείς ούτε το σχολείο, δεν σου λένε ότι μπορεί να φας και κανένα χαστούκι στη ζωή.
Γ: Νομίζεις ότι οι άνθρωποι είναι ιδανικοί και ωραίοι και βγαίνεις στο δρόμο κι έρχεται ένας και σε χτυπάει και λες "μα... γιατί, τι του έκανα;"
Κ: Η περπατάς και βλέπεις ανθρώπους με κομμένα πόδια να ζητιανεύουν και λες "γιατί αυτός εκεί;" Τι φταίει; Ο ίδιος ή το κοινωνικό σύστημα; Κι έτσι σχηματίζονται οι πρώτες ρωγμές στην ωραία εικόνα του κόσμου. Αν όμως δεν έχεις συνείδηση βλέπεις τις αδικίες και προσπερνάς ασυγκίνητος.
Γ: Όλοι οι άνθρωποι έχουν συναισθηματισμό. Δε νομίζω ότι μένουν ασυγκίνητοι, απλά αδιαφορούν.

Υπάρχει η αδιαφορία, που λέμε, του κόσμου, επειδή ο καθένας κοιτάει μόνο τον εαυτό του. Απ' την άλλη όμως το σύγχρονο ροκ εν ρολ, που θέλει να προβληματίσει τον άνθρωπο, στηρίζεται κι αυτό σε μια ατομικιστική πρόταση, "κοίτα τον εαυτό σου, γίνε ο εαυτός σου". Είναι γνωστό ότι η συνεισφορά του ροκ είναι η ατομικοποίηση κι όχι η ομαδοποίηση. Πώς συμβιβάζεται λοιπόν απ΄τη μια η κοινωνική και πολιτική συνείδηση; Ίσως η αντίφαση να είναι επιφανειακή, πάντως θέλει πολλή προσοχή. Κάποιος πρότεινε πολύ σωστά τη διάκριση ανάμεσα στον ατομικισμό και στον ατομισμό. Το θέμα είναι ότι στο υπαρκτό (κι όχι στο ιδεατό) ροκ συναντάμε και τα δυο. Το ροκ δεν είναι πάντα ένα πράγμα αγγελικό που θα κάνει καλύτερη την ανθρωπότητα.

Κ: Νομίζω ότι με βάση το προσωπικό σου κριτήριο μπορείς να κάνεις τις επιλογές σου.

Δηλαδή εν ονόματι του ροκ δεν μπορείς να δεχτείς τους πάντες και τα πάντα;

Γ: Εννοείται πως όχι! Υπάρχουν πολλές τάσεις και τόσα πολλά συγκροτήματα. Ας πάρουμε το θέμα της εμπορικότητας. Σε τι μπορεί να διαφέρει ο πατέρας μου, που εργάζεται για τα χρήματά του, για να αυξήσει τις καταθεσεις του στην τράπεζα, από έναν ροκ καλλιτέχνη που κάνει την ίδια δουλειά; Είναι λοιπόν ίδιος με τον πατέρα μου, ο ίδιος καλοβολεμένος αστός, ο ίδιος κεφαλαιοκράτης. Κι ακριβώς αυτός ήταν ένας λόγος της ύπαρξης του πανκ. Γιατί πλέον δεν υπήρχε διέξοδος αφού το χρήμα τα καταβρόχθιζε όλα, ε κάπου ωσόσο έπρεπε να βρεθεί μια εναλλακτική λύση, κι αυτή η λύση ήταν το πανκ αναγκαστικά.

Πάμε παρακάτω »

Ο παπουτσής του Σέρπικο

Νομίζω οτι κάπου έχει χαθεί η μπάλα, γέμισε και λάσπη το τερέν, κόβουμε στα τυφλά τις κατεβασιές χωρίς να ξέρουμε ποια εστία υπερασπιζόμαστε πλέον. Κάποιος πρέπει να το διακόψει το παιχνίδι, δεν μπορεί να παιχτεί ποδόσφαιρο σ΄αυτές τις συνθήκες αλλά (γαμώ την καταδίκη μου) δεν πρόκειται για ποδόσφαιρο!

Καθόμουν χτες το μεσημέρι μπροστά στην τηλεόραση που δεν έπαιζε τίποτα της προκοπής –πληρώνω και Nova, το στανιό τους μέσα! Τέλος πάντων, μόνος ήμουν, ήθελα να ψοφοφάω κι ένα πιάτο φαΐ, έπεσα στο κανάλι της Βουλής που είχε κάλυψη της συζήτησης για το Νομοσχέδιο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη περί «Σύστασης Γραφείου Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας». Έκατσα να το δω –καλό μου φάνηκε το θέμα.

Απ΄ότι κατάλαβα (και μην περιμένεις να καθίσω να διαβάσω ολόκληρο το σχέδιο νόμου) η Αστυνομία είχε μια Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων (Ιντέρναλ Αφέαρς –Ρίτσαρντ Γκιρ, Άντι Γκαρσία, με πιάνεις;) η οποία δεν έκανε και τίποτα δουλειά οπότε αποφασίστηκε να αναβαθμιστεί το θέμα και να γίνει Γραφείο (κανονικό NCIS να πούμε). Παράλληλα (επειδή κάθε νομοσχέδιο που σέβεται τον υπουργό του θα πρέπει να διευθετεί και άλλα, άσχετα, ζητήματα) συστήνεται και Οικονομική Αστυνομία (έλα ρε γιγάντιε Έλιοτ Νες!) και μετατρέπονται οι εποχιακοί πυροσβέστες σε πενταετούς υποχρέωσης. Δεν θέλω να ασχοληθώ με το θέμα της Οικονομικής Αστυνομίας (το ΣΔΟΕ δεν τους φτάνει;), ούτε με τους πυροσβέστες πενταετούς υποχρέωσης (ήταν που δεν θα προσλάμβανε άλλους συμβασιούχους η κυβέρνηση!)

Θα πάω στο θέμα του Γραφείου Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας (Γ.Α.Π.Α. για τους ψαγμένους –δηλαδή κάτι ανάμεσα σε Γ.Α.Π. και Α.Γ.Α.Π.Α.). Και θα εστιάσω στις απόψεις της αντιπολίτευσης για να εντοπίσω τα στραβά του νομοσχεδίου –έτσι δεν πάει; Μεταφέρω τις απόψεις από τη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ για να μην τυχόν παραποιήσω τα υψηλά τους νοήματα:

«Από την πλευρά του, ο εισηγητής της Ν.Δ. Θανάσης Νάκος τόνισε ότι το νομοσχέδιο αποπνέει αμφιβολία και καχυποψία έναντι του σώματος των αστυνομικών. Πρόσθεσε δε, ότι έρχεται σε περίοδο απαξίωσης τόσο της υλικοτεχνικής υποδομής της ΕΛΑΣ, όσο και της εκπαίδευσης των αστυνομικών, κάνοντας αναφορά στο αιματηρό περιστατικό με τη δολοφονία δυο αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ».
Να παρατηρήσω: Ο κυρ Θανάσης Νάκος μάλλον ασχολιόταν με το μπάντμιντον την εποχή που ήταν Υφυπουργός Εσωτερικών. Αλλιώς κάτι θα είχε ακούσει για την δολοφονία Γρηγορόπουλου και για την «υπόθεση ζαρντινιέρα» -περιστατικά που δε λες κιόλας οτι αποτελούν εχέγγυα περί της αμεροληψίας του σώματος των αστυνομικών! Τουτέστιν πριν κάτι χρόνια τα παιδιά στους δρόμους φωνάζανε να παραιτηθεί η κυβέρνηση αφού δεν μπορεί να ελέγξει τους μπάτσους της κι ακόμα και σήμερα η αντίθεση του κόσμου απέναντι στην αστυνομία είναι (το λιγότερο) δεδομένη. Άρα ένας (έστω και για τα μάτια) έλεγχος της αστυνομικής αυθαιρεσίας είναι επιβεβλημένος. Έγραψα ακριβώς από πάνω για την αντίθεση του κόσμου απέναντι στην αστυνομία και την θεώρησα δεδομένη υπολογίζοντας τις αντιδράσεις των πολιτών στις διαδηλώσεις του τελευταίου χρόνου. Έχω δίκιο; Δυο περιστατικά:

1.Στην τελευταία μεγάλη διαδήλωση έξω από τη Βουλή ένας παπόμπατσος χτυπάει κάποιον διαδηλωτή μέσα στην πλατεία Συντάγματος. Όποιος έχει οδηγήσει μηχανάκι ξέρει οτι ο μπάτσος χτυπάει τον διαδηλωτή κατά λάθος ή κατά τύχη (διαλέγεις και παίρνεις) εφόσον ούτε εύκολο είναι να πετυχαίνεις ανθρώπους με το μηχανάκι, ούτε και ασφαλές –επειδή αμέσως μετά θα σαβουρδιαστείς κι εσύ. Πίσω από τον «εγκληματία» παπόμπατσο έρχεται άλλος που σαβουριάζεται με τη σειρά του για να μην πέσει πάνω στον μπροστινό του ηλίθιο. Αυτός ο άλλος παπόμπατσος τρώει μια μολότωφ όσο είναι πεσμένος –λαμπαδιάζει και το φιλοθεάμον κοινό ανακράζει «ψόφα, ψόφα». Η επίσημη ανάλυση του περιστατικού από το φιλοθεάμον κοινό (μέσω του Ιντιμήντια που ομονοεί στο συγκεκριμένο με τους λάτρεις του συχωρεμένου του Γκιόλια) είναι οτι ο μπροστά μπάτσος ήθελε να σκοτώσει κι ο πίσω το ίδιο ήθελε –γι΄αυτό όταν έπεσε τον μπουρλότιασαν και καλά του κάνανε. Μάλιστα κάποιοι προοδευτικοί χιουμορίστες δημοσιεύουν φωτογραφίες όπου φαίνεται η ομοιότητα του φλεγόμενου μπάτσου με τον τηλεοπτικό Χλαπάτσα (ε, ρε γέλοια!)
2.Πριν κάτι βδομάδες οι Δελτάδες κυνηγάνε (ή ακολουθούν) ένα ύποπτο τζιπ. Σε κάποια φάση κατεβάζουν οι ύποπτοι το ύποπτο τζάμι από το ύποπτο τζιπ, βγάζουν κάτι καθαρά (σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας) Καλάσνικωφ και γαζώνουν τους Δελτάδες. Δυο νεκροί, δυο τραυματίες. Το φιλοθεάμον κοινό παραληρεί –οι νεκροί Δελτάδες αντιμετωπίζονται σαν ήρωες, ο «αντιεξουσιαστικός χώρος» σιωπά διακριτικά.

Ερώτηση: είπε κανένας το αυτονόητο; Είπε κανένας οτι στο μεν πρώτο περιστατικό αυτοί που μπουρλοτιάσανε τον μπάτσο ήταν γελοίοι κακομοίρηδες (όπως γελοίος κακομοίρης και κτήνος είναι όποιος ασκεί βία σε ανήμπορο να αντιδράσει) ενώ στην δεύτερη περίπτωση επρόκειτο απλώς για επαγγελματική συναλλαγή (τουτέστιν οι Δελτάδες πληρώνονται για να ρίχνουν στους ληστές και οι ληστές για να ρίχνουν στους Δελτάδες) η οποία δεν θα έπρεπε να μας απασχολήσει περισσότερο; Ή μήπως το όλο θέμα έχει να κάνει με το πού υπήρξαν νεκροί; Δηλαδή καλώς τη ρίχνεις στον μπάτσο αλλά άμα τον σκοτώσεις είσαι κτηνάρα –έτσι πάει; Να καταλάβω δηλαδή.

Μετά από αυτή την ιστορία με τους νεκρούς Δελτάδες άρχισε για μια ακόμα φορά το μπίρι-μπίρι των πτωχών παιδιών που παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα για 800 ευρώ το μήνα (δεν παίρνουν τόσα, αλλά και τόσα να είναι τι να γίνει; πόσα να πάρει ο τύπος που με το ζόρι τελείωσε Γυμνάσιο και περνάει τη μέρα του στα τυροπιτάδικα με τη βενζίνη πληρωμένη;) για το οτι βάζουν λάστιχα στις μηχανές τους από τις τσέπες τους και βενζίνη στα περιπολικά ρεφενέ –κοίτα τώρα πώς πάει το κόλπο. Οι μηχανοκίνητοι έχουν κάποια στανταράκια από τις Υπηρεσίες τους, του στυλ «θα κάνεις 100 χλμ. τη μέρα, θα καλύψεις τις τάδε περιοχές κ.λ.π.» Με βάση αυτά τα στάνταρ έχει υπολογιστεί η βενζίνη και οι φθορές των οχημάτων κι (άκου που σου λέω) έχουν υπολογιστεί όλα αυτά μπρούκλικα και κιμπάρικα. Παίρνει όμως ο μαλακιστίρης τη μηχανή, την πλακώνει στα κωλίδια και στα χωσίματα έξω από την καφετέρια –μένουν μόνο τα λινά από τα λάστιχα. Πάει και μέχρι το σπίτι της γκόμενας να κάνει τη φιγούρα του –τον ρωτάει το κέντρο: «αναφέρατε που ευρίσκεσθε», «έλα κέντρο», λέει ο μαλακιστίρης, «έχω κολλήσει Θηβών, υπάρχει μποτιλιάρισμα και περιστατικό». Τελειώνει η βάρδια του κι ακόμα στη Θηβών δηλώνει το καμάρι, λογικό να τον ρωτήσει ο Προϊστάμενος «πού ξόδεψες τόση μπενζίνα και πώς λιώσανε τα λάστιχα όταν δηλώνεις 10 χιλιόμετρα μόνο;» Άρα τις μαλακίες τους προσπαθούν να καλύψουν τα παιδιά –μην το γυρίζουμε στο «ανάλγητο κράτος που δεν αφουγκράζεται την αθώα φωνή του πονεμένου μπάτσου»!
Περί «ελλιπούς εκπαίδευσης» που λέει ο χονδρο-Νάκος, εντάξει –ας βλέπουν περισσότερες αμερικάνικες ταινίες στη σχολή. Αλλά, μεταξύ μας: Δεν χρειάζεται εκπαίδευση για να καταλάβεις οτι το ύποπτο τζιπάκι που σταμάτησε και σε περιμένει μπορεί και να είναι επικίνδυνο και να μην το πλησιάζεις σαν καμπόης. Λογική χρειάζεται –όμως μην το αρχίσουμε αυτό τώρα.

Ρεζουμέ ο ΝΔ εισηγητής λέει οτι δεν θα ψηφίσει το νομοσχέδιο επειδή είναι υποτιμητικό για τους μπάτσοι σε μια περίοδο κατά την οποία θα πρέπει να τους φερόμεθα με αγάπη και στοργή. Άποψη –πάμε παρακάτω!

«Ο εισηγητής του ΚΚΕ Αντώνης Σκυλλάκος σημείωσε ότι το Γραφείο Αστυνομικής Αυθαιρεσίας δεν πρόκειται να αλλάξει τον χαρακτήρα της Αστυνομίας ως μηχανισμό καταστολής, ενώ εξέφρασε τη διαφωνία του με την παρουσία συνταξιούχων δικαστών στο Γραφείο, όπως και με την εμπλοκή της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων στο σύνολο του δημόσιου τομέα.»
Ο αγαπητός Σνουπ Ντόγκι Σκυλλάκος (ο οποίος ξεκίνησε την ομιλία του από τους μετανάστες, πήγε στον ιμπεριαλισμό, πέρασε από το Μνημόνιο και κατέληξε στα εργασιακά) είπε κάτι απολύτως σωστό. Οτι όσα τέτοια Γραφεία κι αν ανοίξεις η Αστυνομία θα είναι μηχανισμός καταστολής («ο οποίος κατέχει το μονοπώλιο της κρατικής βίας»–διαβασμένο το΄χω κι εγώ). Αν μετά έλεγε οτι η θέση του κόμματος του είναι «κατάργηση της Αστυνομίας τελεία και παύλα» θα ήμουν μαζί του και θα γραφόμουν στο ΠΑΜΕ. Αλλά δεν το είπε ο τεράστιος. Πέταξε έναν μηχανισμό καταστολής και καθάρισε –αν η κουβέντα ήταν για κάνα επίδομα των μπάτσων που κόπηκε θα ήταν αναφανδόν υπέρ της μη περικοπής ο Ντόγκι και δεν πα να είναι κατασταλτικός ο μηχανισμός; Κι αυτή η διαφωνία του συντρόφου για την εμπλοκή της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων στο σύνολο του Δημόσιου τομέα... Δηλαδή ο πάσα ένας Δημόσιος υπάλληλος να είναι ανεξέλεγκτος –αυτή είναι η θέση του κόμματος; Αν εγώ τ΄αρπάξω από πολίτη «δι’ υπόθεσίν του» να με ελέγχει μόνο το Υπηρεσιακό μου Συμβούλιο το οποίο ποτέ δεν ρίχνει ποινές επειδή οι συμμετέχοντες συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι το αδρανοποιούν;

Η άποψη του ΚΚΕ λοιπόν είναι «δεν ασχολούμαι με οτιδήποτε σχετίζεται με την Αστυνομία –κανένας έλεγχος στους Δημόσιους υπαλλήλους», ωραία;

«Για συστηματική αστυνομική αυθαιρεσία έκανε λόγο ο Θοδωρής Δρίτσας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τόνισε ότι δεν μπορεί να τεθεί θέμα προστασίας των αστυνομικών και χαρακτήρισε δειλό βήμα το υπό σύσταση Γραφείο»
Σωστός ο Τεό! Συστηματική αστυνομική αυθαιρεσία –προσυπογράφω! Δειλό βήμα το Γραφείο, μάλλον έτσι θα είναι! Αλλά γιατί το καταψηφίζουμε σύντροφοι; Δηλαδή είμαστε στο «όλα ή τίποτα» που έλεγε κι ο φιλόσοφος Καρβέλας; Εγώ να δεχτώ οτι το σχετικό Γραφείο θα είναι απλώς για τα μάτια του κόσμου –είναι καλύτερα δηλαδή τώρα που δεν υπάρχει; Καθότι σήμερα αν έχεις πρόβλημα με τον μπάτσο πρέπει να πας στον μπάτσο για να κάνεις μήνυση στον μπάτσο κι αυτό μόνο αστείο μπορεί να θεωρηθεί. Με το Γραφείο όμως θα ρίχνεις την καταγγελία σου και θα ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣΑΙ να φωνάξεις μετά οτι την κάνανε κωλόχαρτο. Ανάμεσα στην μη ύπαρξη καταγγελίας και στην καταγγελία που δεν εξετάζεται επαρκώς, προτιμώ το δεύτερο –νομίζω οτι δίνει περισσότερες προοπτικές.
Κι αν η άποψη του Σύριζα είναι «καταψηφίζουμε τα δειλά βήματα (προς τη σωστή κατεύθυνση) επειδή προτιμούμε τα άλματα» -ας βάλουν κοινοβουλευτικό τους εκπρόσωπο τον Σερκγέι Μπούμκα, τώρα που αποσύρθηκε από τους στίβους.

«Την απόλυτη διαφωνία του κόμματός του εξέφρασε ο εισηγητής του ΛΑΟΣ, Θ. Πλεύρης. Υποστήριξε ότι δεν διασφαλίζονται οι αστυνομικοί από τις συκοφαντικές ή κακόβουλες ανώνυμες καταγγελίες και ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφύγουν κατά του καταγγέλλοντος, όταν η υπόθεση πάει στο αρχείο ελλείψει στοιχείων, ή αθωωθούν».
Εδώ τώρα υπάρχει μάλλον κάποιος διάλογος (μεταξύ Σύριζα-Λάος) περί προστασίας (ή μη) των αστυνομικών από τους κακόβουλους καταγγέλλοντες πολίτες τον οποίο δεν παρακολούθησα επειδή ή με πήρε ο ύπνος ή είχα πάει τουαλέτα (ή και τα δύο). Και βεβαίως ο Θανασάκης ο καταδρόμης αναμενόμενο είναι να ζητάει την κατάργηση κάθε είδους ελέγχου σχετικά με τους μπάτσους –άει σιχτίρ, με κάτι τέτοια έχουν φλωρέψει τα Σώματα Ασφαλείας κι ούτε μια Χούντα δεν μπορείς να στήσεις πλέον! Αλλά και πάλι το Λάος δίνει ρεσιτάλ σταντ απ κόμεντι, πρόσεξε:

«Δεν διασφαλίζονται οι αστυνομικοί από τις συκοφαντικές ή κακόβουλες ανώνυμες καταγγελίες», λέει. Πώς δηλαδή; Με το που θα καταγγέλλεται μπάτσος στο σχετικό Γραφείο θα τον εκτελούν στην πίσω αυλή άνευ άλλης εξέτασης; Ντάξει, εγώ μπορεί να στείλω μια ανώνυμη καταγγελία που θα λέω οτι ο τάδε μπάτσος κλέβει στερεοφωνικά από αυτοκίνητα. Δεν θα ψάξει το Γραφείο για στοιχεία; Κι αν μεν βρει –καλώς έγινε η καταγγελία κι ας ήταν ανώνυμη. Αν όμως δεν βρει τι θα πάθει ο μπάτσος; Τίποτα να υποθέσω;

«Δεν έχουν (οι μπάτσοι) τη δυνατότητα να προσφύγουν κατά του καταγγέλλοντος, όταν η υπόθεση πάει στο αρχείο ελλείψει στοιχείων, ή αθωωθούν», είπε ο Θανασάκης! Δηλαδή θα πρέπει να παίρνεις τα ρίσκα σου φιλαράκι. Ή θα κάνεις καταγγελία που θα τον ξηλώσουν τον μπάτσο ή αλλιώς το Γραφείο θα σε κυνηγήσει αμείλικτα –έτσι θέλει ο Θανασάκης. Παίρνεις, ας πούμε, το Γραφείο Παραπόνων του τάδε καταστήματος και λες «κύριοι, ο δείνα υπάλληλος μου φόρεσε μια κορνίζα κολάρο». Αν έχεις δίκιο καλώς –αν δεν το αποδείξεις θα πρέπει να στέλνει δυο λεβέντες το Γραφείο να σε πλακώσουν στο ξύλο! Αυτό για τον Θανασάκη τον δημοκράτη ονομάζεται «Προστασία των πολιτών από την κρατική αυθαιρεσία». Λες και, αν ο Χ μπάτσος θεωρήσει οτι κάποιος τον έθιξε δεν μπορεί να κάνει μια ωραία μηνυσούλα σαν κάθε πολίτη!
Ρεζουμέ η άποψη του Λάος είναι «προστατεύστε τους μπάτσους από την πολιτική αυθαιρεσία».

Κι έτσι μόνο οι Πασόκοι ψήφισαν το νομοσχέδιο για την «Σύσταση Γραφείου Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας» -όλοι οι υπόλοιποι στ΄αρχίδια τους περί του θέματος. Και καλά οι Δεξιοί που νοσταλγούν τον χωροφύλακα με το βούρδουλα, αλλά ΚΑΙ οι Αριστεροί; Από πότε τα κοινοβουλευτικά κόμματα υιοθέτησαν τη θεωρία της "διαρκούς επανάστασης"; Από πότε βγάλανε απόφαση οτι δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος;

Ενημερώστε κι εμάς ρε σύντροφοι να ξέρουμε οτι η επανάσταση ξεκίνησε από τη Βουλή.

Πάμε παρακάτω »

"Καπνός μπαίνει στα μάτια σου"

Ήταν ο τίτλος της ταινίας –Blue Valentine –δε σε στέλνει κιόλας στο ταμείο να περιμένεις ουρά για εισιτήριο. Εμένα τουλάχιστον. Ήτανε και ψιλομάπα το σχετικό άλμπουμ του Τομ Γουέιτς, τι τα θες, τι τα γυρεύεις... Ρεζουμέ, όταν βγήκε η ταινία καταχωρήθηκε αυτομάτως στην κατηγορία «άμα τη φέρει το Nova θα τη δω». Μαλακία μου.

Έτυχε μετά μια κουβέντα που ξεκίνησε «γνωριμίας» και κατέληξε να «κατουράμε μπύρες δυο μέρες μετά» (όπως είπε ένας από τους σημαίνοντες συμμετέχοντες) –εκεί αναφέρθηκε η ταινία. «Μια κατουρημένη γκόμενα που γκαστρώθηκε από ένα μαλάκα και παντρεύτηκε κάποιον άλλο κι ο άλλος που παλεύει να στρώσει την κατάσταση μαζί της γαμημένος απ΄όλες τις πάντες», κάτι τέτοια ειπώθηκαν, μπορεί να φταίγανε οι μπύρες και η ατμόσφαιρα στο καταραμένο ODEON –πάντως ψήθηκα να τη δω την ταινία.

Και πώς να τη δω που δεν παιζόταν πουθενά πλέον;

Με πήρε μετά από κάνα δυο μέρες το παιδί που «κατούραγε μπύρες» να με ειδοποιήσει: «δες την ταινία –θα καταλάβεις».

Χτες αξιώθηκα να τη βρω και να την δω. Σπίτι, μαζί με την Tomboy η οποία τυγχάνει 13 συναπτά έτη μικρότερή μου, έχει τη σημασία του αυτό.

Η ταινία έχει να κάνει με τη σχέση ενός ζευγαριού η οποία παρουσιάζεται σε δυο επίπεδα:
-Το παρόν όπου διαδραματίζεται η κατάρρευση της σχέσης.
-Το παρελθόν όπου ο έρωτας του ζευγαριού είναι μια μπερδεμένη εξίσωση κάλυψης αναγκών και υποχρεώσεων.

Όταν τελείωσε η ταινία δεν ένιωθα καθόλου καλά. Ποιος ήταν αυτός ο πούστης και με ποιο δικαίωμα έβγαζε φόρα-παρτίδα τη μιζέρια της νεότητάς μας; Αυτή ήταν η βασική μου απορία. –ρώτησα την Tomboy, πώς της φάνηκε. «Δε μου άρεσε», απάντησε. Φυσικά –τι να της αρέσει; Είναι σα να βλέπεις μια εγχείριση σκωληκοειδίτιδας σε βίντεο –αν είναι η δικιά σου εγχείριση νιώθεις κάπως περίεργα μαγνητισμένος, αν είναι αλλουνού η εγχείριση νιώθεις απλώς αηδία.

Για να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα, είναι αναμφισβήτητα πολύ καλή η σκηνοθεσία του Ντέρεκ Σίανφρανς, επιτέλους κάποιος κάνει ντοκυμαντερίστικο γύρισμα χωρίς να κουνάει την κάμερα σαν παραπληγικός και χωρίς να τα έχει περιλούσει όλα με άσπρο φως σα να πρόκειται για σφαγείο (οι αναφορές των κριτικών στον Κασσαβέτη έχουν βάση –αν και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Σίανφρανς είναι σκηνοθετικά πιο άρτιος). Οι δυο πρωταγωνιστές ζωγραφίζουν κανονικότατα –κι εδώ βέβαια υπάρχει μια μικρή πουστιά. Δηλαδή, επειδή η Μισέλ Γουίλιαμς ήταν η γκόμενα του συχωρεμένου του Χηθ Λέτζερ πέσανε πάνω της τα φώτα, τσίμπησε και μια υποψηφιότητα στα Όσκαρ (σιγά μην το έπαιρνε κιόλας –αφού είπαμε, η κοπέλα ζωγράφιζε κανονικά!) Όμως ο ρόλος της στην ταινία είναι κάπως μονοδιάστατος («κατουρημένη γκόμενα», που έλεγε κι ο δικός μου) σε αντίθεση με τον ρόλο του Ράιαν Γκόσλιν που ξεκινάει από «όλα χύμα», περνάει στο «ίσα μωρή χαμούρα», κοντοστέκεται στο «ας ρομαντσάρουμε» και καταλήγει σε πολλαπλές εκρήξεις. Αλλά επειδή είναι κι αχώνευτος αυτός ο Γκόσλιν χάθηκε κάτω από τη Γουίλιαμς –εντάξει, μικρό το κακό.
Αυτά άρεσαν και στην Tomboy αλλά η ταινία συνολικά –τα είπαμε. Σα να βλέπεις εγχείριση σκωληκοειδίτιδας.

Όπου εγχείριση σκωληκοειδίτιδας ονομάζω την συναισθηματική αναπαράσταση της δεκαετίας του ’80, αν θες να γίνω και πιο συγκεκριμένος. Έχω ακούσει πολλά παιδιά να θαυμάζουν τη δεκαετία του ’80, να θεωρούν τυχερούς όσους από εμάς τη ζήσαμε –κάποιοι ρωτάνε κιόλας πώς ήταν τα πράγματα τότε. Χαίρομαι λοιπόν που βγήκε αυτή η ταινία γιατί όποιος με ξαναρωτήσει θα μπορώ πλέον να του απαντήσω: «δες το Blue Valentine, έτσι ήταν τα πράγματα τότε». Κι έχω την υποψία οτι αυτό το κλίμα το βγάζει ακούσια ο σκηνοθέτης -δεν το επεδίωξε, απλώς το έζησε και το έχει.

Με γκόμενες που τις ερωτευόμασταν επειδή θέλαμε να νιώσουμε αυτό το πράγμα που είχαμε μάθει από τα βιβλία κι έτσι τις θεοποιούσαμε τις γκόμενες, επιλέγαμε να πάθουμε στραβισμό για να τις βλέπουμε όπως θα θέλαμε και όχι όπως ήταν. Λέει ο πρωταγωνιστής: «Νομίζω πως οι άντρες είναι πιο ρομαντικοί από τις γυναίκες. Όταν παντρευόμαστε, παντρευόμαστε ας πούμε ένα κορίτσι επειδή μέχρι εκείνη τη στιγμή αντιστεκόμασταν στην ιδέα του γάμου, αλλά είδαμε εκείνο το κορίτσι και σκεφτήκαμε ξαφνικά ‘θα είμαι ηλίθιος αν δεν την παντρευτώ, επειδή είναι τόσο υπέροχη’. Αλλά μοιάζει σαν τα κορίτσια να φτάνουν σε ένα σημείο όπου θα πρέπει να διαλέξουν την καλύτερη περίπτωση... ‘Ω, έχει μια καλή δουλειά’. Εννοώ οτι περνάνε όλη τους τη ζωή ψάχνοντας για τον Ωραίο Πρίγκιπα και μετά παντρεύονται τον τύπο που έχει μια καλή δουλειά και θα μείνει μαζί τους»

Με γκόμενες που πατάγανε γερά στη γη και έρχονταν μαζί μας λόγω των συνθηκών αλλά (θες επειδή το παραμύθιασμα είναι κολλητικό; θες επειδή είχαν κι αυτές ανάγκες;) στο τέλος συμμετείχαν εξίσου (μη σου πω και περισσότερο) στην ψευδαίσθηση.

Όπου ψευδαίσθηση ήταν φυσικά ο αψεγάδιαστος έρωτάς μας, οι δήθεν κεραυνοβόλες μας επιλογές, οι στίχοι του «You and me» που διαλέγει ο πρωταγωνιστής: «Κανένας άλλος μωρό μου/ εκτός από μένα και σένα», παπάρια –μάντολες. «Κανένας άλλος εκτός από μένα και σένα» και τον καργιόλη που σε γκάστρωσε και τον αφεντικό που θέλει να σου πιάσει τον κώλο, και τον πατέρα σου που δε με γουστάρει και τις ξεκωλιάρες τις φιλενάδες σου... Κανένας άλλος εκτός από τους άλλους –τελικά.

Και μια μιζέρια στον αέρα –η γκόμενα που θέλει να γίνει γιατρός αλλά καταλήγει νοσοκόμα, ο τυπάκος που έχει τόσο άδεια ζωή ώστε διακοσμεί δωμάτια άγνωστων γέρων στο γηροκομείο, η γκόμενα που τον παίρνει αφειδώς και γκαστρώνεται στο χαλαρό επειδή ο άλλος βαριέται να τραβηχτεί, η έκτρωση (αυτός ο εφιάλτης της γενιάς μου) και η αναμονή του άσχετου μαλάκα έξω από την αίθουσα, οι απεγνωσμένες φιγούρες του, όση ώρα προσπαθεί να ζωντανέψει το παραμύθι... Η μιζέρια της δικής μας εποχής.

Και μετά αυτό το πράγμα που θέλουμε να πιστεύουμε οτι είναι ακόμα έρωτας, αλλά μπορεί να είναι και σκέτες κάβλες –η μοναξιά του μεροκαματιάρη σε αντίστιξη με την αποβλάκωση της διαλυμένης, από την πολλή δουλειά, γυναίκας, ο «πουλάω τρέλα» πατέρας και η «χάλια θα μου κάνετε το σπίτι» μητέρα, ο γκρινιάρης πεθερός που έχουμε πέσει στην ανάγκη του μπας και κρατήσει λίγο το παιδί ...

Ο τυπάκος προσπαθεί να ξαναζήσουν τον έρωτά τους μέσα από μια διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο-γαμηστρώνα (τύπου ΧΧΧ) κι εδώ εμφανίζεται, νομίζω, το μαχαίρι που σου καρφώνει η ταινία στα γεμάτα. 12 χρόνια έγραφαν, λέει, ο σκηνοθέτης με τους φίλους του το σενάριο και στο τέλος είπαν στους πρωταγωνιστές να αυτοσχεδιάσουν σε κάποια σημεία. Δεν ξέρω σε ποια, ποιος και γιατί.
Όμως η φράση του τυπάκου: «Έχω αυτό το κουπόνι προσφοράς για μια νύχτα στο ξενοδοχείο και τους έχουν μείνει δυο δωμάτια, ο Ναός του Έρωτα και το Δωμάτιο του Μέλλοντος –ποιο προτιμάς;» φτάνει για να καταλάβεις πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα για κάποιους ανθρώπους (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και μεγάλο μέρος της γενιάς μου).

Διάβασα διάφορες κριτικές της ταινίας –οι κριτικοί κάπου ψυλλιάστηκαν οτι είναι δυνατή η ταινία και γράφουν παπαριές ακουμπώντας το θέμα εντελώς επιφανειακά. Οι θεατές, από την άλλη, σχολιάζουν οτι πρόκειται περί ανούσιας και βαρετής ταινίας –δίκιο έχουν, δεν τους αφορά η ταινία, δεν είναι γι΄αυτούς και κακώς δεν γράφουν απέξω οι σινεμάδες που την προβάλλουν «ακατάλληλη για νέους κάθε ηλικίας».

Επειδή αυτή είναι μια ταινία που μιλάει για τη ζωή που μόνο σαν τέτοια δε μοιάζει –θυμάσαι εκείνη την ερώτηση των τοίχων: «υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο;» Αν ξέρεις την απάντηση μη δεις την ταινία.

Πάμε παρακάτω »

Καμπόικα

Έχω δει πολλά. Και διάφορα. Αυτά όμως τα καμπόικα δεν είναι ακριβώς καμπόικα και την ίδια στιγμή είναι ο ορισμός του καμπόικου. Δες:

Bring Me the Head of Alfredo Garcia

Bennie: Δεν έχω πάει σε κανένα μέρος που να ήθελα να ξαναπάω –αυτό είναι σίγουρο.

Bennie: Άκου. Η εκκλησία κόβει τα πόδια, τα δάχτυλα και κάθε άλλο κωλόπραμα από τους αγίους –έτσι δεν είναι; Λοιπόν, τι στο διάολο! Ο Αλφρέδο είναι ο δικός μας άγιος. Είναι ο άγιος των χρημάτων μας και σκέφτομαι να δανειστώ ένα κομμάτι του.

Bennie: Κανένας δεν χάνει συνέχεια.




Straight to Hell

Willy: Γυναίκες, άνθρωπέ μου.
Simms: Μερικές φορές αναγκάζεσαι να σκοτώνεις.
Norwood: Ποιες –τις γυναίκες;
Simms: Όχι, τους άντρες τους.

Angel Eyes McMahon: Αυτοί οι ξένοι μόλις μας έσωσαν!
Lance McMahon: Ας τους σκοτώσουμε λοιπόν!




Butch Cassidy and the Sundance Kid

Butch Cassidy: Τι έγινε η παλιά τράπεζα; Ήταν τόσο όμορφη.
Φρουρός: Οι άνθρωποι τη λήστευαν συνέχεια.
Butch Cassidy: Μικρό το τίμημα για τόση ομορφιά.



Butch Cassidy: Και τι θα γίνει αν δεν ακολουθήσουν το άλογο που αφήσαμε για δόλωμα;
Sundance Kid: Εσύ είσαι το μυαλό, Butch. Μην ανησυχείς λοιπόν, κάτι θα σκεφτείς.

Butch Cassidy: Πόσοι μας ακολουθούν τελικά;
Sundance Kid: Όλοι τους.
Butch Cassidy: Όλοι τους; Μα τι τρέχει τέλος πάντων μ΄αυτούς τους τύπους;

Butch Cassidy: Ωχ, τζάμπα παιδεύεσαι. Δεν μπορούν να βρουν τα ίχνη μας πάνω στα βράχια.
Sundance Kid: Άντε να τους το πεις.
Butch Cassidy: [αφού κοιτάζει και βεβαιώνεται] Έχουν αρχίσει να μου δίνουν στα νεύρα. Ποιοι είναι αυτοί οι τύποι;

Βutch Cassidy: Ποιος είναι καλύτερος άνθρωπος του νόμου;
Sundance Kid: Πώς ο καλύτερος δηλαδή; Εννοείς ο σκληρότερος; Ή ο πιο εύκολος να δωροδοκηθεί;
Butch Cassidy: Ο σκληρότερος.
Sundance Kid: Ο Joe Lefors.
Butch Cassidy: Αυτός πρέπει να είναι.
Sundance Kid: Ο Lefors ποτέ δεν αφήνει το Wyoming –ποτέ. Το ξέρεις αυτό.
Butch Cassidy: Πάντα φοράει ένα λευκό ψαθάκι. Έτσι καταλαβαίνεις αν είναι ο Joe Lefors, επειδή πάντα φοράει αυτό το ψαθάκι. Κοίτα τώρα τον τύπο που προχωράει μπροστά από τους υπόλοιπους..
[Ο Butch και ο Sundance αρχίζουν να τρέχουν]
Butch Cassidy: Ποιοι είναι αυτοί οι τύποι;

Sundance Kid: Κοίτα εκεί!
Butch Cassidy: Τι;
Sundance Kid: Θυμάσαι πριν κάποια χρόνια που ήμασταν σ΄ένα σαλούν στο Ντένβερ; Μιλάγαμε μ΄έναν χαρτοπαίχτη και μας έλεγε για κάποιον Ινδιάνο. Έναν καθαρόαιμο Ινδιάνο, μόνο που χρησιμοποιούσε ένα Αγγλικό όνομα... Σερ κάποιος...
Butch Cassidy: Λόρδος Baltimore;
Sundance Kid: Λόρδος Baltimore, σωστά –και μπορούσε να ακολουθήσει τους πάντες, σε όλα τα εδάφη, μέρα ή νύχτα.
Butch Cassidy: Λοιπόν;
Sundance Kid: Ο τύπος εκεί κάτω. Νομίζω οτι είναι αυτός.
Butch Cassidy: Όχι, ο Baltimore δουλεύει αποκλειστικά στην Οκλαχόμα. Είναι άνθρωπος κολλημένος στην Οκλαχόμα. Δεν ξέρω που είμαστε αλλά είμαι διαβολεμένα σίγουρος οτι δεν είμαστε στην Οκλαχόμα. Όχι, δεν μπορεί να είναι αυτός. Δεν μπορεί να είναι αυτός.
Sundance Kid: Φαντάζομαι.

Butch Cassidy: Λοιπόν, όπως το βλέπω, μπορούμε ή να συγκρουστούμε ή να παραδοθούμε. Αν παραδοθούμε θα πάμε φυλακή.
Sundance Kid: Έχω πάει εκεί.
Butch Cassidy: Θα μπορούσαμε να συγκρουστούμε –αλλά κι αυτοί θα μπορούσαν να περιμένουν ακριβώς εκεί που είναι μέχρι να πεθάνουμε από την πείνα. Ή να πιάσουν καλύτερες θέσεις και ν΄αρχίσουν να μας ρίχνουν. Ή να ξεκινήσουν μια κατολίσθηση κι έτσι να μας αναγκάσουν να βγούμε στο ξέφωτο. Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν;
Sundance Kid: Θα μπορούσαν και να μας περικυκλώσουν αλλά δεν το βρίσκω πολύ πιθανό.

Butch Cassidy: Εντάξει, θα πηδήξω πρώτος.
Sundance Kid: Όχι.
Butch Cassidy: Τότε πήδα εσύ πρώτος.
Sundance Kid: Είπα –όχι.
Butch Cassidy: Τι πρόβλημα έχεις;
Sundance Kid: Δεν ξέρω κολύμπι.
Butch Cassidy: Είσαι τρελός; Μάλλον θα σκοτωθούμε από την πτώση έτσι κι αλλιώς.
Sundance Kid: Σκατά...

Butch Cassidy: [στον Sundance] Αν με πλήρωνε όσα δίνει σ΄αυτούς για να με σταματήσουν να τον ληστεύω θα σταμάταγα να τον ληστεύω!

Sundance Kid: Θα έλεγες λοιπόν οτι τους έχει προσλάβει για μόνιμα;
Etta Place: Μπα –μόνο μέχρι να σας σκοτώσουν.

Butch Cassidy: Τ΄ορκίζομαι, αν ο Γλύκας μου έλεγε οτι πέρασα έφιππος από την πόλη πριν από 10 λεπτά θα τον πίστευα.

Butch Cassidy: Θα το πίστευες οτι ξέμεινα ήδη από λεφτά;
Etta Place: Γιατί ξέμεινες Butch;
Butch Cassidy: Στ΄ορκίζομαι, Etta, δεν ξέρω. Δουλεύω σα σκυλί μια ολόκληρη ζωή και δεν μου μένει δεκάρα.
Etta Place: Ο Sundance λέει οτι αυτό συμβαίνει επειδή είσαι σπάταλος, κάνεις ακριβές διακοπές, κερνάς όλον τον κόσμο στα μπαρ και είσαι άσχετος χαρτοπαίχτης.
Butch Cassidy: Λοιπόν, όλα αυτά ίσως να έχουν κάποια σχέση!

Butch Cassidy: Ξέρεις, όταν ήμουν παιδί πίστευα οτι θα γινόμουν μεγάλος ήρωας όταν θα μεγάλωνα.
Sundance Kid: Μάλλον είναι πολύ αργά γι΄αυτό.
Butch Cassidy: Γιατί το λες; Δεν ήταν σωστό να πεις κάτι τέτοιο!

[Ο Butch κι ο Sundance έχουν καθηλωθεί από τις σφαίρες των Βολιβιανών στρατιωτών]
Butch Cassidy: Τι νομίζεις; Εγώ λέω οτι είναι μόνο ένας.
[Ο Sundance Kid βγάζει το καπέλο του στο άνοιγμα της πόρτας κι αυτό αμέσως γίνεται κόσκινο από τις σφαίρες τουλάχιστον 5 όπλων]
Sundance Kid: Δεν σε αρρωσταίνει το να έχεις πάντα δίκιο;

[τελευταίες ατάκες]
Butch Cassidy: Έτοιμος; ΟΚ, όταν βγούμε εκεί έξω και φτάσουμε στα άλογά μας θυμήσου ένα πράγμα.... έιι, μισό λεπτό!
Sundance Kid: Τι;
Butch Cassidy: Δεν είδες τον Lefors εκεί έξω –έτσι δεν είναι;
Sundance Kid: Τον Lefors; Όχι.
Butch Cassidy: Ουφ, ευτυχώς. Για μια στιγμή φοβήθηκα οτι θα είχαμε πάλι προβλήματα.
[Τρέχουν και οι δυο έξω από το κτίριο όπου τους περιμένει βροχή από τις σφαίρες του Βολιβιανού στρατού.]

Πάμε παρακάτω »

Επανάσταση α λα πολίτα

Το έχω ξαναγράψει –ένα από τα καλά των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ είναι οτι ριζοσπαστικοποιούν την εκάστοτε κοινωνία. Θες η επίφαση αριστερότητας; Θες οι αναμνήσεις των ζιβάγκο; Θες τα μουστάκια; Γεγονός παραμένει οτι κάθε που γίνεται του ΠΑΣΟΚ γεμίζουν οι δρόμοι αγωνιστές, «δέκα καμιόνια στέλνουν στου φεγγαριού τη χάση/ κι είναι γεμάτ΄απεργοσπάστες/ γεμάτα ξαναφύγαν...» -καταβαίνεις τι εννοώ, μην το συνεχίσω γιατί χαλάστηκα από τον πολύ Νταλάρα.

Έτσι λοιπόν, ο περήφανος λαός τον υφαρπάζει δίχως σάλιο και επί Ν.Δ. (το έτερο σκέλος του διαχειριστικού δίπολου το οποίο κάποιοι επιμένουν ακόμα να ονομάζουν «δημοκρατία») αλλά νιώθει το τσούξιμο επί ΠΑΣΟΚ. Πρόσεξε, γιατί θα τη συμπεράνεις τη μαλακία: δεν λέω οτι ο περήφανος λαός δεν τον υφαρπάζει επί ΠΑΣΟΚ, λέω οτι δεν νιώθει το τσούξιμο επί Ν.Δ. –δατς ολ.

Ένα από τα αποτελέσματα της περήφανης αντίδρασης που λέγαμε παραπάνω είναι η εξής ετεροχρονική αλληλουχία: νιρβάνα (το παγωτό, όχι το συγκρότημα) όσο οι κυβερνήσεις φαλιρίζουν το ταμείο και αντιδράσεις μετά την κήρυξη πτώχευσης –αυτό το σύνδρομο ονομάζεται «το πλεμόνι του καπνιστή» και πάει κάπως έτσι: «εντάξει, ήξερα οτι το κάπνισμα καταστρέφει τα πνευμόνια, αλλά αν ήξερα τι καταστροφή κάνει θα το είχα κόψει το τσιγάρο».

Εφόσον μάλιστα ο πολιτικός λόγος έχει πεταχτεί για τσιγάρα προ 20ετίας κι έκτοτε αγνοείται η τύχη του, οι αντιδράσεις του περήφανου λαού είναι τραγελαφικές –του τύπου «όλοι στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθούμε για το επίδομα μάλλινης κάλτσας που κόβεται από τ΄αδέλφια μας τους εφοριακούς». Κανένα πρόβλημα, από εμένα τουλάχιστον που πάντα διασκέδαζα με τις αναμπουμπούλες (και ως δημόσιος υπάλληλος επιτέλους απέκτησα κοινωνικό έρεισμα) –αλλά ο τραγέλαφος ενίοτε οδηγεί στον φασισμό κι αυτό, όσο να πεις, είναι ολίγον πρόβλημα.

Να γίνω συγκεκριμένος; Ας το πάρει το ποτάμι...

Παρακολουθώ (όχι πολύ φανατικά γιατί με πιάνει νύστα) τις ενέργειες αντίστασης με «πλέργια λαϊκή απήχηση» που θα έλεγε κι ο Χαρίλαος. Βλέπω τις διαδηλώσεις έξω από τη Βουλή, το «Κίνημα Δεν Πληρώνω», τα γιουχαΐσματα που τρώνε οι κυβερνητικοί... Προσπαθώ αυτά να τα βάλω σε μια λογική σταδίων.

Πάρε τις διαδηλώσεις στη Βουλή –ποιο είναι το κυρίαρχο αίτημά τους; «Όχι στην κυβέρνηση του μνημονίου» -παπάρια με τη ρίγανη δηλαδή. Αλλά ας πούμε οτι η αντίδραση των πολιτών είναι τέτοια που ρίχνει την κυβέρνηση (την επιλεγόμενη και «χούντα του Πασόκ»). Παρακάτω; Δυο προοπτικές –είτε η «χούντα» θα δεχτεί να γίνουν εκλογές για νέα κυβέρνηση, είτε θα προκύψει μια κυβέρνηση άνευ εκλογών. Όμως ο κυρίαρχος λαός έχει δείξει οτι ΟΥΤΕ θέλει, ΟΥΤΕ ΚΑΙ εμπιστεύεται τις εκλογές. Ακόμα λοιπόν κι αν γίνουν τέτοιες εκλογές, είτε θα βγει η Ν.Δ. (γαμώ τις λαϊκές νίκες!), είτε θα ξαναβγεί το ΠΑΣΟΚ (τι γέλιο!), ή το πολύ να εμφανιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας η οποία (όπως συμβαίνει συνήθως) θα πάει πάλι σε εκλογές εφόσον τίποτα άλλο δεν θα μπορεί να κάνει. Κάποια προοπτική –έτσι;
Ας δούμε όμως και την περίπτωση όπου θα προκύψει κυβέρνηση εκτός εκλογών. Υπάρχει πιθανότητα η κυβέρνηση αυτή (ή έστω η «άλλη» μορφή διακυβέρνησης) να μοιάζει με κομμούνα; Ή με αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα; Υπάρχει ΕΣΤΩ η πιθανότητα, αυτή η «άλλη» μορφή διακυβέρνησης να μοιάζει με «δικτατορία του προλεταριάτου»; Ας μου απαντήσει ένας θετικά και βγαίνω τώρα κιόλας στους δρόμους –αντίσκηνο θα στήσω έξω από τη Βουλή!
Αν όμως αυτή η «άλλη» κυβέρνηση δεν θα μοιάζει με κάτι γνωστό, όμορφο κι αριστερό και δεν θα έχει σχέση με τον κλασσικό δυτικό κοινοβουλευτισμό –τι απομένει;
Μου χρειάζονται ακόμα κάποια στοιχεία ώστε η απάντησή μου να μην είναι εντελώς αυθαίρετη –νομίζω.

Και παίρνω το «Κίνημα Δεν Πληρώνω». Το οποίο αφορά την μη πληρωμή διοδίων και ενίοτε εισιτηρίων αστικών συγκοινωνιών, αν δεν κάνω λάθος. Βεβαίως είμαι απολύτως αλληλέγγυος σε όποιον υποστηρίζει οτι η πρόσβαση των ανθρώπων θα πρέπει να είναι παντού ελεύθερη (εκτός από την παραλία του Λαγανά την εποχή που γεννάνε οι Καρέτες). Συμφωνώ οτι το κράτος θα πρέπει να διευκολύνει τις απρόσκοπτες μετακινήσεις των ανθρώπων αν θέλει να έχει έστω ένα μίνιμουμ κοινωνικού χαρακτήρα. Αν το πάμε παραπέρα θα σου έλεγα οτι η ιδανική κοινωνία για μένα είναι εκείνη στην οποία ισχύει το «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Άρα, θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν το «Κίνημα Δεν Πληρώνω» γιγαντωνόταν τόσο ώστε να έφτανε και μέχρι την πλήρη κατάργηση των χρημάτων μη σου πω! Υπάρχει αυτή η πιθανότητα; Διαβάζοντας τις νομικούρες επιπέδου δικηγόρου αγωγών που επικαλείται το «Κίνημα» δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Απεναντίας, διακρίνω μια λογική «κάτσε να λουφάρουμε κάνα φράγκο πηγαίνοντας για Τρία Πέντε Πηγάδια κι αν ζορίσουν τα πράγματα το κόβουμε το σπορ». Έχω άδικο; Μακάρι. Αλλά η κουβέντα περί κατάργησης των διοδίων και περί μείωσης της τιμής των εισιτηρίων μου μοιάζει με επίκληση σε έναν κρατισμό του κερατά και τίποτα περισσότερο. Διότι πώς θα γίνουν οι καταργήσεις και οι μειώσεις; Απλώς, το κράτος θα αναλάβει να πληρώσει. Κράτα το αυτό δίπλα στην «άλλη» κυβέρνηση και μη βιαστείς να συμπεράνεις.

Πάμε στα γιουχαρίσματα των πολιτικών (εφόσον πρόκειται για κυβερνητικούς) και στους τραμπουκισμούς εναντίον τους (βλέπε Χατζηδάκη). Αυτό νομίζω δείχνει την απέχθεια των πολιτών για τους πολιτικούς –κάνω λάθος; Ας κάνω τώρα και μια υπόθεση –αν αύριο ο Πάγκαλος, ο Γιωργάκης, ο Κώστας ο Χονδρός και κάμποσοι άλλοι παρομοίου βεληνεκούς μπαίνανε φυλακή, δεν θα πανηγύριζε ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών; Μα αυτό δεν είναι υπόθεση –είναι βεβαιότητα!

Φύγε τώρα από την μεμψίμοιρη ελληνική μιζέρια και γίνε ολίγον κοσμοπολίτης (ή κοσμοπολίτης με ολίγη). Υπήρχε λοιπόν ένας Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, λένε, που ήταν 30τόσα χρόνια Πρόεδρος ο κιαρατάς. Βγήκανε οι Αιγυπτιακός λαός αγανακτισμένοι και τον ρίξανε τον Μουμπάρακ, μάλιστα πανηγυρίσαμε κι εμείς εδώ, σε βαθμό να θέλουμε να κάνουμε την πλατεία Συντάγματος –πλατεία Ταχρίρ. Ρωτάω –τώρα που έπεσε ο τύραννος ποιος πήρε την εξουσία; Ο λαός; Όχι. Ο στρατός; Ναι! Θα μείνουν, λένε, στην εξουσία κάνα εξαμηνάκι μέχρι να γίνουν εκλογές –υπέροχα!

Παραδίπλα από την Αίγυπτο είναι η Λιβύη όπου εκεί ήταν Καντάφι για μια 100ετία ο ίδιος ο Καντάφι! Για όσους δεν ξέρουν ο Καντάφι όταν ήταν μικρός (και τον λέγανε Κανταϊφια) έκανε ένα διάστημα φοιτητής Παντείου και μάλιστα χάρισε στη σχολή το «Πράσινο βιβλίο» του -δηλαδή ή Πασόκος, ή βάζελος ήταν από μικρός ο Καντάφι. Τώρα λοιπόν έχει γίνει της κακομοίρας στη Λιβύη –ο λαός θέλει να διώξει τον Καντάφι κι ο Καντάφι θέλει να διώξει τον λαό. Σκοτωμός κανονικός. Δεν θα μπω στην ιστορία με τα συμφέροντα των αμερικάνων και των ευρωπαίων περί πετρελαίου κ.λ.π. –υπάρχουν άλλοι που ξέρουν να τα πουν καλύτερα από μένα. Εγώ θα μείνω μονάχα στο άφτερ –στο τι θα γίνει δηλαδή όταν φύγει ο Καντάφι. Ποιος θα αναλάβει τα κουμάντα;
Θυμάμαι οτι ο προηγούμενος Καντάφι που έπεσε μετά από εξέγερση ήταν ο Σάχης της Περσίας και θυμάμαι οτι την πτώση του ακολούθησε η άνοδος των Αγιατολάχ. Κάτι τέτοιο θα γίνει και στη Λιβύη;

Ο Μουμπάρακ ήταν τύραννος κι ο Καντάφι αιμοδιψής –θα πεις. Και ο Γιωργάκης πρέπει να δικαστεί για εγκλήματα κατά της χώρας (κάπου το άκουσα αυτό). Μαζί σου. Αλλά ποιοι θα δικάσουν τα καθάρματα;

Αιγύπτιοι στρατιωτικοί; Λίβυοι μουλάδες; Συγνώμη, αλλά δεν πρόκειται να δηλώσω συμπαθών του αγώνα τους για την κατάληψη της εξουσίας. Αν ο Μουμπάρακ κι ο Καντάφι είναι καργιόληδες αυτό δεν σημαίνει οτι οι συνταγματάρχες και οι παπάδες είναι άγιοι. Κι αν το δεις διαφορετικά -έχουμε άλλα γούστα. Εγώ συμπαθούσα τον αγώνα των Ζαπατίστας και είχα σοκαριστεί από τον σκοτωμό στην Οαχάκα -θες να σου πω πόσοι διαμαρτυρήθηκαν γι΄αυτό το έγκλημα έξω από τη μεξικάνικη πρεσβεία; Παίρνω λοιπόν εγώ τους Ζαπατίστας, πάρε εσύ τους μουλάδες -γούστα είναι αυτά.

Είπα «συνταγματάρχες» και θυμήθηκα.

Ας υποθέσουμε οτι αύριο ξαναβγαίνουν τα τανκς. Ποια θα ήταν η πρώτη ενέργεια των δικτατόρων; Μα –θα έκλειναν τη Βουλή και θα φυλάκιζαν τους πολιτικούς, οι δικτάτορες υπήρξαν ανέκαθεν προβλέψιμοι. Αυτή η ενέργεια δεν θα έβρισκε απολύτως σύμφωνο τον «κυρίαρχο λαό»; Θα μου πεις –μαζί με τους πολιτικούς θα μπαίνανε στη φυλάκα κι άλλοι, αναρχικοί, αριστεριστές.... Αλλά πόσο θα ένοιαζε αυτό τον «κυρίαρχο λαό»; Πόσες πορείες έγιναν, πόσα συνθήματα ακούστηκαν για εκείνη την κοπελίτσα τη Φέι Μέγιερ που την κλείσανε μέσα επειδή κράταγε αποκόμματα προκηρύξεων από εφημερίδες;

Κι αφού βγάλαμε τα τανκς στους δρόμους ας σκεφτούμε λιγάκι και τη διεθνή απήχηση του γεγονότος. Η Αμερική βεβαίως θα χαιρέτιζε με σύνεση αλλά η Ευρώπη θα εκνευριζόταν (λόγω δημοκρατικών βιωμάτων). Τουτέστιν, θα μας πέταγαν έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αφού θα τα τσουγκρίζαμε μαζί τους δεν θα υπήρχε λόγος να τους πληρώνουμε δάνεια και τέτοιες σαχλαμάρες –άρα, τέλος το Μνημόνιο! Κι εφόσον οι διοικητές των τανκς θεωρούσαν ανέκαθεν τους εαυτούς τους «επαναστάτες» θα αρνούνταν να εξοφλήσουν τις εν γένει δανειακές υποχρεώσεις της χώρας –είχε γίνει και παλιά αυτό.

Τώρα –«επανάσταση» θα πει «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» (παλιά λεγόταν «κατάσταση πολιορκίας»). Άρα "προσωρινή" αναστολή των πολιτικών ελευθεριών. Τι καλύτερο για την ανάπτυξη μιας χώρας;
Βέβαια, όταν αναστέλλεις «ελευθερίες» θα πρέπει να πληρώσεις το αντίτιμο για να μη βγουν οι πολίτες στους δρόμους –ας σκεφτούμε λοιπόν μερικά αντίτιμα που θα μπορούσαν να παράσχουν οι «επαναστάτες» στον λαό. Αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων; Γιατί όχι! Εφόσον η χώρα μηδένισε τα χρέη, «λεφτά υπάρχουν» (ε;) Δωρεάν συγκοινωνίες και κατάργηση των διοδίων; Μα βεβαίως! Αύξηση μόνο των έμμεσων φόρων και μείωση των άμεσων; Μα πώς αλλιώς θα έχουμε ανάπτυξη; Χορήγηση αφειδώς κρατικών δανείων με μηδενικό επιτόκιο; Τα πάντα για τα δικά μας τα παιδιά! Καθότι οι «επαναστάτες» αυτού του είδους δεν έχουν μέλλον και το ξέρουν. Γι΄αυτό φροντίζουν να γλεντήσουν το παρόν –«ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας», προσεχώς Μπελίζ! Ή Άγιος Δομίνικος, οπουδήποτε -αρκεί να΄χει ζέστη και διακριτικούς μπάτσους.

Πώς το βλέπεις το υποθετικό σενάριο; Μα –γίνονται τέτοια πράγματα!

Δεν ξέρω –το σκέφτομαι.

Γίνονται;

Πάμε παρακάτω »