Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2008

22. Σελιλόιντ από λιωμένη ζάχαρη

Προηγούμενα:
1ο μέρος: Στο ξέφωτο βαδίζοντας προς την κλειστή πόρτα

2ο μέρος: "Ποτέ ξανά" έγραφε η πόρτα που δεν ήταν εκεί
13. Οι αποφάσεις που μας πήραν
14. Δωμάτιο μονοθέσιο
15. "96 δάκρυα σε 96 μάτια"
16. Ότι πας να κρατήσεις (γλιστράει μακριά)
17. Ναυαγοί σε παγωμένα κρεβάτια
18. Με τον διάβολο κρυμμένο στο τζάκετ
19. Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο
20. "Και δεν θα ξεχάσω ν΄αφήσω τριαντάφυλλα στον τάφο σου"
21. Η μέρα πριν

Πόσες μέρες πρέπει να περάσουν μέχρι να έρθει το αύριο; Δυο, τρεις -μέρες, βδομάδες –μην είσαι χαζός, δεν μετράει έτσι ο χρόνος. Το αύριο μπαίνει από τη χαραμάδα της πόρτας όσο εσύ προσπαθείς να ξεπλύνεις από πάνω σου το χτες, μπας και επιβιώσεις μια ακόμα μέρα. Κι όσοι προλαβαίνουν να δουν το αύριο είναι τυχεροί, επειδή οι χαραμάδες είναι συνήθως αντικριστές –ότι μπαίνει από τη μια, βγαίνει από την άλλη.

Το δικό μου αύριο δεν είναι τίποτα περισσότερο από υπολείμματα του χτες.

Βγαίνω από το σπίτι μόνο τις μικρές ώρες. Μαζί με τα τσακάλια του διπλανού βουνού και τις αλεπούδες, δεν ξέρω αν υπήρξαν ποτέ ή ήτανε αγριόσκυλα αυτά που άκουγα να ουρλιάζουν, χεσμένος στα παιδικά μου χρόνια –κάποτε είχαμε βρει ένα πεθαμένο ζώο, πρωί πηγαίναμε για το σχολείο, αλλά το ζώο ήτανε σκέτη χαλκομανία στην άσφαλτο, άντε να καταλάβεις τι ρόλο βάραγε όσο ήταν ζωντανό. Μεγάλωσα δίπλα στο βουνό, με τις σπηλιές που παραφυλάγανε να μας καταπιούν, με βελανιδιές του μισού μέτρου και πεθαμένα ζώα που ποτέ δεν έζησαν. Έτσι μεγάλωσα.

Και τώρα ξεχνάω τις μέρες κάργα χαπακωμένος, ο ήλιος δε με ενοχλεί τα μεσημέρια, τίποτα δε με ενοχλεί και η αναμονή …. ποια αναμονή; Τίποτα δεν υπάρχει εδώ κάτω να περιμένουμε, ότι έρθει θα είναι μοιραίο, νεκρή αλεπού, λιωμένη από τις ρόδες αυτοκινήτου. Επειδή δεν υπάρχει ζωή δίπλα στο βουνό, κατάλαβες;

Πρόσεξε τώρα, κοίτα με τι κάνω. Κλεισμένος στο δωμάτιό μου με όλη την παλιοπαρέα –πονάω αλλά σέρνω τα πόδια μου κυκλικός περίπατος, στυλάκι κοπιαρισμένο από εκείνη την αηδία, «Τα δίχτυα της αράχνης», Γιάννης Κατράνης –πληγωμένος στο πόδι και οι Γερμανοί να τον κυνηγάνε, μαλακία σκέτη! Πάμε πάλι –Τάσος Μητρόπουλος, έχει σίγουρα διάστρεμμα βαριάς μορφής, του κάνουν νόημα από τον πάγκο να τον αντικαταστήσουν, κουνάει το κεφάλι όλο κουρελίδικη ειρωνεία, χαμογελάει –«αντέχω ακόμα». Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έρχεται αέρινο το δεκάρι των αντιπάλων, η Τασάρα ξεκινάει μια εκ των προτέρων αποτυχημένη προσπάθεια να κλέψει τη μπάλα, το δεκάρι περνάει με χαρακτηριστική άνεση συν υπεροψία και κατευθύνεται προς το τέρμα, ο μεγάλος Μητρόπουλος ακολουθεί κουτσαίνοντας μέχρι που το δεκάρι σταματάει για να σουτάρει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή του παίρνει τα πόδια από πίσω, φονικό τάκλιν, το δεκάρι στον αέρα κι ο Τάσος κάτω να διαμαρτύρεται. Κόκκινη κάρτα, αναγκαστική αποχώρηση, ο Τάσος αποχωρεί κουτσαίνοντας και βλαστημώντας. Κλεισμένος στο δωμάτιο βολτάρω με όλη την παλιοπαρέα. Μόνος.

Πάμε πάλι. Ο Αρχηγός Νικ Κέιβ κοιμάται σε τραπέζια τούρκικων καφενείων του Βερολίνου, χεσμένος στην πρέζα. Έχει μέρες να πλυθεί γι΄αυτό δε νοιάζεται που τα ατίθασα μαλλιά του σέρνονται στο μεταλλικό τραπέζι σκουπίζοντας κόκκους ζάχαρης, πηγμένα σιρόπια και στάχτες. Είμαι ο καινούργιος του κιθαρίστας, περιστασιακός, επειδή ο Μπλίξα έχει τραβήγματα με τη Μητροπολιτική Αστυνομία και απόψε πρέπει οπωσδήποτε να παίξει το συγκρότημα, απόψε θα ακομπανιάρουμε τον χορό ενός αγγέλου και μιας ακροβάτισσας. Δεν πρέπει να το χάσουμε αυτό –σκουντάω τον παλιο-Νικ κι εκείνος ανοίγει μισό μάτι, βρίζει ακατάληπτα, αλλά με ακολουθεί.
(Βάζω το πικάπ να γραντζουνίσει «Από Αυτή ως την Αιωνιότητα» -πως αλλιώς;)
Το μαγαζί είναι τίγκα στην κάπνα, δε βλέπεις στα δυο μέτρα –αλήθεια σου λέω! Ο Μικ Χάρβεϊ κουρδίζει σκυμμένος πάνω στον ενισχυτή του, κάνω κι εγώ το ίδιο, ο Νικ σκουντουφλάει μέχρι να βρει κάποιο σκαμπό. Κάθεται ξεδιπλώνοντας τα μακριά κανιά του, πιάνει το μικρόφωνο κοιτάζοντας ηλίθια τους θαμώνες. Και όσοι είναι μέσα στο μαγαζί δε δίνουν μία για μας –ο Μικ Χάρβεϊ πλησιάζει όλο αγωνία, αγκαλιάζει τον Νικ, κάτι του ψιθυρίζει πριν ξαναγυρίσει στη γωνιά του.
«Λες να τα καταφέρει;» τον ρωτάω.
«Δε γαμιέται; Έχουμε περάσει και χειρότερες μέρες», γελάει.
Κοιτάζω τον Νικ που σπρώχνει νευρικά τα μαλλιά του προς τα πίσω, μετά αλληθωρίζει προσπαθώντας να πιάσει με μια ματιά όλο το μαγαζί. Στρίβει το σώμα του προς τη μεριά μας, χαμογελάει μυστήρια στο συγκρότημα.
«Απόψε θα τους κάνουμε να βγάλουν αίμα από τα μάτια, τους γαμημένους!» μουγκρίζει.
Χαμογελάω.

Ο Νικ τραβάει άτσαλα το μικρόφωνο κοντά του.
«Θέλω να σου πω για ένα κορίτσι!» προειδοποιεί. «Ξέρεις, ζει στο δωμάτιο 29/ Γιατί… γιατί… αυτό το δωμάτιο είναι ακριβώς πάνω από το δικό μου/ Αρχίζω να κλαίω, αρχίζω να κλαίω».
Ο τεράστιος Μπάρυ Άνταμσον χτίζει μια μπασογραμμή –τύφλα να’χει το τείχος του Βερολίνου, όσο οι υπόλοιποι χαϊδεύουμε απλώς τα τάστα περιμένοντας.
«Ω, την ακούω να περπατάει/ να περπατάει ξυπόλητη στο ξύλινο πάτωμα/ όλη αυτή τη μοναχική νύχτα/ ω, την ακούω να κλαίει κιόλας./ Ζεστά δάκρυα κυλάνε κάτω/ γλύφουν τις χαραμάδες του πατώματος/ Στάζουν στο πρόσωπό μου, τα πιάνω με το στόμα μου/ ω, τα πιάνω με το στόμα μου, τα πιάνω με το στόμα μου/ Περπατάει και κλαίει, περπατάει και κλαίει!!»
Είναι η ώρα μας. Τραβάω τη χορδή, σέρνω την πένα πάνω της κάπως άγαρμπα, κάνω θόρυβο όσο ο Μικ ακομπανιάρει πάνω στη μασίφ γραμμή του μπάσου.
«ΑΠ’ ΑΥΤΗ –ΩΣ –ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ!!!» ουρλιάζω μαζί του. «ΑΠ’ ΑΥΤΗ…»

Και τότε η πόρτα ανατινάζεται με δαιμονισμένο θόρυβο, ένας αέρας ορμητικός σα να έσπασε το φράγμα του ήχου ακριβώς δίπλα μου, πετάγομαι, χάνω την κιθάρα προσπαθώντας να ισορροπήσω…
«Γεια», λέει απαλά η Άλεξ. «Μου είπε η μητέρα σου ότι θα σε βρω εδώ…»
Ακουμπάω στον τοίχο, είμαι σίγουρος ότι το πάτωμα αποτελείται από κολλώδη λάβα, όπως στις ταινίες θρίλερ… «Ζεστά δάκρυα γλύφουν τις χαραμάδες του πατώματος».
«Χτυπάνε και καμιά πόρτα πριν μπουκάρουν! Σε βάρκα γεννήθηκες;» κάνω αμήχανα.
Με κοιτάζει. Από το ανοιχτό τζιν μπουφάν της διακρίνω τη στάμπα με τον Κόρτο Μαλτέζε, στη γνωστή μπλούζα. Κι όσο με κοιτάζει συνειδητοποιώ ότι καλά λέγανε όλοι τους –έχει ομορφύνει αφόρητα.
«Νόμιζα ότι…» ξεκινάει να λέει.
«Ότι τι; Μπορεί να τον έπαιζα εδώ μέσα!» προσπαθώ να φορτώσω.
«Εντάξει… μπορεί. Να ξαναβγώ τώρα και να χτυπήσω την πόρτα;» χαμογελάει.
«Κάτσε», μουρμουρίζω.
Καλύτερα να με έπιανε να μαλακίζομαι, παρά αυτό ρε γαμώτο! Αλλά πάει καιρός που απέχω από το άθλημα, προσπάθησα τις προάλλες όμως γαμήθηκα στον πόνο. Τέλος πάντων.

Ανάβω δυο τσιγάρα και της δίνω το ένα όσο κάθομαι απέναντί της.
«Λοιπόν; Πως απ΄τα μέρη μας;» ρωτάω.
«Έμαθα ότι …» ψελλίζει παίζοντας με ένα τσουλούφι που κρέμεται στο μέτωπό της.
«Έμαθες; Τι θα πει ‘έμαθες’; Δεν ήξερες δηλαδή; Κι από πού το έμαθες; Από τις εφημερίδες; Από διαδόσεις περαστικών; Άκου, ‘έμαθε’!» τινάζομαι στον αέρα, θέλω να σκοτώσω άνθρωπο κι ο μόνος εύκαιρος στόχος είναι η αφεντιά μου.
«Εντάξει, εντάξει! Έχεις δίκιο να είσαι θυμωμένος, σε έμπλεξα σε αυτή την ιστορία… Δηλαδή, από μόνος σου μπλέχτηκες, αλλά για χάρη μου…» σταματάει, καπνίζει τώρα για να μη δακρύσει. «Όμως δεν ήθελα να γίνουν έτσι τα πράγματα, δεν υπολόγιζα ότι …»
Κάθομαι δίπλα της τώρα, πνίγω την αμηχανία ακουμπώντας το δάχτυλό μου στα χείλη της.
«Άστα τώρα, δεν έχει σημασία. Έμαθες, έμαθα, μάθαμε –πάμε παρακάτω».
Κοιταζόμαστε.
«Κάπως διαφορετικά είχα υπολογίσει τη συνάντησή μας», μουρμουρίζει.
«Εγώ να δεις!» γελάω.
Μετά την αγκαλιάζω σφιχτά, απειλητικά –γιατί τα περιθώρια σύντομα θα στενέψουν, το έχω δει το έργο και παλιότερα. Κι εκείνη αφήνεται στα χέρια μου, άδεια ψυχή χωρίς σώμα –η πιο σύντομη αιωνιότητα που έχουμε ζήσει.
«Αυτή τη μπλούζα…» ψιθυρίζω.
«Ναι, ήξερα ότι είναι δικιά σου. Γι΄αυτό την πήρα…»
«Πήγες δηλαδή…»
«Ναι –από πού αλλού;»
«Γιατί πήγες;»
«Τι ψάχνεις τώρα;»
«Σωστά».
Σηκώνομαι τότε, βολτάρω στο άδεια περίσσευμα του δωματίου–πρώην σκηνής κακόφημου μπαρ. Ο άγγελος σχοινοβατεί δίπλα στην ακροβάτισσα, όχι πια εδώ. «Μια απ΄αυτές τις μέρες –πρέπει να οργανωστρωθώ», που έλεγε κι ο Τράβις.

«Αγαπημένη μου Άλεξ, δεν φαντάζεσαι πόσο ευτυχισμένο με κάνει η παρουσία σου. Αν έλεγα ότι είσαι το φως της ζωής μου θα ήμουν κοινότυπος αλλά ακριβής –με αντιλαμβάνεσαι; Παρ΄όλα αυτά, νομίζω πως είναι ώρα να μου δώσεις κάποιες εξηγήσεις, εκτός αν προτιμάς μια κλωτσιά στον κώλο, που δε στη συνιστώ καθότι βρισκόμαστε σε γιαπί δευτέρου ορόφου!»
Χαμογελάει.
«Καφέ δεν έχει το γιαπί;»
«Και καφέ έχει και πίπες κάνουμε», μουρμουρίζω ψάχνοντας το μπρίκι.
Έρχεται πίσω μου όσο χτυπάω το μείγμα, νες-ζάχαρη-μια κουταλιά νερό, για να της κάνω καϊμάκι. Με φιλάει όμορφα στο μάγουλο αφήνοντας τα χέρια της γύρω από τη μέση μου λίγο περισσότερο απ΄όσο πρέπει.
«Μην περιμένεις να γλιτώσεις με τέτοια κόλπα, πιτσιρίκα», την πληροφορώ.
«Ποιος σου είπε ότι θέλω να γλιτώσω;» γελάει.
Είναι η σειρά μου να περπατήσω στον ουρανό γιατί παίζουμε πλέον, κανονικά σε ταινία δικέ μου!

«Άκου λοιπόν την πονεμένη ιστορία της μικρής Άλεξ στη θαυμαστή χώρα του Πουθενά», λέει τραγουδιστά κάνοντας μια πιρουέτα. «Δεν θα σου κρύψω τίποτα –εντάξει; Μόνο όσα δεν πρέπει να ειπωθούν, μόνο αυτά», υποκλίνεται και ξανακάθεται.
«Και ποιος αποφασίζει τι δεν πρέπει να ειπωθεί;» αναρωτιέμαι.
«Εγώ ρε βλάκα! Ποιος άλλος;» γελάει κακαριστά. «Τέλος πάντων, αρχίζω, πρόσεξέ με».
Την προσέχω, μπορώ να κάνω αλλιώς;
«Γεννήθηκα πίσω από ένα θολωμένο τζάμι, έξω είχε είκοσι πόντους χιόνι –που το ξέρω; Επειδή έτσι ήταν τα πράγματα για χρόνια πολλά –μέχρι να με φορτώσουν οι γονείς μου σε ένα πολύχρωμο αεροπλάνο και ν΄αφήσουμε πίσω μας τη μαγευτική Βασιλεία. Ήμουνα δεκαπέντε χρονών, μπουχτισμένη από κρέμα βανίλια, ζαχαρωτά και ανέκφραστα μάτια. Οι γονείς μου αγόρασαν αυτό το σπίτι στο Λαιμό, πάνω από την παραλία, ή το είχαν από τους παππούδες τους, ποτέ μου δεν κατάλαβα –το γεγονός είναι ότι εγκατασταθήκαμε εκεί κι άρχισε το μαρτύριο. Κάτι σκατόπαιδα νεόπλουτων που κορόιδευαν τα ελληνικά μου, χοροεσπερίδες σε πανάκριβες ντισκοτέκ κι αν δεν καθόσουν να σου βάλει χέρι ο ωραίος δεν έμπαινες στην παρέα, ιδιωτικό σχολείο και βαθμοί ανάλογα με την οικονομική επιφάνεια του μπαμπά. Ο δικός μου ήταν από πάντα πλούσιος και τσιγκούνης. Άρα κυκλοφορούσα ως πάμφτωχη. Αλλά ούτε κουβέντα να πάω σε δημόσιο σχολείο –άσε που δεν υπήρχαν δημόσια εκεί πέρα…»
«Εντάξει, το καταλάβαμε, υπήρξες πλουσία πλην όμως τιμία», δυσανασχετώ.
«Τίποτα δεν κατάλαβες. Δε στα λέω για να κλαφτώ όλα αυτά. Προσπαθώ να σου εξηγήσω τι με κυνηγάει».
Ανάβω τσιγάρο, κάνει το ίδιο.
«Έφτασα Τρίτη Λυκείου με υπνοστεντόν, έδωσα πανελλαδικές και απέτυχα μετά πολλών επαίνων. Έτσι γράφτηκα σε μια σχολή φωτογραφίας –χάρηκαν οι γονείς μου που θα με ξεφορτώνονταν από το σπίτι, χάρηκα κι εγώ που είχα δικαιολογία να κατεβαίνω κάθε μέρα στο κέντρο. Κάπου λοιπόν μεταξύ κέντρου και Βουλιαγμένης ξαναβρίσκω τα υπόλοιπα Άλφα του φοβερού σχολικού τρίδυμου, τις συνάντησες απ΄ότι έμαθα … Όμως μαζί με τα Άλφα γνωρίζω και τον Άλκι, με γιώτα παρακαλώ!»
«Άλκη;» κάνω σα χαζός.
«Με γιώτα είπαμε!» με διορθώνει επιτόπου. «Ο τύπος που συνάντησες στο σπίτι μας…»
«Ααα, ο κάπτεν Νέμο!» γελάω. «Άλκι τον λένε; Ποιο πουστριλέ όνομα δε βρήκε να διαλέξει;»
«Ναι, Άλκις από το Αλκιβιάδης. Τέλος πάντων, τότε τραβιόταν μαζί του η Αριάδνη, αυτή μας τον γνώρισε –τα τρία Άλφα έγιναν τέσσερα, κάποιο σημάδι το θεωρήσαμε… Γι΄αυτό ρίξαμε από ένα φάσκελο η κάθεμιά μας στους γονείς και νοικιάσαμε το σπίτι που είδες, μαζί κι ο Άλκις. Εδώ θα κάνω ένα κενό δύο χρόνων…»
«Γιατί;»
«Γιατί έτσι θέλω!»
«Περίμενε, υπάρχουν κάποιες απορίες. Πρώτον –έχετε πηδηχτεί με τον τύπο;»
Μου τραβάει ένα χαμόγελο έξτρα λαρτζ, ύφος «αστέρας του Χόλυγουντ». Παίρνω να φορτώνω πάλι αλλά δε λέω τίποτα.
«Κοίτα –δεν έχω κανένα πρόβλημα με την επανάσταση, την κοινοβιακή ζωή και την κατάργηση της ιδιοκτησίας… Αλλά νομίζω ότι καλύτερα να έρθουν τα πράγματα με μια σειρά –πρώτα ν΄αλλάξουμε τον κόσμο και μετά να το ρίξουμε στις παρτούζες. Έγινα αντιληπτή;»
«Απολύτως!» χαμογελάω τίγκα στην ικανοποίηση, αλλά καταλαβαίνω αμέσως ότι καρφώθηκα και μανουριάζω ακόμα πιο άσχημα. Ούτε μισή ώρα δεν είμαστε μαζί και με έχει πιάσει με τα βρακιά κατεβασμένα δυο φορές ήδη! «Έτσι το ρώτησα αυτό, για να καταλάβω πως την έχετε δει εκεί μέσα», συμπληρώνω κατσούφικα.
«Ναι, εντάξει!» χαχανίζει. «Οι άλλες δύο εφάρμοσαν όλες τις πιθανές παραλλαγές με τον Άλκι, αλλά εγώ δεν… Όταν ζόρισαν κάπως τα πράγματα, εμφανίστηκες εσύ πάνω στο άσπρο άλογο…»
«Κίτρινο-μπλε ΝτιΤι», διορθώνω.
«Έστω κι έτσι! Δεν θέλω να σου πω πολλά για την πολιτική μας δράση, όσο μπορεί αυτό που κάναμε να χαρακτηριστεί ‘πολιτική δράση’…»
«Ότι δηλαδή ζηλέψατε τους Μπάαντερ Μάινχοφ και είπατε να τη δείτε σεξ εντ ντραγκς εντ σμιθ εν γουέστον», παρατηρώ.
«Καλά, μη νομίζεις πως ήταν όλα μαϊμουδιές!»
«Όχι δε νομίζω –είμαι σίγουρος. Πόσο ηλίθιος πρέπει να είσαι δηλαδή για να προμηθεύεσαι όπλα από το ντηλέρι που σου πουλάει πρέζα; Στην κλίμακα των καρφωμένων ατόμων, ο συγκεκριμένος τύπος είναι τόσο ψηλά που χρειάζεσαι τηλεσκόπιο για να τον διακρίνεις!»
«Τέλος πάντων, είναι πολλά… και δεν είναι της ώρας…»
Σταματάει, ψάχνει κάτι μέσα στην τσάντα της. Παίρνει λίγη ώρα μέχρι να αποφασίσει ότι δεν θα το βρει, χαμογελάει αμήχανα κι εγώ περιμένω σα μαλάκας.
«Λοιπόν… αυτά! Καταλαβαίνεις πως είναι τα πράγματα, καταλαβαίνω ότι θα ακουστεί γελοίο αν πω ότι κόντεψα να πεθάνω όταν έμαθα τι σου συνέβη…»
«Γι΄αυτό καλύτερα να μην το έλεγες», την κόβω απότομα.
Σηκώνεται, ακόμα δεν έχει βγάλει το μπουφάν της.
«Μπορώ να φύγω αν θέλεις. Είσαι καλά, απ΄ότι βλέπω… Δεν με χρειάζεσαι τίποτα».
Σηκώνομαι κι εγώ της γυρίζω την πλάτη -παίρνω να τραβολογάω νευριασμένα τα σεντόνια του κρεβατιού. Πρώτα το κάτω, αυτό που θηλυκώνει στο στρώμα, μετά το πάνω, το μπερδεμένο στις κουβέρτες…
«Αντίο τότε…» μουρμουρίζει.
«Δεν πρόκειται να πας πουθενά αν δεν μου δώσεις πίσω την μπλούζα μου», λέω απότομα χωρίς να γυρίσω προς το μέρος της.
Ακούω κάτι χρατς χρουτς όσο βγάζει το μπουφάν της. Στρίβω, την κοιτάζω.
«Τι ακριβώς κάνεις;» ρωτάω.
«Θα τη βγάλω να στη δώσω επιτόπου», μουρμουρίζει τραβώντας τη μπλούζα.
«Κάτσε μη βιάζεσαι. Αν είναι να γδυθείς, βοήθησέ με τουλάχιστον να αλλάξω σεντόνια στο κρεβάτι. Δε λέει να την πέσουμε στα δικά μου, τα χρησιμοποιημένα!»
Με κοιτάζει μπερδεμένη. Χορεύω κλακέτες στον ουρανό, παίζουμε ακόμα στην ταινία, δικέ μου! Εγώ κι εκείνη –πρωταγωνιστές!

Μερικές ακόμα σκηνές από την ταινία.

Κυριακάτικο τραπέζι, ψητό της κατσαρόλας, κάθομαι δίπλα στον γέρο μου και χαζεύουμε την ανοιχτή τηλεόραση –ακούμε αλλά δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Η Άλεξ βοηθάει τη μάνα μου να κόψει σαλάτα, σαχλαμαρίζουν ακατάσχετα, την πιάνω με την άκρη του ματιού, κάνω νόημα «αντέχεις;» μου χαμογελάει κουνώντας το κεφάλι «όλα καλά». Αράζω αναπαυτικότερα στην πολυθρόνα, ανάβω τσιγάρο κάτω από το λιμασμένο βλέμμα του γέρου μου, που το έχει κόψει εδώ και χρόνια.
«Καλή κοπέλα φαίνεται», μου λέει στο ξεκάρφωτο.
Δεν απαντάω.
«Που τη γνώρισες;» ρωτάει μετά.
«Δούλευε ταμίας σε μπουρδέλο», μουρμουρίζω.
Κόψε.

Απόγευμα στο δωμάτιό μου, μίζερο φως από τις κουρτίνες, αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι, μισόγυμνοι. Νομίζω ότι κοιμάται.
«Κοιμάσαι;» ρωτάω.
«Όχι –εσύ;»
«Εγώ, ναι».
«Πονάς ακόμα;»
«Που;»
«Εκεί χαμηλά».
«Κάτι ψιλά».
«Θέλω πολύ να κάνουμε έρωτα».
«Ξενέρωτο ακούγεται όπως το είπες».
«Ακόμα κι έτσι, το θέλω πολύ. Εσύ;»
Κόψε

Πρωί στην αυλή, πίνουμε καφέ, ο αδερφός μου κλωτσάει μια ξεφούσκωτη μπάλα με τον κολλητό του. Ζητάνε από την Άλεξ να με σηκώσει και να παίξουμε όλοι μαζί. Εκείνη με τραβάει –σηκώνομαι απρόθυμα. Κάνουν την καγκελόπορτα τέρμα κι ο αδερφός μου αναλαμβάνει πρώτος να καθίσει εκεί. Σουτάρει ο κολλητός του, σκοράρει. Σουτάρει η Άλεξ, σπάει κάτι τριανταφυλλιές στο πλάι. Τραβάει τα μαλλιά της ντροπαλά. Σουτάρω εγώ ψηλοκρεμαστά. Ο αδερφός μου αποκρούει άνετα όσο εγώ σκεβρώνω μαχαιρωμένος στα πλευρά. Ψάχνω αυτόματα τις τσέπες του τζιν μου. Που είναι τα χάπια;
Κόψε.

Περπατάμε στην παραλία χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα με τα χέρια στις τσέπες.
«Χαπακώνεσαι κανονικά έτσι;»
«Τα κατά δύναμη».
«Κανόνισε να αρρωστήσεις…»
«Βγάλτη σκούφια σου και βάρα με».
«Ναι θα το κάνω επειδή εγώ είμαι εντάξει τώρα».
«Τίποτα άλλη μαλακία θα μας πεις Άλεξ;»
«Δεν είναι μαλακία! Πήγα στην Ελβετία σε κλινική, γι΄αυτό ήμουνα χαμένη τόσον καιρό».
«Κλινική;»
«Ναι».
«Και;»
«Έκανα αιμοκάθαρση και τέτοια. Είμαι καθαρή πλέον».
«Με λεφτά του μπαμπά υποθέτω!»
«Γιατί –τραβάς κάνα ζόρι;»
«Όχι, για μένα τον μαλάκα λέω –που έφαγα τα σκατά όσο εσύ έκανες την κούρα σου!»
«Γι΄αυτό όμως είμαι τρελή και παλαβή μαζί σου!»
«Για καλό το είπες τώρα αυτό;»
«Καλό είναι, το καλύτερο που έχω πάθει…»
«Εντάξει -για να το λες…»
«Ε, μα κόφτο πια!»
Κόψε.

Δεν έχουμε όρεξη να περάσουμε από την πλατεία, δεν έχουμε διάθεση να δούμε τίποτα από όλα αυτά –είμαστε καινούργιοι άνθρωποι και κρατάμε ότι μας αρέσει. Μόνο. Η Άλεξ έχει στριμωχτεί στο δωμάτιό μου, φοράει συνέχεια τα ίδια ρούχα –ευτυχώς έχει κάτι καβάντζα εσώρουχα στην πολύχρωμη τσάντα της. Δεν θέλει να πάει πουθενά μόνη της, δεν είμαι ακόμα άνετος για να περάσουμε μαζί από το σπίτι της. Αλλά θα πρέπει να το κάνουμε –δεν πάει άλλο.
«Πρέπει να βρούμε κάπου να μείνουμε. Δεν τραβάει πλέον η κατάσταση εδώ μέσα», της λέω.
«Ξέρω ‘γω; Που να πάμε; Αφού είμαστε άφραγκοι».
«Θα βρούμε κάποια σκατοδουλειά, κάτι θα γίνει…»
«Πρόταση: πάμε να μείνουμε σπίτι μου;»
«Εννοείς, στη Μπισκίνη;»
«Ναι»
«Ούτε με σφαίρες!»
«Γιατί μωρέ;»
«Άστο ρε Άλεξ, είμαι αλλεργικός…»
Μου γυρίζει την πλάτη και πιάνει κάποιο βιβλίο που έβοσκε πεταμένο στο τραπέζι. Την πλησιάζω από πίσω, τη φιλάω –σφίγγεται κάπως. Είμαι ακόμα στην ταινία;
Τα ρεμάλια κορνάρουν από κάτω, ο Τάκης μάλιστα έχει μαζέψει χαλίκια και σημαδεύει το τζάμι του δωματίου μου. Βγαίνω στο μπαλκόνι.
«Εντάξει ρε μαλάκες! Μισό λεπτό να ετοιμαστούμε και κατεβαίνουμε».
«Γιατί, γυμνοί είσαστε; Τι κάνετε εκεί μέσα; Ντροπή σας –έχουμε και μικρά παιδιά!»
Γελάω με τους κρετίνους, κάνω νόημα στην Άλεξ αλλά με αγνοεί και βγαίνει δίπλα μου στο μπαλκόνι. Οι δυο μηχανές από κάτω κορνάρουν με το που τη βλέπουν.
«Εντάξει αγοράκια, τελείωσα με τον φίλο σας. Ποιος έχει σειρά;» φωνάζει.
Ο Τάκης δέχεται έναν εικονικό πυροβολισμό κατάστηθα κι αφήνει τη μηχανή να σωριαστεί –τελευταία στιγμή κάνει στο πλάι για να μην εγκλωβιστεί από κάτω της. Ο Πέτρος ξεκαρδίζεται η Άλεξ ανοίγει τα μάτια διάπλατα.
«Σκέπασέ τον με χώμα, να μην τον φάνε οι μύγες», συμβουλεύω τον Πέτρο.
Μπαίνουμε μέσα. Η Άλεξ φοράει ακόμα τη μπλούζα μου με τον Κόρτο Μαλτέζε, ευτυχώς έδωσε το τζιν της για πλύσιμο στη μάνα μου –τώρα το παντελόνι μυρίζει καθαριότητα.
«Δεν έχει στεγνώσει ακόμα το σουτιέν μου», μουρμουρίζει σκεπτική.
Βάζω το χέρι μου κάτω από τη μπλούζα, τη χαϊδεύω.
«Δεν είναι πρόβλημα αυτό», λέω.

Φεύγουμε κομβόι κάτω από το σπίτι μου, ο Τάκης μπροστά κορνάροντας, εμείς στη μέση και ο Πέτρος από πίσω να τραγουδάει «βγαίνει η Κατερίνα/ τσάρκα στην Αθήνα/ Βάθη, Μακρυγιάννη, Κολωνόοοοοο», η πλήρης διαπόμπευση. Πίσω μου η Άλεξ κοντεύει να κατουρηθεί από τα γέλια.

Και είναι η πρώτη φορά που ο Μπιλ ο Χοντρός δε μας βρίζει με το που ανοίγουμε την πόρτα του μαγαζιού! Απεναντίας χαμογελάει σατανικά –ψυλλιάζομαι ότι αυτή πρέπει να είναι η ευγενική του μουτσούνα.
«Πως από τα μέρη μας παιδιά;» ρωτάει.
«Είδαμε φως και μπήκαμε», λέω.
«Καλά κάνατε!» επικροτεί.
Απίστευτα πράγματα!

«Εδώ λοιπόν ήταν το στέκι σου!» διαπιστώνει η Άλεξ.
«Ας πούμε», μουρμουρίζω. Δε μου αρέσει να με παρατηρούν σε στυλ αξιοθέατο.
«Ωραία είναι! Κενοτάφιο κανονικό!» λέει κοιτάζοντας τριγύρω.
Να –γι΄αυτό δε μου αρέσει να με παρατηρούν, εμένα και τα στέκια μου.

Έρχεται τότε ο Ζόμπι φορτωμένος ξηροκάρπια, τα απλώνει στο ξύλινο τραπέζι.
«Βάζω τη μάσα, βάζεις τις μπύρες;» γελάει.
«Τι με πέρασες ρε; Για τον Κάρολο Φιξ;» μανουριάζω.
Ο Τάκης πλακώνεται να σαχλαμαρίζει με τον Ζόμπι, κάργα κοινωνικός κι έτσι, η πόρτα του μαγαζιού φέρνει την απαραίτητη Μίλλυ και τον Μάριο σε στυλ «Γκριζ» καθότι ο πιτσιρίκος έχει κρεμαστεί στο φουρό της Μίλλυς και βαριανασαίνει «Γιου ‘ρ δε ουάν δατ άι γουόντ/ ου, ου, ου», κατεβάζω τη μπύρα μονορούφι επειδή μυρίζομαι κραιπάλη εδώ πέρα.
«Αυτή είναι λοιπόν!» πανηγυρίζει η Μίλλυ.
«Τι είμαι;» κάνει έκπληκτη η Άλεξ.
«Κορόιδο αν τσιμπήσεις στην κομπίνα της», απαντάω σταθερά.
«Με προσβάλλεις!» διαμαρτύρεται η Μίλλυ.
«Να τον καλέσω σε μονομαχία;» χώνεται ο Ζόμπι.
«ΚΟΛ ΜΙ!/ Μάι λαβ! Κολ μι, κολ μι ένι τάιμ!» ρίχνει την κεφάλα του ανάμεσά μας ο Μάριος.
Σηκώνω τους ώμους και κάνω χώρο να καθίσουν. Ο Τάκης αδημονεί επειδή τίποτα δεν γίνεται, ο Πέτρος χαίρεται για τον ίδιο ακριβώς λόγο, η Μίλλυ έχει βρει σημείο επαφής με την Άλεξ –μια γλυκερή ταινία που παίζεται στους σινεμάδες, τον «Σωφέρ της κυρίας Νταίζη». Την έχω δει την ταινία, συγκινήθηκα κάπως, κούμπωσε μια πέτρα στο λαιμό μου, δεν το έδειξα. Νομίζω.
«Βλέπω ακόμα τραβιέσαι με το ζονάκιπρε», ψιθυρίζει στο αυτί μου ο Μάριος.
«Φαίνεται ε;» κάνω χαζά.
«Και μάλιστα διακρίνω μεγάλη σοβαρότης στον δεσμό –λαβ φορ έβερ και δυο αυγά Τουρκίας!»
«Είμαι αλλεργικός στα αυγά», παρατηρώ.
«Κακώς!» σφυρίζει δίπλα μου ο Μάριος. «Στα ζάκια έπρεπε να είσαι αλλεργικός!»
«Τσαμπουκάς στις αλλεργίες μου θα γίνεις ρε μικρέ;» αγανακτώ.
«Ότι θέλω θα γίνω κι αν έχεις πρόβλημα πάμε έξω να το λύσουμε», γελάει ο Μάριος.
«Σάλτα γαμήσου», τον παροτρύνω.
«Ότι δηλαδή εγώ η πρεζού θα καταστρέψω τον φίλο σου!» χώνεται στην κουβέντα η Άλεξ από δίπλα μου.
Πως μας πήρε χαμπάρι; Δεν έχει σημασία πλέον.
«Έτσι ακριβώς. Το έχω δει να γίνεται, δεν είμαστε δα και χτεσινοί!» λέει ο Μάριος.
«Κανένας μαλάκας δεν είναι χτεσινός –όλοι παντοτινοί είσαστε», μουρμουρίζει η Άλεξ.
Ο Μάριος την κοιτάζει φιδίσια –απλώνω τα χέρια ανάμεσά τους, παρατράβηξε η υπόθεση.
«Χαίρομαι που τσακώνεστε για το ποιος θα θάψει στο τέλος το κουφάρι μου, αλλά μήπως καλύτερα να περιμένατε να τα τινάξω πρώτα;» λέω σοβαρά.
Πάνε κάτι να πουν, ταυτόχρονα.
«Μάριε να σου γνωρίσω την Άλεξ. Η Άλεξ είναι το κορίτσι μου», λέω κρυστάλλινα κοιτάζοντάς τον στα μάτια.
Καταλαβαίνει, μαζεύεται.
«Γεια σου Άλεξ, χάρηκα…» μουδιάζει.
«Άλεξ να σου γνωρίσω τον Μάριο. Ο Μάριος είναι δικό μας παιδί –ξηγημένο», λέω από την άλλη πλευρά.
«Χάρηκα…» κάνει με τη σειρά της η Άλεξ.
«Και τώρα μπορείτε –να πα να γαμηθείτε», πανηγύρισα συγκρατημένα.
«Πρεζού!» μούγκρισε ο Μάριος.
«Κομμωτήριο!» ανταπέδωσε η Άλεξ πριν γυρίσει από την άλλη πλευρά.
«Γιατί με είπε ‘κομμωτήριο’;» ρώτησε ο Μάριος.
«Μάλλον χρησιμοποιείτε την ίδια λακ για τα μαλλιά», τον διαφώτισα.
«Αφού πετάνε αν δεν τα χτενίσω!» απόρησε ο Μάριος.
Κάποιο παιδί δυνάμωσε τον ήχο πίσω από τον πάγκο, πετάχτηκε τότε ο Βαν Μόρισον μισότυφλος και δαιμονισμένος να φωνάζει ότι «ο Τζάκι Γουίλσον είπε/ ντινγκ α λινγκ α λινγκ/ ντινγκ α λινγκ α λινγκ/ ντου ντα, ντου ντα/ με στέλνεις στον ουρανό όταν χαμογελάς/ κι όταν περπατάς στο δρόμο/ κάνεις την καρδιά μου να χτυπάει/ μπουμ, μπουμ, μπουμ/ άστο να βολτάρει μωρό μου/ άστο να βολτάρει παντού».
Και τότε εγώ αγκάλιασα την Άλεξ, με κάποιο φόβο στην αρχή, επειδή η διαχυτικότητα απαγορεύεται στις μέρες μας, αλλά η Άλεξ ήρθε και βούλιαζε κάτω από το χέρι μου, κόλλησε στα πλευρά μου και ταίριαξε γάντι εκεί πέρα, πόνεσα μα δε μ΄ένοιαζε, γύρισα να τη δω κι εκείνη με κοίταζε χαμογελαστή. Έπνιξα ένα χαμόγελο πιο επίμονο από βήχα επειδή ήμουνα σίγουρος ότι όλα τα μάτια τρέχανε κοροϊδευτικά πάνω μας κι ακούστηκε ο Ζόμπι να προτείνει, «βάζω τα κουτάλια, βάζεις τα κανταΐφια;» και τότε γέλασα –δεν γινόταν αλλιώς.

Η ταινία εξακολουθούσε να ξεδιπλώνεται ρυθμικά από τη μπομπίνα της –κάποτε αυτό θα τελείωνε, κάποιος θα χρειαζόταν να τη μαζέψει πίσω, να μας μαζέψει.

«Την αγαπάω και να πάει να γαμηθεί ο κόσμος όλος», πληροφόρησα τον κόσμο όλο κι εκείνος γέλασε απαίσια.

110 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=6IjBihUINIU

The Motorcycle boy είπε...

Μάλιστα.

Mr.Fixit είπε...

An den kanw fovero la8os kati poly pikro kryvei h epomenh strofh...parahtan xarwpo auto gia motor...

Poly omorfo opws kai na xei. Poses fores den exw niwsei ki egw oti ftynw atakes apo kapoio senario...pou grafetai ekeinh th stigmh omws.

The Outsider είπε...

Να' σαι καλά ρε motor.Ύστερα από μια εβδομάδα μου ήρθε και πάλι ένα γλυκό χαμόγελο. Χάρηκα, έστω και φανταστικά. Έχουν καρφωθεί πολλά στο μυαλό μου- μπερδεμένα-περίεργα...Τελικά ο χρόνος όντως είναι κάτι σχετικό.Θυμάμαι πριν μια βδομάδα και κάτι που αφιερώναμε τραγουδάκια και τώρα... Δεν το παίζω μελό,αλλά έτσι είναι...Που είναι ρε η Ell? Έχω να μπω καμια δβομάδα.

The Motorcycle boy είπε...

Fixit, παλιοκουφάλα με έχεις μάθει -έτσι; Τώρα δηλαδή, εμένα έχεις μάθει -τη ζωή έχεις ψυλλιαστεί πως κυλάει (μια καλή, δέκα στραβές)... τέλος πάντων.

outsider την είχα ανάγκη αυτή τη συνέχεια της ιστορίας, την έφτιαχνα ανάμεσα στα κείμενα της προηγούμενης βδομάδας -χρειαζόμουν κάτι να κρατιέμαι, νομίζω. Η Ell κάπου στη γύρα είναι -τσακώνεται με όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει την παραμικρή ενέργεια των παιδιών εκεί έξω. Τρέχει, τρέχει.

ell είπε...

Τη διάβασα χθες την ιστορία Μότορ
πολύ ωραία

αλλά κ γω νιωθω αυτό που λέει ο Φίξιτ "An den kanw fovero la8os kati poly pikro kryvei h epomenh strofh...parahtan xarwpo auto gia motor..."

Γεια σου Outsider!!!

ell είπε...

Πριν αρκετές μέρες είχαμε κ συζήτηση για σχολεία

είναι κάποιοι που μ αρέσουν τα τραγούδια τους γενικά αλλά

να κανα 2

http://www.youtube.com/watch?v=QmGiWAEPiEk&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=lCqadK5l9D0

ell είπε...

Το 2ο κυριώς σου αφιερώνω Outsider
που είναι από τα αγαπημένα μου

The Motorcycle boy είπε...

Έτσι είναι η ζωή ρε ell -μια κουταλιά ζάχαρη και στη συνέχεια μια κουταλιά δηλητήριο. Κι αμέσως μετά δεύτερη κουταλιά δηλητήριο.

ell είπε...

Ναι, όντως. Πολύ ωραίο σχόλιο

αλλά δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω γιατί το να διαβάζω κάποια πραγματα, μπορούνε να με μαυρισουνε τόσο πολυ
όπως στο παρελθόν κομματια της ιστορίας κ γι αυτό είχα πει, καλύτερα να σταματήσω να τη διαβάζω

δεν ξέρω ακόμα κ όταν κάνουν πλάκα η "μαυρίλα" πλανιέται στις ιστορίες σου κ λέω μα το φχαριστιέται κ γραφεί ΟΛΟ τέτοιες ιστορίες... μια κάποια διαστροφή :Ρ

The Motorcycle boy είπε...

Το θέμα είναι οτι δεν μπορώ να γράψω κάτι διαφορετικό -το να γράφει κανείς είναι νομίζω ανάγκη, όχι ευχαρίστηση.

Βέβαια, είναι περίεργο το τι μαυρίζει τον καθένα, υποθέτω έχει να κάνει με τις προσωπικές του εμπειρίες. Εγώ ας πούμε θεωρώ το Leaving Las Vegas μια από τις πιο αισιόδοξες ταινίες που έχω δει και η γυναίκα μου όταν την είδε μούλιασε στο κλάμα και αναστατώθηκε πολύ. Τι να πω;

The Outsider είπε...

Έλα ρε Ell!!! Ευχαριστώ πολύ! Αν και δεν τα έχω καλά με το hip hop. Θα σου αφιερώσω το μοναδικό τραγούδι από αυτή την φάση που μου αρέσει! Λόγω υγείας σήμερα έχω κλειστεί μέσα και μιζεριάζω . Αν εμφανιστείς θα στείλω και άλλα. Σε βρήκα και εγώ όπως ο άλλος την Άλεξ(πλάκα!)
http://www.youtube.com/watch?v=z8txhtB2e5M&eurl=http://mutantjazs.blogspot.com/&feature=player_embedded

The Motorcycle boy είπε...

Ααα, δεν πάμε καθόλου καλά εδώ μέσα! (Την κάνω να μην ενοχλώ, χαχαχα)

The Outsider είπε...

Γιατί ρε τι έκανα;!
Εσένα motor σου αφιερώνω αυτο:http://www.youtube.com/watch?v=dZ2ObnoXLpY&feature=related
για να απασχοληθείς και να μην επεμβαίνεις! (Ελπίζω ότι θα σου αρέσει)

The Motorcycle boy είπε...

Undead, undead αγόρι μου!

Υ.Γ.: Πάω τώρα να την αράξω στο φέρετρό μου.

ell είπε...

Περίεργος είσαι ρε Outsider :)
(γι αυτό με τον Ντράκιουλα)

πολύ ωραίο το γαλλικο κομμάτι (αν κ δε διαβασα όλους τους υποτιτλους) κ γενικά εχω μια αδυναμία σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με τη συγκεκριμένη χώρα

Ούτε εμένα είναι αγαπημένο μου το χιπ χοπ, αλλά υπάρχουν κομμάτια που μ αρεσουν πολύ!!

ακουστά τον έχω τον τύπο αυτόν που έβαλες στον Μότορ

ούτε γω είμαι στα καλυτερα μου Outsider

Υ.Γ. Μοτορσάικλ αυτή την ταινία την είχες ξαναναφέρει. Κ γω θυμάμαι ότι είχα κλαψει πολύ μ' αυτή την ταινία αλλά ρε γαμώτο δε μπορώ με τιποτα να θυμηθώ το τέλος της ταινίας (το μόνο "αισιοδοξο" ήταν η αγάπη αυτής της γυναίκας)
αν μπορείς να μου πεις πιο ήταν το τέλος

The Motorcycle boy είπε...

Από την αρχή ο τύπος πάει στο Βέγκας με σκοπό να πεθάνει από το πολύ ποτό. Και στο τέλος πεθαίνει. Αυτό εγώ το λέω αισιόδοξο.

The Outsider είπε...

Oh, Yeah!Ell is back! που λένε και στην Μινεσότα. Χαίρομαι που είστε έδω γιατί έχω φρίξει κλεισμένος.
Επίκαιρο όσο ποτέ:http://www.youtube.com/watch?v=psTUiQzNoxw

ell είπε...

Γεια σου Outsider

σορρυ δεν είμαι κ πολύ καλα
κ δε μου ρχεται τίποτα από τραγούδια να σου δώσω

θα μπορούσα να σου γραψω φαντασιώση, που όταν δεν είμαι καλα εκεί καταφευγω, φανταζομαι διαφορα ωραία κ ξεφεύγω λίγο

αλλά ίσως άλλη φορά

The Outsider είπε...

Άγρια πράγματα σε δύσκολες ώρες... Θα περιμένω με αγωνία! Μου αρέσουν πολύ αυτές οι προσωπικές σκέψεις απόδρασης!
Φλώρικο αλλά καλό για τέτοιες φάσεις:http://www.youtube.com/watch?v=8bOLkPbPCbk

ell είπε...

Χαχα
Α,ρε Outsider αν δεν έλεγες αυτό με τον Τεμπονέρα θα ορκιζόμουν ότι είσαι γύρω στα 40

πολυ περιεργα γουστα έχεις

The Outsider είπε...

Όχι και παππούς ρε Ell. Τώρα θα σου στείλω δύο από τα πιο όμορφα ελληνικά τραγούδια κατά την αποψη μου. Σου τα αφιερώνω: http://www.youtube.com/watch?v=XgE7FHCEKJc

http://www.youtube.com/watch?v=si_8XRcFfCc

Ρίξε άποψη.

ell είπε...

Καλούτσικο το 1ο, δεν ξετρελαινομαι κιολας
εχει ωραίους στιχους
κ το 2ο καλο, μα γι αυτό σε έκανα 40αρη

κ δεν είναι παππουδες, εμένα μ αρέσουνε πολυ κ οι 40κάτι, είναι από άλλο κόσμο :)

Υ.Γ. αυτού του στιλ τα τραγούδια όπως κ του σιδηρόπουλου θα τα "ανεχόμουν" κάτω από άλλες περιστάσεις, δλδ από μόνη μου ποτε δε θα έβαζα να τα ακούσω

The Outsider είπε...

καλό-καλούτσικο, πουθενά δεν σε πιάνω!
Οι 40άρηδες αν δεν είναι φλώροι-γραφείο-αμάξι-κινητό, είναι καλά άτομα. Αλλά παίζουν και πολλοί μαλάκες που πουλάνε ιστορία για να ρήξουν κανα πιτσιρίκι.
Τι ακούς μόνη ρε ell?

ell είπε...

Αλλά αυτό, αφού τελειωσε το ένα απο τα κομματια
http://www.youtube.com/watch?v=f3ZLg6ECJug&NR=1

The Outsider είπε...

δεν σε έπιασα...

The Outsider είπε...

Καλώς συνεχίζω... Ο motor να βάλει το τραγούδι αυτό στο blog. Πέρασαν 23 χρόνια... Οι στίχοι δεν χρειάζονται καμμία αλλαγή:http://www.youtube.com/watch?v=LxhBaPN6ZRU

ell είπε...

Ε, μα ρε Outsider τι να πω
ενα-δύο μου άρεσαν το Σαββατο που έβαλες

κανόνισε να κάνεις εκπομπη στο casbah να σ' ακούω να μας ξεφορτωθει κ ο Μότορ :)
αλήθεια, γιατί όχι

μα κ εσύ τι μου βρήκες ρε άνθρωπε κ ασχολεισαι μαζί μου :)

αν κ το το διασκεδασα το Σαβ. μαζί σου

ell είπε...

Γαμάτο αυτό!!!!!!!!

αυτό είχε βγει τοτε με τον Καλτεζά ε;

στον Μότορ "δίνεις" τα καλά ε; :Ρ

The Outsider είπε...

Πολύ όμορφο κομμάτι:http://www.youtube.com/watch?v=-P_gr6VnYcU

1. Δεν έχεις γούστο!
2.Δεν ξέρω τι βρήκα και τι δεν βρήκα, απλά πέρναγα όμορφα.

The Outsider είπε...

Ναι για τον Καλτεζά ήταν.
Πάρε και αυτό, είναι έκεινης της εποχής.Ελπίζω να μην έχεις πρόβλημα με τον ήχο :http://www.youtube.com/watch?v=YQG7ybc924I&feature=related

Το δεν έχεις γούστο πήγαινε για του Σαββάτου.(πλακίτσα!)

ell είπε...

Ωραία! τώρα μπαίνεις στα "σωστά" μονοπατια :)

το τελευταίο το είχα ακούσει πριν καιρό αλλά δεν ήξερα ότι ήταν εκείνης της εποχης
άγριοι τυποι
κυρίως οι προηγούμενοι που είχες βάλει αλλά μ αρέσει καλύτερα σ αυτή την εκδοχή http://www.youtube.com/watch?v=G_mqByBbU7E&NR=1

όπως μ αρεσει πολύ αυτό!! από μουσική
http://www.youtube.com/watch?v=NP1BFw1biNw&feature=related

The Outsider είπε...

E , τότε πάρε την κομματάρα .Καλά έκανα και έβαλα τον Bella Lugosi γιατί θα βρικολακιάσω σήμερα!
http://www.youtube.com/watch?v=4osFRhbA_sk&NR=1

ell είπε...

Χαχαχα
εγω εδώ κ καιρό έχω βρυκολακιάσει

όντως πολύ καλό!!!

πάντως το πρωι θα μας διαολοστείλει ο Μοτορ

Μ αρεσούν πολύ οι τρύπες κ ο αγγελάκας, τον σεπτεμβρη σε μια συναυλία είπε ένα κομμάτι που το λάτρεψα από τον καινούριο δίσκο (νομίζω)
λέει κάτι για θάλασσα κ βυθό, αλλά δεν μπορώ να το βρω

οπότε προς το παρόν παρε αυτό που το ξανακουσα σήμερα

να τι έχω όρεξη να ακούω
http://www.youtube.com/watch?v=oQTOTDumHDA&feature=related

The Outsider είπε...

Πρέπει να σου πω ότι δεν έχω ιδέα(να μην το παίζω και εξυπνάκιας). Θα το μελετήσω το θέμα. Ο motor δεν λέει τίποτα, κατανοεί την μαλακία που μας δέρνει. Άλλωστε άρρωστοι άνθρωποι είμαστε. Τι να κάνουμε; Αλλά καημενούλα μόνο αυτά ακούς όταν είσαι μόνη; Οφείλω να ομολογήσω ότι βγάζουν κάτι πηγαίο-γνήσιο.
ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ :http://www.youtube.com/watch?v=vZpR6XMg9hE (γαμημένο μεροκάματο)

Τολμώ και αυτό αν και δεν νομίζω ότι θα σου αρέσει: http://www.youtube.com/watch?v=vZpR6XMg9hE
Ισως κλείσω τον κύκλο των Ελληνικών γκρούπ. Άλλες μέρες θα βάλουμε Metal

The Outsider είπε...

Ρε Εll μπας και είναι αυτό :
http://www.youtube.com/watch?v=CzMMOwpEpvQ

ell είπε...

Καλο
αυτο που επαναλαμβανεται στο τραγούδι
είναι γραμμένο σε κανα 2 τοιχους στη γειτονια μου

μπερδευτηκες κ μου μου βαλες το ιδιο λινκ 2 φορες, ποιο είναι το 2ο που ηθελες να δώσεις

όχι ρε Outsider δεν ακούω μόνο τέτοια
αλλά σημερα γενικά σου είπα δεν είμαι πολυ καλα, νιωθω σαν να μην είμαι δλδ, σαν να είναι το σωμα μου που κάνει κάποιες λειτουργίες αλλα από κει κ έπειτα τίποτα

γι αυτό κ δεν έπρεπε ν ασχοληθω μαζί σου καθόλου :Ρ ωσπου να με ξαναβρώ

ell είπε...

Γλυκε Outsider
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ
:****

τι χαζη, όσα τραγουδια κ αν γουστάρω δεν έχω καλή μνημη

The Outsider είπε...

Έχεις δίκιο :http://www.youtube.com/watch?v=pX1nwIA3a9Q&feature=related
Πόλυ δυνατοί στίχοι.
Στα τελευταία σου λόγια, βρήκα την απάντηση γιατί ασχολούμε μαζί σου...
ΩΡΑΙΑ!

ell είπε...

Εντάξει αυτό το τελευταιο κομμάτι δεν...
γούστα είναι αυτά

να κάτι σαν κ αυτό μου θυμίζουν Σιδηρόπουλο κ καταστασεις κ ανθρώπους που δεν μ αρεσούν

στο 6:10 περιπου, αρχίζει κ λεει

ell είπε...

Γι αυτό κ ξανακουω για 3η φορά το "Μέσα στη θάλασσα"

The Outsider είπε...

Έτσι είναι πάντα... Γούστα. Χωρίς να το παίζω μαλάκας ψυχαναλυτής, νομίζω ότι αυτό το στυλ δεν σου αρέσει γιατί σου θυμίζει κάτι αρνητικό που μπορεί να είχες περάσει και να τα συνδέεις... Δεν νυστάζω!!

ell είπε...

Δεν ξέρω μπορεί
γιατί εσένα σ αρεσουν αυτά τα τραγουδια κ αυτοί οι στιχοι
μάλλον σ αρεσει ο σιδηρόπουλος κ παρομοια τραγουδια ε;

Κ όχι απαραιτητα, από 17χρ όταν πρωτοακουσα σιδηρόπουλο από τοτε δεν μου άρεσε καθόλου (ζήτημα να μου αρεσουν κανα 2)

Αγγελάκας κ τρυπες πέρα από την τελεια μουσική, πέρα από την τέλεια από άλλη διάσταση φωνή του αγγελάκα, είναι κ οι στίχοι πάντα τελειοι, δεν συγκρινονται
όσο κ αν έχει θεοποιηθεί ο Π. Σιδηρόπουλος για μένα δεν συγκρινονται

The Outsider είπε...

Μεγάλη ιστορία καλή μου Vampirella. Όχι ποτέ μου δεν ήμουν τρελλαμένος με τον Σιδηρόπουλο. Απλά με την πάροδο του χρόνου, έμαθα να αγαπώ τα αυθεντικά πράγματα στην μουσική, στο βιβλίο και στο σινεμά .
Θεωρώ ότι ο Σιδηρόπουλος παρόλο που διαφωνώ στο 95% αυτων που έκανε (δεν έννοώ μόνο την πρέζα) άφησε κάτι άληθινό. Τις Τρύπες και τον Αγγελάκα δεν τους συμπάθησα ιδιαίτερα γιατί (ο Αγγελάκας) ήταν πάντα στο προσκήνιο ότι και να έκανε- ότι και να κάτι. Και ότι βλέπω τύπους που τους ακολουθεί κολαούζο από πίσω οι νεοκουλτουριάρηδες, μου έρχεται μια απέχθεια. Αλλά είπαμε: γούστα...

ell είπε...

Χαχαχα
Vampirella :D

μ αυτή τη λογική που περιγραφεις
"Και ότι βλέπω τύπους που τους ακολουθεί κολαούζο από πίσω οι νεοκουλτουριάρηδες, μου έρχεται μια απέχθεια" αυτό ακριβώς νιωθω για Σιδηρόπουλο
που παρόλο σε πολλους (όπως κ σε σενα που είπες ότι δεν τρελαινεσαι) παρόλα αυτά τον θεοποιούνε με τη λογική τι έκανε στη ζωή του! Γουσταρε κ το έκανε! Δεν το έκανε για εμας ας πουμε

μεγάλη συζήτηση που έχουμε κάνει κ με τον Μοτορ! Περί "εργου" ενος καλλιτεχνη κ ζωής!

Οχι! πρεπει επιτέλους να αφησουμε πέρα από τύπους, τον εαυτό μας να γουστάρει αυτό που πραγματικα θέλει η καρδια του

ειδες τι λες (που δεν τα ξερω βέβαια για τρυπες ή Αγγελάκα) πολλών καλλιτεχνων τη ζωή δεν την ξέρω κ δε με νοιάζει ίσως κιολας
ποιος θα πει για τη ζωη τους εξάλλου! κανεις ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΞΕΡΕΙ

αυτό που ξέρω είτε από μουσική είτε από κινηματογράφο είτε από βιβλία είναι ΜΟΝΟ αυτό που κάνει κάτι σε μένα κ ας είναι ο ποιο άσιμος συγγραφέας ή ζωγράφος
με τα δικά μου ψυχικά αισθητήρια κ όχι γνωρίζοντας από πριν τη ζωη κάποιου ή τον χαρακτήρα, που κανεις στην τελική δεν είναι σωστός για να πει

Υ.Γ. κ ειλικρινα δεν ξέρω τίποτα για αγγελάκα κ τρυπες που λες (για προσκήνιο ή δεν ξέρω τι)
περα μόνο από τη μουσική τους κ την φανταστική φωνη αυτού του ανθρωπου που όταν τραγουδάει μάλλον είναι σε άλλη διασταση, δεν είναι οι νότες ουτε η χροια του, κάτι άλλο κάνει...

ell είπε...

Όπως π.χ. ο Ψαραντώνης (ήταν κ αυτός ή πιο σωστα κυριώς η συναυλία ήταν μ αυτόν) που όταν έπαιζε μαζί με τον "άγγελο" την κόρη του (πραγματικά αγγελος)
ήταν σαν σε έκσταση κάποιες στιγμες
κ το αγγελουδι διπλα του σε έκσταση

The Outsider είπε...

Συμφωνώ. Το θέμα είναι να νοιώθεις κάτι... Αν σου κάτσει αυτό το κρατάς. Όσο αφορά τον Αγγελάκα εννοώ κάτι ραδιοφωνικούς σταθμούς και περιοδικά που γενικά τον υποστηρίζουν. Μεγάλη συζήτηση ανοίξαμε Vampirella και θέλει χρόνο... Ας πετάξω τώρα και ένα τσιτάτο που το θεωρώ μπούσουλα για την αρχή μιας τέτοιας κουβέντας:«Η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σα φακός να μεγενθύνει», έλεγε ο Μαγιακόφσκι, και θα έρθω εν έτη 2008 να συμφωνήσω!

The Outsider είπε...

Οικογενειακή εκσταση!!! Μ΄αρέσει!
Δεν μπορώ όμως να παραβλέψω ότι ο εκστασιασμένος (στην προκειμένη περίπτωση ο Ψαραντώνης) τραγούδαγε και βραβευόταν από την νεολαία του φαστίστα του Βορίδη.

ell είπε...

ναι, ωραίο

ή (να συμπληρώσω) να ανατρέπει ή να αναπλάθει την πραγματικότητα!

γιατί η πραγματικότητα δεν είναι πραγματική :Ρ
δλδ δεν είναι ένα πραγμα...

δεν τα παω κ πολύ καλα με τα λόγια :Ρ

τον έχω ακουστά μονο, αυτόν τον Μαγιακόφσκι που λες, τον έβαλα στο γκουγκλ κ μπορεί κάποια στιγμή να διαβάσω κ ποιηματα του

ειμαι λίγο άσχετη από ποιηση κ από πολλά άλλα φυσικά

αλλά πάντα ανοιχτή σε προτάσεις από κουλτουριαρηδες... πανκιδες με τρελα γουστα :Ρ

ell είπε...

Ωχ! Δεν το ήξερα αυτό που λες!
1η φορά τον άκουσα σ αυτή τη συναυλία(γιατί εγώ δεν αντεχω για πολύ ώρα αυτή τη μουσική)
που φυσικα πήγα για τον Αγγελακα
άντε ρε;
τι να σου πω δεν ξέρω, ούτε κ τις πολιτικες τους πεποιθήσεις ούτε τι ρόλο βαραει στη ζωή του

The Outsider είπε...

Ώραία τα λες Vampirella.
Όλοι είμαστε άσχετοι μπροστά στον πλούτο της τέχνης και της μόρφωσης που υπάρχει.
Καλά δεν είμαι πάνκης ούτε κουλτουριάρης. Πάντως να διαβάσεις Μαγιακόφσκι οποσδήποτε. Μπορεί να βρεις και κανένα τζαμπε e-book αν ψάξεις. Θα το κοιτάξω. Δεν σε βλέπω να κοιμάσαι όμως-συνεχίζεις ακάθεκτη

The Outsider είπε...

Για να μην παρεξηγηθώ λέω μόνο για τον Ψαραντώνη. Καλά μην νομίζεις ότι και αυτός ξέρει τι είναι. Πετάει εκεί κάτι μαλακίες του στυλ ότι η Ελλάδα είναι ο ομφαλός της γης και για τον Δία. Άλλα δεν είναι κανας συνειδητός φασίστας. Είναι ο τύπος λίγο "πειραγμένος".

ell είπε...

Ναι, είμαι περιεργα σήμερα (όπως κ χθες)
κανονικά θα σ είχα καληνυχτίσει εδω κ ώρα

κ φυσικά μπορείς κ πρέπει να το κάνεις εσυ, αν θέλεις
κ τα ξαναλέμε

σ αρέσουν οι τρομακτικές ιστορίες;

Α, κάτι άσχετο που θυμήθηκα, μια ταινία "The Machinist" (προφέρεται Μάσινιστ)
πάρε να τη δεις (δλδ λίγο σχετικό με την αϋπνοία)

The Outsider είπε...

Μου αρέσουν αρκετά... Για ένα χρονικό διάστημα όταν ήμουν πολύ μικρός έμεινα με τον παππου και την γιαγιά μου στο χωριό. Ετσι έμαθα να αγαπάω τις αφηγήσεις και τις τρομακτικές ιστορίες. Βλέπεις διέθεταν μεγάλη γκάμα στο είδος(θρύλους,παραδόσεις κτλ.). Μην φανταστείς βέβαια ότι είμαι και μουρλός. Σε λογικά πλαίσια.

The Outsider είπε...

Την ταινία την τσέκαρα και μου φάνηκε ενδιαφέρουσα. Δηλαδή ρε ell εγώ τι κάνω; Την πόρνη Στίβι ή την γκαρσόνα;

ell είπε...

Χαχαχα!
δεν ξέρω μπορει κ να είσαι δημιουργημα της φαντασίας μου (μιας κ κοιμαμαι πολύ λίγο τον τελευταίο καιρό)

την έψαξες ε; εγώ ούτε που ήξερα το στορι όταν την είδα κ αυτό είναι καλό να μην είσαι καθόλου προϊδεασμένος για το τι θα δεις
όπως όταν είδα το "Ο Ένοικος" του Πολανσκι το πετυχα στην τηλεορ. κ έτσι όπως το βλεπα αρχικά νομιζα ότι προκειται για ένα κοινωνικό

Αντε Outsider γραφεις κ πουθενα αλλου σε κανα άλλο μπλογκ/φορουμ
να γινουμε τσιμπουκι κ αλλου :Ρ

τα βλαμμενα :))) να μπαινουμε κ να λεμε τα δικά μας

Υ.Γ. δεν ξέρω για το κοντινό μελλον
αλλά αν είναι κανονισε κυριακή ας πουμε σε κανα καινουριο ποστ του Μοτορ (βάλε κ κρασακι κ του δίνουμε κ καταλαβαινει) :)))

δε παμε καλα

The Outsider είπε...

Όχι ούτε γράφω ούτε έχω ξαναγράψει.Πρώτη φορά έδώ στου Motor. Και πάλι το σκέφτομαι. Να μπεί κανένας, ας πούμε, και να χρησιμοποιήσει το nick name και να γράφει τίποτα μαλακίες και να παρεξηγηθούμε. Να σου πω την αλήθεια δεν είναι του στυλ μου, άλλα δεν ξέρω πως με κόλλησες. Κοίταγα πρίν και κατάλαβα ότι τα λέμε κανα τετράωρο!!
Μην ανυσηχείς...Τώρα που σε βρήκα δεν σε χάνω. Θα σε ψάχνω σαν την ΆΛεξ!Με ψήνεις για την Κυριακή!

The Outsider είπε...

Την έκανες; Καληνυχτα Εll...

ell είπε...

4ωρο ε; πωπω!

Χαχαχα
αυτοί είναι άλλο
άσε που δε μ αρεσουν καθόλου τα πιο πολλα κομμάτια που έβαλες :Ρ

κ όντως μπορει να μην είσαι ο Outsider της Παρασκευής ή του Σαβ.

αν κ το ίδιο αλλοπροσαλλα τραγουδια μου αφιερωνες

θα τα πουμε, Outsider
καληνυχτα

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, ρε μαλακισμένα δεν αντέχω να διαβάσω όλα τα σχόλια! Αλλά χαίρομαι πολύ που υπάρχουν εδώ -και χαίρομαι που δεν θα μπορείτε να τα σβήσετε ακόμα κι αν θέλετε!

Χαχαχα!

The Outsider είπε...

Motor ωραία δεν σου σενιαραμέ το blog? Πιστεύω ότι έχουμε προσφέρει σε μια ποιοτική αναβαθμισή του!
Ρε Ell ο ίδιος είμαι που έγραφα το Σάββατο. Τα τραγουδάκια που είναι αλλοπρόσαλλα είναι η δικλίδα ασφαλείας και αυθεντικότητας του Outsider!!!

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, με κάνατε Πλούσιο Μουσικοχορευτικό Πρόγραμμα (που λέγανε και οι διαφημίσεις παλιά)!!!

Χαχαχα

ell είπε...

Outsider...

ασχολεισαι γενικότερα με τη μουσική ε;

σήμερα μάλλον δε θα σε πετύχω ε;
αλλά ίσως καλύτερα γιατί πρεπει να κοιμηθώ νωρις

The Outsider είπε...

Ρε γαμώτο δεν μπήκα το βράδυ γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος. Αν μπεις στείλε σημεία ζωής!
τραγουδάκι!:
http://www.youtube.com/watch?v=2yqihhcA3Jc

ell είπε...

Πολύ καλό. Η μουσική όπως πάντα πολύ καλή
απλά τωρα τελευταια δεν αντέχω ν ακουω άλλο τέτοιους στιχους

μπηκα κ στο λίνκ που έδωσες στον Μότορ χθες κ ακουσα κάποια ωραία

κ γω πτώμα είμαι αυτές τις μέρες
λιγος υπνος αλλά πολλά άλλα...

αντε μπορει να σε πετυχω εκει που θα μαι το βράδυ :Ρ

The Outsider είπε...

θα σου κάνω άλλη μια αφιέρωση.Φοβερή μουσική.Μου βγάζει μεγάλη ανθρωπιά:http://www.greektube.org/content/view/46547/2/

ell είπε...

Πανέμορφο Outsider!

The Outsider είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=19BrK-396Ho
όμορφο - ταξιδιάρικο.

ell είπε...

Ωραίο

μάλλον πρεπει να κοιμηθώ (αν καταφέρω) κανα 2 ωριτσες γιατί πλεον δε λειτουργω

γεια σου Outsider :)

The Outsider είπε...

γεια!:http://www.youtube.com/watch?v=1Fj-D2aP0cY&feature=related

ell είπε...

ΓΑΜΩ ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ!!!
Χαχαχα!

από ποια εποχη είναι; τωρα;

The Outsider είπε...

ΜΠΑ ΜΠΑ ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ? τωρινό είναι το τραγουδάκι.
http://www.youtube.com/watch?v=Uqq-jHV5huI
Αφού σου αρέσουν τα γαλλάκια. Τρελλιάρικο! (ασόβαρο)

ell είπε...

Δεν κοιμήθηκα δυστηχώς

ΧΑΧΑΧΑ ΩΡΑΙΟ!!!! :)))

The Outsider είπε...

Σοβαρεύομαι, και πάμε ταξίδι στις πανέμορφες Άνδεις: http://www.youtube.com/watch?v=jpJkDZ9g9z4&feature=related

ell είπε...

Τωρά ακουω αυτό!
Άκου: http://www.youtube.com/watch?v=mrqTFIseOOM

Τhe Outsider είπε...

Καλό. Να το βάλουμε όταν μπαίνει η Άλεξ στο δωμάτιο. Εμένα μου κάνει για σκηνικό: σκοτεινό δωμάτιο, ζευγαράκι-α, αλκοόλ (και κανά ξερατό σε καμιά γωνία να την "πούμε" στο κοινό ) και άλλα τέτοια.

ell είπε...

Το χω ακουσει. Ωραίο. Σιγα σιγα πρέπει να την κάνω

περιεργα γουστα έχεις :)))

λες να σε πετύχω πουθενα; :)

ell είπε...

Ναι, ναι. Δεν το ειχα σκεφτει

χαχαχα

The Outsider είπε...

ell τι γίνεται? Αν μπεις και έχεις όρεξη για κάψιμο, ειδοποίησε!

ell είπε...

Γεια σου Outsider

τι εννοείς ορεξη για κάψιμο παλιοαναρχικε :Ρ

The Outsider είπε...

Έλα ρε.Μου είχες πει για Κυριακή και περίμενα... http://www.youtube.com/watch?v=lCkvGJfvvDg . Καλά είσαι;

ell είπε...

Ναι, κομμάτια...

χρόνια κ ζαμάνια αυτό το κομμάτι
αλλά αν θυμαμαι καλα ήταν στα αγγλικα αλλα μπορεί να κάνω κ λάθος

The Outsider είπε...

όχι. Το συγκροτημα ήταν από το Ανατολικό Βερολίνο. Άντε επειδή σε συμπαθώ:http://www.youtube.com/watch?v=qvWsunotFsQ&feature=related
Οι αυπνίες πως πάνε; Εγώ δουλεύω νωρίς αύριο αλλά δεν έχω και πρόβλημα

ell είπε...

Ω! ευχαριστώ ρε συ!
πανέμορφο!!!!!
μη μου πεις ότι εσένα δε σ' αρέσει

αυτές τις μέρες δεν ήταν θέμα αϋπνοιας, απλά ήμουν σε διαφορα κ δεν προλαβαινα να ξεκουραστώ

τοτε ίσως Outsider κ για τους 2, καλύτερα να μην το ξενυχτήσουμε
εγώ ήδη δε μ αναγνωρίζω

The Outsider είπε...

Άσε ρε φλωράκο.Τι θα πάθουμε;Έχω πιει όλο το κρασί που έλεγες και δεν μου πάει να κοιμηθώ. Ναι όντως είναι πολύ όμορφο το κομμάτι.
Τώρα σου στέλνω κάτι τελείως διαφορετικό.Δεν ξέρω αν σου αρέσει:
http://www.youtube.com/watch?v=WkNogvj74dw

ell είπε...

Χαχαχα "φλωράκο"

Outsider είσαι πρώτος!!!!!!
γαμώ τα κομμάτια!!!!

ρε τι μου κάνεις τώρα
χαχαχα

The Outsider είπε...

Πάρε υπέρτατη διασκευή: http://www.youtube.com/watch?v=8tQJ6KgAdeg&feature=related
.Πάλι για βαμπίρι σε κόβω σήμερα!

ell είπε...

Μ' αρέσουν ρε αυτά!!!
αλλά δε θυμάμαι τίτλους για να βρίσκω

ell είπε...

Εννοώ τα ρεμπέτικα
αλλά παλι πας να με τρελλάνεις
από το ένα πας στο άλλο

ναι ρε το έχω ακουσει αυτό το τελευταίο

ευτυχως η μεταβαση δεν ήταν τόσο άσχημη

The Outsider είπε...

Θα τα βρούμε όλα. Μην σε νοίαζει. Ρε συ έτσι το κάνω... Αφού έτσι κολλήσαμε και αρχήσαμε την κουβέντα.

ell είπε...

Ο φιλος μου όλο τέτοια έβαζε
πουλικάκο κ πανούση που είχε μουρλα

ναι έτσι αρχίσαμε άλλα το έχουμε χεσει λίγο...
δεν ξέρω τώρα τελευταία μ έχει πιάσει μια τάξη να το πω...

εκμεταλλευόμαστε τη "φιλοξενεία" :)))

The Outsider είπε...

Λες να το κόψουμε; Ότι πεις...

ell είπε...

Όχι, αμα συνεχίσεις να βάζεις
θα συνεχίσω ν ακουω!! :)))

μαζί σου!
δεν είμαι κ στα καλα μου βέβαια

να κ κάτι από μένα, άσχετο
http://www.youtube.com/watch?v=NM9a4FXpT44

The Outsider είπε...

Γιατί ρε ell τι έχεις;

ell είπε...

Τίποτα ρε συ απλά κουρασμένη κ δεν μου ρχεται κ τίποτα ευκολά ν ανταποδωσω το προγραμμα που μου κάνεις :)

να πάρε κάτι να ζαλιστεις :Ρ
http://www.youtube.com/watch?v=W_W7ydnPtB4

The Outsider είπε...

Ρε συ ellακι βλέπω ότι έχεις εκπαιδευτεί στο άθλημα της μελαγχολίας.
Αυτό έπρεπε να μπεί όταν ο ήρωας σούταρε στο Περιστέρι (αν θυμάσε)

Tell me why you look so sad,
Time slips by like grains of sand
Just put your future in my hands

http://www.youtube.com/watch?v=Fhxa572Bk3o&feature=related

ell είπε...

Χαχαχα έχεις δίκιο! Μ' αρεσει που θυμάσαι κ την ιστορία κ τα συνδιάζεις :)

Εμ, γι αυτό το αφήνω σε σένα το άθλημα... της μουσικής επιλογής

κ έβαλες ΓΑΜΑΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ!!!

:)))

ell είπε...

Αυτός μ αρέσει πολύ

http://www.youtube.com/watch?v=QEY6_jcrzI8

ell είπε...

Εντάξει το βιντεάκι δε λεει
παρτο καλύτερα λάιβ
http://www.youtube.com/watch?v=y4hPnZUMBwA&feature=related

The Outsider είπε...

Τώρα θα γίνω πολύ πεζός και κοινοτυπος:
1.Η μια κοπελίτσα από το συγκρότημα που έβαλες είναι πραγματικά σαν νεραϊδα. Αν έρθουνε καμια φορά στην Ελλάδα να με πάρεις μαζί σου να πάμε να την δούμε!
2.Έμένα και αυτό μου κολλάει (την ώρα που ο ήρωας έψαχνε την Άλεξ) και για την ιστορία και γενικά...
http://www.youtube.com/watch?v=IXdNnw99-Ic

ell είπε...

Για ποιο λες Outsider;
βασικά το 1ο που σου βαλα έδειχνε εικόνες από μια ταινία το "Μανχολαντ ντραιβ"
ποια η ξανθια;

ell είπε...

Επιτέλους σήμερα βάζεις όλο ωραια "πράματα" :)))

The Outsider είπε...

Ναι ρε για το πρώτο λέω. Δεξιά που έχει και άλλα βιντεάκια είδα και ένα live. Δεν είπα για καμμιά ξανθιά!
Κοίτα: http://www.youtube.com/watch?v=oMEm_CYpeQU&feature=related

ell είπε...

Αυτοι είναι από το 2ο που σου βάλα
αντε τώρα!! :Ρ

ναι, όντως είναι πολύ ομορφη. δεν τους έχω δει αρέσουν πολυ σ' ένα φιλο μου

The Outsider είπε...

Γουστάρεις μπαρμπα-rock καταστάσεις.Βερμουτάκι κι έτσι!
http://www.youtube.com/watch?v=STWSTgfMruc

ell είπε...

Χαχαχα

είσαι γαματος
ναι! γαματες επιλογες σήμερα!

χαιρομαι που σου άρεσε έστω κ λίγο κ κάτι από μενα
αν κ άσχετο με τα ωραία που βάζεις να κ κάτι άλλο που μπορεί να σ αρέσει
http://www.youtube.com/watch?v=F-MMWDx7o6k&feature=related

εντάξει ξεκινάει κάπως... αλλά στη συνέχεια αλλάζει

εγώ δεν είμαι κ πολύ σχετική με τη μουσική κ ακόμα κ όταν μ αρεσουν πραγματα δε θυμαμαι ευκολα ονοματα κ τιτλους

The Outsider είπε...

Σιγά ρε ell. Μια χαρά σε κόβω.Αν εξαιρέσεις τον Iggy τα άλλα που μου έχεις βάλει ανά καιρούς δεν τα ήξερα.
Αγού σου αρέσουν αυτά:http://www.youtube.com/watch?v=ayzhJKy8H_A

Σε λίγο θα την κάνω για ύπνο. Πότε θα τα ξαναπούμε;

ell είπε...

Υπέροχο

κάποιος πριν καιρο σ ένα ποστ μου είχε αφιερώσει αυτό κ 1 άλλο που έβαλες

μπας κ είσαι εκείνος; :Ρ

με ξαγρυπνησες κ φευγεις ε;

δεν ξέρω Outsider μπορεί να βρει κανα κόλπο ο Μότορ να μας "αποκλεισει" μετα απ αυτό
χαχαχα

ευχαριστώ ρε για τα τραγουδια :))
καληνύχτα

The Outsider είπε...

Καληνύχτα ell. Καλήτερα έτσι... Θα σε ψάχνω σαν την Άλεξ, έχει περισσότερο ενδιαφέρον!!
http://www.youtube.com/watch?v=niB1IXVVwdI&feature=related
Γειά σου!!

ell είπε...

ή μπορεί να είσαι αυριο εκει που θα 'μαι... :)

ΣΩΣΤΟΣ για το τραγούδι!

:)))))))

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι