Τετάρτη, Ιανουαρίου 14, 2009

27. Έξοδος κινδύνου –παράθυρο ή ντουλάπα;

Προηγούμενα:
1ο μέρος: Στο ξέφωτο βαδίζοντας προς την κλειστή πόρτα

2ο μέρος: "Ποτέ ξανά" έγραφε η πόρτα που δεν ήταν εκεί
13. Οι αποφάσεις που μας πήραν
14. Δωμάτιο μονοθέσιο
15. "96 δάκρυα σε 96 μάτια"
16. Ότι πας να κρατήσεις (γλιστράει μακριά)
17. Ναυαγοί σε παγωμένα κρεβάτια
18. Με τον διάβολο κρυμμένο στο τζάκετ
19. Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο
20. "Και δεν θα ξεχάσω ν΄αφήσω τριαντάφυλλα στον τάφο σου"
21. Η μέρα πριν
22. Σελιλόιντ από λιωμένη ζάχαρη
23. "Επιστρέφεται στον παραλήπτη"
24. Επειδή γαμψά νύχια χάιδεψαν τα κεφάλια μας
25. Εισιτήριο από τον άλλο κόσμο
26. "Στον αέρα πήδηξε ο διάβολος"

Περάσανε δυο μέρες, μπορεί και τρεις, που προσπαθούσα να ξεκολλήσω τον Βασιλάκη από τη ντουλάπα. Όχι ότι με ένοιαζε ιδιαίτερα –αν γουστάρει κάποιος να περάσει τη ζωή του ανάμεσα στους ραγισμένους σοβάδες, εμένα μου περισσεύει. Αλλά όσο ασχολιόμουνα με τις φοβίες του Βασιλάκη ξέχναγα τις δικές μου φρίκες. Έτσι πάει.

Τελικά ο Βασιλάκης ξεψάρωσε κάπως, σταμάτησε να πετάγεται στο ταβάνι κάθε φορά που κοπάναγε πόρτα στο κτίριο –δεν ηρέμησε, αλλά έμαθε να το κρύβει σαν όλους τους υπόλοιπους. Καθόμαστε αντικριστά και καπνίζουμε αμίλητοι –ξαφνικά η πόρτα του δωματίου τινάζεται από τους ξεχαρβαλωμένους μεντεσέδες της και κοπανάει στον τοίχο, ο Βασιλάκης τινάζεται κι αυτός και βουρ στη ντουλάπα, εγώ μένω παγωμένος μαλάκας. Εντάξει, δεν κάνουμε και θαύματα –τι μας πέρασες;
«Στον τοίχο κωλόπαιδα, ψηλά τα χέρια, κάτω τα παντελόνια!» φωνάζει σκασμένος στα γέλια ο Άρης.
«Άει γαμήσου, μας κοψωχόλιασες!» μουγκρίζω.
«Καλά σας έκανα», χαίρεται ο Άρης. «Τι γίνεται εδώ μέσα ρε; Πηδιόσαστε να πούμε; Πολύ πριβέ την έχετε δει!»
«Ναι, πηδιόμαστε –θες να πάρεις μάτι;» ρωτάω να μάθω.
Ο Βασιλάκης ξετρυπώνει από τα ντουλαπόφυλλα με κατεβασμένα αυτιά.
«Να και η περιφρούρηση!» κοροϊδεύει ο Άρης.
«Κομμένη με το μικρό ρε!» προειδοποιώ.
«Κομμένη-ραμμένη, έχουμε δουλειά να κάνουμε γι΄αυτό φίλα τη γκόμενά σου σταυρωτά και πάμε», κάνει ο Άρης.
«Δουλειά;» ρωτάω.
«Σου κακοφαίνεται ε;»
«Τι δουλειά;»
«Θέλω να ψάξουμε το κτίριο για εξόδους, αν μας την πέσουν να μπορούμε να φύγουμε».
«Καλά».
«Θα έρθω μαζί σας», λέει ο Βασιλάκης.
«Τι έρωτας θεέ μου!» γελάει ο Άρης.
Τέλος πάντων, κατεβαίνουμε τις σκάλες παρέα.

«Θα γίνει συναυλία συμπαράστασης το βράδυ», λέει ο Άρης.
«Γιατί άργησαν τόσο πολύ; Τι περίμεναν, να μας μπαγλαρώσουν πρώτα;» ρωτάω εγώ.
«Το κίνημα προχωράει αργά αλλά μαζικά σύντροφε», κοροϊδεύει ο Άρης.
Κατεβαίνουμε στο υπόγειο από μια διαλυμένη σιδερόσκαλα. Σκοτάδι, μούχλα, σκουπίδια. Τα ποντίκια μόνο λείπουν, αλλά δεν καίγομαι κιόλας να τα συναντήσω.
«Έχεις φακό;» ρωτάει ο Άρης.
Τον κοιτάζω απορημένος, αλλά δεν το βλέπει καθότι σκοτάδι.
«Άσε, έχω εγώ», λέει.
Κοιτάζουμε τους φαγωμένους τοίχους, τούβλα χορταριασμένα.
«Από δω έχει παράθυρο», ακούω να λέει ο Βασιλάκης.
Τον πλησιάζουμε. Όντως, υπάρχει ένα παραθυράκι, ίσα με 20 πόντους –για να αερίζεται ο χώρος.
«Ούτε γατί δε χωράει να περάσει από δω», διαπιστώνει ο Άρης.
«Και λοιπόν; Αφού δεν υπάρχουν γάτες ούτε για δείγμα εδώ πέρα. Τις έφαγαν τα ποντίκια», λέω.
«Αν το σκάβαμε προς τα πάνω;» αναρωτιέται ο Βασιλάκης.
Ο Άρης χώνει την κεφάλα του ανάμεσα στα σπασμένα τζάμια, ψάχνει, κοιτάζει.
«Σε ακάλυπτο οδηγεί από πίσω», λέει στο τέλος. «Πρέπει να δούμε πρώτα αν πηδιέται εύκολα ο τοίχος και τι υπάρχει παραπέρα».
Μετά φεύγει φουριόζος, τον ακολουθούμε σαν κουτάβια.

Στην είσοδο κάτι παιδιά πλακώνονται.
«Ρε μπινέ, αφού εσύ μπήκες τελευταίος στο δωμάτιό μου!»
«Και τι έγινε; Πάει να πει ότι εγώ σου τα ‘κλεψα;»
«Μάγος είσαι!»
«Μίλα καλά ρε!»
Ο Άρης τους σβερκώνει σαν κουτάβια.
«Σκάστε -τον αντίχριστό σας μέσα! Αν δε μπορείτε να συνεννοηθείτε ανθρώπινα, ξεκουμπιστείτε. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσείς ψωλαρμενίζετε!»
Μετά τους σκάει απότομα στον πλαϊνό τοίχο και περνάει ξεφυσώντας. Τρέχουμε, τον προφταίνουμε.
«Μαλακιστήρια!» ρουθουνίζει άγρια. «Αυτοί θ΄αλλάξουν τον κόσμο;»
«Που ξέρεις; Μπορεί τελικά ν’αλλάξουν τον υπόκοσμο», παρατηρώ.
«Γελάσαμε!» παρατηρεί ο Άρης όσο στρίβει στη γωνία του κτιρίου.

Δεν μας παίρνει πολύ να εντοπίσουμε τον ακάλυπτο –κάποιο οικόπεδο πίσω του, γεμάτο σκουπίδια. Καβαλάμε τον τοίχο προς τα μέσα, δεν είναι δύσκολο.
«Λοιπόν λεβέντες μου –νομίζω ότι βρήκαμε τη μυστική έξοδο!» πανηγυρίζει ο Άρης. «Αρκεί να σκάψουμε για να ανοίξει το παράθυρο του υπογείου».
Κοιταζόμαστε χωρίς να κάνουμε τίποτα.
«Τι κοιτάτε ρε χάνοι; Τσακιστείτε να φέρετε σύνεργα!» βουρλίζεται ο Άρης.
«Κι εσύ τι θα κάνεις για να’χουμε καλό ρώτημα;» πετάγομαι.
«Θα σπάω από μέσα που είναι τα δύσκολα μαλάκα μου», λέει.
«Δηλαδή, παίζει να δημιουργήσουμε έξοδο κινδύνου;» αναρωτιέμαι.
«Παίζει να σου κολλήσω καμιά φάπα αν καθυστερήσεις κι άλλο», λέει ο Άρης. «Ξέχασες ρε ποιος σε έσωσε στο Χημείο;»
«Ο Σταθόπουλος που έδωσε την άδεια να μπουκάρουν τα ΜΑΤ. Αλλιώς ακόμα εκεί θα ήμουνα –σκεβρωμένος», μουρμουρίζω.
Και την αρπάζω τελικά τη σφαλιάρα.

Ο ήλιος έχει βαλθεί να καρφώνει ταβανόπροκες στις πλάτες μας, ιδρώνουμε σα γουρούνια και το τσιμέντο δε λέει να σπάσει. Από κάτι μπαλκόνια έχουν ξεμυτίσει οι γείτονες –σε λίγο θα φέρουν τα περιπολικά να μας χτίσουν κανονικά στα θεμέλια σαν τη γυναίκα του πρωτομάστορα.
Κάθομαι ψόφιος στην κούραση, ο Βασιλάκης κάνει το ίδιο –ανάβουμε τσιγάρα.
«Ήθελα να σου πω…» μουρμουρίζει.
«Μη μασάς ρε φίλε. Όλοι χεσμένοι από το φόβο είμαστε», κάνω.
«Δεν είναι αυτό. Δεν φοβάμαι μη με σκοτώσουν, το ξύλο φοβάμαι. Δεν το αντέχω!»
Κουνάω το κεφάλι.
«Και ποιος το αντέχει;»
«Είναι κάτι ακόμα…»
Τον κοιτάζω περιμένοντας.
«Αν μου συμβεί τίποτα, αν με τσιμπήσουν οι μπάτσοι… Οι κολλητοί μου είναι στη Λάρισα, στα ΤΕΙ. Όλη η παρέα, εκεί περάσανε… μόνο εγώ ο μαλάκας… Τέλος πάντων», ανάβει νέο τσιγάρο με την καύτρα του προηγούμενου.
«Ηρέμησε ρε πιτσιρίκο. Τίποτα δεν θα σου συμβεί», λέω.
«Τίποτα δεν θα συμβεί –εντάξει», χαμογελάει. «Απλά ήθελα να πάρεις ένα τηλέφωνο στη Λάρισα, να βρεις τον κολλητό μου και να του πεις τι συνέβη. Με πιάσανε, με σαπίσανε … ξέρω ΄γω… Γίνεται;»
Μου πασάρει ένα χαρτάκι με κάτι γραμμένο, το βάζω στην τσέπη μου χωρίς να το κοιτάξω.
«Γίνεται ρε μάγκα, μην αγχώνεσαι. Θα σε έχω συνέχεια από δίπλα –μαζί θα την κοπανήσουμε αν στραβώσει η κατάσταση», χαμογελάω. Δεν τον πείθω φυσικά.

Συνεχίζουμε το σκάψιμο, ο Άρης από μέσα τρώει τα τσιμέντα σα μπουλντόζα, εμείς απλά ξύνουμε τα σπασμένα τούβλα. Στο τέλος κάτι φτιάχνεται –ένα άνοιγμα της πυρκαγιάς, αν στριμωχτείς βγαίνεις έξω. Σταματάμε.
«Σκάψτε ρε μαλάκες!» τσιρίζει ο Άρης από μέσα.
«Γιατί; Μια χαρά άνοιγμα έγινε!» απορώ.
«Δε χωράω να βγω από αυτό!»
«Ε, τότε να κάνεις δίαιτα. Ποιος σου φταίει;» κοροϊδεύω.
Ο Άρης απαντάει με ένα χτύπημα σκέτη κατολίσθηση κι ο μισός τοίχος καταρρέει μπροστά μας.
«Μουνί καλλιγραφία το έκανες!» παρατηρώ.
«Καθότι ανέκαθεν καλλιγράφος», σχολιάζει ο Άρης και χάνεται στο βάθος του υπογείου.

Έχει πάρει να βραδιάζει τώρα και δεν είμαι στα καλύτερά μου. Πονάει η πλάτη από το σκάψιμο και το κεφάλι από τον ήλιο, την έπεσα να ξεραθώ για λίγο, μπας και ισιώσω –αρχίδια. Ήρθαν από κάτω στο αίθριο οι κανίβαλοι, γκαρίζανε, περνάγανε καλώδια, τρυπάγανε –κυρίως τα μηνίγγια μου. Αντίο ύπνος κι ο Βασιλάκης εξαφανιζόλ. Μάλλον κάτω θα τραβιέται με τους ηχομαστόρους. Γυρίζω πλευρό φουρκισμένος τη στιγμή ακριβώς που αρχίσουν οι δοκιμές. Γαμώ το σπίτι μου μέσα!

Τουλάχιστον η τουαλέτα είναι άδεια –επωφελούμαι για να κάνω ένα κρύο μπάνιο, φεύγουν από πάνω μου κομμάτια η κούραση, η βρώμα, ο φόβος... Μόνο ο γαμημένος πονοκέφαλος μένει. Βγαίνω φτύνοντας σαπούνι και πέφτω σε μια ξανθιά ντεθιάρα που σοβαντίζεται.
«Καλώς την», λέω. «Τι κάνεις εδώ; Περιμένεις να δεις το πουλάκι;»
Γελάει κοιτάζοντάς με από τον καθρέφτη.
«Πουλάκι ε; Πολύ κρίμα –τόσο νέο παλικάρι!»
Γελάω πίσω, σκουπίζομαι κι αρχίζω να ντύνομαι.
«Δε σε έχω ξαναδεί στα πέριξ», της λέω.
«Ούτε κι εγώ, άρα είμαστε πάτσι».
Κουβέντα της φιγούρας μυρίζομαι.
«Δε μένεις εδώ –στην κατάληψη...» διαπιστώνω.
«Γάτα είσαι!» θαυμάζει.
«Άρα;»
«Άρα με έπιασες! Τι θα κάνεις τώρα; Θα με παραδώσεις στην πολιτοφυλακή;» λέει ζωγραφίζοντας μαύρες σκιές κάτω από τα μάτια της.
«Σίγουρα –εδώ μέσα είμαστε φανατικοί ξέρεις! Δε γουστάρουμε παρείσακτους. Εκτός...»
«Εκτός;»
«… αν μου κάτσεις και κάνω τα στραβά μάτια».
«Ποια στραβά μάτια; Για το οτι κυκλοφορώ εδώ μέσα;»
«Όχι, αυτό δε γίνεται να το καλύψω. Απλά, αν μου κάτσεις θα κάνω τα στραβά μάτια μπας και σε δω γκόμενα».
Ξεκαρδίζεται.
«Τσου ρε άντρα!» λέει.
«Αλλά πολύ άντρας!» τεντώνω τις ανύπαρκτες τιράντες μου. «Δεν κρύβεται το γαμημένο!»
Κάνει τότε μια έτσι και βγάζει από την τσάντα της ένα μεταλλικό κουτάκι, παστίλιες Χολμς για το λαιμό. Το ανοίγει προσεκτικά.
«Ψήνεσαι;» ρωτάει.
«Δεν έχω πονόλαιμο», απαντάω.
«Κόψε μωρέ –πόσο χαζός δηλαδή;» αγανακτεί και μπουκώνεται κάτι χάπια.
«Πολύ χαζός σαν όλους τους ωραίους άνδρες», τη διαβεβαιώνω.
«Φάτε μούτρα!» γελάει ξεπλένοντας το στόμα της.
Πιάνω το κουτί στον αέρα καθώς μου το πετάει, ανοίγω, διαλέγω από χρώμα. Δυο κόκκινα, ένα κίτρινο.
«Λένε τίποτα;» ρωτάω.
«Τι να πουν δηλαδή; Μιλάνε, ρε βούρλο, τα χάπια;» ξεκαρδίζεται η ξανθιά.
Σωστή πολύ.

Χάνομαι στον διάδρομο έξω από την τουαλέτα, δεν θέλω να κατέβω ακόμα κάτω, οπότε την ψάχνω πίσω από κλειστές πόρτες. Ανοίγω την πρώτη, ένα ζευγάρι πηδιέται. Ανοίγω τη δεύτερη, κάμποσοι κοιμούνται. Ανοίγω την τρίτη, κάτι παλικάρια καπνίζουν του σκοτωμού. Λέω να καθίσω μαζί τους, λένε οτι δεν υπάρχει πρόβλημα –κάθομαι λοιπόν.

«Αν μας την πέσουν έχω μαζέψει μπιτόνια μπενζίνα δίπλα στην είσοδο».
«Γιατί;»
«Κούγκι κι έτσι».
«Καλά. Εγώ δεν κάθομαι να γίνω φλαμπέ πάντως».
«Ούτε εγώ».
«Θα τους πάρουμε μαζί μας τους πούστηδες».
«Δεν μπορούνε δηλαδή να πάνε μόνοι τους; Κι εμείς να μείνουμε πίσω».
«Λες μαλακίες».
«Κι εσύ το ξεκώλιασες το γάρο».
«Αν μας την πέσουν έχουμε σκάψει μια έξοδο στο υπόγειο», λέω.
Σιωπή.
«Είμαι σε φάση κανονικά λέμε. Θα ορμήσω μέσα στα όλα κι όποιος βρεθεί μπροστά μου θα τον ξεκοιλιάσω».
«Με τι ρε;»
«Με τίποτα, με τα χέρια μου –έχω φορτώσει σου λέω!»
«Πριν τους φτάσεις στα δυο μέτρα θα σε έχουν κατεβάσει σαν τσίχλα».
«Θα μου κλάσουν!»
«Όχι, θα σ΄αφήσουν!»
«Υπάρχει πάντως μια έξοδος στο υπόγειο αν σκουρύνουν τα πράγματα», ξαναλέω.
Κι άλλη σιωπή.
«Αν τους πετάγαμε μολότοφ από τον πάνω όροφο;»
«Και ποιος θα μείνει κάτω;»
«Κανένας –ξέρω ΄γω;»
«Και γιατί να μη μπουν μέσα τότε ρε ηλίθιε; Μαλάκες είναι να κάθονται στο δρόμο να τις τρώνε;»
«Μαλάκες είναι, τι είναι δηλαδή;»
«Δίκιο έχεις ρε!»
«Πάντως, αν κανένας θέλει...»
Ο διπλανός μου ακουμπάει μια χερούκλα στον ώμο μου.
«Σ΄ακούσαμε παλικάρι –δεν είμαστε στόκοι. Υπάρχει μια έξοδος που σκάψατε στην υπόγα, με γεια σας, με χαρά σας! Άσε μας τώρα να γίνουμε και μη μας τη χαλάς –εντάξει;»
Εντάξει –δίκιο έχει. Το βουλώνω λοιπόν και πίνω με την ησυχία μου. Κόσμος μπαίνει, κόσμος βγαίνει –χάνω εντελώς επαφή. Που να είναι εκείνη τώρα; Με ποιον πούστη ντήλερ τραβιέται; Τι κάνει για να βρει τη γραμμή της; Πνίγομαι ακουμπισμένος στον τοίχο. Πετάγομαι λοιπόν να φύγω από εδώ μέσα.

Στη ρίζα της σκάλας συναντάω το Βασιλάκη, φουριόζο και βρώμικο. Κόβει για λίγο βλέποντάς με, κρατάει μια μπαλαντέζα.
«Τι έγινε πιτσιρίκο; Ηλεκτρονικαί εγκαταστάσεις την είδαμε;»
«Βοηθάω για τη συναυλία! Έχουν έρθει φοβεροί! Τρέχω, ξεκινάνε!» αφρίζει μέσα στο λαχάνιασμα και καπάκι εξαφανίζεται.
«Μπράβο σου», λέω στη σκιά του. Ούτε καν δηλαδή.
Μετά προχωράω άσκοπα, βγαίνω στο αίθριο, κάποια κίνηση ακατάστατη. Δεν με κρατάνε τα πόδια μου για πολλά, ευτυχώς η χερούκλα του Άρη με προσγειώνει σε μια γωνιά, απάνεμη.
«Κάπως κουνιοτράμπαλο σε βλέπω», παρατηρεί.
«Επειδή πάντα δύσκολος ο δρόμος της καθόδου», λέω.
«Κατάλαβα –πάλι χάθηκες στην ευθεία!» γελάει.
Τότε αρχίζει το πανηγύρι –κάποιο γκρουπ κουρδίζει στη σκηνή, ο πονοκέφαλος που περδικλώθηκε στα χρωματιστά χάπια με ξαναχτυπάει φιλικά στην πλάτη.
«Αδερφέ μ΄έχει τρελάνει το κεφάλι –μάλλον είναι να μου ‘ρθει περίοδος», ειδοποιώ τον Άρη.
«Το μόνο χειρότερο από γκόμενες με ημικρανία είναι η σκέτη ημικρανία χωρίς τις γκόμενες», σχολιάζει εκείνος. Και βγάζει ένα σιρόπι γλυκερό από την τσέπη του μπουφάν του.
Κατεβάζω μισό μπουκάλι –νιώθω κάπως καλύτερα, ακαριαία. Ίσως και να είναι η ιδέα μου. Στη σκηνή σβήνουν υποτυπώδη φώτα και ακούγεται μπόλικο πλήκτρο. Βαριέμαι να κοιτάξω αλλά ποντάρω ότι εκεί πάνω έχουν δυο σύνθια, το λιγότερο. Μετά κάποια κιθάρα, φάνκυ.
«Τι γίνεται;» ρωτάω τον Άρη.
«Όλα καλά –ωραία μέρα για περίπατο επίσης!» απαντάει.
«Κι εσείς πως από δω;»
«Για να ταΐσουμε τις πάπιες –τι άλλο;»
Μια γυναικεία φωνή τα χώνει μάγκικα σε αγγλικό στίχο, δεν ακούω καλά, πιάνω κάτι δυστυχίες σε καπνισμένους τοίχους, ακέφαλα μωρά, γυναίκες άρρωστες –σηκώνω το κεφάλι. Η φιλενάδα μου, η ξανθιά ντεθιάρα είναι η τραγουδίστρια –πίσω από ένα μικροκαμωμένο σύνθι.
«Ρε, την ξέρω αυτή!» κάνω.
«Εσύ και όλοι οι Αμπελόκηποι», σχολιάζει ο Άρης.
Καθόμαστε λοιπόν αγκαλιασμένοι και απολαμβάνουμε τις μουσικές –όμορφη γκόμενα η ξανθιά, ωραία τα λέει, αν είχανε και κανένα τραγουδάκι γκαραζιέρικο, με κάποιο γρέζι, θα τους γούσταρα περισσότερο. Λείπει κι ο φίλος μου ο Τάκης που ερωτεύεται a priori τις τραγουδίστριες, κλείνω τα μάτια και βλέπω καλειδοσκόπια. Ένα μαυροπούλι φεύγει από την άκρη του κεφαλιού μου, φως αντανακλά στα στιλπνά φτερά του, αέρας πηχτός που σκίζεται σα μετάξι, ένας τοίχος από φως –μασίφ τοίχος –το μαυροπούλι σκάει πάνω του και μένει εκεί, κανονική χαλκομανία, το αίμα του τα χρώματα της ίριδας.
«Συγκάτοικε πετάω!»
Ανοίγω τα μάτια ζαλισμένος μέσα στον εκνευρισμό. Ο Βασιλάκης έχει χωθεί δίπλα μου και φέγγει σαν λαμπτήρας πυρακτώσεως.
«Τι έγινε ρε; Σε ποτίσανε τίποτα;» διαμαρτύρομαι.
«Και με ποτίσανε και ποτίστηκα και… βλέπεις την κοπέλα εκεί πέρα;»
Τη βλέπω. Μια όμορφη κοπέλα, κάπως αταίριαστη με τη ρεμαλαρία που κυκλοφορεί εδώ μέσα.
«Τι είναι αυτή ρε; Από το Αρσάκειο την κοπάνησε;» κοροϊδεύω τον μικρό.
«Γιατί δηλαδή; Πρέπει να είναι όλες κάπως;» αναρωτιέται.
«Όχι δεν πρέπει. Το ‘κάπως’ μας έφαγε και κοντεύουμε να ξεχάσουμε το ‘πώς’», φιλοσοφώ, του κώλου δηλαδή.
«Μου είπε ότι θέλει να μείνει στην κατάληψη –κι αν έχω χώρο στο δωμάτιό μου!»
«Έλα! Τι λες ρε παιδί; Δηλαδή θα φέρεις γυναίκα στο τσαρδάκι μας;»
«Αν δεν θέλεις, να της πω…»
Ξεκαρδίζομαι.
«Φέρε ότι γουστάρεις πιτσιρίκο. Κι αν σας ενοχλώ θα την κάνω για αλλού, μην αγχώνεσαι».
«Όχι ρε! Δεν είναι έτσι! Δεν πάει δηλαδή η φάση σε …»
Τον χτυπάω στην πλάτη.
«Αρχίσαμε τα ‘όχι αγάπη μου –δεν είναι αυτό που νομίζεις’; Κούλαρε δικέ μου».
Τον αφήνω μετά να τρέξει στη γκομενίτσα μην του την αρπάξει κανένας Παπούα, από αυτούς που τριγυρίζουν στα πέριξ. Τον καμαρώνω από εδώ πέρα, αν θες να ξέρεις. Είναι όμορφο να βλέπεις τον έρωτα κι ο έρωτας να είναι τόσο απλός, χωρίς στυλάκια και μαλακίες, χωρίς κατάρες γεννημένες στο παρελθόν… Χαμογελάω και πηγαίνω να βρω την ξανθιά ντεθιάρα τραγουδίστρια –να τσεκάρω τυχόν προοπτικές σαλιαρίσματος μαζί της, επειδή, αν μείνω κι άλλο μόνος θα καταντήσω Μαλακάσης.

Αλλά δεν είναι γραφτό.

Ένας τρομακτικός θόρυβος, σα να γκρεμίζονται πόρτες, φωνές ανακατεμένες με ουρλιαχτά. Πιάνω τοίχο ασυναίσθητα –τι συμβαίνει εκεί έξω;

Μια ομάδα παιδιών προσπαθεί να μπει στο αίθριο, αλλά την σπρώχνουν κατά έξω αυτοί που προσπαθούν να βγουν, πανζουρλισμός. Κρατάω τοίχο για να μην ποδοπατηθώ και πηγαίνω αργά προς τα κει, να βρω το ξεκίνημα της φασαρίας.
«Μας την πέσανε!» ακούω δίπλα μου.
«Μπάτσοι;» ρωτάω.
«Φασίστες!» μου απαντάνε.
Χαμογελάω. Πάμε για μεγάλη σφαγή.

Στην είσοδο της κατάληψης γίνεται κόλαση –οι απέξω έχουν ρίξει την πόρτα και βαράνε ακατάστατα, «αγανακτισμένοι πολίτες» αγκαζέ με ξυρισμένα κεφάλια. Κοιτάζω πιο δίπλα, ευτυχώς οι δικοί μου έχουν πιάσει τα παράθυρα –πετάνε πέτρες και ξύλα για να σπάσουν την εισβολή. Πηδάνε και κάποιοι έξω, να πλακωθούν, να τους πλαγιοκοπήσουν. Ο Άρης φυσικά πρώτος και καλύτερος. Χώνω τα κλειδιά ανάμεσα στα κλεισμένα μου δάχτυλα και προχωράω τοίχο –τοίχο, θέλω να φτάσω στην πόρτα και να τους ρίξω στ΄αυτιά. Δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου αλλά τα καταφέρνω μετά από λίγη ώρα.
Με την πλάτη κολλημένη είμαι σε απόσταση βολής από έναν χοντρομαλάκα με καδρόνι –του σκάω μια στο μάγουλο, μετά τον χαζεύω να γονατίζει κλαίγοντας. Προχωράω λίγο ακόμα. Παίρνω τις πλάτες κάποιου άλλου και βαράω το σβέρκο του, δεν πετυχαίνω στα γεμάτα, γυρίζει με το μάτι αγριεμένο.
«Κουμούνι θα σε σκίσω!» κρώζει.
Του τραβάω μια στα χείλια και τον παίρνουν τα ζουμιά.
«Κουμούνι να πεις τη μάνα σου», παρατηρώ.
Αλλά είμαι μαλάκας κι έχω καταφέρει να αποκοπώ από τους δικούς μου που υποχωρούν -καροτσάκι. Χέζομαι κανονικά, κάτι ξυρισμένοι με σταμπάρουν και κουνάνε τα ματσούκια τους, σκύβω να πάρω ένα πεσμένο σιδερολοστό –ναι, τόσο μαλάκας! Τρώω την πρώτη στο κεφάλι και κουδουνίζω σαν παιδικό ποδήλατο, αρπάζομαι από τον λοστό λες και ήρθε το τέλος του κόσμου, τρώω ακόμα μία στην πλάτη.
Τελικά σηκώνομαι με τα χίλια ζόρια, αλλά τώρα οι πούστηδες υποχωρούν πανικόβλητοι –φαίνεται ότι οι δικοί μας τους απόκοψαν τελικά. Κάνω να ορμήσω στον πιο πρόχειρο, ζαλίζομαι λίγο και το μετανιώνω.
Οι διπλανοί μου παίρνουν θάρρος από την αναχαίτιση και κάνουν κόντρα ντου, βαράνε στα τυφλά, οπότε αρπάζω μια αδέσποτη στον δεξί ώμο. Κοιτάζω δίπλα μου, ένας του συντονιστικού με καρεκλοπόδαρο στο χέρι.
«Σιγά σύντροφε», λέω, «μη σακατευτούμε από μόνοι μας».
Δεν ακούει, το μάτι του έχει γυρίσει ανάποδα από φόβο και οργή.
Βγαίνουμε τελικά έξω, οι πούστηδες υποχωρούν στο απέναντι πεζοδρόμιο, ακουμπιόμαστε μεταξύ μας για να πάρουμε δύναμη.
«Τσακίστε τους φασίστες!» ακούω τριγύρω.
Να τους τσακίσουμε, γιατί όχι; Και τότε παίρνω χαμπάρι τι γίνεται –οι απέναντι έχουν υποχωρήσει σέρνοντας μαζί τους κάποιους δικούς μας, εμφανώς σακατεμένους. Δείχνω στον διπλανό μου, κουνάει το κεφάλι, είναι κι άλλοι που το είδαν.
«Θα φτύσουν το γάλα της μάνας τους!» λέει κάποιος πίσω μου.
Οι απέναντι ανασυντάσσονται και προκαλούν ανοιχτά. Αρχίζει ο πολιτισμένος διάλογος.
«Ελάτε ρε μουνιά!»
«Θα σας πιούμε το αίμα!»
«Κωλόπαιδα!»
«Φασίστες!»
Θυμάμαι τώρα τους τύπους που με στείλανε νοσοκομείο –έχω μήνες να τους σκεφτώ. Δε νιώθω μίσος, ούτε φόβο, δε γουστάρω εκδίκηση και άλλα τέτοια γραφικά. Απλά θέλω να περάσω το πεζοδρόμιο, να φτάσω κοντά στους καργιόληδες εκεί πέρα και να τους τσακίσω. Όχι για αυτό που μου έκαναν, αλλά για αυτό που θέλουν να μας κάνουν. Χρόνια τώρα, από τότε που τους θυμάμαι, από τότε που μας θυμάμαι.
«Ντου ρε!» φωνάζει ένας δικός μας και οι πρώτοι ξεκολλάνε, περνάνε το δρόμο.
Ακολουθώ. Οι απέναντι έχουν βγάλει μπροστά τα παλούκια, αν ήμασταν έξυπνοι θα τους καίγαμε σαν ποντίκια με μολότοφ, αλλά δεν είμαστε. Ούτε έξυπνοι, ούτε τίποτα –μπουχτισμένοι είμαστε.
Φτάνω κοντά τους, ο ξυρισμένος κραδαίνει το ματσούκι του, παίρνω φόρα και του αμολάω μια ροχάλα ανάμεσα στα μάτια. Κάνει να σκουπιστεί, αρπάζω το ματσούκι και το γυρίζουμε σε τσάμικο. Βλέπω ότι φοβάται περισσότερο από μένα, αυτό δεν είναι καλό γιατί βάζει σούπερ έξτρα δύναμη στο τράβηγμα. Με την άκρη του ματιού πιάνω κάτι δικά μας παιδιά που αγωνίζονται να ξεμπερδέψουν το κουβάρι των αιχμαλώτων, ζορίζουν να τους πάρουν μέσα από τα χέρια των ξυρισμένων. Αφήνω λοιπόν το ματσούκι στο μαλάκα μου και λέω να τραβήξω κατά κει, όσο εκείνος παρασύρεται από τη δική του φόρα και γκρεμίζει τρεις-τέσσερις πίσω του, σχεδόν στράικ!

Κλωτσάω και περπατάω.

Πέντε παιδιά πεσμένα στο πεζοδρόμιο, οι φασίστες τα κλωτσάνε, οι δικοί μου προσπαθούν να τα στηρίξουν, κάνουμε αλυσίδα γύρω τους, τρώμε κάμποσες άδειες –τα παιδιά σηκώνονται παραπατώντας. Ευτυχώς γιατί σε λίγο θα μας βρίσκουν στα γεμάτα, υποχωρούμε προσεκτικά. Διακρίνω ανάμεσα στους χτυπημένους που απελευθερώθηκαν την κοπέλα που γούσταρε ο Βασιλάκης –μάλλον της έχουν κάνει γερή ζημιά, το πρόσωπό της τίγκα στο αίμα. Προχωράει σα μεθυσμένη, στα τυφλά. Κάποιοι την αρπάζουν και την πηγαίνουν προς τη μεριά μας, στη μέση του δρόμου ξεφεύγει από τα χέρια τους και το βάζει στα πόδια, τρελαμένη κανονικά. Δεν την ακολουθεί κανένας, έχουμε τα δικά μας προβλήματα εδώ πέρα.

Τα δυο απέναντι πεζοδρόμια έχουν πλέον ενωθεί στη μέση της ασφάλτου, ο καθένας βαράει ακατάσχετα τον διπλανό του. Όποιος πέφτει πρώτος, τραβιέται πίσω από τους δικούς του, στις δυο πάντες ακούγονται φωνές για επίθεση –μαλακίες. Έχει γίνει μαλλιά η φάση, σε λίγο θα κοπανιόμαστε στα τυφλά. Κόβω βόλτες ανάμεσά τους, είναι όλοι απασχολημένοι –αν δεν τους βαρέσεις δε σε βαράνε. Ο Άρης αρπάζει ότι ξυρεισμένο κεφάλι βρεθεί μπροστά του, κοπανάει και προχωράει –δεν χάνει το χρόνο του με «αγανακτισμένους πολίτες». Κάποιος σηκώνεται πίσω του, θέλω να τον προειδοποιήσω αλλά είμαστε μακριά, δε θα μ΄ακούσει, ο κάποιος του τραβάει μια στην πλάτη με λοστό, ο Άρης δεν καταλαβαίνει, συνεχίζει να προχωράει, ο κάποιος σηκώνει τους ώμους και ψάχνει για κάτι πιο ευάλωτο τριγύρω. Μέχρι που αρπάζει μια γερή με μπουκάλι στο κεφάλι και σωριάζεται.

Τώρα βλέπω ότι οι πούστηδες αρχίζουν να υποχωρούν, στην αρχή συντεταγμένοι, μετά πανικόβλητοι. Επειδή βλέπουν ότι δεν υπάρχει πλέον λόγος ακόμα και μέχρι αύριο το πρωί να έμεναν, τζάμπα ξύλο θα έπεφτε. Οι δικοί μας δεν έχουν κουράγιο να τους κυνηγήσουν, σταματάνε λοιπόν και ασχολούνται με το να ρίχνουν τίποτα ψιλές στους περαστικούς. Κάποια νίκη.

Εκείνη τη στιγμή σκάνε τα μπατσικά με τους φάρους αναμμένους. Είναι 4-5 αυτοκίνητα, κάνουν ένα φράγμα, μην τύχει και κυνηγήσουμε τους φασίστες. Οι μπάτσοι βγαίνουν έξω σε στυλ Μαϊάμι Βάις. Εμείς περιμένουμε, ελπίζουμε να βγει μπροστά το συντονιστικό, να καθαρίσει.

«Τι συνέβη εδώ;»
«Ήρθαν και μας επιτέθηκαν με πέτρες και ξύλα».
«Έχουμε καταγγελίες ότι εσείς επιτεθήκατε».
«Πως δηλαδή; Περνούσαν απέξω κι αρχίσαμε να τους χτυπάμε με τις πόρτες; Δε βλέπετε τι έχει γίνει στο κτίριο;»
«Ήταν μια ειρηνική διαδήλωση κι εσείς επιτεθήκατε».
«Ναι ε; Κι αυτοί που φεύγουν εκεί πίσω με τους λοστούς;»
«Από σας τους πήραν!»
«Έχετε μάρτυρες περί αυτού;»
«Δεν μας χρειάζονται μάρτυρες. Έτσι κι αλλιώς έχετε καταλάβει το κτίριο παρανόμως. Θα συλληφθείτε».
«Υπάρχει εισαγγελική απόφαση για παράνομη κατάληψη του κτιρίου;»
«Θα εκδοθεί σύντομα».
«Όμως μέχρι τότε δεν είμαστε παράνομοι!»
«Ελάτε μαζί μας, θα τα βρούμε στο τμήμα αυτά».
«Σύντροφοι! Μπείτε πάλι μέσα!»
«Έλα μαζί μας ρε αλήτη!»
«Σύντροφοι μέσα! Μη σπάσετε την κατάληψη!»
«Πάρτους όλους! Θα απαγγελθούν κατηγορίες για απείθεια και πρόσκληση σε στάση».
«Σύντροφοι…!»
Βλέπουμε τους μπάτσους να σέρνουν στα περιπολικά τα μέλη του συντονιστικού όσο ξαναμπαίνουμε στην κατάληψη. Είναι γνωστή η ιστορία –πάντα χαμένοι βγαίνουμε στο τέλος. Στην καταμέτρηση των απωλειών είναι οι μοναδικές νίκες που μας έχουν απομείνει –έτσι συμβαίνει. Και σήμερα το πήραμε το Χι, όσο να πεις!

Τα παιδιά παλεύουν να ξαναστήσουν υποτυπωδώς τη ρημαγμένη πόρτα, μπλοκάρουν με ξύλα τα ξεδοντιασμένα παράθυρα –ξεδίνουν την ένταση. Κάποιοι γελάνε, κάποιοι –περισσότεροι –πονάνε, ξεκολλάμε τα κορμιά μας, χαλκομανίες, από τους τοίχους. «Το κίνημα προχωράει με αυτόματο πιλότο», το κίνημα μετατράπηκε σε κούνημα, οσονούπω.

Βλέπω τον Βασιλάκη σκαλωμένο σε μια γωνιά στο αίθριο, διπλωμένο στα δύο. Πλησιάζω ανήσυχος –ανακαλύπτω ότι το παιδί ξερνάει ακατάσχετα.
«Είσαι καλά;» τον αρπάζω από τους ώμους.
«Φύγε!» τσιρίζει.
«Πάμε ρε να σου ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπο!»
«Φύγε σου λέω!»
Τον γράφω στ΄αρχίδια μου, αρπάζω το πουκάμισό του και τον σέρνω βίαια. Στην αρχή κοντράρει, μετά παραιτείται. Ανεβαίνουμε τις σκάλες, βρίσκω ένα λάστιχο έξω από την τουαλέτα και τον πλακώνω στα ντους. Σε λίγο του βγαίνει μια κατατονία, φουλ σίζον.
«Είμαι χέστης, ξεφτιλισμένος! Είμαι σκουπίδι! Την πήραν μέσα από τα χέρια μου κι εγώ καθόμουν και κοίταζα!»λέει ανάμεσα σε λυγμούς.
«Χαλάρωσε ρε! Τι μπορούσες να κάνεις;»
«Να την κρατήσω, να τη σώσω –αυτό μπορούσα! Αλλά φοβήθηκα. Τρόμαξα!»
«Ηρέμησε φίλε».
«Τα ΄χασα, ήθελα να σωθώ εγώ, να γλιτώσω …»
«Κόφτο ρε μαλάκα! Δεν έγινε τίποτα σου λέω!»
Με κοιτάζει ήρεμα πλέον. Τέλος κρίσης ή αρχή;
«Δεν έγινε τίποτα ε; Την είδες πως έφυγε; Την είδες; Κι εγώ καθόμουν παραπίσω, δεν έκανα καν προσπάθεια να τρέξω, να την στηρίξω… Ξέρεις τι σκεφτόμουν όσο την έβλεπα στο δρόμο; Ότι αν πήγαινα προς το μέρος της θα με πλάκωναν στο ξύλο. Αυτό σκεφτόμουν!»
«Σκάσε ρε πιτσιρίκο, δεν έχουν νόημα όλα αυτά. Όλοι χεσμένοι ήμασταν, απλά κάποιοι έχουν μάθει να το κρύβουν. Την επόμενη φορά θα είσαι προετοιμασμένος, μη σκέφτεσαι τι δεν έκανες –σκέψου τι θα κάνεις αν ξανατύχει».
«Τα ίδια ακριβώς θα κάνω».
«Τώρα λες σαχλαμάρες».
«Και δε θα ξανατύχει. Σε μένα τουλάχιστον –γι΄αυτό να είσαι σίγουρος».
«Δεν πειράζει ρε συ. Δεν είναι κακό να φοβάσαι, κακό είναι να μην το ξέρεις. Κι αν δεν μπορείς από εδώ πέρα, πήγαινε αλλού –υπάρχουν τόσα πόστα που χρειάζονται κόσμο, δεν είναι ανάγκη να παίζουν όλοι ξύλο».
«Δεν κατάλαβες, καθόλου δεν κατάλαβες», μουρμουρίζει ασταμάτητα.
Τον αγκαλιάζω λοιπόν κι ας μου βρωμάει ξερατά, είναι δικός μου άνθρωπος –προσπαθώ να το αγνοήσω.
Σε λίγο με σπρώχνει πίσω, τον βλέπω κάπως πιο ήρεμο.
«Άντε να ξαπλώσεις πάνω», του λέω. «Προσπάθησε να ηρεμήσεις, σου χρειάζεται λίγος ύπνος. Και μη σε νοιάζει τίποτα, όλα θα γίνουν καλύτερα».
Κρώζει μια παρωδία γέλιου, κάπως ανατριχιαστικά.
«Ναι, έχεις δίκιο. Όλα θα γίνουν καλύτερα. Για όλους μας», λέει.
Σηκώνω τους ώμους –τι να πω δηλαδή; Τον παρακολουθώ όσο χάνεται στις σκάλες, έφαγε μεγάλο σοκ το παιδί. Είμαστε όλοι μας δειλοί, απλά μερικοί ξέρουν κατά που να στρέψουν τον φόβο μας. Και κάποιοι άλλοι έχουν μάθει να ξαμολάνε τον φόβο, να τον ξεβράζουν στα χέρια και τα μάτια τους –τότε ο φόβος γίνεται παράλογη οργή. Κι αυτοί που ενεργούν έτσι γίνονται ήρωες. Ζωντανοί ή νεκροί.

Πάω πάλι στην είσοδο, χώνομαι ανάμεσα στους υπόλοιπους, κουβαλάω πεταμένα μαδέρια, στοιβάζω πέτρες για να κλείσουμε τις τρύπες –έχω ανάγκη την εξάντληση. Γι΄αυτό συνεχίζω έτσι, μιλάμε λίγο μεταξύ μας, «πιάσε εδώ», «κράτα γερά», «φέρε υλικό» -τα απαραίτητα. Μέχρι να νιώσω ότι τα γόνατά μου λυγίζουν, με βρίσκει η κούραση στη μέση του κουβαλήματος, γονατίζω φορτωμένος. Ο Άρης τρέχει δίπλα μου.
«Τι έγινε κοπέλα μου; Σου έφυγε κανένας πόντος από το καλσόν;»
Γελάμε ιδρωμένοι, μου αρπάζει τις πέτρες λες και είναι από αφρολέξ.
«Άντε ξάπλωσε πάνω –μη σου πέσει κάνα νεφρί και ψάχνουμε να το βρούμε», λέει.
Σηκώνομαι με το ζόρι. Είμαι σίγουρος ότι δεν αντέχω περισσότερο. Γι΄αυτό σέρνομαι να κοιμηθώ, η πρώτη σκέψη είναι να καταρρεύσω στα σκαλιά αλλά κάνω κουράγιο επειδή σκέφτομαι το ζεστό μου σλίπινγκ μπαγκ.
Φτάνω λοιπόν στο δωμάτιό μου και σωριάζομαι με το που μπαίνω μέσα. Να κοιμήθηκε άραγε ο Βασιλάκης;
«Καληνύχτα συγκάτοικε», ψιθυρίζω.
Μετά κοιτάζω κατά τη μεριά του. Είναι άδεια. Που διάολο πήγε ο πιτσιρικάς; Ανασηκώνω το κεφάλι -σκοτάδι και τίποτα. Σηκώνομαι.
«Βασίλη;» φωνάζω.
Ένα κομμάτι ρούχο περισσεύει από τη ντουλάπα, τρέχω κατά κει, ανοίγω και τον βλέπω. Με τα γόνατα διπλωμένα πάνω σε μια λειψή, τρίποδη, καρέκλα σφηνωμένη στον τοίχο της ντουλάπας, άσπρη τριχιά περασμένη σφιχτά στο λαιμό του, η άλλη άκρη της τριχιάς δεμένη πίσω –στο σιδερένιο κρεμαστάρι της ντουλάπας. Κάτι προλαβαίνω να δω από το πρόσωπό του και είμαι σίγουρος ότι ψώνισα υλικό για εφιάλτες μιας ζωής. Το δεξί του χέρι κρέμεται προς τα έξω, το αριστερό χέρι χαμένο κάπου πίσω. Για να δώσει ώθηση μάλλον. Βρωμάει –έχω διαβάσει ότι κατουριούνται σε τέτοιες περιπτώσεις, επιλέγω να μην το ψάξω αυτό. Πισωπατάω αλαφιασμένος, κόβω απότομα –μπορεί να ζει ακόμα. Πρέπει να το ψάξω. Πλησιάζω πάλι, αργά, σε όνειρο. Κάνω να λύσω τη θηλιά από τον λαιμό του, αλλά εκεί πέρα έχει πάρει μια γωνία αφύσικη ο σβέρκος του. Παρατάω λοιπόν την προσπάθεια από ένστικτο αυτοσυντήρησης. Μάλλον. Και ξεκινάω να φύγω από το δωμάτιο, στην πόρτα σταματάω, τον κοιτάζω –από μακριά δε φαίνεται τόσο τρομακτικός.
«Καλά ξηγήθηκες αδερφέ μου», λέω.

Τα σκαλιά για το ισόγειο είναι ατέλειωτα. Όσοι και οι πεθαμένοι της γενιάς μου –όχι ρε μαλάκα, δεν είναι τόσο πολλοί, είναι απλά ατέλειωτοι. Κι όσοι μένουμε πίσω, είμαστε με προθεσμία.

Λήξης.

72 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

samson rakas είπε...

η ηττοπάθεια που κουβαλάς εσύ κι η γενιά σου είναι ασύλλυπτη. Δε λέω, πρέπει να φάγατε ξύλο, όχι μαλακίες, αλλά ρε φίλε, μια φορά να δω να κοπανιέται φασίστας και να πυρποληθώ μετά. Όχι άλλες ήττες, όχι άλλα χι.

κατά τα άλλα, το επεισόδιο τα έσπασε. αλήθεια.

Mr.Fixit είπε...

Loipon epeidh exw pa8ei tilt me auta pou diavazw, dribblarw epityxws to endexomeno na se painepsw-me mia elastico epipedou toulaxiston zico (gia na eimai sto klima ths epoxhs) kai sou kata8etw to -alh8ino- gegonos:

Otan ksekinhsa na diavazw thn istoria, sto shmeio tou party, diavazontas den iksera oute ti einai to "Suspect Device", oute to "No Rest". Den iksera tous Dream Syndicate, den eixa akousei pote Siouxsie, oute Cave dekaetias 80. E twra kserw kai goustarw-etsi eimai egw, pas na me pshseis gia kati (bowie) kai sou vgainw apo allou, megalos kariolhs :P

The Motorcycle boy είπε...

Σαμσών, για μας νομίζω βγήκε το "ο Χαμένος τα παίρνει όλα" (ε, μα τι θα έλεγα! χαχα), κοντολογίς ποντάραμε στο ζερό από κάποια ηλίθια στυλιστική ανάγκη και ξεκινήσαμε προβάροντας το χαμόγελο του τύπου που έχει χάσει τα πάντα. Όχι μόνο πριν τα χάσουμε, αλλά πριν καν τα αποκτήσουμε.

Δεν φάγαμε και τόσο ξύλο τελικά -τα παιδιά σήμερα τρώνε πολύ περισσότερο και αντέχουν πολύ καλύτερα από μας.
Και μια προσωπική εκτίμηση -καλύτερα να μη δεις να δέρνεται φασίστας, γιατί θα τον δεις τότε σαν άνθρωπο και θα μπερδευτείς. Στο λέω από πρώτο χέρι, δυστυχώς (για μένα).

Fixit, εντάξει, γι΄αυτό σ΄αγαπάω κι εγώ και θα σε καλοπαντρέψω όταν έρθει η ώρα σου, χαχαχα! Λοιπόν, για μένα, το σημαντικό είναι όλα αυτά τα κομμάτια που λες -επειδή, αφού τα έφερε η κατάρα να μιλάμε, χαίρομαι να μοιραζόμαστε κοινές "μουσικές εικόνες". Όχι επειδή κατέχω την απόλυτη αλήθεια στο "αυστραλιανό μεταπάνκ" και στο "μεταγκαράζ ψυχομπίλι" (χαχαχα), αλλά γιατί είμαι αρκετά γέρος για να ακούσω καινούργια πράγματα ρε γαμώτο! Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι -μόνο με εκείνη την παλαιολιθική βαβούρα έχω επαφή. Αγάπα τα ελαττώματα με τους φίλους σου, έτσι δε λένε;
Μπύρες δικές μου όταν ανέβετε από την επαρχία.

Mr.Fixit είπε...

Ksereis kanena magazi pou na paizei to Tender Prey sto repeat? Fygame. :P

RaZz the sociology girl είπε...

http://uk.youtube.com/watch?v=4x2sch-_FuM

για κάποιο λόγο το σημερινό part της ιστορίας μου φέρνει στο μυαλό αυτό το τραγούδι

The Motorcycle boy είπε...

Fixit, ξέρω ναι αμέ! Με καλά ποτά κιόλας, μπύρες σούπερ με έξτρα αλκοόλ, μοχίτο με φρέσκο δυόσμο και Τέντερ Πρέι, Φέρστμπορν, Φρομ Χερ παιγμένα από αυεθεντικό βυνίλιο! Γουστάρεις; Σπίτι μου.

Raz, (έτσι, να σου κολλήσει η ίωση της κοινωνιολογίας να μη γλιτώνεις μια ζωή), μάλλον σου έκανε εντύπωση η κατατονία του Βασιλάκη μετά τον πανικό. Μπορεί να φταίει και η Αγγλία, χεχε.

Mr.Fixit είπε...

Hahahahaha hmoun vevaios oti 8a to leges auto!

The Motorcycle boy είπε...

Καθότι πολύ κοινότυπος σαν άτομο να πούμε, χαχαχα.

άσωτος είπε...

να αφιερωσω και εγω κατι απο τα νιατα μου στο ποστ αυτο που μου αρεσε ιδιαιτερα.
http://www.youtube.com/watch?v=UTfwHaO2bgM

ClouD είπε...

Και εκείνο το ξυπνάτε - πεθαίνω που βγάζει στα λινκς στο γιου τιουμπ πάει καλά.

Raz με έστειλες πολύ πίσω με τους Κατατονικούς.

Boy, ξύλο μετά από παραισθησιογόνα; Τρέλα.

Ρε το Βασιλάκη..!

The Motorcycle boy είπε...

Ρε Άσωτε, αυτονών ο κιθαρίστας ήταν Ασφαλίτης, δεν το 'ξερες; Το έγραψε κι ο Ριζοσπάστης, χαχαχα.
Ναι, καταλαβαίνω γιατί σου άρεσε αυτό το κομμάτι.

Cloud νομίζω πως μόνο εν μέσω παραισθήσεων είναι δυνατό (με την έννοια του πιθανού) το ξύλο. Νομίζω ή θυμάμαι.

athenian girl είπε...

χωρίς να θέλω να μειώσω την απεριόριστη πρωτοτυπία και υπεροχή της γενιάς σας ("εμείς τότε τα κάναμε όλα αλλιώς" γκουχου γκούχου) έχω να πω πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε με ημερομηνία λήξης.
εκτός αν φυσικά εμείς οι νεότεροι είμαστε αθάνατοι κ ξέχασαν να μου το πουν. Που αν ισχύει με χαροποιείς ιδιαίτερα.
Το κείμενο κατά τα άλλα ήταν πάρα πολύ συγκινητικό. ήθελα ωστόσο λίγο παραπάνω βασίλη.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, κι εγώ ήθελα λίγο παραπάνω Βασίλη, αλλά είπα να το κάνω έτσι από σεβασμό στα γεγονότα και τη μνήμη του.

Πάντως χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω την απεριόριστη πρωτοτυπία της γενιάς μου, θα υπενθυμίσω οτι είμαστε η γενιά για την οποία βγήκε το "ντύνονται όλοι ομοιόμορφα σα στρατιωτάκια". Περί υπεροχής, καλά -δεν το συζητάμε! Η μοναδική γενιά που τράβηξε 10αρι στο 21, ενώ κρατούσε Άσσο και διπλό στο χέρι!
Αλλά να προσθέσω οτι ελπίζω πως εσείς, στην σχετική ηλικία έχετε ξεπεράσει την ημερομηνία λήξης, τουτέστιν δεν διατυμπανίζετε, "ελπίζω να πεθάνω πριν τα 30". Ε;

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, κι εγώ ήθελα λίγο παραπάνω Βασίλη, αλλά είπα να το κάνω έτσι από σεβασμό στα γεγονότα και τη μνήμη του.

Πάντως χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω την απεριόριστη πρωτοτυπία της γενιάς μου, θα υπενθυμίσω οτι είμαστε η γενιά για την οποία βγήκε το "ντύνονται όλοι ομοιόμορφα σα στρατιωτάκια". Περί υπεροχής, καλά -δεν το συζητάμε! Η μοναδική γενιά που τράβηξε 10αρι στο 21, ενώ κρατούσε Άσσο και διπλό στο χέρι!
Αλλά να προσθέσω οτι ελπίζω πως εσείς, στην σχετική ηλικία έχετε ξεπεράσει την ημερομηνία λήξης, τουτέστιν δεν διατυμπανίζετε, "ελπίζω να πεθάνω πριν τα 30". Ε;

ell είπε...

Outsider!
χαθηκαμε λίγο, μαλωνα με τον μότορ :(( κ δε διαβασα κ την ιστορία όλη...

πάρε ένα κομμάτι αγαπημένο... με μια όμορφη

http://www.youtube.com/watch?v=rvvkuGt7MrA&feature=related

ell είπε...

Ειναι κ ένα άλλο πολυ ωραίο "χρεωσε τα στη φωτια" αλλα μ αρέσει απο active member το τραγουδι

κ στο γιουτιουμπ το έχει με την σανταζινια, και με αυτούς αλλα είναι απο λάιβ κ δεν μπορω να το βρω αλλιώς

θα στο δωσω λοιπον έτσι(ακουγεται πιο ωραια απο τους άλλους όμως)

http://www.youtube.com/watch?v=ot3AE4c-c5k&feature=related

The Outsider είπε...

Ω!!! ellακι τι κάνεις; Τώρα το είδα. Όλα καλά; Χαθήκαμε. Αν είσαι μέσα δώσε κανα σημείο ζωής!

The Outsider είπε...

Τρέλλα πουλάει σήμερα ο Outsider!
http://www.youtube.com/watch?v=GPWq6LOSsPs&feature=related
Για το ellακι!

Και για τον νεκροφιλογκαραζοmotor η διασκευή:
http://www.youtube.com/watch?v=a98umoWh7VU&feature=related

ell αύριο ψήνεσαι για κάψιμο;

ell είπε...

Χαχαχα!
τι τρελος που είσαι :))
Ωραιο!!! πολύ μου άρεσε πάντα ν ακουω κομματια απ αυτή την εποχη παρόλο που δεν ξέρω κ πολλα τραγουδια

ωραία κ η διασκευή!!!

:*

Υ.Γ. μπορει να ξαναμπω το βράδυ αλλα δεν είναι σίγουρο

The Outsider είπε...

Εντάξει ell. Άμα μπεις γράψε και θα τα πούμε!!

The Outsider είπε...

Πάρε και ένα τραγουδάκι χαμένο- το βρήκα ύστερα από μεγάλο κόπο με πολύ σκόνη πάνω.
Ιταλικό-αναφέρεται στην γενειά του 77 στην Ιταλία και στο τότε κίνημα.
Εγώ το βρήσκω πόλυ όμορφο:
http://www.youtube.com/watch?v=lr7J5Wf28sw&feature=related

ell είπε...

Πολύ ομορφο ρε!
μακάρι να τα καταλαβαινα όλα
αν κ φτάνανε οι εικόνες κ λέξεις όπως
κολλεκτίβα
λιμπερτά
ελ μπαμπινοι
ελ α εστόρια ντε φουτούρ

πολύ ομορφο :*

The Outsider είπε...

Άντε ρε ellακι, έχουμε πρόβλημα συγχρονισμού...
Πάρε δύο κομματάκια βγαλμένα από την ιστορία του motor:
http://www.youtube.com/watch?v=kw_zFzNxVPQ

http://www.youtube.com/watch?v=loTP5k-jDL0&feature=related

The Outsider είπε...

ellακι το βράδυ θα ξαναμπώ ελπίζω να τα πούμε!
Θα σου χαρίσω ένα ξεκάρφωτο τραγουδάκι που όμως μου αρέσει πολύ. Πρόσεξε τους στίχους...:
http://www.youtube.com/watch?v=kny8gZCHsoY

ell είπε...

Γεια σου :)
δε μ αρεσουν κ πολύ τα 2 που άκουσα

το 1ο μ αρέσει η μουσική αλλα όχι οι στιχοι καλα για το άλλο δεν το συζητώ... καθόλου!
γούστα είν αυτά...

θα ακούσω κ το 3ο που δίνεις κ τα λέμε

ell είπε...

Το ελληνικο αυτό κάτι μου θυμίζει μπορεί κ να το χω ξανακούσει

το ακουω τωρα 2η φορα, δε μου άρεσε κ πολύ, αλλα στην αρχη η μουσική μου άρεσε

οι στίχοι δεν ακουγονται κ πολυ καθαρα (τους έψαξα στο γκουγκλ αλλα δεν τους έχει)
σόρρυ αλλα μου φαινεται πολύ κλαψιαρικο, αν κ έχει κάποιους ωραίους στιχους όπως "τους φραγμους κάτι... τα ρουχα που φοράς να ντυθω" δεν ξέρω μπορει να είναι κ θέμα διαθεσης

με κανα τσιπουράκι μπορεί κ να το άκουγα καλύτερα :)

ell είπε...

Αλλα αυτό
http://www.youtube.com/watch?v=5GS7oI6U3a8&feature=related

είναι ωραίο

κ η φωνή αυτή κ η μουσική γενικά κάτι μου θυμίζει

The Outsider είπε...

ellακι ελπίζω τώρα να τα πούμε!

ell είπε...

Μάλλον δε θα τα πουμε σήμερα ε;
ξανακούω το 3ο που έβαλες (το ελληνικο)
θέμα διαθεσης είναι τελικά, με το τσιπουράκι μια χαρα :))) ή μάλλον επειδή είν η 4η φορά που το άκουσα κ το αντέχω τώρα :ΡΡΡΡΡ

ελα, δε θα βάλεις τίποτ' άλλο;
εψαξα κ απ αυτούς αλλα δε βρήκα άλλο

Υ.Γ. δεν έχω διαβάσει το 27 της ιστορίας

The Outsider είπε...

Ξεκόλλα που δεν θα τα πούμε! Εδώ ετρεχα σαν τρελλός να σε προλάβω γιατί ήμουν έξω.
Ετοιμάζομαι!!

The Outsider είπε...

Άντε αφού έχεις τσιπουράκι, κάτι θα γίνει. Μια πραγματική φωνάρα Ελληνίδα. Βέβαια το τραγούδι δεν είναι ρεμπέτικο όπως νομίζουν πολλοί.Γράφτηκε για την ταινία. Αλλά ξεδιπλώνει αυτήν την υπέροχη φωνή. Πως τα πας;
http://www.youtube.com/watch?v=aXJQmTSptCc&feature=channel_page

ell είπε...

ναι...
πολύ αγαπημένο αυτό.. Σωτηρία Λεονάρδου! όταν το είχα ακουσει χρόνια πριν είχα ξετρελαθει

μια χαρα είμαι καιγομαι λίγο απο πυρετο :)) κ με το τσιπουρο ζεσταθηκα πολυ

The Outsider είπε...

Περαστικά ellάκι. Άντε θα τα πούμε τελικά!!!Τώρα θα σου αφιερώσω ένα πολύ αγαπημένο τραγουδάκι. Ανεμελιά-Λεβεντιά μου βγάζει το εν λόγω άσμα!
http://www.youtube.com/watch?v=SOWGOr3RTWg&feature=related

ell είπε...

Πολύ ωραίο παλια μου άρεσαν πολύ (γενικότερα τα κρητικά) απο τους Χαϊνηδες λίγα κομμάτια αλλα είναι τρομεροι!

ούτε αυτόν που θα σου βάλω τώρα γενικά τον ακούω αλλά αυτό ειναι τρομερο!!! ακουσε το:
http://www.youtube.com/watch?v=GG1n31OmFxU

άκου κ στίχους!

The Outsider είπε...

Καλά κάνεις! Θανάση και Θανάση- μας έχουν πρήξει τα αρχίδια λες και είναι φίλος τους...
Τελοσπάντων...
Αυτό του motor δεν θα του αρέσει αν κατάλαβα καλά από ένα κομμάτι της ιστορίας.
Εγώ στο αφιερώνω, το θεωρώ πολύ γλυκό και ανθρώπινο (είμαι λίγο φλώρος σήμερα...):
http://www.youtube.com/watch?v=GGu0DDgqwIY

ell είπε...

Σοβάρα; απο ένα φίλο τον πρωτοάκουσα κ πριν κανα 2-3 μέρες άκουσα αυτό το κομμάτι
αλλα πάλι, δεν είμαι κ το πιο σχετικο άτομο με τη μουσική

υπέροχο! το κομμάτι που έβαλες!

θα παω για τσιγάρα κ έρχομαι

ell είπε...

Όχι κ φλωρος ρε συ! αυτό είναι πανέμορφο

κ γω είμαι φλώρα τότε όκει :))

ell είπε...

Έσυ ποτέ δε μου λες αν σ αρέσει κανενα απ αυτά που βάζω

το "Αγρύπνια" δε σου άρεσε; ποτε δε μουλες

The Outsider είπε...

Εντάξει χαίρομαι! Είμαστε και δύο φλώροι! Άκου και αυτό ell : http://www.youtube.com/watch?v=IMyFJQiKxCk
Δεν νομίζω να σου αρέσει... Το τολμάω όμως!
Τα πήρες τα τσιγαράκια σου;

The Outsider είπε...

Σόρρυ... Το ξέρω το τραγούδι αλλά γενικά έχω μια αντιπάθεια στον Παπακωνσταντίνου. Μου την σπάει ρε παιδί μου!

ell είπε...

Ναι, τα πήρα με βλέπω να μην μπορω να αναπνεύσω αυριο :Ρ
φυσικά εσένα κατηγορώ για αυτή την κατασταση κ την αγρύπνια μου :ΡΡ

ρε συ ακουστά την έχω αυτή
θα πρεπει ν αρχισω να διαβάζω τίποτα :)
ρεζιλι
περιεργο το κομμάτι αλλα κ πώς να καταλαβώ, έβαλα το wikipedia
αλλα μ αρεσει πολύ η μουσική

The Outsider είπε...

Θα βρεις πήγες εύκολα.

Είναι ωραίο να βρίσκουμε κάποιον που μας φταίει! Το κάνω και γω!

Αν ποτέ γίνεις μαμά να το αποφύγεις αυτό που λέει το επόμενο τραγουδάκι!:
http://www.greektube.org/content/view/45415/2/

ell είπε...

Μα πλακα έκανα! εννοείται!

γαμάτο κομμάτι έβαλες!!!

ρε Outsider απο κόσκινο με περνάς!!!

The Outsider είπε...

Πλάκίτσα!!
Αφού είσαι μπαρμπαροκάκι αυτό θα σου αρέσει!:http://www.youtube.com/watch?v=Sf3uiCfNkaM
Ελπίζω να μην έχεις δουλειές αύριο και ξυπνήσεις χάλια...

ell είπε...

Ναι, πάρα πολύ!

όχι δεν να ξυπνήσω πρωί αλλα ξυπναω απο μόνη μου κ λόγω πυρετου

αυτό
http://www.youtube.com/watch?v=S5Fk7PQLYZw&feature=related

και για Μότορσάικλ Μποι κ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ επικαιρο, όχι μόνο λογω ιστορίας

ell είπε...

ομως εσύ;
μήπως πρεπει να πουμε καληνύχτα;
κ δε χανόμαστε :)

The Outsider είπε...

Το: ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ επικαιρο, όχι μόνο λογω ιστορίας, δεν μου πολύ άρεσε. Ελπίζω ότι και να παίζει να ξεσκαλώσει εκτός αν το λες γενικά. Δεν θέλω απάντηση.
ΜΑ ΡΕ Ell το είχα βάλει στο 26! Είχα παρακολουθήσει τους επικούς διαλόγους, τις τραγικές εκείνες ημέρες που χάσαμε και την Άλεξ και εγώ εσένα.
http://www.youtube.com/watch?v=yQhS-fJ-LFs&feature=related
Και αυτό θα σου αρέσει

The Outsider είπε...

Χάθηκες;
http://www.youtube.com/watch?v=rOk3ZJnYjps&feature=related

ell είπε...

σοβαρά; χαχαχα
κ πήγα να σου το βάλω απο λου ρηντ που το βρήκα κ μ αρέσει περισσοτερο, μα θυμόμουν ότι μου είχες βαλει αυτούς κάπου αλλα το είχα ξεχάσει το κομματι σορρυ δεν λειτουργω κ πολυ τωρα

το γενικότερα πάει γιατί κάπου λέει μέσα σ όλα αυτά ότι
δε με νοιαζει για αυτό κ αυτό, για τους πολιτικους κλπ κ το ότι ο ένας υποβιβάζει τον άλλο, κ ακόμα κ τα πεθαμένα πτωματα που φτιάχνουν λόφους κλπ

δλδ με λίγα λόγια κάποια πραγμ που λεγαμε κ με μοτορ κ απο σχολια, τελοσπάντων

ell είπε...

Σ' ευχαριστώ! Μ αρέσει πολύ αυτό!!!

θα θελα να μην πρεπει να γραφω τώρα κ να μπαινει αυτοματα μουσικούλα
:)

The Outsider είπε...

Κατάλαβα. Ας ακούσουμε λίγο και κάποια παλιοκόριτσα. Πάντα μου άρεσαν αυτού του είδους οι τύπισσες.
http://www.youtube.com/watch?v=oggEM6lmHuY&feature=related

ell είπε...

σορρυ στους σμιθς πηγαινε το προηγούμενο σχόλιο

το άλλο που λες για άλεξ θα το ακουσω τώρα

ell είπε...

πωπω πολύ αρχαια πραγματα :Ρ
κ αυτό για τον άλεξ κ το τελευταιο
δεν τα ξέρω, αλλα δε με ξετρελαινουν κιολας

ρε outsider εχω κουραστει κάπως κ δεν λειτουργω

θα τα πουμε, καληνύχτα :)

The Outsider είπε...

έγραψα για την Άλεξ της ιστορίας . ΟΚ Καληνύχτα ell
http://www.greektube.org/content/view/11227/2/

ell είπε...

Συγνώμη, τώρα το είδα (εδω ζωγραφισε με το μυαλό σου ένα ανθρωπάκι που δίνει φάπα στον εαυτό του, εμένα) κ βάλε το κ σε κάθε σημερινο σχόλιο μου :Ρ
Σ' ευχαριστώ :*
θα τα ακουσω αυριο καλύτερα

όμως αυτό το τελευταιο που εβαλες είναι υπεροχο!

καληνύχτα :***

ell είπε...

Outsider
συνδυασμός πυρετου με αλκοόλ
έγραφα όταν μου δωσες το τελευταίο κομμάτι κ δεν προσεξα στίχους αλλα μου άρεσε η μουσική (δεν έπρεπε να το βάλεις...)
υπέροχο κ το ίζι λίβινγκ όπως κ το emergency (που το άκουσα για πολυ λίγο χθες...)

ήμουν σε θολούρα κ κομμάτια
μπορεί να τα πουμε ξανα ή όχι ή κ μπορεί να τα είχαμε "πει"...

το ελληνικό που έβαλες "Τρομαγμένος" (Μκρες περιπλανήσεις)ήταν τυχαίο;;;
σου λέει κάτι αυτός ο στίχος "όλα μου θυμίζουνε τα μάτια σου"
εμένα ναι, χθες που έβαλες το παραπανω ελλην.θυμήθηκα ότι τον είχα ακουσει την ίδια μέρα με το ελλην. που έβαλες

δεν ξέρω τι γινεται...

ell είπε...

Μου τους είχες "ξαναβάλει" αυτούς;;;;
"Μικρές Περιπλανήσεις";

απο ό,τι φαίνεται δε θα πεις
καλα να περνάς

The Outsider είπε...

Έλα ρε καλημέρα! Τι κάνεις; Ελπίζω να είσαι καλύτερα σήμερα. Στην ερώτηση σου, η απάντηση είναι όχι.
Σήμερα σου αφιερώνω άλλο ένα γλυκό τραγουδάκι: http://www.youtube.com/watch?v=wQBrn6trEwI

Το αφιερώνω και στον κύριο motor που όπως φαίνεται δεν θα ανεβάσει ιστοριούλα σήμερα.

Διάβασα και τις διευκρινύσεις σου, αν και το είχα πιάσει ότι δεν ήσουν στα καλύτερα σου.

ell είπε...

πανέμορφο κομμάτι

The Outsider είπε...

Αυτό είναι κορυφαίο. Οταν ήμουν πιτσιρικάς είχα πορωθεί!! Δεν ξερώ αν το έχεις υπόψιν σου:
http://www.youtube.com/watch?v=sxVfTcf7DPE
Για όλα τα μικρά και μεγάλα παιδιά που δεν έχουν ξεκολήσει από τα σκουπίδια...
Καλά ο motor θα φρίξει πάλι!

ell είπε...

χαχαχα
τι 'ναι αυτό ρε συ;

ρε συ σόρρυ αλλα πιστεύεις ότι ακόμα κ για παιδια είναι κομμάτι αυτό;;;
στα πλαϊνα είδα που εχει τη φρουτοπία ειχα δει κάποια επισοδ. αλλά ενας φίλος το εβλεπε μικρος κ μου είπε ότι του άρεσε, να σου πω την αλήθεια ούτε η φρουτοπία μου άρεσε

ell είπε...

ήταν σειρα στην τηλεόραση;
ίσα που θυμάμαι κάτι

ell είπε...

τον σπτέμβρη ήταν ένα λάιβ, δε θυμαμαι ποιου "καλλιτέχνη" ή ποιων,
φωνές κ μια πιο δυνατη απο άλλες (γυναικεία) που όμως δεν έβγαζα τα λόγια κ είναι κρίμα γιατί η μουσική είχε σταματήσει στο τελος κ ήταν μόνο "στίχοι" φαινόντανε κάτι να έχουν να πούνε, αφού ακόμα κ η μουσική σταματησε... δεν μπορεσα να πιάσω ούτε λεξη σαν εθελοκωφωση ενα πραγμα, γιατί ακουγόντανε, η φωνή της... κ ακομα εχω περιεργεια τι λεγανε... οι "στίχοι"

πολυ βαβουρα κ κόσμος όπως εδώ κ απεναντί μου μια οθονη

ευχαριστώ για τα τραγουδια

The Outsider είπε...

Η φρουτοπία είναι του Ευγένιου Τριβιζά. Είχε κυκλοφορήσει και σε βιβλιαράκια αλλά είχε γίνει γνωστή από την τηλεοπτική της εκδοχή στην ΕΡΤ-1. Μάλιστα η Coca-cola χρησιμοποίησε τον τίτλο με λατινικούς χαρακτήρες και έβγαλέ ένα αναψυκτικό. Ο Τριβιζάς του πήγε στα δικαστήρια για να αποσύρουν την ονομασία και κέρδισε!
Η Ντενεκεδούπολη ήταν κουκλοθέατρο της Φακίνου. Είχε εκδοθεί και αυτό σε βιβλιαράκι...Αυτά.
Άντε αυτό θα σου αρέσει!:http://www.youtube.com/watch?v=dVkMI-jvi0I

ell είπε...

Δεν τα ήξερα αυτά, σημαντικα
κ δυστηχως δεν έχω διαβασει μικρή αυτά που λες
το 1ο που έβαλες κάτι μου θυμισε αλλα καθόλου δε θυμάμαι
δεν έχουμε ίδιες εμπειρίες

σ' ευχαριστώ πολύ για το τελευταίο κομμάτι

The Outsider είπε...

ellακι:http://www.youtube.com/watch?v=McslazjuakU
Είναι από το ποίημα της Γώγου, 25 Μαϊου.
Και αφού έβαλα μια ποιήτρια, θα βάλω και άλλο ένα μελοποιήμένο. Οι στίχοι είναι του Ανατολικογερμανού Βολφ Μπίρμαν. Καλά την μελοποίηση την έχει κάνει ο Θ. Μικρούτσικος που δεν είχε ποίημα για ποίημα ήσυχο... Τέλοσπάντων! Αυτό είναι πολύ καλό όμως.
http://www.youtube.com/watch?v=BD-cp_DQWmI

ell είπε...

Πολύ ωραίο της Γώγου
το άλλο... δεν έχω ακούσει κάτι ανάλογο
αλλα με ρίχνουν πολύ κ γενικα δεν είμαι κ στα πιο πανω μου

ell είπε...

αυτοί μ αρέσουν πολύ αλλα έχω πολυ καιρο να τους ακούσω
πάρε αυτό (αν κ άσχετο)
http://www.youtube.com/watch?v=kxNBmeM7gkQ&feature=related

The Outsider είπε...

Sorry ellακι αλλά και δεν μου άρεσε και μου την σπάνε... Τώρα ένα άσμα για όσους είναι είναι στα κάτω τους!
Αυτό θα πει να πουλάς τρέλλα:
http://www.youtube.com/watch?v=Zeh4XUjGBS8

Θα μου άρεσε να έσκαγα σε ένα μπαρ στην Αμερική... Ξέρεις σαν αυτά στις ταινίες. Με μπιλιάρδα, στην μέση του πουθενά, γκαρσόνες ξανθιές με μπαντάνες και δεμένα μπλουζάκια πάνω από την κοιλιά!!Και να έπαιζε ZZtop

ell είπε...

ξέρεις υπάρχουν οι πολλοι αφελείς/ηλίθιοι κ οι παρανοϊκοι εγώ καμια φορά γινομαι κ τα 2 κ επειδη τωρα τελευταια είναι πολλα παρα πολλα

κ πάνω που θεωρώ ότι έβγαλα άκρη για το ελληνικο που σε ρωτησα
παρόλα αυτά δε νιώθω καλα
δεν ξέρω τι να σου δώσω απο μουσική
αλλά τώρα που ξαναέβαλα αυτούς κόλλησα
http://www.youtube.com/watch?v=JBEIW4dRUV8&feature=related

μπορεί να τα πούμε άλλη φορα

ell είπε...

ναι τους έχω ακούσει, όντως είναι ανεβαστηκά...

συνεχιζω να προτιμώ ενδελέχεια
θα τα πουμε
γεια

The Outsider είπε...

Thanks! Η αλήθεια είναι ότι με προβλημάτισες με αυτά που έγραψες. Πάντως όσο αφορά αυτό με το ελληνικό που έγραψες σου του είπα : όχι.
Πάντως δεν μου φαίνεσαι ούτε ήλιθια ούτε παρανοϊκή. Όλοι τραβάμε ζόρια σιγά!
Μάλλον έχεις συνδιάσει κάτι...
http://www.youtube.com/watch?v=SRwwYWlbP2U

Να τα ξαναπούμε ellακι!

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι