Τρίτη, Δεκεμβρίου 30, 2008

24. Επειδή γαμψά νύχια χάιδεψαν τα κεφάλια μας

Προηγούμενα:
1ο μέρος: Στο ξέφωτο βαδίζοντας προς την κλειστή πόρτα

2ο μέρος: "Ποτέ ξανά" έγραφε η πόρτα που δεν ήταν εκεί
13. Οι αποφάσεις που μας πήραν
14. Δωμάτιο μονοθέσιο
15. "96 δάκρυα σε 96 μάτια"
16. Ότι πας να κρατήσεις (γλιστράει μακριά)
17. Ναυαγοί σε παγωμένα κρεβάτια
18. Με τον διάβολο κρυμμένο στο τζάκετ
19. Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο
20. "Και δεν θα ξεχάσω ν΄αφήσω τριαντάφυλλα στον τάφο σου"
21. Η μέρα πριν
22. Σελιλόιντ από λιωμένη ζάχαρη
23. "Επιστρέφεται στον παραλήπτη"

Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κρατήσεις για πάρτη σου, όπως οι ερωτικές υποθέσεις ας πούμε. Δεν εννοώ γεγονότα, μιλάω για αισθήματα. Γλυκερές μαλακίες, πεθαίνω για εκείνην, η ζωή μου όλη… τέτοια πράγματα. Δεν σε υποχρεώνει κανένας να ξεφτιλιστείς σε κοινή θέα –άσε που, και να το κάνεις, τζάμπα θα πάει ο ιδρώτας, στα μισά θα βαρεθούν οι υπόλοιποι και θα κόψουν λάσπη. Αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν τα λες για να μην τους μπλέξεις –όταν τραβάς τσιφ για το γκρεμό καλύτερα να μη σέρνεις κόσμο μαζί σου, να είσαι πιο ελαφρύς ας πούμε, για να πονέσει λιγότερο η πτώση.

Εδώ όμως η υπόθεση έμπλεξε. Δηλαδή, εγώ τους έμπλεξα –εντάξει; Διότι, πώς κύριέ μου από τη μια μεριά το παίζεις «δεν ξέρω/δεν απαντώ, 2%» κι από την άλλη τους τραβάς να σου κάνουν πλάτες; Αν αύριο πέσουν πάνω σε καμιά μούρη περίεργη τι θα κάνουν; Πώς θα φυλαχτούν;

Και τώρα σκοπεύεις να πάτε να βρείτε τον Αργύρη εφόσον η Άλεξ ρέπει σε αρρώστια –πως θα τη γαζώσεις την υπόθεση μόνος κι έρημος; Ρε, θα σε φυτέψουν στο νταμάρι και θα σε ποτίζουν μέχρι να βγάλεις χαλίκια. Χρειάζεσαι ξανά την παρέα για πλάτες, άσε που ακόμα κι έτσι, δύσκολο το βλέπω να φύγετε περπατώντας. Πρέζα με τσαμπουκά πας να πάρεις –δε γίνονται αυτά τα πράγματα! Ποτέ των ποτών. Αλλά δε γίνεται να του γλύψεις και τ΄αρχίδια του καργιόλη –εντάξει, είσαι στην ανάγκη και τι θα πει αυτό; Ρωτάω.

«Μέχρι εδώ πέρα σε ακούω που σκέφτεσαι –δεν θα μου πεις τι;» γελάει η Άλεξ κάτω από τον ήλιο της τζαμόπορτας.
«Αφού με ακούς, ξέρεις τι», λέω.
«Κάνουν παράσιτα τα γρανάζια σου και δε σε πιάνω».
Είμαστε παράσιτα που αρνούμαστε να εξαλειφθούμε.
«Πρέπει να μιλήσω στα παιδιά», ψιθυρίζω.
«Μην τους μπλέξεις κι αυτούς για μένα. Ακόμα καλύτερα, άσε με μόνη να βγάλω άκρη», απαντάει.
«Το έχεις πει πολλές φορές, νομίζω. Πότε θα πάρεις χαμπάρι ότι δεν είσαι πλέον μόνη σου;»
«Κι εσύ πότε θα πάρεις χαμπάρι ότι με φορτώνεις τύψεις;»
Πετάγομαι στον αέρα. Αποφεύγω να την πλησιάσω.
«Άκου κοριτσάκι. Αν φοβάσαι τις τύψεις κάνε στην άκρη. Εμείς μάθαμε να περπατάμε παρέα κι εσύ τώρα είσαι μαζί μας. Αν γουστάρεις να τραβιέσαι μόνη σου –σήκω φύγε. Αν σε καίει να μη μπλεχτούμε, μη μας μπλέκεις. Απλά είναι τα πράγματα».
Χαμογελάει με τρόπο που δε μ΄αρέσει.
«Γιατί μιλάς στον πληθυντικό;»
«Επειδή αφορά και τους υπόλοιπους –μόνος μου δεν πρόκειται να τα καταφέρω…»
«Δεν αφορά κανέναν άλλο εκτός από μένα!» πετάγεται.
Κάθομαι τώρα, πρέπει να ηρεμήσουμε κάπως.
«Αν το πιστεύεις αυτό –μάζεψέ τα και φύγε επιτόπου», λέω.
Σκύβουμε τα κεφάλια ταυτόχρονα. Μασάμε τις σκέψεις μας.
«Είσαι μεγάλος μαλάκας και μια μέρα θα σιχαθώ τον εαυτό μου για όλα αυτά…» μουρμουρίζει η Άλεξ.
«Καλωσήρθες στον εφιάλτη μας λοιπόν!» χαμογελάω ήρεμα.
«Καλωσήρθα», απαντάει η Άλεξ.
«Να δούμε από πού θα φύγεις!» προσθέτω.

Κοιταζόμαστε τώρα σα χάνοι –οι τέσσερίς μας. Τους έχω πει όσα ξέρω, η Άλεξ εξακολουθεί να κρύβει όσα ακόμα κι εγώ δεν γνωρίζω, κάποια ενημέρωση τέλος πάντων. Και προσωπικές εκτιμήσεις, για βουτυρόπαιδα που παίζουν με κουμπούρια, για ακριβά ναρκωτικά… Όσα ξέρω.
«Άρα σε πιάσανε μέγα κορόιδο», συνοψίζει ο Τάκης.
Κουνάω το κεφάλι.
«Και θέλεις τώρα να έρθουμε μαζί σου στον πρεζέμπορα για σεξ και βία στην Περσία», λέει ο Πέτρος.
«Στο Ιράν», τον διορθώνω.
«Όπως και να ‘χει…» μουρμουρίζει.
«Δεν έχεις να πεις τίποτα εσύ Α;» ρωτάει την Άλεξ ο Τάκης.
«Τι να πω; Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως. Στο κάτω-κάτω, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία θα είναι που πηγαίνω μόνη μου να ψωνίσω…»
Ο Τάκης με κοιτάζει.
«Δεν έχει να πει τίποτα επί του θέματος η Α», συνοψίζει.
Συμφωνώ μαζί του.
«Χρειαζόμαστε κάτι ακόμα», σκέφτεται φωναχτά ο Πέτρος.
«Δηλαδή;» ρωτάω.
«Δεν μου βγαίνει ακέραιος ρε παιδί μου. Πάμε εκεί, τρεις μαλάκες, να πουλήσουμε μούρη σε, κι εγώ δεν ξέρω πόσους, που κουβαλάνε μισό τόνο σίδερο… Δεν μου προκύπτει!»
«Από πού κι ως που θα πάτε οι τρεις σας;» διαμαρτύρεται η Άλεξ.
«Πως αλλιώς;» κάνω.
«Νόμιζα ότι περπατάμε παρέα –εσύ το είπες!» πετάγεται.
«Λέω κάτι μαλακίες ώρες-ώρες!» με θαυμάζω.
«Θα έρθει και η Άλεξ μαζί μας, μήπως τη σκαπουλάρουμε στο μιλητό», λέει ο Τάκης. «Αλλά χρειαζόμαστε τουλάχιστον άλλον έναν».
«Γιατί;» ρωτάω.
«Μπας και μας προκαλέσουν σε αγώνα βόλεϊ –να έχουμε έτοιμη πεντάδα», πετάγεται ο Πέτρος.
«Μιτσούκο!» τσιρίζει ο Τάκης.
«Πούντη!» κοιτάζει τριγύρω στο δωμάτιο Πέτρος.
«Δεν είσαι σοβαρός!» λέω εγώ.
«Πρόσεξέ με», ξεκινάει ο Τάκης. «Η Μιτσούκο είναι της περιοχής τους, έτσι; Διαθέτει και αδερφό λίαν φυτευθέντα στο μαύρο χώμα –άρα κάπως αγριεμένη, νομίζω; Λόγω εντοπιότητας μας βολεύει σε περίπτωση που σκουρύνουν τα πράγματα, όλο και κάποιο κρυφό μονοπάτι θα ξέρει για να μας βγάλει από το καταραμένο δάσος. Επίσης διαθέτει τσαμπουκά και καλό λέγειν, δεν ξέρω σε τι μας βολεύει αυτό αλλά άστο να βρίσκεται. Τέλος…»
«Γενικά», συμπληρώνει ο Πέτρος.
«Ακριβώς», λέει ο Τάκης.
«Είναι αυτοί λόγοι να μπερδέψουμε τη Μιτσούκο στην ιστορία;» αναρωτιέμαι.
«Βεβαίως και όχι. Αλλά θέλω και δεύτερη γυναίκα στην παρέα αν είναι να τραβηχτούμε», υποστηρίζει ο Τάκης.
«Γιατί;» απορεί η Άλεξ.
«Θέμα πρεστίζ», της εξηγεί.
«Και ισορροπιών», επεμβαίνει ο Πέτρος. «Αν είναι να μας πηδήξουν εκεί πέρα –καλύτερα να πάει δια του πέντε, παρά δια του τέσσερα».
Γελάω σιγά. Πάμε για μεγάλο κάζο –σίγουρο αυτό.

Έχουμε λοιπόν αράξει έξω από τη δουλειά της Μιτσούκο και σκοτώνουμε την ώρα που απομένει μέχρι να σχολάσει. Η Άλεξ έφαγε πριν λίγο μια φρίκη με κρυάδες, ζαλάδα και όλα τα σχετικά –πέσαμε πάνω της να της εξηγήσουμε ότι αυτά είναι εγκεφαλικά τερτίπια και να μη δίνει σημασία, κανονικό «τρίο ντοτόρε» την είδαμε. Τελικά της έδωσα σχεδόν όσα χάπια μου είχαν απομείνει και στάνιαρε –καθότι χορηγούμε και συνταγές στους ασθενείς, άμα λάχει. Τώρα τη χαζεύω να καπνίζει καθισμένη σε παγκάκι –είναι γυάλινη, τόσο που διακρίνω τον καπνό να κυκλοφορεί στα πνευμόνια της. Μου ΄ρχεται να μπήξω τα κλάματα.
«Βγαίνει», ειδοποιεί ο Τάκης.
Επιτόπου της κάνει νόημα ο Πέτρος –η Μιτσούκο μας βλέπει, ξαφνιάζεται, πλησιάζει.
«Κανονική απαρτία!» λέει.
«Λαός ενωμένος –ποτέ νικημένος», την πληροφορεί ο Τάκης.
Εγώ δε μιλάω.
«Πάμε πουθενά να πιούμε τίποτα;» προτείνει ο Πέτρος.
«Και δεν πάμε;» λέει εκείνη. Μετά βλέπει την Άλεξ, κοιτάζει προς το μέρος μου, χαμογελάει μυστήρια.
Το παίζω καθρέφτης, κανονικά.
«Α, μάλιστα!» συμπεραίνει.

Καθόμαστε σε μια αντιπαθητική σικ καφετέρια, βαμμένες κότες και ιδρωμένες γραβάτες στα πέριξ. Παραγγέλνουμε για να ανακαλύψουμε ότι οι τύποι σερβίρουν νερό σε τσίγκινο δοχείο και νες φακελάκι –να φτιάξεις τον καφέ από μόνος σου. Βρίζω.
«Λοιπόν; Σε τι οφείλω την τιμή;» ρωτάει η Μιτσούκο.
Οι υπόλοιποι κοιτάζουν εμένα.
«Θέλαμε τη βοήθειά σου σε κάτι…» μουρμουρίζω.
«Αααα! Μου μιλάς ακόμα εσύ;» γελάει η Μιτσούκο.
«Ναι, επειδή αποφάσισα ότι λατρεύω τις ιστορίες με μύξες», λέω.
«Να πας να γαμηθείς!» φορτώνει εκείνη.
«Τι παίζει; Δε λέτε και σε μένα;» ρωτάει η Άλεξ.
«Πες της! Αυτή δεν είναι; Ο έρωτας της ζωής σου, η ουάν εντ όνλυ –καλά δεν το πάω; Πες της!» βγάζει νύχια η Μιτσούκο.
«Μήπως προτιμάς να τα πεις εσύ;» ρωτάω.
Γελάει άγρια περιμένοντάς με.
«Η αξιότιμος από δω, αναφέρεται σε εκείνη τη συγκλονιστική νύχτα όπου έχουμε επιδοθεί σε παθιασμένο κρόουλ στο νερόστρωμα της κρεβατάρας της αλλά μας διακόπτει το επίμονο χτύπημα του κουδουνιού. Κι ες σουρ λα πορτ; Ένας μεσόκοπος οικογενειάρχης που κλαίει κι οδύρεται για τα τσακίρικά της μάτια. Στη συνέχεια πέφτει λίγο σπρωξίδι, χάνεται κάθε ρομαντισμός από την ατμόσφαιρα και η αξιότιμος μάς πετάει ορφανούς στους πέντε δρόμους. Έτσι;» κοιτάζω τη Μιτσούκο.
«Είσαι μεγάλο αρχίδι», ψιθυρίζει.
«Και τι περιμένεις να βγάλεις τώρα με τέτοιες κολακείες;» απορώ.
«Ερώτηση», μας διακόπτει η Άλεξ. «Λέγοντας κρόουλ εννοείς ολοκληρωμένο πήδημα;»
«Μπα, ψιλικοκό μόνο», κάνω εγώ.
«Καλά τότε», μουρμουρίζει η Άλεξ.
«Τι δηλαδή; Δε θα ξεμαλλιαστείτε;» απορώ.
«Σιγά τα μούτρα!» γελάνε ταυτόχρονα.
Είμαστε μια αγαπημένη παρέα κι ο ψωριάρης χώρια.

«Δεν καταλαβαίνω τι θέλετε από μένα!» πετάγεται έξαλλη η Μιτσούκο. «Θα πάτε εκεί πέρα να πάρετε πρέζα με το ζόρι –εμένα τι με θέλετε; Διαδήλωση θα κάνουμε και μαζεύετε κόσμο;»
«Ακούγεται κάπως υπερβολική!» λέει ο Πέτρος στον Τάκη.
«Και εκνευρισμένη νομίζω», συμπληρώνει εκείνος.
«Μιτσούκο, οι έξυπνοι από δω έχουν την ιδέα ότι θα σε χρειαστούν για να τους δείξεις από πού να φύγουν», αναλαμβάνει η Άλεξ.
«Και ποιος τους είπε ότι έχω καμιά όρεξη να συμμετάσχω σε όλη αυτή την ιστορία; Δέκα πράγματα σιχαίνομαι στη ζωή μου, το ένα είναι η πρέζα –δεν το ξέρουν;» αγανακτεί η Μιτσούκο.
«Για μας μιλάει», με πληροφορεί ο Τάκης.
«Μη δίνεις σημασία. Θα το χειριστεί η Άλεξ», λέω.
«Τότε λοιπόν δεν έχει νόημα η κουβέντα –πάμε να φύγουμε», αποφαίνεται η Άλεξ.
«Ωραία το χειρίστηκε!» διαπιστώνει ο Πέτρος.
«Ρε Μιτσούκο –δεν βγαίνει άκρη με όλα αυτά. Σε θέλουμε μαζί μας, αν γουστάρεις έλα, αν δεν γουστάρεις και πάλι φίλοι! Τι το παιδεύουμε τελικά;» φωνάζει ο Τάκης.
«Εντάξει –αν το θέτεις έτσι…» μουρμουρίζει η Μιτσούκο.
«Ξεκινάμε; Μη μας πάρει το ξημέρωμα!» κάνει ο Πέτρος.
Σηκωνόμαστε όλοι. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα έρθει μαζί μας –άσε που ακόμα δεν έχω καταλάβει το γιατί. Ο Τάκης την χτυπάει φιλικά στην πλάτη προτείνοντας να πάει με τη δική του μηχανή. Η Μιτσούκο δέχεται. Ο Τάκης γυρνάει πίσω της και μου κλείνει το μάτι –«βλέπε να μαθαίνεις!»
«Δε σε πείραξε;» ρωτάω την Άλεξ.
«Με πείραξε», απαντάει.
«Σωστή», διαπιστώνω.

Μπαίνουμε στη συνοικία πλαγιομετωπικά, που λένε, για να μη μας σταμπάρουν πριν την ώρα μας. Σ΄αυτό βοηθάει η Μιτσούκο που αποδεικνύεται κανονικός κινούμενος χάρτης, πλευρίζουμε τον Τοξότη, ελέγχω τις παρκαρισμένες μηχανές –τίποτα το σπουδαίο. Είναι ακόμα νωρίς το απόγευμα, θα τους βρούμε στο σπίτι τους.

Αφήνουμε τις μηχανές στην τυφλή πλευρά της πολυκατοικίας, ήσυχοι και διακριτικοί σαν τα νούφαρα της λίμνης.
«Τι λέει παρακάτω το σχέδιο;» ρωτάει ο Τάκης.
«Χτυπάμε το κουδούνι και μπουκάρουμε», μουρμουρίζω.
«Γαμώ τα σχέδια!» κάνει η Μιτσούκο.
«Ναι -μου έφαγε γύρω στους δυο μήνες να το διαμορφώσω…» παραδέχομαι με συστολή.
«Κλειδιά, για παν ενδεχόμενο», λέει ο Τάκης.
Οι τρεις μας βγάζουμε τα κλειδιά από τις τσέπες, τα κρατάμε σφιχτά στο αριστερό μας χέρι με τις άκρες να προεξέχουν έξω από τα δάχτυλά μας. Αριστερό χέρι στην τσέπη να μη δίνουμε στόχο και ξεκινάμε.
Στο άνοιγμα της πόρτας ο Μανώλης χαμογελάει. Ανταποδίδω αμίλητος.
«Αργύρη –τάξε μου!» φωνάζει κάνοντάς μας χώρο να περάσουμε.
Περνάμε όσο κοιτάζω τριγύρω –δεν υπάρχουν παιδιά κατασκηνωμένα.
«Κι έλεγα, θα ‘ρθει; Δε θα’ρθει;» κάνει ο Αργύρης μπαίνοντας από την πλευρά της κουζίνας.
«Να που τελικά ήρθα», διαπιστώνω. «Αλλά, ωχ, συγνώμη φίλε! Έφερα μαζί μου την Άλεξ και κάρφωσα το σπίτι σου! Χίλια συγνώμη –πως την έκανα εγώ αυτή τη μαλακία;» χτυπάω το κεφάλι μου.
Ο Αργύρης ξεκαρδίζεται.
«Φάτον ρε Μανώλη! Δεν είναι καταπληκτικός τύπος;» λέει.
«Ακόμα και οι καταπληκτικοί τύποι σαν εμένα εκτιμούν ιδιαίτερα μια κούπα καφέ», του εξηγώ.
«Αράξτε ρε!» ανοίγει τις χερούκλες του και δείχνει τους καναπέδες.
Αράζουμε αμίλητοι. Μπαίνει η Σόνια, μετράει κεφάλια, παίρνει παραγγελίες για καφέδες.
«Έχουμε κάποια πράγματα να κουβεντιάσουμε οι δυο μας», λέει ο Αργύρης.
Κουνάω το κεφάλι –οι υπόλοιποι παραμένουν τσιτωμένοι.
«Πάμε στο γραφείο μου», προτείνει καθώς σηκώνεται. Τον ακολουθώ, τσιμπάμε δυο αχνιστές κούπες από την κουζίνα πριν χωθούμε στην κρεβατοκάμαρα. Αράζουμε δίπλα-δίπλα, σαν ξαδερφούλες.
«Με έπαιξες άσχημα», του λέω.
«Πουτάνα ζωή, καργιόλα κενωνία –δεν τα ξέρεις;» σχολιάζει.
«Όχι δεν τα ξέρω! Την είχα δει μπέσα μαζί σου, περίμενα λοιπόν να ξηγηθείς κι εσύ στα ίσα».
«Ήταν σοβαρό το θέμα, δεν είχα περιθώρια να ρισκάρω».
«Έτσι πάει λοιπόν; Η δική σου μπέσα είναι θέμα ρίσκου;»
Ανάβει τσιγάρο, σκύβει το κεφάλι –αρχίδια στυλάκι, δε μασάω ότι είναι μετανιωμένος.
«Τέλος πάντων», λέω. «Ξέρεις πως είναι η κατάσταση με την Άλεξ…»
Με κοιτάζει.
«Τι πάει να πει αυτό τώρα;»
«Πάει να πει ότι μου χρωστάς και ήρθα να εισπράξω».
Γελάει.
«Γι΄αυτό έφερες και τους μαλάκες εκεί έξω; Τσαμπουκάς να πούμε;»
«Ότι γουστάρεις, να πούμε».
Το σκέφτεται λίγο.
«Την άλλη που κουβάλησες μαζί σου την ξέρω».
«Μπράβο είσαι σοφός άνθρωπος», ψευτοθαυμάζω.
«Είναι φρικαρισμένη, δεν έπρεπε να μας τη φέρεις».
«Είναι φρικαρισμένη και γι΄αυτό ακριβώς την έφερα», τον πληροφορώ.
«Μυρίζομαι εκβιασμό» κάνει αλληθωρίζοντας.
«Φταίει που μου το τελείωσε το αποσμητικό», λέω.
Σηκώνεται τότε κι αρχίζει να φέρνει βόλτες.
«Δε σε πιάνω ρε μπαγάσα», μουρμουρίζει. «Δηλαδή, εμείς εντάξει, είμαστε χαμένοι για χαμένοι –ζούμε μέχρι να πεθάνουμε, και δόξα το θεό να λέμε. Όμως εσύ έχεις δέκα δράμια μυαλό, για λίγο το΄χασες για τη γκόμενα, αλλά τώρα βρήκες τη γκόμενα –που βόσκει το μυαλό σου; Τι θες και τραβιέσαι εδώ κάτω; Πάρε τη δικιά σου και κόψτε λάσπη, τι μαλακία είναι αυτή να βάζετε τα κεφάλια σας στον ντορβά από μόνοι σας;» ξανακάθεται πριν συνεχίσει. «Σου έχω πρόταση –για να δεις τι φίλος είμαι. Σου δανείζω τη Βε Μαξ, θα σου κόψω κι ένα χαρτζιλίκι ξεγυρισμένο, φόρτωσε τη γκομενίτσα σου και πηγαίνετε όπου θέλετε. Μήνας του μέλιτος και τα έξοδα πληρωμένα. Πως το βλέπεις;»
Είναι η σειρά μου να σηκωθώ.
«Θα σου πω πως το βλέπω», λέω. «Ήρθαμε εδώ πέρα για να γίνει η Άλεξ κι έτσι θα πάει η φάση. Όταν μας φτιάξεις μπορούμε να κουβεντιάσουμε περί Βε Μαξ και άλλων ρομαντικών καταστάσεων –έτσι το βλέπω».
«Μη γίνεσαι μαλάκας –ξεκόλλα την να γλιτώσετε κι οι δυο σας».
Σφίγγω τα κλειδιά στην τσέπη μου.
«Δεν ξεκολλάω κανέναν και σε κανενός τη ζωή δεν πρόκειται να γίνω νταβατζής Αργύρη. Με δούλεψες άσχημα, μου χρωστάς και εγώ κανονίζω την εισπρακτική –με πιάνεις;»
«Λάθος δρόμος τραβάτε», μονολογεί.
«Στον πούτσο μας ρε. Λάθος-σωστός, δικός μας είναι ο δρόμος. Άκου τώρα κουβέντες από πρεζέμπορο, ‘σώσε το κοριτσάκι’! Τι είναι όλα αυτά, δεν καταλαβαίνω! Μάγκα μου, εγώ θέλω την Άλεξ όπως είναι –δεν είμαι επιδιορθωτής ανθρώπων. Τελεία εδώ και πέσε το πράμα μην το γυρίσουμε σε τσάμικο».
Γελάει τώρα.
«Έχε χάρη που σε γουστάρω, αλλιώς…»
Του γυρίζω την πλάτη, βγαίνω έξω να συναντήσω τους υπόλοιπους που χαλβαδιάζουν με τη Σόνια. Ο Μανώλης κάνει κάτι ινδιάνικες πίπες της ειρήνης και όλοι περνάνε πρίμα εκεί πέρα, εκτός φυσικά από τη Μιτσούκο που μανουριάζει βουβά. Την τραβάω κοντά στην πόρτα.
«Τι σκοπεύεις να κάνεις;» ρωτάω.
«Είμαι μαζί σας –θα περιμένω», λέει.
«Αν γουστάρεις να τους γαμήσουμε επιτόπου…»
Χαμογελάει.
«Τι να γαμήσετε ρε πιτσιρίκια; Αυτοί είναι αστακοί, θα σας κάνουν μια χαψιά!»
«Καλά μην το δένεις κιόλας! Έχουμε μπόλικα αγκάθια επειδή από το πρωί την είδαμε σκαντζόχοιροι, δεν το πήρες ακόμα χαμπάρι;»
Μου γυρίζει την πλάτη.
«Άντε να περιποιηθείς τη μπέμπα σου», μουρμουρίζει.
Την τραβάω απότομα, τη φέρνω φάτσα με μένα.
«Μέτρα τα λόγια σου όταν μιλάς για την Άλεξ!» προειδοποιώ.
«Ρε σάλτα και γαμήσου!» μου ξεφεύγει γελώντας.
Ο Αργύρης κάνει νόημα από την άκρη του διαδρόμου. Η Άλεξ το πιάνει, πετάγεται αλλά ξανακάθεται ντροπιασμένη από την ανυπομονησία της. Πλησιάζω τον Τάκη.
«Εδώ πέρα έχουμε κάποια κατάσταση», ψιθυρίζω.
«Παλιοκατάσταση», λέει με τη σειρά του.
«Πρόσεξε τις κερκίδες όσο θα παίζουμε μπάλα στα ενδότερα».
«Κάνε δουλειά σου –εγώ την έχω ακούσει κανονικά μ΄αυτή τη Σόνια. Λες να με παίρνει για προώθηση;»
Του ρίχνω μια σφαλιάρα.
«Μην κάνεις μαλακίες με τη γκόμενα του αφεντικού ρε!» σφυρίζω.
«Θάνατος στ΄αφεντικά –δεξιά κι αριστερά», μουγκρίζει.
«Σύνελθε!» συμβουλεύω και μετά πιάνω την Άλεξ από το χέρι.
«Ομορφούλα, πάμε για πίπες τρελές», γελάω.
«Μόνη μου!» διαμαρτύρεται.
«Ξέχνα το», κάνω. «Μαζί μέχρι και στην αποχέτευση».

Ο Αργύρης έχει ήδη ετοιμάσει το γκάνι –τσιτώνω άσχημα. Δεν έχω καμιά διάθεση να δω την Άλεξ τουμπανισμένη από Ο Ντι -τι μαλακίες είναι αυτές τώρα;
«Δε θυμάμαι να παραγγείλαμε φουλ περιποίηση», του λέω.
«Το κέρασμα πρέπει να είναι φουλ, αλλιώς δεν είναι κέρασμα», γελάει.
«Κατά πρώτον δεν είναι κέρασμα –χρωστούμενα είναι. Κατά δεύτερον, αν δω τίποτα περίεργες αντιδράσεις από την Άλεξ θα σας κάψω ζωντανούς όλους εδώ μέσα».
Με χτυπάει στην πλάτη κι ανατριχιάζω σα να με περπάτησε αράχνη.
«Κούλαρε και καλό ταξίδι», εύχεται κλείνοντας πίσω του την πόρτα.
Κοιταζόμαστε αμίλητοι.
«Μην τη σουτάρεις ολόκληρη», της λέω.
«Εντάξει μην ανησυχείς», μουρμουρίζει όσο κάθεται ανακούρκουδα δίπλα στο κρεβάτι σηκώνοντας το μανίκι της.
Κάθομαι δίπλα της σε στυλ «ο αμήχανος Ντάστιν», προσπαθώ να μην κοιτάζω όσο φουσκώνει τη φλέβα της –επειδή κάτι με απασχολεί. Έχω ξεμείνει από χάπια και πονάω του θανατά. Από την ώρα που πήραμε τη Μιτσούκο κυλιέμαι στα καρφιά σαν το φακίρη. Κι εδώ πέρα θα περισσέψει μισό γκρέιν στο χαλαρό, ψήνομαι να το ρουφήξω με δόξα και τιμή. Γι΄αυτό κοιτάζω την Άλεξ λιγούρικα όσο δένει το μπράτσο της με τη ζώνη, την περιμένω να κεντράρει φλέβα, βλέπω το απότομο τίναγμα στην άκρη των χειλιών της όσο η σύριγγα αδειάζει. Είναι ήρεμη τώρα. Βγάζει τη βελόνα και πάει να διπλώσει τον αγκώνα της, πετάγομαι και σκουπίζω τις κόκκινες σταγόνες με βαμβάκι.
«Είμαι εντάξει», μου λέει παγωμένα, το γκάνι ξεχασμένο στη δεξιά της παλάμη. Το αρπάζω. Μετράω το βάρος του μισοάδειου πλαστικού, χαζεύω τις μαύρες γραμμές των ενδείξεων και αρχίζω να ψήνομαι ότι σε λίγο θα πάψω να πονάω –όσο το σκέφτομαι ο πόνος αλλάζει πίστα, τώρα το επίπεδο είναι «για προχωρημένους», τρέμω από την επιτάχυνση, φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω.
«Θέλεις;» ρωτάει η Άλεξ και τα μάτια της έχουν γεμίσει ομίχλη.
«Όχι –γάμησέ το. Δε γουστάρω», ακούω τη φωνή μου και ψάχνομαι, από πού στο διάολο ήρθαν αυτές οι κουβέντες; Ξέρω –το σπίτι εδώ πέρα είναι καταρράκτης, στην παραμικρή μαλακία θα μας παρασύρει και μετά θα μας βρουν τσακισμένους στα βράχια. Εκείνη μοιάζει τόσο μπερδεμένη, άψυχη, φύλλο στο ορμητικό ρεύμα. Πρέπει να προσέχω, πρέπει να την προσέχω –ο δικός μου πόνος μπορεί να περιμένει.
Η Άλεξ γέρνει το κεφάλι στα γόνατά μου και μένει έτσι, ανάλαφρη, άσαρκη. Την αγκαλιάζω από τους ώμους, προσεκτικά μη μου σπάσει. Τότε ακουμπάει την παλάμη στο στήθος μου, ανεβαίνει κομπιαστά μέχρι το λαιμό μου, πιάνει το μαύρο κορδόνι και τραβάει έξω το δαχτυλίδι της που κρέμεται από κάτω.
«Μη νομίζεις ότι δεν το πρόσεξα… από την πρώτη στιγμή», ψιθυρίζει. «Αλλά δεν ήθελα να πω τίποτα, φοβήθηκα ότι θα σπάσω τα μάγια αν μιλήσω… Ξέρω ότι φτάνει η ώρα που θα μου το δώσεις πίσω, μόνο ας μην είναι τώρα –γίνεται;»
Τη φιλάω στα μαλλιά.
«Όσο σε έψαχνα ήθελα να στο δώσω. Όταν με βρήκες αποφάσισα ότι, αν το θες, θα το πάρεις από μόνη σου. Έτσι πάει», την καθησυχάζω.
Κι εκείνη γίνεται μικρή, στρογγυλή, παγωμένη.
«Μη σπαταληθείς μαζί μου», λέει από κάποιον μακρινό πύργο, με το ζόρι ξεχωρίζω το πρόσωπό της πίσω από ένα σφαλισμένο παράθυρο.
«Άκου όμορφη», μιλάω αργά για να καλύψω την απόσταση. «Ήταν λοιπόν αυτή η ταινιάρα, ο μεγάλος Μίκυ έπαιζε τον εκτελεστή του ΙΡΑ, ερωτεύτηκε την τυφλή κόρη ενός παπά που τον είχε δει να σκοτώνει. Ο παπάς, όχι η τυφλή –με παρακολουθείς; Σε κάποια φάση αναρωτιέται ο παπάς, Μπομπ Χόσκινς αν θυμάσαι, σχετικά με το πόσο ειλικρινής είναι ο Μίκυ όταν λέει ότι ξεμπέρδεψε με τους σκοτωμούς. Είναι ο Μίκυ στον άμβωνα λοιπόν και απαντάει ‘Δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος να σκοτώνεις ή να πεθαίνεις –ακόμα περισσότερο δεν υπάρχει κανένας λόγος να ζεις, νομίζω’. Κατάλαβες;»
Η Άλεξ αγναντεύει σκεπτική τον αέρα στην άλλη πλευρά του δωματίου.
«Αυτό που λες είναι τρομακτικό», μουρμουρίζει.
Γελάω.
«Καλά θυμάσαι», λέω μετά.

Το πρόσωπό της παίρνει να κυματίζει, λες και το δέρμα της είναι ημιδιαφανής ζελατίνα στρωμένη στη θάλασσα, τα μάτια της χάνουν την ομορφιά τους, βουβαίνονται μονόχρωμα. Ξέρω ότι σιγά-σιγά θ΄αρχίσει να συνέρχεται, ξέρω όμως ότι θα της πάρει πολλές ώρες για να ξαναγίνει ανθρώπινη. Τραβάει τα χέρια της μέσα από τα δικά μου, ανασαίνει σα μετρονόμος κι εγώ έχω μια δαιμονική επιθυμία να τη σκοτώσω –να σφίξω τα δάχτυλά μου στο λαιμό της για να την ξαναφέρω πίσω. Έστω στιγμιαία. Η Άλεξ ξαπλώνει πάνω μου και αποκοιμιέται. Κλείνω κι εγώ τα μάτια –μάταιος κόπος. Ακούω τους άλλους έξω να γελάνε, κάποια επαναλαμβανόμενα χοντροκομμένα αστεία μαστουρωμένων, ελπίζω να μην έκανε τη μαλακία να χουφτώσει τον κώλο της Σόνιας ο Τάκης γιατί θα μας κόψουν φέτες εδώ πέρα. Σπρώχνω την Άλεξ μαλακά στο πλάι, την αφήνω με το κεφάλι στο στρώμα του κρεβατιού και σηκώνομαι αργά. Ξεμουδιάζω στο σιωπηλό δωμάτιο, ανοίγω μια χαραμάδα την πόρτα, κοιτάζω πέρα στο διάδρομο. Δεν διακρίνω τι γίνεται στο σαλόνι, ακούω όμως ποτήρια να χτυπάνε και σκόρπιες λέξεις, «μανέτες», «δυναμομέτρηση», «πλαϊνά καπάκια», «τεφλόν», «πολυουρεθάνη» καθώς και τη λέξη-φετίχ «ανθρακόνημα». Ξανακλείνω την πόρτα, σκύβω πάνω στην Άλεξ, υπολογίζω τις ανάσες της –όλα εντάξει.
«Θα σε κρατήσω όπου κι αν πας, θα πέσω πρώτος για να μη λερωθείς και θα σηκωθώ πριν το πάρεις είδηση για να ξαναπέσω κάτω από σένα. Για να μη λερωθείς», της ψιθυρίζω.
Ανοίγει τα μάτια -ακόμα μια φορά που με πιάνει με τα παντελόνια κατεβασμένα.
«Θα φτιάξω τη ζωή μου να σου ταιριάζει», λέει.
«Δηλαδή θα μου γνωρίσεις επιτέλους τις φιλενάδες σου;» γελάω ηλίθια.
Χαμογελάει αχνά.
«Είσαι πολύ ντροπαλός», μουρμουρίζει.
«Αν είναι να πηδήξω, μέχρι και κοκκινοσκουφίτσα γίνομαι», απαντάω.
Στηρίζεται στο κρεβάτι, σηκώνεται αργά.
«Πάμε να φύγουμε χαζέ!» λέει.

Μπουκάρουμε στο σαλόνι, κεφάλια στρίβουν, μερικά γέλια πνιχτά. Η Άλεξ στηρίζεται στο μπράτσο μου κι εγώ ψάχνω κάπου να καθίσουμε, η Σόνια μας κάνει χώρο ευγενικά, αλλά κάτι δεν μου αρέσει καθόλου εδώ πέρα. Ψάχνω τριγύρω –η Σόνια σε απόσταση ασφαλείας από τον Τάκη, δεν είναι αυτό. Λείπει ο Αργύρης και η Μιτσούκο –ανάβω σα βεγγαλικό επιτόπου. Καθόμαστε πάντως.
«Που είναι ο Αργύρης;» ρωτάω τη Σόνια.
«Στο πίσω δωμάτιο με την….» λέει αδιάφορα.
«Γαμώ το μουνί που τον πέταγε!» φτύνω ασυγκράτητος.
Η Σόνια ταράζεται. Η Άλεξ παίρνει αμέσως γραμμή, στραβώνει το στόμα σ΄ένα αποτυχημένα αντικαρφωτικό χαμόγελο –μαλακίες, δε σώζεται η κατάσταση.
«Πάω μέσα», λέω.
Η Άλεξ ακουμπάει χαλαρά το κεφάλι στον καναπέ.
«Μαζί μου», τη σκουντάω απότομα.
«Μα…» ψελλίζει.
«Έλα τέλειωνε!» νευριάζω.
Καλύπτουμε βιαστικά την απόσταση, κλωτσάω την κλειστή πόρτα, ο Αργύρης μισοσκυμμένος στηρίζει το κεφάλι της Μιτσούκο όσο εκείνη παραπαίει. Δίπλα τους μια λιμνούλα εμετού –το στόμα της μισάνοιχτο ακόμα.
«Τι έκανες ρε πούστη;» φορτώνω.
Με βλέπει, χαμογελάει.
«Άραξε φιλαράκο –η γκόμενα μού το ζήτησε».
«Και λοιπόν;» γίνομαι έξαλλος. «Τι πάει να πει αυτό;»
Τον αρπάζω και τον πετάω απέναντι, παίρνει μαζί του ένα λαμπατέρ της συμφοράς και γίνεται χοντρός σαματάς. Ακούω κόσμο να πετάγεται από το σαλόνι, τώρα είμαστε θέαμα!
«Άλεξ, δες πως είναι και μάζεψέ την να φύγουμε από δω μέσα», μουγκρίζω.
«Το καλό που σου θέλω», σφυρίζει ο Αργύρης όσο ξαναστήνεται στα πόδια του. «Πάρτους όλους και φύγετε επειδή όσο περνάει η ώρα τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητές σας να βγείτε ατσαλάκωτοι».
Πίσω μου ο Μανώλης, σκέτο σκυλί, έχει δρασκελίσει στο άνοιγμα της πόρτας, οι δικοί μου δυο βήματα πιο αργοί.
«Θες να γαμηθούμε ρε; Θέλεις;» μουντάρω στον Αργύρη. «Στη διάθεσή σου!»
Ακούω τον Τάκη να φωνάζει «μαχαίρι!» και πλαγιάζω, ο Μανώλης έχει πιάσει τοίχο και μπεγλερίζει την πεταλούδα. Χαμογελάει πούστικα.
«Μάζεψέ το, δεν αξίζει τον κόπο», λέει χαλαρά ο Αργύρης.
Ο Μανώλης κάνει τον κουφό. Οπότε τον γράφω κανονικά –ελπίζω στον Τάκη και τον Πέτρο, κρατάω ακόμα τον Αργύρη.
«Κάνε φύλλα», λέω.
«Πάσο και τα ρέστα δικά σου», χαμογελάει. «Για την ώρα».
Η Άλεξ αγωνίζεται με τη Μιτσούκο, ο Πέτρος ξεκολλάει από την πόρτα και τρέχει να τη βοηθήσει. Αποχωρούμε με την όπισθεν, σκέτοι φασουλήδες.

Στο δρόμο ο αέρας συνεφέρει τη Μιτσούκο, κοιτάζει όμως ακόμα στα χαμένα.
«Σπίτι σου;» τη ρωτάω.
Σηκώνει τους ώμους.
«Πάω για ταξί», λέω.
«Άστο πάνω μου», κάνει ο Τάκης και εξαφανίζεται επιτόπου.
Έτσι βρίσκω χρόνο να αγκαλιάσω την Άλεξ.
«Καταλαβαίνεις;» ρωτάω.
«Αμφιβάλλεις;» χαμογελάει.
«Άρα την παίρνεις πάνω σου», καταλήγω.
Ο Τάκης εμφανίζεται με έναν σαράβαλο ταρίφα –φορτώνουμε τις κοπέλες και ανεβαίνουμε στις μηχανές. Πιάνω τον Τάκη στα δέκα μέτρα.
«Γιατί το άφησες να γίνει ρε μαλάκα;» ρωτάω.
«Τι να έκανα; Ασυγκράτητη», μουρμουρίζει μέσα στη συννεφιά του.
Γκαζώνω πίσω από το ταξί. Είμαστε ξέφτιλοι και οι δικοί μας άνθρωποι πληρώνουν το κόστος –κάποτε θα καούμε στην κόλαση για τις μαλακίες μας και το κάποτε είναι τώρα.

Στο σαλόνι της Μιτσούκο κοιταζόμαστε απρόθυμοι. Εκείνη έχει από ώρα ξαπλώσει μέσα, στην κρεβατοκάμαρα, η Άλεξ δίπλα της με ένα ανέγγιχτο ποτήρι τσάι. Όλα καλά πήγαν –χειρότερα δε γίνεται.
«Τι κάνουμε παρακάτω;» ρωτάει ο Πέτρος.
«Τίποτα δεν κάνουμε. Τα ξεχνάμε όλα κι αφήνουμε την κατάσταση στα χάλια της», λέω.
«Πάντως, εντάξει, μαλακία μας…» μουρμουρίζει ο Τάκης και ξέρω καλά τι εννοεί.
«Η πρώτη, ή η τελευταία;» χαμογελάω.
«Ξεχαστήκαμε –με τα τσιγάρα, με την κουβέντα… Είχε χαβαλέ και το μυαλό μας έφτανε μέχρι εσάς στο άλλο δωμάτιο. Δεν υπολογίσαμε…»
«Χέστο τώρα ρε!» κουνάω τα χέρια.
«Να φύγουμε;» ρωτάει ο Πέτρος.
«Που να πάτε; Αράξτε να δούμε τι παίζει παρακάτω».
Εκείνη τη στιγμή μπαίνουν στο δωμάτιο – η Άλεξ λίγο φευγάτη και η Μιτσούκο σχεδόν κανονική. Ψύχραιμα.
«Έκανα ένα μπανάκι και ήρθα στα ίσα μου», πασχίζει να χαμογελάσει η Μιτσούκο.
Δε λέμε τίποτα.
«Πεινάει κανείς;» ρωτάει πάλι εκείνη.
Ο Τάκης με τον Πέτρο κουνάνε κεφάλια –ευγνωμοσύνη –το μαύρο ανοίγει την όρεξη «από αρχαιοτάτων».
«Θα φτιάξω μακαρονάδα», δηλώνει η Μιτσούκο.
«Έρχομαι να σε βοηθήσω», λέει η Άλεξ.
«Μισό λεπτό», πετάγομαι.
Γυρνάνε όλοι σε μένα.
«Αυτό θα τελειώσει εδώ», ανακοινώνω.
Δείχνουν να μην καταλαβαίνουν.
«Αν μάθω ότι ξαναπήρες πρέζα θα σε σκίσω», λέω στη Μιτσούκο.
Γελάει άσχημα.
«Τι μας λες! Με ποιο δικαίωμα; Ο καθένας μας κάνει ότι γουστάρει και λογαριασμό δε δίνει», φτύνει τις λέξεις τόσο απότομα, που ορκίζομαι ότι τις βλέπω να κουτουλάνε στα έπιπλα.
«Σωστή –ο καθένας κάνει ότι γουστάρει», παραδέχομαι. «Κι αν είχες ψαχτεί από μόνη σου, στ΄αρχίδια μου. Πρεζόνι, πουτάνα, ακροβάτισσα σε τσίρκο –δικαίωμά σου. Αλλά τώρα εμείς σε χώσαμε κι αυτό είναι διαφορετικό».
«Δηλαδή εγώ ας πούμε η αθώα παιδούλα που παραπλανήθηκα –έτσι το βλέπεις;»
«Όπως θέλω το βλέπω κι αυτό που βλέπω είναι ότι αν σε ξαναπετύχω μαστουρωμένη θα σε σκοτώσω».
«Τι σόι νταβατζιλίκι είναι τώρα αυτό; Δεν καταλαβαίνω».
«Το δικό μου νταβατζιλίκι και δεν το συζητάω!»
Ο Πέτρος κάτι ξεκινάει να πει, αλλά το μετανιώνει. Κρατάει τα χαρτιά του για αργότερα μπας και σώσει την παρτίδα.
«Θα το συζητήσεις κωλόπαιδο –δεν μπορείς να πετάς μια μαλακία κι εμείς να χορεύουμε!» φορτώνει η Μιτσούκο.
Κοιτάζω την Άλεξ που αποφεύγει να με δει.
«Λέω απλά ότι δεν έχω καμιά όρεξη να κρεμάσω τη δική σου ζωή στον δικό μου λαιμό. Αν θέλεις να γαμηθείς, βρες τον τρόπο να το κάνεις από μόνη σου –αυτό λέω», μουρμουρίζω ξέροντας ότι θα μετανιώσω για όσα μόλις ξεστόμισα.
«Παπαριές λες –άντε παράτα μας!»
Σηκώνομαι, στήνομαι απέναντί της –δεν έχω χτυπήσει ποτέ στη ζωή μου κάποιον πιο αδύναμο από μένα και ούτε τώρα μπορώ να το κάνω. Γιατί όταν χτυπάς τον αδύναμο χτυπάς σε τροχισμένες λεπίδες –αυτός πονάει κι εσύ μένεις για πάντα σημαδεμένος.
«Εντάξει Μιτσούκο», ψιθυρίζω. «Εγώ μίλησα -σκέψου το καλά. Μη με αναγκάσεις…»
Σηκώνεται κόντρα σε μένα.
«Μη σε αναγκάσω τι ρε μαλάκα; Τι θα μου κάνεις; Θα με σκοτώσεις; Χάρη θα μου κάνεις ηλίθιε!»
Της γυρίζω την πλάτη.
«Καλά, τραγούδα», λέω.
Φοράω το μπουφάν μου, δεν κοιτάζω ούτε τώρα την Άλεξ, έχω ποντάρει τα ρέστα μου ότι θα ακολουθήσει κι αν χάσω, χάθηκα. Φτάνω στην πόρτα.
«Εμείς θα μείνουμε λίγο ακόμα», λέει ο Πέτρος.
«Καλά θα κάνετε», συμφωνώ.
Η Άλεξ πιάνει το μπράτσο μου. Βγαίνουμε μαζί αλλά δεν ξέρω ακόμα αν την πήρα την παρτίδα. Επειδή μπροστά μας αρχίζει η σκάλα του καυγά.
«Να σου πω μισό λεπτό», λέει η Άλεξ και με στήνει κανονικά στον τοίχο.
Ακουμπάω, περιμένω.
«Είπες κάτι προηγουμένως… Είπες ότι δε θέλεις να πάρεις την ευθύνη για τη ζωή των άλλων, είπες ότι δε θα σε πείραζε αν η Μιτσούκο είχε ψαχτεί από μόνη της…»
«Εντάξει, μη συνεχίζεις. Ξέρω τι είπα», την κόβω.
«Ωραία. Πες μου τώρα και τα υπόλοιπα. Εσύ δεν θέλεις να κουβαλάς τις ενοχές ότι έμπλεξες τη Μιτσούκο –εγώ όμως;»
«Τι εσύ;»
«Μην κάνεις το βλάκα».
«Δεν τον κάνω. Είμαι».
Στρώνει τα μαλλιά της νευρικά στο πλάι.
«Γιατί εγώ πρέπει να ζω με τις ενοχές ότι έμπλεξα εσένα –μου εξηγείς;»
Σκύβω το κεφάλι –το ήξερα ότι θα έρθει πάλι αυτό και δεν έχω πλέον τίποτα να ρίξω στο τραπέζι. Κάποιες δικαιολογίες, λιμαδούρα σκέτη –αλλά δεν έχω φύλλο και το παιχνίδι είναι φόρα παρτίδα, δε με παίρνει να μπλοφάρω.
«Επειδή δε γίνεται αλλιώς ρε Άλεξ. Όταν σε πρωτοείδα αποφάσισα ότι ή μαζί σου ή τίποτα».
«Μαγκιά σου. Αλλά αυτό δεν μου λέει τίποτα –ξέρεις. Επειδή πρέπει να διαλέξω και κάθε επιλογή είναι και μια παραίτηση…»
Την πιάνω από τους ώμους.
«Δε σου ζήτησα να διαλέξεις, σου ζήτησα μόνο να με αφήσεις πλάι σου».
«Και να πληρώνεις εσύ τις δικές μου μαλακίες; Έτσι πάει;»
Σωπαίνουμε –έτσι πάει.
«Δεν το θέλω άλλο αυτό», λέει στο τέλος.
Τη βλέπω ήδη να απομακρύνεται, την κρατάω όμως μου έχει ήδη γυρισμένη την πλάτη κι ο δρόμος παραπέρα, σκέτη ομίχλη –θα τη χάσω.
«Κοίτα… Έχεις δίκιο και έτσι είναι τα πράγματα. Η ζωές μας μοιάζουν με μακροβούτια σε τσιμεντένιες πισίνες χωρίς νερό. Αλλά δε γίνεται διαφορετικά γιατί …Άλεξ δεν έχω καμιά διάθεση να σε ξαναχάσω, δεν έχω καμιά διάθεση να σε ψάχνω πάλι απ΄την αρχή. Αρκετά. Είμαστε μαζί και θα μείνουμε μέχρι να παγώσουν τα σύννεφα, μέχρι να εξατμιστεί το χώμα –δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Φύγε και θα σε κυνηγήσω –στο τέλος κανένας μας δεν θα γλιτώσει».
Κρεμάω τα χέρια κοιτάζω στο τέρμα της σκάλας. Φοβάμαι να δω αν είναι ακόμα μαζί μου ή έφυγε.
«Τίποτα δεν θα μείνει από μας όταν τελειώσει όλο αυτό», ψιθυρίζει.
«Τίποτα δεν αξίζει χωρίς εμάς», λέω.
«Στο τέλος θα μισούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς…»
«Από την αρχή τους μισούσαμε –πες μου τίποτα καινούργιο».
«Άσε μου τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να φύγω πριν με σιχαθείς», παρακαλεί για μια ακόμα φορά.
«Από τότε που σε γνώρισα τσακώθηκα αμετάκλητα με την αξιοπρέπεια –πες μου τίποτα πιο δραστικό».
«Θα κουραστείς να με νταντεύεις, θα αηδιάζεις που με έχεις δίπλα σου».
«Εντάξει, τώρα βγαίνει νόημα. Αν γίνει έτσι θα σε παρατήσω».
«Ναι αλλά τότε θα σε έχω ανάγκη!»
Βάζω τα χέρια στις τσέπες, την κοιτάζω.
«Μέγκλα! Θα σε παρατήσω όταν με χρειάζεσαι κι έτσι θα ξεπεράσεις και τις τύψεις σου που με έμπλεξες! Πάτσι σα να λέμε!»
Χαμογελάει.
«Πάτσι ε;» κάνει σκεπτική.
«Σημειώσατε Χι!» λέω.
«Έτσι λες να γίνει;» αναρωτιέται.
«Έτσι ακριβώς», λέω ψέματα.
«Και δε θα σε νοιάζει για μένα;»
«Αφού θα σε σιχαθώ –μόνη σου το είπες!»
«Καλά λοιπόν, ας γίνει έτσι».
«Πως δηλαδή;»
«Δεν ξέρω!» μπήγει τα γέλια.
«Άρα βαδίζουμε στα σίγουρα!» συμπεραίνω.
«Τι ώρα είναι;» πετάγεται.
Έχουμε βγει στο δρόμο ήδη –νιώθω ήσυχος κάθε φορά που κοιτάζω στο πλάι μου.
«Νωρίς, ξέρω ΄γω; 8, 9;» κάνω μπερδεμένος.
«Μια χαρά προλαβαίνουμε! Έχεις βενζίνη;»
«Γιατί; Εκδρομή θα πάμε;»
«Κάπως έτσι –άντε ξεκίνα!»
Ανεβαίνουμε στη μηχανή, το βράδυ είναι διάφανο και γλυκερό σαν κοκτέιλ Μάνγκο Μαργαρίτα –μπήκε στα γεμάτα η Άνοιξη.
«Μήπως να μου έδινες κάποια πληροφορία για το πού πάμε;» ρωτάω ψαρεύοντας με το τιμόνι.
«Βουλιαγμένη –να σε γνωρίσω στους γονείς μου».
Φρενάρω.
«Τι έκανε λέει;» ιδρώνω κανονικά τώρα.
«Έλα ξεκίνα! Έχουμε δρόμο μπροστά μας!»
«Κάτσε ρε Άλεξ. Πότε αποφασίσαμε να κάνουμε βίζιτα στους γέρους σου;»
Περνάει το χέρι της στο στήθος μου και πάω στοίχημα ότι έχει ξεκαρδιστεί.
«Δεν είπες ότι θέλεις να είμαστε μαζί ότι κι αν γίνει;» ρωτάει.
«Ναι, αλλά …»
«Αλλά δεν σκέφτηκες που πας να μπλέξεις και τώρα είναι αργά να την κοπανήσεις! Στρίψε δεξιά από δω για να πιάσουμε την κάθοδο της παραλιακής».
Κάνω όπως ακριβώς μου είπε. Δηλαδή πιάνω την κάθοδο μουδιασμένος –όλα θα πάνε καλά, πάει να πει, τη βάψαμε φιλαράκο!

Ο δρόμος είναι άδειος, μόνο εμείς καβάλα στη χάρβαλη μηχανή και τα χειρότερα που έρχονται να μας συναντήσουν. Γκαζώνω στην ευθεία –δεν υπάρχει λόγος να καθυστερούμε.

56 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ο μη γνωστός ανώνυμος είπε...

Μα γιατί να είσαι τόσο μαλακας γαμιόλης;;;
γιατί θες να τα γαμάς ΟΛΑ τελειως στις ιστορίες σου;;;

ΒΑΛΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΕΖΑ ΡΕ ΤΟΤΕ!!
ΒΑΛΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΑΠΛΑ. ΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΣΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΞΕΡΕΙΣ!!!
ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΩΜΑΛΟΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ

Υ.Γ. σωστός ο ηρωας για το μαζι σου μεχρι τελους σε όλα κλπ, αλλα επειδή είσαι αρχιδης δεν προκειται να φτιάξει η κατασταση, να την βγάλει από τα σκατα, αλλά θα το κάνεις όσο πιο γαμιολικο μπορείς μαλλον

The Motorcycle boy είπε...

Καλά ρε άνθρωπε, άμα σε χαλάει, τι το διαβάζεις; Κι αν θέλεις να είναι αλλιώς τα πράγματα γράψτα μόνος σου, μη με πρήζεις.
Κι αν θέλεις ήρωες που βγάζουν τους άλλους από τα σκατά, πέρνα από Κουμουνδούρου, Χαριλάου Τρικούπη, Περισσό -άντε κι από Ρηγγίλης, αλλά όχι εδώ.

Και τελικά, άμα είσαι τόσο μαζόχας, πέρνα κι από Φυλής -όλο και κάποια κοπέλα πρόθυμη για αυταρχικό θα πετύχεις.

Έλα να αραιώνουμε γιατί γεμίσαμε μύγες.

ο μη γνωστός ανώνυμος είπε...

Καλα ναι, δεν περιμένω από σενα να μου πεις αν θα διαβάζω και τι θα διαβάζω

αλλά δε θα ήταν άσχημα για μια φορά να μην τους χωσεις όλους όσο πιο βαθια στο βούρκο

ναι σωστά να αραιώνουμε γιατί γεμίσαμε μύγες ε; ωραίος!
ενώ αυτές τις θέλεις μόνο για τις ιστορίες σου.

Ανώνυμος είπε...

κατι τετοιες μαλακιες κανανε σε κατι καφετεριες καποτε, σε καποια προαστια ονομα και μη χωριο και μετα τους βαλαν μπομπα! οχι τρομοκρατες ή νονοι, οι αγανακτισμενοι πελατες ηταν. τι αλλο θα μας ζητουσαν δηλαδη να κατεβουμε στη κουζινα να πλυνουμε το φλυντζανι; τωρα θα πεις "απο ολοκληρη ιστορια αυτο σου εμεινε μονο;" αλλα εγω δεν σκαμπαζω πολλα απο λογοτεχνεια. αμερικανικο ρητο:"Those who can't do, teach." εγω προσθετω και το "judge", επισης οι ψυχολογοι κλεφτες θα γινουνε; τα λεμεε, παω να γεμισω τις νταμιτζανες.
Νικος Χ

The Motorcycle boy είπε...

Όπως δεν περιμένεις από μένα να σου πω τι θα διαβάσεις και δίκιο έχεις (γούστο σου θα γίνω; αν γουστάρεις να μαζοχίζεσαι, μαγκιά σου) έτσι κι εγώ δεν περιμένω να μου πεις τι θα γράψω.
Αυτό που λες βούρκο είναι αυτό που σε φτιάχνει να διαβάζεις -άρα; Σωστός είσαι πάντως, τις μύγες τις θέλω για τις ιστορίες μου -είμαι φιλόζωος, αραίωνε να μη μου τις τρομάξεις.

Ν.Χ. αγανακτισμένοι πολίτες ήταν τελικά ρε; Κι εγώ που νόμιζα οτι ήταν τρομοκρατιστές ιδεολόγοι χαχαχα!
Ούτε εγώ σκαμπάζω από λογοτεχνία, αλλιώς θα ήμουνα μέγας συγγραφεύς και θα έγραφα οργισμένες επιστολές για τη βεβήλωση της Ακρόπολης, δεν θα καθόμουνα να έχω μπλογκ. Άσε που τυγχάνω βλάκας και δεν μπορώ να διδάξω ούτε να κρίνω σαν τον Ευαγγελάτο από πάνω σου. Γέμιζε γιατί μπήκαν τα ταψιά στο φούρνο ήδη.

ο μη γνωστός ανώνυμος είπε...

Χαχαχαχα Ευαγγελάτος
καλα
σωστα δε θα σου πω και τι θα γραψεις (δεν το λεω ειρωνικά)
κακώς που τρελαθηκα
όπως λέει κι ο Νίκος Χ και εσυ φυσικά... "ΚΡΙΝΩ"
ενώ αν έλεγα "Μπράβο, τι ωραια, τι ομορφα κλπ" τοτε δε θα έκρινα.

εντάξει, θα εξασκηθω λίγο στις επευφημίες και θα τα ξαναπουμε
μαλλον σημερα δε μου βγαίνουν ευκολα. Συγνώμη για τις βρισιές.

The Motorcycle boy είπε...

Μά'στα! Δηλαδή οι μοναδικές σου εναλλακτικές στο διάλογο είναι το
"είσαι μαλάκας γαμιόλης" και το "είσαι σούπερ θεός", αν κατάλαβα καλά.

Κοίτα, επειδή υπάρχει μία στο εκατομμύριο να μην είσαι ο γνωστός εξυπνος που περνάει από εδώ μέσα τακτικά για να πει την παπαριά του, θα σου πω κάτι απλό. Κάνεις οτι γουστάρεις εδώ στα σχόλια, κρίνεις τον τρόπο που γράφω, τους ήρωες, την υπόθεση -ότι θέλεις, να το κουβεντιάσουμε. Άλλά πες μου εσύ, πως να κουβεντιάσουμε το πρώτο σου σχόλιο; Τι να απαντήσω δηλαδή; Σημειωτέον, οτι το ίδιο ισχύει για τα κολακευτικά σχόλια, αν έλεγες "πω πω, τι τέλεια που γράφεις!" το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι "ευχαριστώ" και τέλος κουβέντας.
Έγινα κατανοητός;

Και τώρα θα σου απαντήσω στο σχόλιό σου, δεχόμενος οτι έγινε με πρόθεση για κουβέντα. Νομίζεις οτι έχω επιλογές για το πως να στήνω μια ιστορία; Η κάθε ιστορία πάει από μόνη της και εμείς απλά την αντιγράφουμε. Ειδικά αυτή η ιστορία είναι αυστηρά περιορισμένων επιλογών -επειδή είναι μια πραγματική ιστορία με αλλαγμένα τα πρόσωπα και πουσαρισμένες τις καταστάσεις για λόγους οικονομίας. Εντάξει;
Και συγνώμη για το βρισίδι -γράψτο στη στάχτη.

sotiris είπε...

Να γνωρίσει τους γονείς της Άλεξ ;;
Να δω τον ήρωα να τρώει φονταίν από τα χεράκια της μαμάς της Άλεξ και να πίνει μπράντυ με τον daddy και θα απαρνηθώ τον Αι Βασίλη...
Θα μάθουμε το γεμάτο ζαχαρωτά και σοκολάτες παρελθόν της Άλεξ ή θα υποπτευθούμε το πιθανό άδοξο τέλος της ;


Να πω και την αιμοδιψή μου αμαρτία, περίμενα να τρέξει λίγο αίμα στην συνάντηση με τον Αργύρη. Είδαμε μαστούρα, παραλίγο να δούμε το σπερμα του Τάκη στη Σόνια, δώσε και λίγο αίμα ρε φίλε!
Πάντως η σκηνή με τον Μανώλη να παίζει μπεγλεροειδώς την πεταλούδα (τον οποίο φαντάστηκα με ένα σαρδώνειο χαμόγελο να κοιτάει τον ήρωα) μου έφερε στο μυαλό τον τραγουδιστή των Prodigy στο Voodoo People μιξαρισμένο από τους Pendulum. Μπράβο, πολύ κινηματογραφική σκηνή.

savon des bebes gentilles είπε...

hthela na grapso sxolio alla tha htan kati telios niania kai epipleon mou teliosan ta xartakia kai den mporo na kapniso. en ligois, den m'aresoun oi istories me narkotika klp klp. alla den ginetai na min tin diavazo, kai oxi giati einai mia kali istoria narkotikon alla giati ta narkotika einai h uprvoli ths. opos kai o hroas me tis atakes toy. alla h ypervoli exaulonetai stin metria pragmatikotita. mexri na skasei kai na xespasei. den glitosate to sxolio alla den voithise na bro xartakia. kali xronia

samson rakas είπε...

πολύ επιτυχημένη η είσοδος της μιτσούκο στην ιστορία. και με αυτή την εξέλιξη.

η άλεξ απομυθοποιείται σιγά σιγά. παίρνει σάρκα και οστά. καιρός ήταν. μη τη χάσουμε τώρα.

οι γκριμάτσες του μανώλη ένδοξες.
το σκηνικό θύμισε 'παραγγελιά' χωρίς όμως θύματα. καλύτερα γιατί δεν υπήρχε λόγος.

το φινάλε γαμώ. εύθυμο όσο χρειαζόταν. αν και το τελευταίο παίζει.

όλο το επεισοδίο κομψό σα τις κινήσεις της άλεξ στο καναπέ του φτιαξίματος.

ο έχων χαρτάκια.

The Motorcycle boy είπε...

Σωτήρη, ναι εδώ υπάρχει αυτός ο δύσβατος δρόμος του ήρωα δίπλα στην Άλεξ, επειδή μπορείς να σταθείς αξιοπρεπώς απέναντι σε μαχαιροβγάλτες ντήλερ, αλλά πόσο μπορείς να τα καταφέρεις απέναντι σε μεγαλοαστούς γονείς;
Για το παρελθόν της Άλεξ, θα πω παρακάτω για να μην το γράφω δυο φορές.
Όχι αδερφέ μου, κάθε ντηλέρι που σέβεται τον εαυτό του δε λερώνει τα πατώματα του στεκιού του με αίμα μαλακισμένων πιτσιρικάδων που την έχουν δει κοκκόρια.
Και επειδή έχω κανονική εικόνα του Μανώλη, εντάξει είναι σκούρος, αλλά όχι τόσο πολύ βρε! Σκέψου τον σαν τον Άρθουρ Λη των Λαβ, με μακρύτερο μαλλί. Κοντά ήσουν πάντως.

savon, θα έπρεπε να βάλω μουσική από το 10 leafs left του Nick Drake για να θυμίζω οτι ποτέ δεν ξεχνάμε ένα εφεδρικό πακετάκι τσιγαρόχαρτα! Σε κανέναν δεν αρέσουν οι ιστορίες με ναρκωτικά, αλλά αυτές ήταν οι μέρες του κρασιού και των τριαντάφυλλων -αν έχεις δει τη σχετική ταινία θα καταλάβεις που πάει αυτή η ιστορία. Επειδή, εκείνα τα χρόνια μας τσάκισαν έτσι ακριβώς, "γιατί να το κρύψομεν άλλωστε!"

Σαμσών, αυτή η αγριεμένη γκόμενα η Μιτσούκο μπήκε μόνη της στο συγκεκριμένο κομμάτι της ιστορίας, με το "έτσι θέλω" που λένε. Είχα τις ενστάσεις μου σχετικά με την επανεμφάνισή της, αλλά μου κόλλησε στα μούτρα ένα "σάλτα γαμήσου" -και το βούλωσα.
Ναι, υπάρχει μια προσπάθεια εδώ (και καιρό) να στριμωχτεί η Άλεξ σε ανθρώπινα μεγέθη, εκείνη την εποχή δεν τα καταφέραμε, σήμερα, με την ωριμότητα και την εμπειρία που αποκτήσαμε, νομίζω οτι πάλι θα αποτύχουμε.
Κι όπως γράφει ένα σαχλό βιβλίο του Σαμόθα που διαβάζω τώρα, "πολλοί θα σκότωναν για να δουν το μέλλον, μερικοί θα πεθάνουν επειδή είδαν το παρελθόν".

Υ.Γ.: Από τσιγαρόχαρτα είμαι φουλ, μόνο που τυγχάνουν μαύρα και γλυκόριζα -τι να γίνει; Ο καθείς με τις αμαρτίες του.

ο μη γνωστός ανώνυμος είπε...

Όπως εσυ φχαριστιέσαι να γραφεις τετοιες ιστορίες έτσι και γω φχαριστιέμαι να τις διαβάζω και να σε βριζω... δεν το εκανα επιτηδες.

αλλα σε χαλασανε οι λεξεις
ε και μενα η ιστορία με την γαμωπρεζα!!!!

άσε που μπλεκεις διάφορες άλλες μαλακίες
το ξεκάρφωτο που η άλλη πάει να τον γνωρίσει στους δικους της
προσωπικος μποντι γκαρντ και καλα και με τις ευλογίες των δικών της, ή ο γαμπρός;

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, κοίτα. Δεν είναι ακριβώς ευχαρίστηση το να γράφω τέτοιες ιστορίες. Μάλλον ανάγκη θα το έλεγα. Τώρα, αν εσύ ευχαριστιέσαι να με βρίζεις -δε θα στη χαλάσω. Μπορεί κιόλας να θελήσω να μοιραστώ τη δική σου ευχαρίστηση.

Δε με χαλάνε οι λέξεις, με χαλάνε οι δηλώσεις -επειδή με τέτοιες δε γίνεται κουβέντα.
Η πρέζα είναι όντως άθλιο πράγμα. Όπως και η υπόλοιπη ζωή μας σε γενικές γραμμές. Αν διαλέξω να κοιτάζω αλλού όταν το θέμα πάει στην πρέζα, δεν νομίζω οτι θα εξαφανίσω την πρέζα. Μιλάμε για ότι μας χαλάει, μπας και το χαλάσουμε -έτσι πιστεύω.

Σωματοφύλακας, γαμπρός ή κάτι άλλο; Μη βιάζεσαι να μάθεις το επόμενο κομμάτι της ιστορίας -δεν το έχω γράψει ακόμα. Κι αν τελικά είναι ξεκάρφωτο, μου το λες τότε, που θα έχεις πιο ολοκληρωμένη άποψη -κι αν μου το πεις θα το δεχτώ μια χαρά. Δεν είμαι δα και κανένας Ντοστογιέφσκι -μην τρελλαθούμε κιόλας! Ιστορίες σε μπλογκ γράφω -μην τα μεγαλοποιούμε τα πράγματα!

ο μη γνωστός ανώνυμος είπε...

Τι να σου πω, παλιοτερα που διαβαζα ιστορίες σου δε με χαλουσανε τόσο
παρόλο που ήταν απίστευτα δυνατές

απλα ελπίζω το ξεσκισμα να μην είναι για εφε γιατί έχουμε πάθει ανοσία απο όλα τα σκατα γυρω μας

εγω ξέρω ιστορίες από μικρους που η ζωη τους είναι ο δρομος και δεν έχουν κανενα ηρωα και κανενα γενικα περα από πρεζονια και απλα έχω ακουσει

και δεν υπάρχουν ηρωες γι αυτούς ούτε και ρομαντισμοι ούτε και κανενας διπλα τους περα από πρεζονια άλλα

και δεν ξερω πολλα μια φορα γνωρισα κάποιον ο οποιος είχε απεξαρτηθει...
αλλα νομιζω ότι έχει γαμηθει τόσο η ψυχη τους, το μυαλο τους η υπαρξη τους... ανεπιστρεπτή!!!
δλδ ΚΑΜΙΑ σχεση με την τυπισσα που ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙΣ!!!!

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΗ!!! Γι αυτό μιλάω για εφε! την δειχνεις τόσο ωραια κ ομορφη και μαλιστα νοιαζεται και έχει κ τυψεις! Μην τρελαθουμε!!!!
εκτός αν μιλάς για κάποια η οποια εχει κανει 10 φορε΄ς πρεζα! αλλιως δεν το δεχομαι! δεν υπάρχει αυτή!
δεν είναι πρεζονι
γι αυτό και αντεχε ίσως με τα παυσιπονα κ αυτά που της έδωσε ο άλλος

για χαρη της ιστορίας την παρουσιαζεις έτσι

ο μη γνωστός ανώνυμος είπε...

Υ.Γ. κ αν θες πραγματικα να το γαμήσεις, μην ωραιοποιεις καταστασεις
όπως με την τυπισσα!!!

δικαιωμα σου βέβαια να την παρουσιασεις όπως θες αλλά μιας κ αυτά είναι πραγματικότητες όπως λες κ δεν μπορουμε να γυρίσουμε το βλεμμα απ την άλλη
ΔΕΙΞΕ Κ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ!!ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙΣ ΣΑΝ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ Η ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ...αν έχεις τα κότσια κ δε φοβασαι μη σου απομυθοποιηθει η πριγκίπισσα

"...όλο το επεισοδίο κομψό σα τις κινήσεις της άλεξ στο καναπέ του φτιαξίματος" κάποιος είπε παραπανω...

RaZz είπε...

wtf?! οτι πρέπει για πρωινό ξύπνημα το στόρι! well done!!!

p.s. ανώνυμε κατανοώ τις ενστάσεις σου αλλά άμα σε χαλάνε τόσο τα factual errors άσε τα blogs και ψάξε καλύτερα στο google scholar για opiate dependence. ένα σωρό εμπεριστατωμένα άρθρα υπάρχουν, δε μπορεί, κάποιο θα σ' αρέσει.

The Motorcycle boy είπε...

Κατάλαβα τι λες. Μάλλον δεν είσαι της φτιάξης, ας πούμε, μη νομίζεις, ούτε κι εγώ είμαι, ότι είδα λέω και κυρίως ΟΠΩΣ τα είδα. Άκου λοιπόν:

1. Οι πρίγκηπες και οι πριγκίπισσες της πρέζας μιλάγανε στο θεό κι ο θεός ντρεπόταν να τους απαντήσει -γράφτο αυτό. Μην σε πάω σε γνωστά παραδείγματα του τύπου Σιδηρόπουλου, Κέιβ, Τζόπλιν, Μόρισσον κ.λ.π. -τα ξέρεις όλα αυτά.

2. Όσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι μεταξύ τους, άλλο τόσο διαφέρουν και τα πρεζάκια. Μην τους κάνεις όλους ένα χαρμάνι. Και ευαισθησίες είχαν, και τύψεις και συνείδηση και ενοχές κι ότι γουστάρεις. Απλά τις κόντρες δεν είχαν για να μείνουν συνεπείς σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την παραμύθα, αυτό ήταν το μόνο τους κοινό.

3. Κατά την άποψή μου, εκείνη την εποχή, ήταν 90 εγκεφαλικά πρεζάκια και 10 πραγματικά. Βγαίνει αυτό από τις δόσεις που σούταραν και τη συχνότητα με την οποία σούταραν. Όπως είχε πει ο μεγάλος Μπάροουζ "για να αρρωστήσεις ΣΩΜΑΤΙΚΑ θα πρέπει να σουτάρεις ένα γραμμάριο την ημέρα για ένα μήνα". Κρίνε.

4. Η Άλεξ είναι όπως είναι -μακάρι να μπορούσα να αποδώσω την πραγματική εικόνα της, η οποία σε διαβεβαιώνω ήταν πολύ πιο ωραία από οτι φαίνεται στο κείμενο. Είναι έτσι ΚΑΙ επειδή παίρνει πρέζα. Όλα είναι ένα πράγμα -αν μπορείς να το καταλάβεις. Μην ξεχνάς κιόλας οτι στη συγκεκριμένη φάση προέρχεται από αποτοξίνωση.

5. Δεν ξέρω αν αυτό που σε ενοχλεί είναι κάποια ωραιοποίηση της πρέζας, αλλά δεν έχω καμιά διάθεση να το παίξω φανατίλα σε καμιά πλευρά. Αν ο κόσμος δεν ξέρει οτι η πρέζα εξευτελίζει τον χρήστη, δεν πρόκειται να του το μάθω εγώ. Αλλά και δεν πρόκειται να σου πω οτι όλα είναι σκατά μέσα στη φάση -επειδή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Αυτά.

Raz, ούτε που έχω ακούσει τα άρθρα που λες -αλλά καλά μου φαίνονται, χεχε. Αν κάποιος ψάχνει να πάρει αντικειμενική εικόνα της πρέζας μέσα από ένα δικό μου ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ κείμενο -συγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσω. Άντε, μάζεφτα τώρα και έλα κατά δω γιατί ήδη έρχεται κόσμος, άντε Raz! Και θέλουμε και βοήθεια στο φούρνισμα!

άσωτος είπε...

γουσταρω γονεις σε τρελη χλιδη για να υποστηριξουμε και το στερεοτυπο πλουσιο κοριτσακι που πεφτει στη πρεζα για να ξεφυγει απο την βαρεμαρα...

The Motorcycle boy είπε...

Φάση Μπέβερλυ Χιλς κι έτσι να πούμε ε; Βαριεστημένοι πλούσιοι πρεζάκηδες, παιδιά που αυτοκτονούν από βαρεμάρα κι έτσι, χαχαχα.

Μέσα είσαι -στο περίπου. Αλλά πολύ στο περίπου, καμμία σχέση δηλαδή.

ell είπε...

μπραβο ρε Μοτορ!
"Η Άλεξ είναι όπως είναι -μακάρι να μπορούσα να αποδώσω την πραγματική εικόνα της, η οποία σε διαβεβαιώνω ήταν πολύ πιο ωραία από οτι φαίνεται στο κείμενο. Είναι έτσι ΚΑΙ επειδή παίρνει πρέζα."

οι έμποροι ρε Μότορ κ δεν τα λένε αυτα

κ βλέπει κομψοτητα κ χάρη ο άλλος (το είπε κάποιος) κ ομορφια κ μαλακίες

αλλα ενταξει καλα λες όμως "φάση μπεβερλυ χιλς"
μια σαπουνόπερα ρε φίλε!

ενταξει δικαιωμά του του καθενός να λέει ό,τι θέλει ίσως, κ να συμφωνούν κ επαυξάνουν οι υπόλοιποι αλλα επίσης εγω θα σου πω ότι είναι μαλακίες! κ ρε Ρατζ, άσε τις μαλακίες! άσε κ κάποιον να έχει την αντίθετη γνώμη, ολοι οι υπόλοιποι γουσταρετε κ συμφωνείτε, μη μου λες για φακτουαλ ερρορς! αν είναι έτσι τότε ας βάλει τα ξωτικα κ τις νεραϊδες που λεγαμε.

The Motorcycle boy είπε...

Κατά πως φαίνεται ell, τα γνωρίζεις τα πράγματα καλύτερα από μένα. Απορώ λοιπόν γιατί δεν τα γράφεις και κάθεσαι και διαβάζεις τα δικά μου!

Αν γουστάρω να γράφω σαπουνόπερα, θα γράφω σαπουνόπερα -δεν καταλαβαίνω που είναι το πρόβλημά σου.

Και κάτι τελευταίο -λες "δικαίωμα του καθενός να λέει οτι θέλει", αλλά από την άλλη αποφασίζεις οτι οι γνώμες των υπολοίπων είναι μαλακίες, επειδή δε συμφωνούν μαζί σου κι εφόσον εσύ κατέχεις την απόλυτη αλήθεια -σωστά; Σωστά.

Υ.Γ.: Άμα ξαναδείς τους πρεζέμπορους και κουβεντιάσεις μαζί τους, επειδή βλέπω οτι το κατέχεις το θέμα, να τους πεις χαιρετίσματα και εκ μέρους μου, μην ξεχάσεις!

limeg είπε...

Ειμαι νεος στο blog σου και στο διαβασμα της ιστορίας.Τα παραπάνω σχολια δεν τα καταλαβαινω...

Το μονο που ξερω ειναι οτι απο τη στιγμη που ενας φιλος μου έκανε τη "μαλακία" να μου στειλει το link με το blog σου μπαίνω καθε τρεις και λιγο να δω αν εχεις γραψει νεο κομματι στην ιστορία με την ιδια καυλα που η θεια μου (θα γραφα "μανα",αλλα δεν μου πηγαινε καλα στο ματι διπλα στην "καυλα")περιμενε το νεο επεισοδιο απο "ψιθυρους καρδιάς".Δεν ξέρω αν σε τιμάει αυτο...

Κατι διάβασα παραπάνω ότι έχεις "δημοσιεύσει" και άλλες ιστορίες.Είναι στο blog σου ή παίζει να της βρω κάπου αλλού?

The Motorcycle boy είπε...

"Ψίθυρους καρδιάς" έβλεπα κι εγώ αδερφέ! Είχε εκείνη τη θεά την Άννα Μαρία, ήταν να το χάνεις; Τέλος πάντων, αρκετά με τη βαριά διανόηση -μην μας περάσουν και για κουλτουριάρηδες ε;

Μην ασχολείσαι με τα παραπάνω σχόλια -ο κόσμος που μπαίνει εδώ μέσα με τιμάει με το αναπτύσσει ειδικές σχέσεις μαζί μου, καθόλου τυπικές -αρκετά "προσωπικές". Με άλλα λόγια είναι φίλοι μου και την ell να ρωτήσεις που σκυλοβριζόμαστε τα ίδια πάνω-κάτω θα σου πει.

Αν τώρα βρεις άνθρωπο που γράφει και σου πει οτι δεν γουστάρει να περιμένουν το κείμενό του με αγωνία, ή παπαριές θα σου λέει ή ο Τόμας Πίντσον θα είναι. Καμιά σχέση με μένα δηλαδή. Και φυσικά δε με χαλάνε οι συγκρίσεις, αρκεί να μη γίνονται με σοβαρούς λογοτέχνες -εκεί ψυλλιάζομαι καζούρα.

Κοίτα τώρα πως πάει για να βρεις τις άλλες "δημοσιευμένες" μου ιστορίες. Πας ακριβώς δίπλα δεξιά, κάτω από την ετικέτα "Φτηνές ιστορίες" διαλέγεις τίτλο, πατάς και κατεβάζεις το πακέτο. Άμα θες τις κατεβάζεις και όλες, τι με νοιάζει εμένα; Μήπως εγώ θα στις κουβαλάω;

Να είσαι καλά πάντως κι ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

ell είπε...

Δεν είπα ότι ξέρω, ούτε κ έχω μιλησει με πρεζεμπορες έλα ρε Μότορ!!

"Η Άλεξ είναι όπως είναι -μακάρι να μπορούσα να αποδώσω την πραγματική εικόνα της, η οποία σε διαβεβαιώνω ήταν πολύ πιο ωραία από οτι φαίνεται στο κείμενο.Είναι έτσι ΚΑΙ επειδή παίρνει πρέζα"

για την ωραιο-ποίηση της πρέζας μιλάω δλδ μην τρελλαθούμε!!!

Κ ξαναλέω!! ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙΣ έστω στην ιστορία ΜΟΝΟ ΠΡΕΖΟΝΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!!!!!!!!!!

Βέβαια αυτό που λες δεν το πολυκαταλαβαίνω
"Κατά την άποψή μου, εκείνη την εποχή, ήταν 90 εγκεφαλικά πρεζάκια και 10 πραγματικά. Βγαίνει αυτό από τις δόσεις που σούταραν και τη συχνότητα με την οποία σούταραν...."

Κ τον μπάροουζ που λες ακουστά τον έχω. γιατί αυτός έπαιρνε πρέζα;

μαλακία μου φαίνεται αυτό που λέει
δλδ οργανικός είναι ο εθισμός;;;

ναι, καλα!!!!

The Motorcycle boy είπε...

Κατά πως φαίνεται ell, δεν είναι μόνο οτι δεν έχεις μιλήσει με πρεζέμπορους αλλά δεν έχεις συναναστραφεί με πρεζόνια -έχεις απλά δει αυτούς που όλοι βλέπουμε να σέρνονται στην Ομόνοια, ας πούμε. Διόρθωσέ με αν κάνω λάθος.

Ωραιοποιώ νομίζεις; Μόνο πρεζόνι δεν είναι αυτό που παρουσιάζω; Τον Ρίβερ Φοίνιξ έτυχε να τον δεις ποτέ σε ταινία; Τον Τζον Μπελούτσι; Έχεις δει καμιά φωτογραφία της Μπίλι Χολιντέι, την εποχή που έπαιρνε πρέζα; Της Τζάνιν Τζόπλιν έστω; Να σε πάω σε πιο γνωστές φάτσες. Τη θυμάσαι την Κέιτ Μος στα ντουζένια της; Όχι τώρα που απεξαρτήθηκε, τότε που βάραγε του σκοτωμού, στο πικ της καριέρας της. Αυτά περί ωραιοποίησης.

Και, πως να το κάνουμε δηλαδή; Αυτές τις εμπειρίες είχα από τα άτομα που ήξερα -να τους βγάλω εξαθλιωμένα ζόμπι, επειδή έτσι πρέπει να βλέπουμε τα πρεζόνια; Συγνώμη φιλενάδα -δεν παίζει αυτό.

Ο Μπάροουζ ήταν μορφινομανής μέχρι τα 90κάτι του που πέθανε και λίγο παραπάνω ξέρει από εμάς για το θέμα. Όταν λέει οτι το 90% είναι εγκεφαλικά πρεζάκια και το 10% πραγματικά (δηλαδή, οργανικά άρρωστοι) εσύ καταλαβαίνεις οτι ο εθισμός είναι οργανικός; Τι να πω δηλαδή!

ell είπε...

καλά, άστο ρε Μότορ! άστο ρε παιδί μου

ακόμα κ άτομα που έχουν πάρει λίγες φορές τους έχει γαμήσει. αλλά αστο γιατί δεν καταλαβαινόμαστε

"μαλακία μου φαίνεται αυτό που λέει
δλδ οργανικός είναι ο εθισμός;;;

ναι, καλα!!!!"

τι δεν καταλαβες ρε άτομο από το παραπάνω!!!!! εγω δλδ τι λεω!! ότι ακριβώς είναι μαλακία αυτό που λεει ο τύπος που λες γιατι δεν είναι ΜΟΝΟ ΟΡΓΑΝΙΚΟΣ ο εθισμός!!!!!!!

αν ήταν έτσι όπως τα λεει ο μαλακας μετα το "καθαρισμα" δε θα τους ξαναερχόντανε αναγκη!!! δε θα κάτσω να το αναλύσω κ να το εξηγήσω άλλο, ποτε δε μπορούσαμε να συνενοηθούμε

Μη μου λες για κεητ μος ή δεν ξερω (ειλικρινα δεν ξερω) τους μαλακες που μου λες

κ άντε να δεχτω ότι είναι καυλα είναι ομορφια είναι το τέλειο!! γι αυτό κ την πουλανε οι μπάτσοι κ αυτοί που την πουλάνε ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΡΕ

το μόνο καλο που μπορεί να κάνει είναι όταν ο άλλος είναι στα τελευταία του από ανίατη αρρώστια κ το μόνο που μπορεί να τον ανακουφίσει πριν τα τελευταία του είναι αυτό
ή αντι αυτοκτονίας επειδή δεν αντέχεις τον σκατόκοσμο ή την υπαρξή σου!!! κάτι σαν το αλκοόλ ας πούμε

ell είπε...

Οκει τωρα το διαβασα αυτό του Μπάροουζ για το "εγκεφαλικό"

σορρυ λογω γρηγοράδας...

συμφωνούμε ότι δεν είναι οργανικό το προβλ.

άντε θα βρω χρόνο να διαβαζω κ αυτά που λες κ τημ ισοτρία σου πιο ηρεμα κ αργα

The Motorcycle boy είπε...

ΜΑ ΑΥΤΟ ΛΕΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ! ΟΤΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΘΙΣΜΕΝΟΙ (το 90%) ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ (ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ) ΕΘΙΣΜΕΝΟΙ -ΟΧΙ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΑΡΡΩΣΤΟΙ! Που διάολο διαφωνείς δεν καταλαβαίνω.

Εντάξει, να μη σου πω για την Κέιτ Νος και τους άλλους μαλάκες (άκου μαλάκες η Τζόπλιν, ο Μπελούτσι, η Χολιντέϊ! τι θα δουν ακόμα τα μάτια μου). Να μη σου πω και για την Άλεξ ή όποιους άλλους ήξερα τότε. Για ποιον πούστη να σου πω δηλαδή; Φτιάξε μου εσύ ένα πρεζάκι -ζωγράφισέ το, να γράφω μόνο γι΄αυτό, να ησυχάσουμε!

Είπα εγώ πουθενά οτι η πρέζα είναι κάβλα, ομορφία και το τέλειο; Είπα οτι κάμποσα πρεζάκια φαίνονταν πανέμορφα και κάποιοι ήταν γοητευτικοί λόγω ΚΑΙ (δεύτερη φορά το γράφω με μεγάλα γράμματα μπας και το διαβάσεις) της πρέζας. Από αυτά δηλαδή εσύ καταλαβαίνεις οτι η πρέζα είναι καλό πράγμα; Σε προηγούμενο κεφάλαιο δεν έχω γράψει 100 φορές οτι ρίξανε την πρέζα στην πλατεία για να ξεπαστρέψουν κόσμο;

Ότι θέλουμε διαβάζουμε, οτι θέλουμε καταλαβαίνουμε μου φαίνεται.

The Motorcycle boy είπε...

Ντάξει, πάσο -βγάλαμε μισή άκρη νομίζω. Αν δεις ένα παραπάνω σχόλιο, γράφει κάποιος "καινούργιος" στο μπλογκ μου οτι δεν καταλαβαίνει τα σχόλια και του λέω οτι ακόμα και μαζί σου που σκυλοβριζόμαστε, φίλοι είμαστε, χαχαχα.

Άντε, πάμε παρακάτω.

ell είπε...

Ναι συμφωνουμε αλλα λόγω γρηγοράδας (κ επειδη κάποια πραγμ. μ ενοχλουν αμα το πάρω στραβα..) αλλα βλεπω αλλα διαβάζω κλπ

αλλα αυτο το "κάμποσα πρεζάκια φαίνονταν πανέμορφα και κάποιοι ήταν γοητευτικοί λόγω ΚΑΙ της πρέζας" δεν το καταλαβαίνω ρε συ ειλικρινα!!!!!
δλδ τι; κ τωρα που το είπες μου ήρθε η εικόνα κάποιας που είχα δει πριν χρόνια (πάνω στο φτιαξιμό της) γιατί τα τελευταία που βλέπω (στο δρομο κλπ) δεν είναι φτιαγμένα, η οποία απλα φαινόνταν να είναι σε άλλο κόσμο, μ ενα περίεργο χαμόγελο (ίσως της απόλυτης ευτυχίας θα μπορούσες κ να το περιγράψεις)κ τα μάτια της που ήταν περιεργα... κ κρατούσε απ το χερι το κοριτσάκι της (γυρω στα 5-6)κ κανανε βολτα μες τον μεσημεριανό ηλιο... επειδή ήταν γνωστο αρχικα δεν ένιωσα περιέργα ή άσχημα, αυτός που ήταν δίπλα μου είπε: κοιτα το τομάρι (με μια αηδία) κουβαλάει κ το παιδί κ από τότε δεν ξέρω καθε άλλο παρα ωραία μου ρχεται αυτή η εικόνα. (δλδ πέρα από την φυσική της ομορφια που είχε η κοπέλα ούτως ή άλλως, τι ομορφια της έδινε η πρέζα;) μαλακίες! ααπελευθέρωση! αυτές οι καταστάσεις του μυαλού γίνονται κ με άλλους τρόπους δεν είναι αναγκη να πέσει κάποιος στην πρεζα ή στα τριπάκια. Αλλους που γνωρισα ήταν απεξαρτημένοι (ΑΛΛΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ, εννοώ για τον εαυτό τους) κ άλλοι οι οποιοι δεν ήταν τελειωμένοι αλλα είχαν κάνει αρκετες φορές κ όπως κ να το κάνουμε ρε φίλε ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ ΗΤΑΝ Κ ΑΥΤΟΙ παρόλο που δεν ήταν τελειωμένοι! κανένα ενδιαφέρον για τιποτα, μια μόνιμη μιζε΄ρια κ καταθλιψη κ μεσα στο κεφάλι τους (παρόλο που κρατιόντουσαν κ δεν το λέγανε πολύ) αυτό που γουστάρανε πιο πολύ ήταν η ΠΡΕΖΑ Κ ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ ΝΤΑΝΤΕΜΑ ρε πούστη μου (μιλάω γι αυτούς που απλα είχαν κάνει κάποιες φορές) ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟ!!!!

κ γω σιχαινομαι χιλια δυο (μπορεί κ που ανήκω στο ανθρωπινο είδος πολλες φορές)
κ αυτούς που λες τους είπα μαλακες γιατί κ τα φραγκα να κάνουνε αιμοκάθαρση είχανε κ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ (δε μιλαμε για το έργο τους, να σου θυμίσω πάλι!) μη μου πεις ότι τους ξέρεις κ σαν ανθρώπους ούτε εγω τους ξέρω αλλά το λεω γιατί τους χρησιμοποιείς ως παραδείγμ. λόγω του ότι είναι κάποιοι γνωστοι λόγω κάποιου "έργου" μπορεί να ήταν οι συγκηρίες τέτοιες κ να το κάνανε (το έργο) μπορεί να τύχανε τους καταλληλ. ανθρ.
έτσι όπως το λες είναι σαν να λες ότι η πρεζα το ανέδειξε το ταλέντο τους

κεητ μοσ ή δεν ξέρω ποιος, μικ τζαγκερ κ η αφρόκρεμα!!!!! άσε μας ρε Μότορ!!!!

μαλακες ναι!!!!! γιατί κ φραγκα είχασνε κ ΓΑΜΟΥΣΑΝΕ Κ ΔΕΡΝΑΝΕ ΑΜΑ ΓΟΥΣΤΑΡΑΝΕ ΚΙΟΛΑΣ!!!

όπως κ ο παυλακης (έτσι τον αποκαλείτε ε΄σεις ) είχε μια μάνα που τον νταντευε ρε φίλε

ΜΗ ΜΟΥ ΞΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ!!!! Εσύ πηγαινε να δεις τι γίνεται με τα πρεζόνια κ οχι τζόπλιν παυλακη μικ τζαγκερ κλπ

αλλιώς όντως μιλάμε για πίπες στο μπεβερλυ χιλς

The Motorcycle boy είπε...

Πάμε πάλι από την αρχή: θεώρησες οτι το άτομο που περιγράφω, ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ, ΜΟΝΟ ΠΡΕΖΟΝΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Σου έφερα μερικά παραδείγματα ανθρώπων γνωστών (για να μιλάμε σε κοινή βάση) που ήταν ΚΑΙ πρεζόνια ΚΑΙ πολύ ωραίοι (εμφανισιακά και γενικότερα). Για να σου δείξω οτι δεν είναι απαραίτητο τα πρεζάκια να έχουν πάντα τα χάλια τους. Κατανοητό;

Μου λες για το πόσο κατεστραμμένοι ψυχολογικά είναι οι ναρκομανείς, με είδες πουθενά να διαφωνώ;
Έχουμε εδώ την ιστορία μιας κοπέλας που είναι ερωτευμένη με κάποιον τύπο, αλλά τον χάνει λόγω πρέζας -δηλαδή, αν εσύ αυτό δεν το βλέπεις σαν εντελώς διαλυμένο ψυχικό κόσμο, τι να κάνω;

Αυτοί που σου ανέφερα (εκτός Κέιτ Μος, την οποία την έχωσα καθαρά για να δείξω εξωτερική εμφάνιση), δεν ήταν μόνο τεράστιοι καλλιτέχνες, ήταν και καταπληκτικοί τύποι -μυθικοί. Και μιλάω για τις ζωές τους, για αυτά που έκαναν -αν δεν ξέρεις, ψάξτο. Αλλά το να θεωρείς, μαλακισμένη τη Τζάνις Τζόπλιν που ήταν ένα από τα σύμβολα της γενιάς του Γούντστοκ, ή την Μπίλυ Χολιντέι που ξεκίνησε από μπουρδέλο για να φτάσει να τραγουδάει το Στρέιντζ φρουτ (ψάξε να δεις σε τι αναφερόταν) στο Άλμπερτ Χολ ας πούμε ... Δεν ξέρω, έχω κάπως αντίθετη άποψη!

Τώρα, τη λογική: ήταν μαλάκες επειδή είχαν λεφτά και κάνανε αιμοκαθάρσεις -δεν την πιάνω. Δηλαδή, όλοι αυτοί είχαν χρόνια στην πρέζα, από τις εποχές που ήταν πάμφτωχοι -όταν κονόμησαν τι να κάνουν; Να το κόψουν λόγω πλούτου; Άσε που πεθάνανε όλοι τους από πρέζα -άρα δεν το έπαιζαν εκ του ασφαλούς, νομίζω.

Στο προκείμενο τώρα: όσο κι αν χαλιέσαι, τα βιβλία του ο Μπάροουζ τα χρωστάει στην έξη του (στο οτι ήταν μορφινομανής δηλαδή), τα περισσότερα τραγούδια του Σιδηρόπουλου δεν θα υπήρχαν αν δεν ήταν αυτός πρεζόνι και το ίδιο ισχύει για άλλους πολλούς. Δεν ξέρω τι θα έκαναν αν δεν ήταν ναρκομανείς, μπορεί να έκαναν και καλύτερα πράγματα, μπορεί και όχι. Ούτε ψάχνω το γιατί έγιναν ναρκομανείς -δικαίωμά τους. Το γεγονός όμως οτι η πρέζα (και τα παράγωγά της) είναι υπεύθυνη για μεγάλο μέρος καλλιτεχνικών έργων παραμένει. Τι να κάνω εγώ; Να το αλλάξω; Ή να πω π.χ. οτι το Σίστερ Μόρφιν των Ρόλινγκ Στόουνς είναι μάπα τραγούδι επειδή μιλάει για πρέζα; Μήπως να σταματήσω να ακούω το Η του Σιδηρόπουλου ή το Heroin των Βέλβετ;

Τέλος γιατί να πάω να δω τι γίνεται με τα πρεζόνια; Δημοσιογράφος είμαι; Δεν κατάλαβα!

ell είπε...

"δεν ήταν μόνο τεράστιοι καλλιτέχνες, ήταν και καταπληκτικοί τύποι -μυθικοί. Και μιλάω για τις ζωές τους, για αυτά που έκαναν -αν δεν ξέρεις, ψάξτο."

μην τα λες αυτα ρε συ!!!!! μη το φέρνεις έτσι
τι σχέση έχει η πρεζα με την καλλιτεχνική τους αξία!!!!

όταν σου λέω για την πρεζα πας κ μου φέρνεις αυτα τα παραδειγματα ε, άντε κ γαμησου ρε μότορ!!

Φυσικά κ έχει σχέσει το ότι είχαν λεφτά γι αυτό ήταν αστεράτοι
"Για να σου δείξω οτι δεν είναι απαραίτητο τα πρεζάκια να έχουν πάντα τα χάλια τους."

τι μου λες;;;; ε, κ γω τι σου ειπα με τα λεφτα κ τη φροντιδα φυσικα κ είναι έτσι για να μη σου πω ότι υπάρχει κ τεραστια διαφορά στα ναρκωτικα που κάνανε αυτοί οι μαλακες με το υπολοιπο 90% του κόσμου που είναι πρεζάκια, κ αυτοί οι μαλακες που λες είχαν αλλα χιλιαδυο σκατα για να συνελθουν όταν το χρειαζόνταν.

αντε κοιτα όλους τους υπόλοιπους!!!

εκτός του ότι αν τους πιάσουν οι μπάτσοι τους γαμάνε κ μετα τους χρησιμοποιούνε

για κοιτα τι γινεται στις φυλακές με τη διακίνηση ηρωίνης κ έξω απ αυτες

θα μου πεις δλδ για κεητ μοσ ή μπίλη χάλιντεη!!!!!! μη με τρελαίνεις

αυτοί οι 5,10,15 ή δεν ξερω πόσοι δεν είναι παραδείγματα

ΝΑΙ!!!!! ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ

ΓΑΜΟΥΣΑΝΕ Κ ΔΕΡΝΑΝΕ
ΚΑΜΙΑ ΤΖΟΠΛΙΝ ΔΕ ΘΑ ΤΗΣ ΚΑΝΑΝΕ ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΥΤΕ Κ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝΕ ΣΚΑΤΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΒΡΕΙ ΜΙΑ ΣΚΑΤΟΔΟΣΗ!!! ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ Κ ΜΑΛΑΚΙΕΣ

για αυτο σου λεω ΟΛΟΙ έτσι μπορούν να είναι "πριγκηπες"
όταν θα έπρεπε να γαμηθούνε για να βρούνε τη δοση τους σαν το υπόλοιπο 90% τοτε θα μου πεις που μου τους θεοποιείς

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΠΟΥΠΟΥΛΑ ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΝΕΣΕΙΣ
ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ 1 10% ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΜΥΘΙΚΟΙ ΤΥΠΟΙ Κ ΣΚΑΤΑ!
που κ πάλι δεν ξέρεις τι ανθρωποι ήταν σιγα μη σου δειχνανε κ τα σκατα τους
τα καλύτερα πιονάκια του συστήματος

Υ.Γ δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του μπάροουζ που λες

The Motorcycle boy είπε...

Μπίλυ Χολιντέι και σκατά -μάλιστα! Για παράδειγμα, τη Μπίλυ Χολιντέι τη βούτηξαν με πρέζα πριν βγει σε συναυλία στη μεγαλύτερη αίθουσα της Νέας Υόρκης και (άσχετα που η δόση ήταν μικρή, άρα εμφανώς όχι έμπορος) την πήγανε σηκωτή στο αστυνομικό τμήμα και τη βιάσανε επειδή ήταν μαύρη. Τέτοια σκατά και τόση χλίδα.

Η δε Τζάνις Τζόπλιν, στην άνθηση της καριέρας της, έκανε βίζιτες για να βγάλει τη δόση της. Γούντστοκ και μαλακίες -τι να σου πω!

Ο Τζιμ Μόρισσον (όπως και οι Στόουνς) αναγκάστηκαν να την κοπανήσουν από Αμερική και Αγγλία αντίστοιχα για να μη μπουν φυλακή ΓΙΑ ΧΡΗΣΗ, όχι για εμπορία. Τόσο άνετοι ήταν!

Κατά τα άλλα, κράτα το κόλλημά σου και ζήσε μ΄αυτό -τι με νοιάζει εμένα;

Το τι σχέση έχει η πρέζα με την καλλιτεχνική τους αξία το έγραψα παραπάνω -αν δεν το καταλαβαίνεις, δικό σου πρόβλημα. Το πόσο σημαντικοί ΑΝΘΡΩΠΟΙ (και όχι μόνο καλλιτέχνες) ήταν οι συγκεκριμένοι, αποτελεί δική μου εκτίμηση -τι ζόρι τραβάς;

Υ.Γ.: Μπάροουζ μη διαβάσεις, δεν έχεις κανένα λόγο να το κάνεις νομίζω. Εσύ έχεις ήδη διαμορφωμένη την άποψή σου -τι να σου πει ο παλιόγερος; Άσε που είχε σκοτώσει κατά λάθος τη γυναίκα του -στην πυρά κι αυτός!

ell είπε...

Αν διαβάσω μπάροουζ πιστεψε με, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΑΙΡΝΕ ΠΡΕΖΑ

αλλα δεν έτυχε
κ σου έχω ξαναπει κάποιοι καλλιτεχνες μου αρέσουν άσχετα από τη ζωη τους κ το τι κάνανε σ αυτή
τα έχουμε πει χιλιες φορές αυτά

αυτα που λες για στόουνς δεν ξέρω κατα πόσο αληθεύουν για το αν φύγανε μη τυχόν κ τους βάλουνε φυλακή

όσο για χολιντεη δεν ήταν η ΜΟΝΑΔΙΚΗ μαύρη που την "γαμούσανε" τότε!!!!! αντε μην τρελαθούμε τελειως που τους αναγεις κ σε ήρωες θεούς!!!!!

κ μάλιστα λόγω ηρωίνης!

όυτε κ κ θεωρω σουπερ σπουδαιο επαναστατη ή δεν ξέρω τι τον σιδηρόπουλο (βέβαια δεν ξέρω κ πολλά για τη ζωη του, πέρα από την μουσική κ την πρεζα)
κ ξαναλέω δε μ αρέσει κάποιος λόγω του τι έκανε στη ζωη του, μ αρέσει κάποια μουσική ή βιβλία άσχετα με το τι ήταν ο καθένας

μαλακες τους αποκαλω (όπως κ σκατα) επειδη δε γουστάρω που υποστηρίζεις την πρεζα φερνοντας αυτούς ως παραδειγαματα

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, εντάξει, διάβασε το Τζάνκι ή την Αδερφή του Μπάροουζ για τη λογοτεχνική τους αξία και όχι για την περιγραφή της ζωής ενός πρεζονιού που περιέχουν! Και μετά άντε βρες τον να τον ρωτήσεις πως τόλμησε να τα γράφει αυτά τα πράγματα -τι να πω;

Δικαίωμά σου να γουστάρεις κάποιους για την καλλιτεχνική τους δημιουργία και όχι για την προσωπικότητά τους, το ίδιο κάνω άλλωστε κι εγώ -αλλά τι σχέση έχει αυτό με το θέμα μας;

Αν δεν ξέρεις κατά πόσο αληθεύουν αυτά για Στόουνς, ψάξτο -τι να κάνω εγώ;

Και εντάξει, η Χολιντέι δεν ήταν η μοναδική μαύρη που "γαμήσανε", αλλά ήταν Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ που πλήρωσε τόσο άσχημα τις προσωπικές της επιλογές (πρέζα, καταγγελία του λιντσαρίσματος των μαύρων που ήταν καθημερινό φαινόμενο στην εποχή της). Αν αυτό δεν το καταλαβαίνεις -δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο.

Το ποιους θα αναγάγω σε ήρωες-θεούς ή οτι σκατά θέλω είναι δική μου υπόθεση, δεν νομίζω οτι χρειάζομαι την άδειά σου!

Έχω βαρεθεί να το γράφω -πάμε άλλη μία: κάποιοι ήταν αυτοί που ήταν ΚΑΙ λόγω ηρωίνης. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτεροι ή χειρότεροι χωρίς αυτή, ξέρω όμως οτι η ηρωίνη ήταν σημαντικό κομμάτι της ζωής τους και είναι τουλάχιστον υποκριτικό να το αγνοούμε. Αν τώρα εσύ δεν έχεις μάθει να δέχεσαι τους ανθρώπους ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ, αλλά προτιμάς να τους βλέπεις όπως θα ήθελες να είναι, δεν μπορώ να κάνω κάτι.

Επειδή δε γουστάρεις που υποστηρίζω την πρέζα αποκαλείς τους ανθρώπους αυτούς μαλάκες; Να χαίρεσαι τη λογική σου! Κι αν ποτέ μπορέσεις να καταλάβεις οτι είναι διαφορετικό πράγμα να υποστηρίζεις την πρέζα και διαφορετικό να δέχεσαι τα πρεζόνια όπως είναι -τότε τα ξαναλέμε.

Υ.Γ.: Είπα εγώ πουθενά οτι ο Σιδηρόπουλος ήταν επαναστάτης; Ή οι Στόουνς ας πούμε; Δηλαδή για σένα τα μοναδικά άτομα που έχουν το προνόμιο να θεωρούνται αξιόλογα είναι οι επαναστάτες; Άλλα αντ΄άλλων -μου φαίνεται!

ell είπε...

Εγω πάντως θυμάμαι να λες ακριβως τα ίδια (περι θεοποίησης)κ σε μένα κ σε άλλους για κάποιους καλλιτέχνες που μας άρεσαν.

οπότε συμφωνώ κ επαυξάνω γι αυτό:
"Το ποιους θα αναγάγω σε ήρωες-θεούς ή οτι σκατά θέλω είναι δική μου υπόθεση"

αν θυμάσαι, ολοκληρα κατεβατα για το τι ήταν στη ζωή τους κ το τι κάνανε κ με μεγάλη ευκολία τους αποκαλούσες μαλακες

κ ΟΧΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΥΤΑ!!!! ξεκόλλλα!!!

Δ Ε Ν ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ Ξ Ε Κ Ο Λ Λ Α!!!!!!!!

ΥΠΗΡΧΑΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΑ ΙΔΙΑ Κ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΨΩΝΙΣΟΥΝ ΝΤΟΜΑΤΕΣ Κ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ Κ ΟΧΙ ΗΡΩΪΝΗ!!!!! ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Κ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝΕ ΣΕ ΛΕΩΦ. Ή ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΝΕ Κ ΧΙΛΙΑ 2 ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Η!!!!! ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΑ ΡΕ ΞΕΡΟΛΑ

ΟΥΤΕ Κ ΘΕΩΡΩ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΤΟΝ ΜΠΑΡΟΟΥΖ (ΠΟΥ ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΗΤΑΝΕ ΓΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΙΚΗΣ - ΠΙΟ ΣΩΣΤΑ ΠΑΜΠΛΟΥΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ) ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΕΖΟΝΙ Ή ΜΗ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΑ ΜΕΣΑ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ!!!!!!!!!!

Κ όταν λέω «μέσα» αυτό περικλύει από τα κρουασαν που έτρωγε ως παιδί με χρυσα κουτάλια μέχρι τη μόρφωση που είχε τη δυνατότητα να πάρει κ μέχρι το γεγονός ότι αν τυχον κ ξέμενε από φραγκα μπορούσε πολύ ευκολα να βρει. κ την ασφάλεια ότι όση ηρωίνη κ να παιρνε είχε από πίσω τα φραγκα κ τους αυλικους

παρόλα αυτά δε σημαίνει ότι δε θα διαβάσω τα βιβλία του, δεν τον ήξερα από σένα άκουσα κ βρήκα ένα βιβλίο χθες που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον

σου είπα για σηδιρόπουλο κ "επαναστασή" από τη στιγμή που μου είπες για χαλιντεη. Σιγουρα ήταν αυτή που ήταν κ έκανε αυτά που έκανε κ μπραβο της

ΑΛΛΑ Δ Ε Ν ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!!! ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΑΥΡΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ Κ ΜΗ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΤΑ ΙΔΙΑ Κ
Χ Ε Ι Ρ Ο Τ Ε Ρ Α ΣΚΑΤΑ Κ ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΑ ΠΕΡΝΆΝΕ ΑΚΟΜΑ!!!!

Α Ν Η Λ Ι Κ Α!!! Π Α Ι Δ Ι Α ΠΟΥ ΤΑ ΒΙΑΣΑΝΕ Κ ΤΑ ΓΔΑΡΑΝΕ ΜΠΑΤΣΟΙ Κ ΜΗ!!!!!

Μαύροι κ λευκοι αν κανουμε ειδωλα κ θεοποιούμε ανθρώπους, μένουμε μόνο σ αυτό σαν μια μοιρολατρεία... οπως περισυ που κατα τύχη σε μια διαδήλωση για το ασφαλιστικό έτυχε να περάσω μεσα από το μπλοκ της κνε ή της γεσσε κ είχαν κάτι μεγαφωνα με κλαψομουνικα τραγούδια κ καλα η μοιρα του εργατη κλπ. ΤΕΛΕΙΩΣ ΚΛΑΨΟΜΟΥΝΙΚΑ! σαν να λενε αυτή είναι η μοιρα σας κ οι άλλοι να γαμανε!! δεν είχα ξανακούσει αναλογα τραγουδια

δε χρειάζεται να ηρωποιουμε κάποιους κ να μένουμε σ αυτό. όσο καλή κ αν ήταν η χαλιντεη΄...αυτό επίσης μου θυμίζει κάτι ψευτορόκ τύπους κουλτουριάρηδες διανοούμενους (βλέπε Ντιουσντ) που γουστάρουνε Μπουκοφσκι, περιθώριο, πορνες κλπ κ παρόλα αυτά ηθικολογούνε αηδιαστικα π.χ. για το κάψιμο τον καταστηματων (ή για την αγένεια που έχω εγώ κ βρίζω) που υποβαθμίσανε την κοινωνικη αυτή εξεγερση κ την εξισώσανε με την ανίτα πανια κ άλλα αηδιαστικά που έλεγε γιατί αυτός μαζί με τους άλλους σκατοψευτοροκ κουλτουριαρηδες διανοούμενους οπως είπε το καλύτερο θα ήταν καθιστική διαμαρτυρία με μπάφους στο συνταγμα κ άλλες μαλακίες

The Motorcycle boy είπε...

Μάλιστα -μια από τα ίδια. Όλα τα ξέρεις, για όλα έχεις άποψη και μάλιστα ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ! Δεν γράφεσαι και στο ΚΚΕ να ησυχάσουμε; Κάτι τέτοιοι με στυλάκι σαν το δικό σου είναι και εκεί μέσα -α, και ότι θέλεις σχετικά με τον Ντιούσντ, να το λες στον Ντιούσντ, όχι σε μένα.

Εκτός αν, πέρα του οτι απαγορεύεται να γουστάρω τη Τζόπλιν και τη Χολιντέι, απαγορεύεται κιόλας να κάνω παρέα με τον Ντιούσντ!

Ξηγήσου, βγάλε διάταγμα να ξέρουμε τι πρέπει να λέμε, να σκεφτόμαστε και να κάνουμε.

ell είπε...

όχι ρε φίλε όποιον θες γουστάρεις αλλά μη μου παρουσιαζεις ότι κάποιοι οφείλουν το ταλέντο τους ή ό,τι κάνανε στην ηρωϊνη!!!!

γιατί υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που κανανε κ αυτοί άλλα χωρις πρεζα

αυτοί που αναφέρεις ετυχε να παίρνουνε πρεζα! όχι όπως το παρουσίαζες εξ αρχης ΛΟΓΩ ΠΡΕΖΑΣ ήταν ωραίοι τύποι, φτιαξανε αυτά που φτιαξανε κλπ

άσε τις μαλακίες που αλλαζεις τα λογια μου, επειδη λεω την αποψη μου για τον ντιουσντ ή για κάποιους καλλιτέχνες αυτόματα (για σενα) σου λεω κ με ποιον θα κάνεις παρεα ή ποιον θα γουστάρεις

μη μου λες όμως οτι ΛΟΓΩ ΠΡΕΖΑΣ ήταν κ γαμώ!!

παρουσιασέ τα όπως θες. σου το πα εξ αρχης, αντιστοιχα κ γω σου λεω την αποψη μου

τετοιου ειδους μαλακίες
"πέρα του οτι απαγορεύεται να γουστάρω τη Τζόπλιν και τη Χολιντέι, απαγορεύεται κιόλας να κάνω παρέα με τον Ντιούσντ!"
άστες καλύτερα

μ όποιον θες κάνε ό,τι θες ΑΛΛΑ αν δε συμφωνείς ή σε χαλάνε οι απόψεις μου ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΟΥ παρα να παραμορφώνεις αυτά που λεω

The Motorcycle boy είπε...

Αν κάνεις τον κόπο να διαβάσεις παραπάνω, θα δεις οτι έχω γράψει 4-5 φορές, μπορεί και περισσότερες, οτι όλοι αυτοί που ανέφερα, ήταν ότι ήταν λόγω ΚΑΙ (ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ 'ΚΑΙ') της ηρωινής.

Μετά από 10τόσα σχόλια μου γράφεις:

"όχι ρε φίλε όποιον θες γουστάρεις αλλά μη μου παρουσιαζεις ότι κάποιοι οφείλουν το ταλέντο τους ή ό,τι κάνανε στην ηρωϊνη!!!!

γιατί υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που κανανε κ αυτοί άλλα χωρις πρεζα

αυτοί που αναφέρεις ετυχε να παίρνουνε πρεζα! όχι όπως το παρουσίαζες εξ αρχης ΛΟΓΩ ΠΡΕΖΑΣ ήταν ωραίοι τύποι, φτιαξανε αυτά που φτιαξανε κλπ

μη μου λες όμως οτι ΛΟΓΩ ΠΡΕΖΑΣ ήταν κ γαμώ!!"

Και μετά εγώ είμαι αυτός που παραφράζω τα λόγια σου! Δηλαδή -άντε γεια κουβέντα!

Από την άλλη, γράφω μια ιστορία που λέω οτι η τάδε Άλεξ ήταν έτσι κι έτσι, πλακώνεσαι από κάτω να φωνάζεις, γιατί την περιέγραψα έτσι! Λέω οτι γουστάρω Τζάνις, πλακώνεσαι να τα χώνεις στη Τζάνις!
Μου ρίχνεις και ένα τεμάχιο από Ντιούσντ, έτσι για ποικιλία!

Ε, λέω λοιπόν, μήπως θέλεις να μου πεις με ποιους να κάνω παρέα και ποιους να γουστάρω; Αν ναι -βγάλε κατάλογο, αν όχι -χέσε μας στην τελική. Τι νόημα έχει μια κουβέντα σχετικά με τις προτιμήσεις του άλλου ή με τις απόψεις του περί κάποιων πραγμάτων (στην προκειμένη περίπτωση ηρωίνη) όταν ο συνομιλητής (στην προκειμένη περίπτωση εσύ) είναι τίγκα στη φανατίλα και δεν στηρίζει πουθενά τις απόψεις του;

ell είπε...

Δεν είμαι καθόλου τίγκα στη φανατίλα
κ μένα μ αρέσουν αυτοί που λες εκτός από μπαροουζ που δεν έχω διαβάσει κ σου είπα από σένα τον έμαθα κ σ' ενα φίλο βρήκα 3 βιβλια του κ νομίζω σ ένα με γάτες έτσι γρήγορα όπως το είδα έλεγε εσωτερικα του εξωφύλλου κάποια πραγμ. γι αυτόν

αλλά σου είπα ότι όταν μιλας για πρεζα όπως κ στην ιστορία μη φέρνεις ως παραδειγμα "...ΚΑΙ λογω πρέζας" το 1 10% που είναι οι τυχεροι, όπως κ να το κάνουμε, ΚΑΙ ακόμα κ η πρεζα που παίρνανε αυτοί ήταν από άλλο πλανήτη!
συν του ότι αλλα ποσα εκατομύρια καλλιτεχνες ή συγγραφείς μπορει να γουστάρεις που δεν παίρνανε τίποτα

κ γι αυτό νευρίασα ακόμα κ με το "ΚΑΙ" όπως το λες!

το 10% δεν είναι κ ό,τι καλύτερο για παραδειγμα... για τους υπολοιπους κοινους θνητους γιατί είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΓΑΜΗΣΙ ξερεις ούτως ή άλλως τι γίνεται με το υπολοιπο 90%

πάντως τουλαχίστον γέλασα μ αυτό
"Μου ρίχνεις και ένα τεμάχιο από Ντιούσντ, έτσι για ποικιλία!"

ξέρω πάντως ότι έτσι όπως εκφράζομαι πολλες φορές ακούγομαι ή κ γίνομαι λίγο φασιστάκι...

αλλα για κάποια θέματα ίσως το έχω αναγκη για τον εαυτό μου να είμαι φασιστάκι

απο κει κ επειτα για την ιστορία εννοείται ό,τι μπορείς να λες ό,τι σκατα θέλεις :Ρ
μια ιστορία είναι κ μαλιστα καταδική σου, για τους τύπους που αναφέρεις ως παραδείγματα, ναι τα πήρα, αλλά ο καθένας τα βλέπει με τον δικό του τρόπο

ίσως θα πρεπε να πίνω μπαφους κ να είμαι λίγο πιο ζαμεμ φου (έτσι δεν το λένε) κ λίγο πιο κατατονία γιατί κ αυτή η επιθετικότητα μου σιγά κ μη σε κάνει άνθρωπο :ΡΡΡ

ell είπε...

Υ.Γ.Πήρα το "γυμνό γεύμα" του μπάροουζ
το άνοιξα στην τύχη (με το που διάβασα στο οπισθόφυλλο κάποια πραγμ.) κ η πρώτη λέξη που πέτυχα ποια να ταν άραγε; :Ρ "πρέζα"

για να δούμε... δεν το χω ξεκινήσει ακόμα

The Motorcycle boy είπε...

Το "Γυμνό γεύμα" που πήρες είναι εξ ολοκλήρου γραμμένο σε κατάσταση παραισθήσεων από ψυχότροπα, όπως θα καταλάβεις. Εγώ δεν μπόρεσα να το διαβάσω άνετα -μου έπεσε πολύ βαρύ.

Τώρα, να ξεκαθαρίσω κάτι, που θεωρούσα ξεκάθαρο μέχρι τώρα, αλλά δεν...

Πουθενά δεν έκανα καμιά αναγωγή, εννοώ οτι πουθενά δεν είπα οτι ΟΛΟΙ, ή ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ, ή έστω ΚΑΠΟΙΟΙ άνθρωποι έγιναν τυπάδες ή βοηθήθηκαν στην καλλιτεχνική τους έκφραση ΚΑΙ από την πρέζα.
Μίλησα ΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ, για ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Και είπα, οτι οι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ήταν έτσι ΚΑΙ λόγω της πρέζας. Είπα ήδη παραπάνω, οτι χωρίς την πρέζα ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΛΎΤΕΡΟΙ, ΜΠΟΡΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ, ΠΑΝΤΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ. Τόσο απλά.

Τη γνώμη μου ΓΕΝΙΚΑ για την πρέζα την έχεις διαβάσει υποθέτω -υπάρχει και στη συγκεκριμένη ιστορία και είναι κάθε άλλο παρά θετική.

Αλλά θα επιμείνω οτι Η ΑΛΕΞ ήταν τύπισσα ΚΙ ΑΣ ΗΤΑΝ ΠΡΕΖΑΚΙ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΠΡΕΖΑΚΙ. Δεν έδειχνε καθόλου κακομοίρα, κατεστραμμένη ή κάτι παρόμοιο. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους παραπάνω αναφερθέντες. ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΙΣΧΥΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΩ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΩ.

Αν τώρα θέλεις να διαμορφώσεις κάποια θεωρητική άποψη περί οπιούχων, διάβασε το Τζάνκυ του Μπάροουζ ή το Ημερολόγιο ενός Οπιομανούς του Ντε Κουίνσυ. Κι αν θέλεις να διαβάσεις ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ στον εθισμό βρες το Τζον Μπαρλέικον του Τζακ Λόντον. Μιλάει για τον εθισμό στο αλκοόλ βέβαια, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Άλλωστε, όπως έλεγε κι ο Παυλάκης "πρέζες υπάρχουν πολλές -αλλά η ηρωίνη σκοτώνει, αυτή είναι η διαφορά". Και ήταν συνεπής στη θέση του αυτή -νομίζω.

ell είπε...

Επισης νομιζω οτι κ τα δικά μου σχόλια ήταν ξεκαθαρα!!!

περι χολιντεη, ηρώων κ ηρωίνης

η απαντηση σου λοιπόν ήταν
"Μάλιστα -μια από τα ίδια. Όλα τα ξέρεις, για όλα έχεις άποψη και μάλιστα ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ! Δεν γράφεσαι και στο ΚΚΕ να ησυχάσουμε;"

αυτά είναι επιχειρήματα... αμεσως μετα το σχολιό μου

κ ξαναλέω τέτοιες μαλακίες σαν την απο πάνω κ την παρακάτω

"πέρα του οτι απαγορεύεται να γουστάρω τη Τζόπλιν και τη Χολιντέι, απαγορεύεται κιόλας να κάνω παρέα με τον Ντιούσντ!"

άστες καλύτερα!!!!

διαβασε το σχολιο μου το 7ο απο κάτω

ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΡΕΑ Κ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ

Αν εσυ θεωρεις επιχειρηματα αυτά τα παιχνιδια μπραβο, εγω όταν βλέπω τετοια εγωπαθεια ξενερώνω

The Motorcycle boy είπε...

Ε, είμαι εγωπαθής -τι να γίνει; Επίσης "μικροπρεπής κι εγωιστής", αφού να φανταστείς πάντα είχα την εντύπωση οτι για μένα το τραγουδούσε το σχετικό άσμα η Στανίση.

Τίποτα άλλο;

Υ.Γ.: Πάντως, αυτό που με στεναχωρεί είναι οτι καταλαβαίνω τη μαλακία μου να μπλεχτώ σε αυτή την κουβέντα μαζί σου -για κάτι εγωπαθείς σαν εμένα, αυτά τα πράγματα είναι τρομερά πλήγματα.

ell είπε...

Άσε μας ρε Μότορ
ας μην κάνεις κρίσεις για το τι είμαι εγώ όταν μιλάμε για χολιντεη κ τους ήρωες που λες

σου μιλούσα για την ηρωίνη κ την χολιντεη ή άλλα κ τα επιχειρήματα σου ήταν

"Μάλιστα -μια από τα ίδια. Όλα τα ξέρεις, για όλα έχεις άποψη και μάλιστα ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ! Δεν γράφεσαι και στο ΚΚΕ να ησυχάσουμε; Κάτι τέτοιοι με στυλάκι σαν το δικό σου είναι και εκεί μέσα -α, και ότι θέλεις σχετικά με τον Ντιούσντ, να το λες στον Ντιούσντ, όχι σε μένα.

Εκτός αν, πέρα του οτι απαγορεύεται να γουστάρω τη Τζόπλιν και τη Χολιντέι, απαγορεύεται κιόλας να κάνω παρέα με τον Ντιούσντ!

Ξηγήσου, βγάλε διάταγμα να ξέρουμε τι πρέπει να λέμε, να σκεφτόμαστε και να κάνουμε."

εχει καμία σχεση όλο αυτό με το σχόλιο μου;

ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΡΕΑ;;;;
Ή ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ;
επειδή είπα ότι η χολιντεη ΔΕΝ ήταν η ΜΟΝΑΔΙΚΗ μαυρη που περασε αυτα

κ αυτό;
"Ξηγήσου, βγάλε διάταγμα να ξέρουμε τι πρέπει να λέμε, να σκεφτόμαστε και να κάνουμε"

το οποιο είναι ό,τι ακριβως σου είχα πει όταν μου την έλεγες για το ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΩ Κ ΠΟΙΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΟΥΣΤΑΡΩ

κ σε ξαναρωταω εχει καμία σχεση αυτό που έβαλες με το σχόλιό μου
κ τα συμπεράσματα σου για μενα τη στιγμη που γραφω κατεβατο για την όποια χόλιντεη ή για την ηρωίνη;;;;

"Δεν γράφεσαι και στο ΚΚΕ να ησυχάσουμε; Κάτι τέτοιοι με στυλάκι σαν το δικό σου είναι και εκεί μέσα -α"

δλδ τι είναι αυτό τώρα;

σου απάντησα στην μαλακία σου
"Το ποιους θα αναγάγω σε ήρωες-θεούς ή οτι σκατά θέλω είναι δική μου υπόθεση"
συμφωνώ κ επαυξάνω γι αυτό

θες να πεις για στανιση πες, θες να συνεχίσεις την ειρωνία σου, συνέχισε

ήταν παραπανω από ξεκάθαρο το σχόλιο μου στο οποιο απαντησες όπως απαντησες με συμπερασματα για μενα εγω μιλουσα για κάποια ειδωλα σου που τα έθιξα κ συ για μενα

Υ.Γ. μεγαλο πληγμα όπως το βλεπω εγώ θα ήταν να συμφωνήσεις έστω κ λίγο στο σχόλιό μου περι χαλιντεη κ μαυρών κ να μην έχεις τον τελευταίο λογο

Ρε συ που ψωνίζεις ειρωνία γιατί τωρα τελευταία έχω ελλειψη

:ΡΡΡΡ

The Motorcycle boy είπε...

Ειρωνία ψωνίζω από τα σχόλια των αναγνωστών του μπλογκ -τι νόμιζες;

Από εκεί και πέρα, θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω γιατί η όλη κουβέντα είναι αδιέξοδη με ένα άσχετο παράδειγμα:

1. Γράφω μια ιστορία, όπου η γκόμενα έκανε σιλικόνη στο στήθος και έγινε πιο όμορφη. Έρχεσαι εσύ από κάτω και μου λες οτι προπαγανδίζω τη σιλικόνη και οι άνθρωποι έχουν προβλήματα με τη σιλικόνη και ασχημαίνουν.
2. Σου φέρνω ένα παράδειγμα, ας πούμε την Πάμελα Άντερσον, για να σου δείξω οτι συμβαίνει αυτό στον κόσμο -να είναι μια γκόμενα όμορφη ΚΑΙ λόγω σιλικόνης. Δεν αμφισβητώ οτι κάποτε θα έχει προβλήματα από την σιλικόνη, σου λέω απλά οτι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι όμορφη. Έρχεσαι εσύ από κάτω και μου λες οτι σκατά στην Πάμελα την κονομημένη, και ένα κάρο γυναίκες κάνουν σιλικόνη -άρα δε δέχεσαι το παράδειγμα!

Καταλάβαίνεις γιατί δεν βγαίνει άκρη και γιατί σαν τον Κνίτη, όταν σου δείχνουν το φεγγάρι κοιτάς το δάχτυλο; Αν ναι -έχει καλώς, αν όχι -ακόμα καλύτερα.

ell είπε...

Ναι, αυτό το καταλαβαινω κ δέχτηκα κάποια πραγματα

εσύ δε δεχεσαι τίποτα απ αυτά που σου είπα ή πιο σωστα σε κάποια πραγμ. που είπα η απαντηση σου ήταν για το πώς κ ποια είμαι...

Οι κνίτης καλε μου Μότορ (που παλια νόμιζα ότι ήσουν "φίλαθλος" του ΚΚΕ)τουλαχιστον αυτοί που γνώρισα εγω ΔΕΝ δεχονται ΤΙΠΟΤΑ κ ΔΕΝ συμφωνούνε με τίποτα... όταν τους φέρνεις τρανταχτα επιχειρήμ. ή τους ρωτας κάτι Π.Χ. ΣΑΝ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙ 100 φορες

απαντάνε με τον τροπο που απαντησες εσύ κάτω από ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ δλδ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΘΕΜΑ Κ ΕΠΙΤΙΘΟΝΤΑΙ κ μιας κ βαζεις κ συ τα σχόλιά μου σου ξαναβάζω κ γω το δικό μου κ την απαντηση σου
όταν κάνω λάθος σε κάτι το παραδεχομαι...

"Εγω πάντως θυμάμαι να λες ακριβως τα ίδια (περι θεοποίησης)κ σε μένα κ σε άλλους για κάποιους καλλιτέχνες που μας άρεσαν.

οπότε συμφωνώ κ επαυξάνω γι αυτό:
"Το ποιους θα αναγάγω σε ήρωες-θεούς ή οτι σκατά θέλω είναι δική μου υπόθεση"

αν θυμάσαι, ολοκληρα κατεβατα για το τι ήταν στη ζωή τους κ το τι κάνανε κ με μεγάλη ευκολία τους αποκαλούσες μαλακες

κ ΟΧΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΥΤΑ!!!! ξεκόλλλα!!!

Δ Ε Ν ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ Ξ Ε Κ Ο Λ Λ Α!!!!!!!!

ΥΠΗΡΧΑΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΑ ΙΔΙΑ Κ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΨΩΝΙΣΟΥΝ ΝΤΟΜΑΤΕΣ Κ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ Κ ΟΧΙ ΗΡΩΪΝΗ!!!!! ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Κ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝΕ ΣΕ ΛΕΩΦ. Ή ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΝΕ Κ ΧΙΛΙΑ 2 ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Η!!!!! ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΑ ΡΕ ΞΕΡΟΛΑ

ΟΥΤΕ Κ ΘΕΩΡΩ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΤΟΝ ΜΠΑΡΟΟΥΖ (ΠΟΥ ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΗΤΑΝΕ ΓΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΙΚΗΣ - ΠΙΟ ΣΩΣΤΑ ΠΑΜΠΛΟΥΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ) ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΕΖΟΝΙ Ή ΜΗ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΑ ΜΕΣΑ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ!!!!!!!!!!

Κ όταν λέω «μέσα» αυτό περικλύει από τα κρουασαν που έτρωγε ως παιδί με χρυσα κουτάλια μέχρι τη μόρφωση που είχε τη δυνατότητα να πάρει κ μέχρι το γεγονός ότι αν τυχον κ ξέμενε από φραγκα μπορούσε πολύ ευκολα να βρει. κ την ασφάλεια ότι όση ηρωίνη κ να παιρνε είχε από πίσω τα φραγκα κ τους αυλικους

παρόλα αυτά δε σημαίνει ότι δε θα διαβάσω τα βιβλία του, δεν τον ήξερα από σένα άκουσα κ βρήκα ένα βιβλίο χθες που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον

σου είπα για σηδιρόπουλο κ "επαναστασή" από τη στιγμή που μου είπες για χαλιντεη. Σιγουρα ήταν αυτή που ήταν κ έκανε αυτά που έκανε κ μπραβο της

ΑΛΛΑ Δ Ε Ν ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!!! ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΑΥΡΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ Κ ΜΗ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΤΑ ΙΔΙΑ Κ
Χ Ε Ι Ρ Ο Τ Ε Ρ Α ΣΚΑΤΑ Κ ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΑ ΠΕΡΝΆΝΕ ΑΚΟΜΑ!!!!

Α Ν Η Λ Ι Κ Α!!! Π Α Ι Δ Ι Α ΠΟΥ ΤΑ ΒΙΑΣΑΝΕ Κ ΤΑ ΓΔΑΡΑΝΕ ΜΠΑΤΣΟΙ Κ ΜΗ!!!!!

Μαύροι κ λευκοι αν κανουμε ειδωλα κ θεοποιούμε ανθρώπους, μένουμε μόνο σ αυτό σαν μια μοιρολατρεία... οπως περισυ που κατα τύχη σε μια διαδήλωση για το ασφαλιστικό έτυχε να περάσω μεσα από το μπλοκ της κνε ή της γεσσε κ είχαν κάτι μεγαφωνα με κλαψομουνικα τραγούδια κ καλα η μοιρα του εργατη κλπ. ΤΕΛΕΙΩΣ ΚΛΑΨΟΜΟΥΝΙΚΑ! σαν να λενε αυτή είναι η μοιρα σας κ οι άλλοι να γαμανε!! δεν είχα ξανακούσει αναλογα τραγουδια

δε χρειάζεται να ηρωποιουμε κάποιους κ να μένουμε σ αυτό. όσο καλή κ αν ήταν η χαλιντεη΄...αυτό επίσης μου θυμίζει κάτι ψευτορόκ τύπους κουλτουριάρηδες διανοούμενους (βλέπε Ντιουσντ) που γουστάρουνε Μπουκοφσκι, περιθώριο, πορνες κλπ κ παρόλα αυτά ηθικολογούνε αηδιαστικα π.χ. για το κάψιμο τον καταστηματων (ή για την αγένεια που έχω εγώ κ βρίζω) που υποβαθμίσανε την κοινωνικη αυτή εξεγερση κ την εξισώσανε με την ανίτα πανια κ άλλα αηδιαστικά που έλεγε γιατί αυτός μαζί με τους άλλους σκατοψευτοροκ κουλτουριαρηδες διανοούμενους οπως είπε το καλύτερο θα ήταν καθιστική διαμαρτυρία με μπάφους στο συνταγμα κ άλλες μαλακίες"

η απαντηση σου:
"Μάλιστα -μια από τα ίδια. Όλα τα ξέρεις, για όλα έχεις άποψη και μάλιστα ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ! Δεν γράφεσαι και στο ΚΚΕ να ησυχάσουμε; Κάτι τέτοιοι με στυλάκι σαν το δικό σου είναι και εκεί μέσα -α, και ότι θέλεις σχετικά με τον Ντιούσντ, να το λες στον Ντιούσντ, όχι σε μένα.

Εκτός αν, πέρα του οτι απαγορεύεται να γουστάρω τη Τζόπλιν και τη Χολιντέι, απαγορεύεται κιόλας να κάνω παρέα με τον Ντιούσντ!

Ξηγήσου, βγάλε διάταγμα να ξέρουμε τι πρέπει να λέμε, να σκεφτόμαστε και να κάνουμε."

κ το τελευταίο ειδικα, που σου το είχα πει πολλες φορές όταν μου την έλεγες για το πώς μιλάω, τι σχόλια κάνω κ ποιους γουστάρω κ δε γουστάρω...

The Motorcycle boy είπε...

Ότι πεις! Ότι γουστάρεις -επειδή άκρη δε βλέπω να βγάζουμε.

Ξαναρωτάω τώρα εγώ, πηγαίνοντας πάλι στην αρχή της κουβέντας:

Έγραψα κάπου σε αυτή την ιστορία οτι η Άλεξ ήταν θεά σκέτη και περιέγραψα αυτή την κοπέλα σε φάση μαστουρώματος. Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημά σου;

ell είπε...

Ρε Μότορ έλεος! δε λέω για την άλεξ, που παρόλο που σου την είπα κ γι αυτή κ για την ιστορία, είναι μαλακία γιατί έχεις δίκιο, λόγω πρεζας τα πήρα κ των ΦΑΚΤΣΟΥΑΛ ΕΡΡΟΡ που λεει η Ρατζ

κ ίσως κ πολυ καλύτερη θα έπρεπε να τη δείξεις πέρα του ότι είναι ιστορία σου οι σκεψεις μας εξωραϊζουν την πραγματικότητα κ καλα κάνουν
γι αυτό ίσως κ η Ρατζ μίλησε για φάκτσουαλ έρρορ... ασχετα που εγω δε γουσταρα λόγω ηρωϊνης

δε σου μιλάω για την άλεξ εχουμε φυγει απ αυτό εδω κ κάτι βδομαδες γι αυτό κ σου ξαναεβαλα το σχόλιό μου, που καθως φαινεται δε διαβασες

τωρα... που είπα εγω για την άλεξ κ μου ξαναφερνεις ως κνίτης :Ρ το άσχετο... τι να πω

ποιο ακριβως είναι το προβλημα μου;

κανένα ρε φίλε! άστο! γαμω σου λεω!!! :)))

The Motorcycle boy είπε...

Το θέμα ξεκίνησε από την Άλεξ, χαίρομαι που τουλάχιστον αυτό λύθηκε (ή έτσι κατάλαβα τουλάχιστον).

Κατά τα άλλα -συγνώμη αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει φάκτουαλ έρορ (τα αγγλικά μου είναι πτωχά).

Αν λοιπόν το θέμα δεν είναι η Άλεξ -ποιο είναι;

Το γιατί γουστάρω και θεοποιώ κάποιους; Η απάντηση είναι απλή -"γιατί έτσι".

Γιατί σου είχα πει παλιά για κάποιους άλλους (ούτε που θυμάμαι ποιους) οτι είναι μαλάκες; Επειδή εγώ τους θεωρούσα μαλάκες προφανώς. Αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το τι τους θεωρείς εσύ ή ο παραδίπλα.

Γιατί θεωρώ οτι η πρέζα επηρεάζει την προσωπικότητα ενός πρεζονιού καλλιτέχνη; Επειδή είναι προφανές -τόσο απλά.

Γιατί προπαγανδίζω την ηρωίνη; Δεν το κάνω, άρα δεν μπορώ να σου απαντήσω σε αυτό.

Υπάρχει κάποιο άλλο θέμα που μου διέφυγε;

ell είπε...

Καλα ρε φίλε
είσαι πρώτος
μαλακίες λεω

σου είπα 100 φορές το προβλημα κ σε παρεπεμψα στο σχόλιο που λεω

αλλα όπως κ τότε που περιορίστηκες στο να απαντήσεις στο τι είμαι εγω
το ίδιο κάνεις κ τωρα, αποφευγεις λέγοντας άλλα

κ ξαναρωταω τι σχέση έχει τί είμαι εγω αν είμαι κνιτης, φασίστας ή μαλακας σε σχεση με αυτό που σου λεω κ ξαναεβαλα όλοκληρο το σχόλιο το δικό μου κ το δικό σου από κάτω

να το ξαναβαλω ρε φίλε;

"Εγω πάντως θυμάμαι να λες ακριβως τα ίδια (περι θεοποίησης)κ σε μένα κ σε άλλους για κάποιους καλλιτέχνες που μας άρεσαν.

οπότε συμφωνώ κ επαυξάνω γι αυτό:
"Το ποιους θα αναγάγω σε ήρωες-θεούς ή οτι σκατά θέλω είναι δική μου υπόθεση"

αν θυμάσαι, ολοκληρα κατεβατα για το τι ήταν στη ζωή τους κ το τι κάνανε κ με μεγάλη ευκολία τους αποκαλούσες μαλακες

κ ΟΧΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΥΤΑ!!!! ξεκόλλλα!!!

Δ Ε Ν ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ Ξ Ε Κ Ο Λ Λ Α!!!!!!!!

ΥΠΗΡΧΑΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΑ ΙΔΙΑ Κ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΨΩΝΙΣΟΥΝ ΝΤΟΜΑΤΕΣ Κ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ Κ ΟΧΙ ΗΡΩΪΝΗ!!!!! ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Κ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝΕ ΣΕ ΛΕΩΦ. Ή ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΝΕ Κ ΧΙΛΙΑ 2 ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Η!!!!! ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΑ ΡΕ ΞΕΡΟΛΑ

ΟΥΤΕ Κ ΘΕΩΡΩ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΤΟΝ ΜΠΑΡΟΟΥΖ (ΠΟΥ ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΗΤΑΝΕ ΓΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΙΚΗΣ - ΠΙΟ ΣΩΣΤΑ ΠΑΜΠΛΟΥΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ) ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΕΖΟΝΙ Ή ΜΗ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΑ ΜΕΣΑ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ!!!!!!!!!!

Κ όταν λέω «μέσα» αυτό περικλύει από τα κρουασαν που έτρωγε ως παιδί με χρυσα κουτάλια μέχρι τη μόρφωση που είχε τη δυνατότητα να πάρει κ μέχρι το γεγονός ότι αν τυχον κ ξέμενε από φραγκα μπορούσε πολύ ευκολα να βρει. κ την ασφάλεια ότι όση ηρωίνη κ να παιρνε είχε από πίσω τα φραγκα κ τους αυλικους

παρόλα αυτά δε σημαίνει ότι δε θα διαβάσω τα βιβλία του, δεν τον ήξερα από σένα άκουσα κ βρήκα ένα βιβλίο χθες που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον

σου είπα για σηδιρόπουλο κ "επαναστασή" από τη στιγμή που μου είπες για χαλιντεη. Σιγουρα ήταν αυτή που ήταν κ έκανε αυτά που έκανε κ μπραβο της

ΑΛΛΑ Δ Ε Ν ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!!! ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΑΥΡΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ Κ ΜΗ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΤΑ ΙΔΙΑ Κ
Χ Ε Ι Ρ Ο Τ Ε Ρ Α ΣΚΑΤΑ Κ ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΑ ΠΕΡΝΆΝΕ ΑΚΟΜΑ!!!!

Α Ν Η Λ Ι Κ Α!!! Π Α Ι Δ Ι Α ΠΟΥ ΤΑ ΒΙΑΣΑΝΕ Κ ΤΑ ΓΔΑΡΑΝΕ ΜΠΑΤΣΟΙ Κ ΜΗ!!!!!

Μαύροι κ λευκοι αν κανουμε ειδωλα κ θεοποιούμε ανθρώπους, μένουμε μόνο σ αυτό σαν μια μοιρολατρεία... οπως περισυ που κατα τύχη σε μια διαδήλωση για το ασφαλιστικό έτυχε να περάσω μεσα από το μπλοκ της κνε ή της γεσσε κ είχαν κάτι μεγαφωνα με κλαψομουνικα τραγούδια κ καλα η μοιρα του εργατη κλπ. ΤΕΛΕΙΩΣ ΚΛΑΨΟΜΟΥΝΙΚΑ! σαν να λενε αυτή είναι η μοιρα σας κ οι άλλοι να γαμανε!! δεν είχα ξανακούσει αναλογα τραγουδια

δε χρειάζεται να ηρωποιουμε κάποιους κ να μένουμε σ αυτό. όσο καλή κ αν ήταν η χαλιντεη΄...αυτό επίσης μου θυμίζει κάτι ψευτορόκ τύπους κουλτουριάρηδες διανοούμενους (βλέπε Ντιουσντ) που γουστάρουνε Μπουκοφσκι, περιθώριο, πορνες κλπ κ παρόλα αυτά ηθικολογούνε αηδιαστικα π.χ. για το κάψιμο τον καταστηματων (ή για την αγένεια που έχω εγώ κ βρίζω) που υποβαθμίσανε την κοινωνικη αυτή εξεγερση κ την εξισώσανε με την ανίτα πανια κ άλλα αηδιαστικά που έλεγε γιατί αυτός μαζί με τους άλλους σκατοψευτοροκ κουλτουριαρηδες διανοούμενους οπως είπε το καλύτερο θα ήταν καθιστική διαμαρτυρία με μπάφους στο συνταγμα κ άλλες μαλακίες"

η απαντηση σου:
"Μάλιστα -μια από τα ίδια. Όλα τα ξέρεις, για όλα έχεις άποψη και μάλιστα ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ! Δεν γράφεσαι και στο ΚΚΕ να ησυχάσουμε; Κάτι τέτοιοι με στυλάκι σαν το δικό σου είναι και εκεί μέσα -α, και ότι θέλεις σχετικά με τον Ντιούσντ, να το λες στον Ντιούσντ, όχι σε μένα.

Εκτός αν, πέρα του οτι απαγορεύεται να γουστάρω τη Τζόπλιν και τη Χολιντέι, απαγορεύεται κιόλας να κάνω παρέα με τον Ντιούσντ!

Ξηγήσου, βγάλε διάταγμα να ξέρουμε τι πρέπει να λέμε, να σκεφτόμαστε και να κάνουμε."

ΣΕ ΡΩΤΗΣΑ Ή ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ;;;;
ΞΑΝΑΡΩΤΑΩ ΓΙΑ ΧΙΛΙΟΣΤΗ ΦΟΡΑ;;;;;

κ συ μην τρελαινεσαι λοιπόν με το ποιους γουσταρω ή δε γουστάρω εγώ κ τους αποκαλεσα μαλακες!!! κ σου εξηγησα κ τους λόγους

αλλα συνεχισε γιατί ρε φίλε με σενα πρεπει να τελειωσει η συζήτηση

κ μετα μου λες για κνιτες! βέβαια με κάτι τέτοιους (εξωκοινοβουλευτική αριστερα για την ακρίβεια, αλλα ομάδες που ανήκανε φυσικα σε κομματα) κουραζομουν πολύ πιο γρηγορα, αλλα είχαμε ρίξει κ ωραίους τρικουβερτους καυγάδες όταν το παιζανε μαλακες

είναι αλλιως μεσα απο δω κ αλλιώς όταν έχεις τον άλλον απεναντί σου

ell είπε...

Περι φάκτσουαλ ερρορ που ρωτας...

Δε θυμαμαι ακριβως το περιστατικό αλλα επειδή υπήρχε ένα θέμα πρι πρεζας στην ιστορία κ όπως είπα στο παραπροηγ. δικαίως βγήκε κ είπε η Ρατζ για Φακτσουαλ ερρορ από την άποψη ότι
αφου είναι ιστορία σου μπορείς να δειξεις την τυπισσα όπως γουστάρεις κ η πραγματικότητα περι πρεζας κ πρεζακιδων δεν έχει τόση σημασία κ γι αυτό παραπέμπει η ρατζ σε σάιτ για όποιον ήθελε την πραγματικότητα

κ γι αυτό είπα ότι αν είναι έτσι να βάλεις κ ξωτικά κ νεράιδες (αν κ ακόμα πιστευω ότι κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις) δεν έχει σημασία...

το θέμα είναι ότι δεν ήταν προβλ. φάκτσουαλ ερρρορ, καθώς εσυ είπες ότι έτσι ακριβώς ήταν τα πραγματα!!! με την άλεξ κ ήταν κ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗ απ' ό,τι την περιγραφεις

κ γι αυτό λοιπον μιλησα για ΜΑΛΑΚΙΕΣ κ για ένα 10% αφου επίσης μου έφερες ως πραγματικότητα!!! δλδ FACT τα πλουσια πρεζακια!!! με όλα τα υπολοιπα που είπα

The Motorcycle boy είπε...

Το σχόλιο που ξαναγράφεις εξακολουθώ να μην το πιάνω -και ξαναρωτάω, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ; Με απλά λόγια.

Εντάξει, κατανόησα το φράκτουαλ, αυτό που λέγαμε στα νειάτα μας "ποιητική αδεία". Μάλιστα. Λοιπόν, παπάρια -η Άλεξ ήταν στην πραγματικότητα πολύ καλύτερη από αυτό που περιγράφω και αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι -συγνώμη κιόλας!

Και αυτή την παπαρολογία περί πλουσίων πρεζονιών και φτωχών κακομοίρηδων την ακούω βερεσέ. Γιατί είναι εκτός θέματος -κι αν δεν το καταλαβαίνεις, ψάξε να το καταλάβεις. Με απλά λόγια και η Τζούλια Ρόμπερτς μπορώ να πω οτι είναι θεογκόμενα -αν βγεις να μου πεις οτι είναι έτσι επειδή είναι πλούσια και έχει προσωπικό γυμναστή αλλάζει κάτι; Γίνεται άσχημη από θεογκόμενα;

Κάτι για να τελειώνουμε. Αυτό το απόλυτο που βγάζεις ελπίζω να είναι μόνο για δικτυακή κατανάλωση -αλλιώς φιλενάδα, συγνώμη κιόλας, αλλά δεν γουστάρω. Αν εσύ κλαις γι΄αυτόν που πεθαίνει μονάχα αν έχει χαμηλή φορολογική δήλωση και χέζεις στον τάφο του άλλου επειδή απλώς είναι πλούσιος -τραβήξου μόνη σου.

ell είπε...

Άσε μας ρε Μότορ!
εντάξει έληξε το θέμα είδα
ο καθένας το βλέπει με τον τροπο του εγω χαλαστηκα με την πρεζα απο κει κ επειτα το παραδειγμα με τζουλια ρόμπερτς ή όταν μου φέρνουνε γενικα παραδειγματα όπως αυτά με την πρεζα, δε βγαινει άκρη, γιατί οπως τώρα στο τελευταιο σου σχολιο παει αλλου

πηγαινε δες κ ζήσε όλα τα υπολοιπα πρεζακια κ τα λεμε τη όρεξη θα έχεις να μιλησεις για τζουλια, χολιντεη ή δεν ξερω ποιον

αλλα δεχομαι το ποιητική αδεία
δε μπορω να μου λες ότι ήταν έτσι η άλεξ... τοτε δεν ήταν πρεζόνι! με την έννοια που υπαρχει κ οι έννοιες βγαινουν απο τα ποσοστα κ την πραγματικότητα κ όχι απο τον πλανήτη τζαγκερ, τζοπλιν κλπ

The Motorcycle boy είπε...

Υπήρχε ένα σύνθημα παλιά που έλεγε "ποιητική αδεία, θα σας γαμήσουμε την παναγία".

Τέλος πάντων, αν δεν μπορώ να σου λέω πως ήταν η Άλεξ, πέστα εσύ που τα ξέρεις καλύτερα από μένα. Στο έγραψα εξ αρχής άλλωστε.

ell είπε...

Κ γω πολλά σου είπα εξαρχής

βάλε κ νεράϊδες κ ξωτικά αμα γουστάρεις πόσο να το συνεχίσουμε ακόμα; καλα μπορεί να παει κ για μήνες κ να φτάσουμε να μιλάμε για τη δημιουργία του συμπαντος

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι